– Sprawdziłam w książce co znaczą te wszystkie symbole – wymruczała, kiedy przechodzili właśnie ulicą przez tę część Little Hangleton na obrzeżach, którą w większości zamieszkiwali mugole, za nic mający dziwaczną atmosferę miasteczka, która opadała pomiędzy domy i gospodarstwa wraz z zapadnięciem zmroku. Wciąż jednak panował dzień, choć słońce skryte było za chmurami, grożącymi, że w każdej chwili może się rozpadać… Póki co jednak mogli wyjść z tego sucho, nawet jeśli powietrze gęstniało i lepiło się do ciała, sprawiając, że zwykle zgrabnie ułożone włosy Victorii poskręcały się lekko, co próbowała ukryć pod warkoczem – ale nie była w stanie przygładzić wszystkiego, zwłaszcza przy skroniach i teraz co chwila się poprawiała. – Wiesz co oznacza lampa? Bezwartościowe zajęcie. Zaczynam w to wierzyć – zamarudziła lekko naburmuszona.

Zostali wysłani w teren, bo biuro aurorów jakiś czas temu dostało zgłoszenie o tajemniczych błyskach światła w nocy nad pewnym gospodarstwem w Little Hangleton, błyskach, które miały miejsce kilka nocy z rzędu, oraz rozkopanych grobach, z których jednak ciała nie zniknęły. Podejrzewano albo hienę cmentarną, albo początkującego nekromantę, który nie bardzo wie co robi, ale dodając do tego te błyski, stwierdzono, że może jednak warto to sprawdzić. W ten sposób właśnie zapukali do drzwi wskazanego domu, gdzie otworzywszy im, pryszczaty mężczyzna zląkł się tak bardzo, że o mało nie przewrócił o własne skarpety. Jak ich rozpoznał? – przez moment Victoria się zastanawiała co ich zdradziło (czy to źle dopasowany ubiór?), ale szybko zrozumiało, że chodziło o ich twarze, które znał chyba każdy czarodziej nie żyjący pod kamieniem. Chłopaczka wystarczyło trochę przycisnąć i okazało się, że ten chciał sprawić, żeby kury dawały jajka o dwa dni wcześniej i żeby były bardziej żywotne wcale nie miał nic złego na myśli! Bełkotał coś o esencji życia, a pobliski cmentarz nie polepszał jego sytuacji. Musieli go odstawić do Ministerstwa, zwłaszcza po tym, jak kury ustawiły się na podwórku w żołnierskim szyku, ale przy tym Victoria uparła się, że powinni tam wrócić i sprawdzić dla spokoju ten jego dom, podwórko i okolicę, bo coś nie dawało jej spokoju. Niczego ciekawego nie znaleźli… Oprócz tych dziwacznych kur.

Trochę się obawiała, że w pobliskim kurniku zastaną ropuchę wysiadującą kurze jajo, ale też, że może są tam jakieś inne rzeczy, o których wspomnieniu ten niewydarzony nekromanta wolał umyślnie zapomnieć. I w ten właśnie sposób skończyli, gdy Victoria uparła się, że powinni dla spokoju zerknąć jeszcze do dwóch kurników, a z każdą chwilą jej irytacja rosła odwrotnie proporcjonalnie do znalezionych tropów.

– Głupi gówniarz. Nie mógł się zająć… nie wiem. Hodowlą pierdzipuszków? Lepiej by mu to wyszło. Co za pomysł, rozkopać groby i próbować zaczarować kury – miauknęła niezadowolona, próbując zignorować ogólny hałas w okolicy: a to wył jakiś pies, darły się krowy, kury, kaczki i inne zwierzęta trzymane w okolicznych gospodarstwach. Było też słychać śmiechy. Westchnęła. – I na co mu to było. Wpaść tak głupio, na takim idiotyzmie i teraz pewnie poleci do Azkabanu za praktykowanie nekromacji – kontynuowała. – Pieprzona lampa. Bezwartościowe zajęcie – Victoria za nic nie chciała się pogodzić z tym, że w fusach zobaczyła przyszłość. I że właśnie w tej przyszłości uczestniczyła z własnej i nieprzymuszonej woli, bo coraz bardziej wątpiła, że cokolwiek znajdą.

Tym bardziej że właśnie zbliżało się do źródło śmiechów i ogólnego zwierzęcego hałasu, co nie poprawiało jej humoru.

