Nie zadawała pytań, nie zastanawiała się nad tym dokąd idą. Pozwoliła się prowadzić, właściwie to wyglądało trochę bardziej jakby ciągnął ją za sobą, ledwie nadążała za nim stawiać kroki. Jakimś cudem udało jej się nie potknąć się o żaden krawężnik, o żadną wystającą kostkę brukową, to był spory sukces, zważając na tempo tej wędrówki, do którego nie do końca była przystosowana. Zresztą mało kto byłby w stanie za nim nadążyć, nie oszukujmy się - Benjy poruszał się wyjątkowo szybko, miał długie nogi i predyspozycje, które sprzyjały zapierdalaniu w siną dal.

Wiedziała, że dobrze zrobili ewakuując się sprzed Wiwerny. Co chwila ktoś tam trzaskał drzwiami, wchodził i wychodził, a oni stali przed pubem i dyskutowali całkiem zaciekle, co mogło powodować pytania u ludzi, którzy zdecydowanie nie powinni się nimi interesować.

To, że w ogóle doszło między nimi do tej konfrontacji było zbiegiem okoliczności. Nie bywała często w Wiwernie - miała ochotę odetchnąć, wypić jednego drinka po pracy i pójść do domu, nawet nie do swojego domu, a domu rodziców, bo własnego już nie miała. Nic już nie miała, a przynajmniej w tej chwili tak jej się wydawało, wszystko straciła w przeciągu niecałych dwóch tygodni. Zasługiwała na medal, albo jakieś inne odznaczenie, tak doskonale radziła sobie ze spadaniem.

Zacisnął palce na jej dłoni dość mocno, nie na tyle, żeby ją to zabolało, ale jednak nie dało się ignorować tego dotyku, nie próbowała zresztą nadal go przerwać. Szła za nim, mijali kolejne kamienice, kolejne bramy, nie skupiała się na tym, czy znała okolicę, czy nie, całą swoją uwagę angażowała w to, aby się nie potknąć, bo nie chciała oglądać podłoża ze zbyt bliska, niby wiedziała, że nie pozwoli jej upaść, ale jednak ostrożność była wpisana w typowe dla niej zachowanie.

Nie do końca wiedziała, jaki był sens w tym, aby razem teraz przemierzali tę drogę, wiele już między nimi padło, być może nie dokończyli tej rozmowy, ale czuła, że może to się zakończyć dla nich nie najlepiej. Mimo wszystko szła za nim, jakby to naprawdę było najbardziej właściwą rzeczą, jaką mogła w tej chwili zrobić. Nie do końca zastanawiała się nad tym, co ma mu jeszcze do przekazania, w sumie większość już padła z jej ust, ale szła dalej, jakby jeszcze istniała jakaś nadzieja na to, że jeśli pozwoli mu się zaprowadzić gdziekolwiek właśnie teraz zmierzał to uda im się jakoś z tego wybrnąć.

Nie była do końca pewna, czy on chce, żeby zanim szła, czy wręcz przeciwnie, był wkurwiony, nie dało się tego nie zauważyć, mógł odwrócić się na pięcie i zniknąć w mroku, gdyby faktycznie miał wszystko gdzieś zapewne tak by zrobił, a może wręcz przeciwnie zamierzał dać jej to, o czym mu wspominała, może wymusiła na nim to pożegnanie, którego brakowało jej do zakończenia ich całej historii, krótkiej, bardzo intensywnej, wartej zapamiętania, a jednak nie do końca szczęśliwej. Powinna wiedzieć, że w jej życiu nie było miejsca na szczęśliwe zakończenia, w końcu żyła głównie wspomnieniami, swoimi i innych.

Nie wiedziała ile przeszli podwórek, ile kamienic minęli, miała nadzieję, że niedługo dotrą na miejsce, bo jej nogi raczej nie poradziłyby sobie z długą drogą, nie była przygotowana na piesze wędrówki - jak zawsze. Pantofelki stukały o bruk bardzo cicho, niemalże bezgłośnie, ale jednak nadal szła za nim. Czuła ciężar jego dłoni na swojej, czuła ciepło, za bardzo się na nim skupiała, bo przecież próbowała się od tego dystansować, próbowała wprowadzać jakieś granice, żeby znowu nie utonąć.

Zorientowała się, gdzie dokładnie są dopiero kiedy Benjy zatrzymał się przed jedną z kamienic. Powinna się domyślić, że Ambroise da mu klucze do ich dziupli, w końcu się przyjaźnili, mógł ją jednak przed tym ostrzec, mógł przekazać jej, że może w tej ich bezpieczniej przestrzeni znaleźć się ktoś jeszcze, przynajmniej by się na to przygotowała, chociaż znając ją pewnie nie postawiłaby tu szybko swojej stopy, by nie doprowadzać do konfrontacji, bo niby chciała wyjaśnień, a z drugiej strony obawiała się tego, co mogłaby usłyszeć. Zresztą, czy Fenwick naprawdę był osobą przed którą powinien ją ostrzegać, no nie, to nie miało sensu, nic właściwie nie miało sensu.

Widziała jak się męczył, jak próbował otwierać drzwi tą ręką, która wcześniej zrobiła mu za tarczę, miała ochotę wyrwać mu ten klucz z dłoni, otworzyć te drzwi, aby się nie męczył, jednak tego nie zrobiła. Czekała, aż w końcu drzwi zostaną otwarte, nie chciała wchodzić mu w drogę, obawiając się tego, że każdy jej kolejny gest mógł go bardziej rozjuszyć, widziała przecież w jakim stanie się znajdował.

Weszli wreszcie do środka, nie rozglądała się po tym niewielkim mieszkaniu, doskonale znała jego układ, zapewne gdzieś można było tu znaleźć książki, które należały do niej, te, które zostawiała Ambroise'owi do przeczytania.

Wypuścił jej dłoń, chwilę jeszcze czuła ciepło na nadgarstku, ale później zrobił kilka kroków w przód, co przerwało ten dotyk. Przetarła odruchowo kciukiem miejsce, w którym przed chwilą ją trzymał. Póki co nic nie mówiła, czekała, właściwie nie do końca wiedziała na co. Mieli kontynuować tam gdzie przerwali? Droga, którą przeszli, zimny, jesienny wieczór nie spowodowały, że emocje opadły, nie wydawało jej się, aby szybko przetrawili to, co się wydarzyło, może lepiej więc po prostu przejść dalej, skończyć to, mieć za sobą, by nie psuć sobie krwi zbyt wiele razy.

Wiedziała, że jego ręka wymaga opatrzenia, miała ze sobą podręczny zestaw uzdrowiciela, jednak nie spytała, czy mu pomóc, w ogóle mogła jeszcze o to pytać? Trudno jej się było odnaleźć w tej całej sytuacji, bo niby pogodziła się z tym, że postanowił ją opuścić, starała się to zaakceptować i jakoś z tym poradzić, a jednak przyszła tutaj z nim z jakiegoś powodu, na coś liczyła, tylko na co?

Westchnęła ciężko, w powietrzu dało wyczuć się ciężar rozmowy, która nie miała ich ominąć, im szybciej to zrobią tym lepiej, oczyszczą atmosferę, tak jasne, już ona doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jak doskonale potrafili to robić.

Odwrócił się gwałtownie, spoglądał na jej twarz, nie spuszczała wzroku, nie unikała jego spojrzenia, wpatrywała się w niego równie intensywnie, czekając, aż wreszcie któreś z nich zacznie mówić, widziała w nim wściekłość, którą chyba sama spowodowała, tego przecież chciała. Zależało jej na tym, aby go zranić i chyba jej się to udało. Tylko, że w tej chwili jakoś nie czerpała z tego powodu satysfakcji, nie podobało jej się, że znaleźli się tutaj w takim stanie, właściwie bardzo brutalnie niszczyli to, co jeszcze niedawno wydawało się być całkiem właściwie, to nie powinno ich spotkać.