Od ślęczenia nad raportami było to o tyle lepsze, że człowiek mózg się trochę poruszać, w gruncie jednak rzeczy jakby Lestrange miała wybór, to uzupełniałaby właśnie te cholerne dokumenty, swoje i Atreusa. Natomiast wolała przebadać wszystkie luźne niteczki tropów tutaj i móc odhaczyć tę sprawę w głowie jako całkowicie zakończoną i o niej zapomnieć w ciągu tygodnia, dlatego właśnie ciągała za sobą Bulstrode’a – równie tym ucieszonego jak i ona. No to była ich dwójka…

– Sprawdziłam – burknęła, bo czy naprawdę śmiał wątpić, że to zrobiła? Była zbyt ciekawa, nawet jeśli to była tylko głupia zabawa tam wczoraj nad filiżankami. – Smoka opisują jako nieprzewidzianą zmianę – wyjaśniła zaraz, żeby nie musiał jej ciągnąć za język. Oczywiście musiał to sobie zinterpretować sam, bo to było wszystko co umiała ona: stwierdzić kształt, a potem sprawdzić to w książce. Byli w tym zresztą równie dobrzy „noo lampa pewnie oznacza, że sobie jakąś kupisz na kiermaszu”, albo „hehe smok, to pewnie się pojawi na weselu jakiś”. – Jak coś to iksa ani skarbu nie widziałam tam nigdzie, wiec zostajesz ze smokiem – wypuściła głośniej powietrze przez nos, uznając, że to odpowiedni komentarz na propozycję herbatki u Atreusa. Chociaż tak po prawdzie, to kusiło, ojj kusiło.

– Nadal nekromancja – odparła z westchnięciem i założyła ręce na biodrach, wbijając niemalże pusty wzrok w przestrzeń. Zbierała myśli. – A z kurzego jaja wysiedzianego przez ropuchę rodzi się bazyliszek i to akurat prawda – krwawy księżyc i żądny krwi kogut – to też byłby gruby problem, zresztą tak samo jak bazyliszek. – Z kurami nie ma żartów – dodała, posyłając Atreusowi wymowne spojrzenie i zapatrzyła się na kurnik przed nimi, ignorując wyciąganego kolejnego papierosa.

Myślała sobie co teraz, gdy przez dziurę w lichym ogrodzeniu, robiąc ogólny harmider, wbiegł gąsior, drąc się w niebogłosy, machając na boki wielkimi skrzydłami. Kłapał dziobem na wszystkie strony, a Victoria zdobyła się tylko na posłanie w tamtą stronę zaskoczonego spojrzenia, zbyt wmurowana, żeby zareagować, tym bardziej, że w ślad za nim, przebiegła grupka dziewcząt, śmiejąc się chyba tylko trochę głośniej od kwakania gąsiora, który – co Victoria odkryła z kolejnym zdziwieniem – miał chustę przewiązaną na oczach i ewidentnie nie widział dokąd biegnie. A sunął prosto na nich, na co Lestrange leciutko tylko pobladła i spróbowała się ewakuować w zorganizowanym pośpiechu, co zrobiła jednak za wolno, bo widać wymachy skrzydłami dodawały zwierzęciu dodatkowej prędkości.

A ta była mu potrzebna, żeby dopaść ciemnowłosą i… ugryźć ją prosto w kształtny tyłek, na co damulka krzyknęła zaskoczona, nie będąc gotowa na takie praktowanie i nim zdążyła się odwdzięczyć paskudnemu, wielkiemu gąsiorowi, ten w rykiem chlasnął ją jeszcze kilka razy skrzydłami i pobiegł w głąb podwórka, prosto w grupkę kur, które rozpierzchły się na wszystkie strony z gdakaniem.

I zawtórowały im jeszcze głośniejszy śmiech ewidentnie mugolskich dziewcząt, które poświęciły Atreusowi tylko odrobinę uwagi.

– Ooo, będzie miała pani szczęście w miłości – odezwała się jedna z nich, najwyraźniej nic sobie nie robiąc z siarczystych przekleństw Victorii i tego, że właśnie masowała sobie bolące miejsce.

Oczywiste, że lepszy był smok niż stara lampa – bo smok nie implikował tego, co właśnie robili: czyli dokumentnie marnotrawili swój czas. Lepiej by go spożytkowali, gdyby faktycznie wstąpili do Atreusa na tę przerwę – ale to z kolei było wyjątkowo nieprofesjonalne.