Zbliżył się do niej o krok, przymknęła na sekundę oczy, właściwie to na ułamek sekundy, niby chciała, żeby znajdował się coraz bliżej niej, a z drugiej strony wiedziała, że ta bliskość może wpłynąć na racjonalność jej myśli, nigdy nie potrafiła ich zbierać, gdy znajdował się w takiej odległości, zapominała o całym czarodziejskim świecie, tym razem nie mogła sobie na to pozwolić.

Wypuściła głośno powietrze, kiedy usłyszała, co miał jej do powiedzenia. Oczywiście, że musiał poruszyć go jej ton, ale to była reakcja obronna, nic nowego. Gdy Prue nie radziła sobie z tym, co działo się w rzeczywistości przechodziła w ten dziwny tryb, wyłączała emocje, właściwie to starała się udawać, że nie istnieją. Mówiła o wielu rzeczach, tylko bardzo rzeczowo, bezuczuciowo, jakby wydawało jej się, że dzięki temu nie będzie jej to ranić. Gówno prawda, w środku rozsypywała się na milion kawałków, ale przynajmniej z pozoru wyglądała jakby była w całości. Nie znosiła pokazywać tego, jak się czuła, i tak otworzyła się przed nim bardziej, niż przed kimkolwiek innym, ale teraz reagowała niczym jeż, wyciągała te swoje kolce, które przybierały postać chłodu.

- Jeśli coś jest powtarzalne, to zaczynasz się do tego przyzwyczajać. - Ciągnęła dalej, nadal tym samym tonem, nie chciała pęknąć, pokazać mu do jakiego stanu ją doprowadził, a była naprawdę bardzo bliska, żeby to zrobić.

- Dwa tygodnie temu pieprzyliśmy się w mojej kuchni, bawiliśmy się też w dom, którego chyba nie potrzebowałeś. - Głos jej drgnął, Prue zdecydowanie nie była dobra w konfrontacjach, nie w takich.

- A co innego mi pozostało? Mam się rozpaść? Rozsypać na Twoich oczach, tego chcesz? Przykro mi, ale próbuję sobie jakoś z tym radzić. - Oczy jej błyszczały, naprawdę do tego zmierzał, miała przestać się dystansować, oczywiście. Zacisnęła swoje dłonie w pięści, naprawdę ją wkurzał, ale jednak nadal nie wyszła z tego obskurnego mieszkania, chociaż stała bardzo blisko drzwi.

- Pewnych naleciałości jak widać nie da się pozbyć. - Odbąknęła niemalże od razu. Pasowało to do niej, pani z kostnicy, która potrafiła się od wszystkiego odciąć, udawać, że nic ją nie rusza, podchodzić do wszystkiego na chłodno, tyle, że nie czuła, żeby faktycznie w tym przypadku to działało.

- Siebie już dawno przestałam oszukiwać. - Miała ochotę kopnąć go w łydkę, może w kostkę, przeniosła wzrok na jego nogi, tak, żeby poczuł jej złość, przemoc jednak nie była jej odpowiedzią, wróciła więc wzrokiem do jego twarzy, przy okazji założyła sobie ręce na piersiach, nie była zadowolona z tego, w jaki sposób rozmawiali. Nie podobało jej się to, i niby chciała wyrzucić z siebie wszystko, w zupełnie inny sposób, ale obawiała się, że wtedy zupełnie się spali i nic z niej nie zostanie. Przeniosła wzrok na swoje buty, które zupełnie nie pasowały do tego miejsca, wpatrywała się w nie krótką chwilę.

- A nie wiem, czy Ty jesteś gotowy na prawdę. - Dodała jeszcze cicho, nie powinna tego mówić, bo wiedziała, do czego zmierza, ale jednak sięgnęła po te słowa, najwyżej faktycznie będzie to moment, w którym nie będzie miała innej opcji, jak przyznać się do wszystkiego, co zaczęło się z nią dziać, będzie musiała sobie poradzić z nazwaniem tych emocji, jakoś powinna sobie z tym poradzić.

Niby potrzebowali porozmawiać w miarę spokojnym, nadającym się do tego miejscu, ale miała wrażenie, że zamknięte pomieszczenie wcale im nie służyło. Potęgowało wszystkie emocje, które unosiły się w powietrzu, w tym małym mieszkaniu,  w którym się znajdowali zrobiło się duszno, naprawdę duszno, ale nie była to ta duszność, która niosła ze sobą nadzieję na szybkie odnalezienie ukojenia w tym gorącu, tym razem miała wrażenie, że niedługo nie będzie wiedziała jak oddychać, robiło jej się ciężko, chyba na sercu i chociaż wydawać się mogła zimna jak lód, i oddziaływała tym chłodem na otoczenie, to czuła, że coś wewnątrz niej się spalało.

- Do tego, że nic, co dobre nie trwa wiecznie, do tego, że tak, czy siak na końcu zostajesz sam, do tego, że zawsze coś jest ważniejsze. - Nadal mówiła bardzo powoli, wyraźnie, ciedząc słowa, starała się, aby głos jej nie drżał, by wszystko czym się z nim dzieliła było przemyślane, a przynajmniej tak miało wybrzmieć. Było to wyuczone, potrafiła odcinać się od swoich emocji, przez lata przecież mówiła obcym ludziom o tym, że ich bliskich spotykała śmierć. Potrafiła to robić, tylko, że to nie był nikt obcy, Benjy nie był rodziną pacjenta, był jej bliski, był, kiedyś na pewno, poniekąd nadal przecież. Nie pozbyła się tych wszystkich uczuć, którymi go darzyła, nie sądziła, że kiedykolwiek jej się to uda. Zresztą miała wrażenie, że to od lat gdzieś tam w niej tkwiło, gdy tylko pojawiał się obok zaczynało znowu wychodzić na powierzchnię.

Mimo, że to, co padło przed chwilą z jej ust mogło wydawać się bardzo chłodne, pozbawione emocji, to Prudence raczej z nikim nie dzieliła się tymi swoimi drobnymi rozczarowaniami, zostawiała to wszystko dla siebie, godziła się ze swoim losem, tłumaczyła, że tak miało być, nie mogła nic z tym zrobić.

- Do tego, że nie jesteś wystarczający. - Postanowiła jeszcze dopowiedzieć to jedno zdanie, znowu brzmiała tak, jakby to jej nie ruszało, a przecież jedyne, czego chciała to chociaż raz stać się czyimś pierwszym wyborem, jeden, jedyny raz.

Łapała się na tym, że często myślała jakby to było gdyby była zupełnie inna, bardziej przystępna, normalniejsza? Niestety nigdy nie miała poznać odpowiedzi na te pytania, godziła się ze swoim losem, tak po prostu. Może powinna walczyć, przynajmniej spróbować, ale obawiała się kolejnego upadku, co chwilę obrywała, co chwilę coś jej się sypało, już prościej było udawać, że nic jej nie rusza.

- Nie był dla Ciebie problemem? - Powtórzyła za nim. - Nie był dla Ciebie problemem? Gdy poczułeś, że zaczyna wyglądać jak dom postanowiłeś uciec. Rżnięcie przy zlewie Ci nie przeszkadzało, znalezienie imienia dla kota już tak. - Tego samego kota, którego sam przyniósł do domu, który miał być ich pierwszym, wspólnym nabytkiem, chociaż, czy o kocie można było powiedzieć w ten sposób? Nie, chyba nie, zmrużyła na moment oczy, znowu zgubiła się w swoich myślach, wybiła się z rytmu, wszystko przez tego kota, a później pojawiły się kolejne obrazy. To nie tak, że nie pragnęła znowu owinąć nóg wokół jego ciała, przyciągnąć go do siebie, zatopić się w jego dotyku, oddechu, tyle, że w głębi duszy pragnęła czegoś więcej, a on przecież mówił, że nie będzie mógł jej tego dać.