– Nie do końca. Nie wiadomo co sprawia, że z danego wysiedzianego jaja akurat wykluje się bazyliszek, po prostu jest na to jakaś szansa. Więc jak kiedyś zobaczysz ropuchę w kurniku, to zabierz jej jajo. Albo ją wynieś – jakby tak z każdego kurzego jaja wysiedzianego przez ropuchę mieli bazyliszka, to ludzkość chyba już dawno zostałaby mocno przetrzebiona… – To ten przypadek, w którym najpierw bijesz, a dopiero potem zadajesz pytania – dodała, nic sobie nie robiąc z prychnięcia aurora, choćby dlatego, że wiedziała, jak to idiotycznie brwi: jajo wysiadywane przez ropuchę. A jednak!

To, że zostanie ugryziona przez gęś, to było ostatnie, co Victoria w ogóle podejrzewała, że mogłoby się wydarzyć na tym placyku… podwórku… z dziurą w płocie. To, że ta gęś ją jeszcze za to zdzieli skrzydłami, jakby to była jej wina – to rzecz kolejna. To, że biedne zwierzę miało zawiązaną chustę na oczach… Po cholerę? Czemu gąsior miał nie widzieć?

Gdyby wzrok mógł mordować, to Atreus padłby tutaj trupem – takie mu właśnie rzuciła spojrzenie, kiedy tym swoim słodkim głosikiem zapytał, czy nic jej nie jest. No nie, dupa jej nie odpadła, ale nie była pewna, czy nie będzie miała na pośladku takiego dorodnego siniaka.

– Szczęścia, jasne – wycedziła przez zęby do dziewcząt, myśląc sobie, że i ten gąsior i Atreus powinni dostać kopa w dupę. Ale żeby gąska dostała kopa, to faktycznie trzeba go najpierw złapać – i to mordercze spojrzenie Lestrange przeniosła teraz wlasnie na niego, rozganiającego kury, które do wtóru darcia się gęsi, rozpoczęły swoją kanonadę gdakań i piania. A gąsior, jakby wyczuwał na sobie wzrok Victorii, przyspieszył, nim jeszcze zdążyła wystartować. Ale rzuciła się za nim w pogoń.

Może i ukąszenie świni boli, lecz to rany po leszczynie goja się dłużej. Tą leszczyną tutaj była gęś, której wybryk ubódł dumę panny Lestrange. Jakoś nie umiała się cieszyć z „przepowiedzianego” szczęścia w miłości w momencie, kiedy było cale grono świadków jej upadku, a Atreus na pewno nie da jej o tym zbyt szybko zapomnieć.

Bulstrode bardzo sprytnie zawołał za nią, gdy już była w ruchu, bo faktycznie gotowa jeszcze zawrócić i mu się odwdzięczyć pięknym za nadobne, ale w tej chwili jej celem był jednak ten cholerny gąsior. Dziewczęta dopingowały, ale słyszała to bardzo słabo, gdy tak biegła przez podwórko za drobiem, które darło się, jakby mu co najmniej pióra z kupra wyrywała – lecz nie. Nie było to takie proste, tym bardziej, że próbowała przy tym nie wdepnąć w żadne niespodzianki pozostawione tu przez kury, niczym prawdziwe miny. W końcu jednak się udało i wierzgający na wszystkie strony gąsior, który próbował znowu Victorię ugryźć, tym razem w rękę, i kopnąć ją przy okazji – został spacyfikowany. Nim jednak Lestrange go zaniosła do piszczących, ucieszonych dziewcząt, próbowała go trochę uspokoić. Jakąś tam wiedzę o zwierzętach jednak miała, może nie miała do nich takiej ręki jak Laurent… Ale miała jakieś pojęcie o tym co robi.

Ostatecznie wręczyła gąsiora w ręce jednej z dziewcząt.

– Hihihi, dziękujemy – padło w odpowiedzi, a Victoria, rozczochrana jeszcze bardziej niż wcześniej, czekała z rękoma założonymi na biodrach, aż te sobie pójdą.

Miała okropną ochotę rzucić na siebie trzy różne zaklęcia czyszczące, czuła, jak przechodzą ją ciarki, ale nie wyciągnęła różdżki z kieszeni tylko dlatego, że jednak rozchichotane dziewczęcia mogły w każdej chwili wrócić. Razem z tą cholerną gęsią.

Wypluła z ust jakieś małe piórko, które znalazło się tam nie wiadomo skąd i nadal wlepiając wkurwione spojrzenie w dziurę w płocie odezwała się w końcu do Atreusa.

– Idziemy jednak do ciebie na herbatę – i nawet nie była to prośba.