- Wnioski nasuwają się same, przynajmniej kiedy obrazek prezentuje się w ten sposób. - Wspólne zobowiązania mogły przerażać, zdawała sobie z tego sprawę, ale żeby, aż tak żeby spieprzyć bez słowa. Zniknąć? Zresztą to nawet nie był jej pomysł. Odetchnęła głęboko, to krótkie wybicie z rytmu spowodowało, że traciła nieco pewność siebie, głos jej drżał, a słowa zaczynały grzęznąć w gardle.

Prudence bała się ruszyć, tak jakby mogło to naruszyć jej tarczę, pod którą starała się chować. Nie zrobiła nawet kroku, nadal stała w miejscu, jakby nic jej nie ruszało, a w środku zaczynała pękać, kawałek po kawałku.

- Po to, żeby było jeszcze co zbierać. - Przymknęła oczy, właściwie to je zacisnęła na kilka sekund. Nadal starała się nad sobą panować, ale wychodziło jej to coraz gorzej, głos jej drżał, oddychała coraz mniej spokojnie, zbliżała się do swojej granicy, tama niedługo pęknie, i wszystko zacznie się z niej wylewać, czuła, że ten moment się zbliżał.

Miał rację, oszukiwała sama siebie, próbowała jakoś sobie z tym radzić, odcinać się od rzeczywistości, wprowadzać dystans, który ratował ją przed tym wszystkim, co zaczynało się w niej wylewać. Potrafiła czuć, potrafiła pokazywać emocje, umiała znaleźć w sobie ciepło, jeśli tylko tego chciała. Starała się udawać, że wszystko jest w najlepszym porządku, że sobie radzi, maskowała swoje odczucia pod tym chłodnym tonem, chociaż słowa przecież mówiły same za siebie. Nie bez powodu sięgała właśnie takie, a nie po inne.

Zrobiła w końcu krok do przodu, jeden krok, który miał spowodować, że jej mur runie, że pęknie, że posypie się cegiełka po cegiełce, zostanie bez swojej tarczy ochronnej, tego chciał, czyż nie?

Odetchnęła jeszcze głęboko, tak właściwie to nie wiedziała od czego zacząć, nie myślała o tym, co chce dokładnie mu powiedzieć, nie przygotowała się na to, ale skoro już zrobiła ten krok, to mogła też zrobić następny, ten dużo trudniejszy. - Możesz nie być gotowy na mnie. Na to, że Cię chcę, nie na chwilę, nie na moment, na zawsze. - Głos jej się łamał, uniosła jednak głowę, spoglądała na niego, nie chowała teraz się w piachu. - Miałam tego nie robić, nie takie były zasady, nie takie były zasady, a jednak nie udało mi się ich trzymać. - Kolejna rzecz, która nie poszła po jej myśli, mieli ustalone zasady, to miało mieć swój termin ważności, wiedziała o tym, zdawała sobie z tego, jak to wygląda, a i tak nie udało jej się powstrzymać emocji, które zaczęły się w niej rodzić, tak łatwo było się do niego przyzwyczaić, zbyt łatwo. - i nie mogę Cię prosić, żebyś tu został, bo to byłoby egoistyczne, nie mogłam tego zrobić, ale kiedy zniknąłeś nie potrafiłam się z tym pogodzić, chciałam być egoistką ten jeden raz. - Ton głosu się jej zmienił, stracił gdzieś już swój chłód, brzmiał bardziej jak desperacja, z czym nie do końca mogła się pogodzić, ale nic z tym nie zrobiła.

- Nie mogę Cię o to prosić, ale chciałabym, chciałabym, żebyś mnie wybrał, żebyś został. Starałam się to w sobie stłumić, udawać, że nie istnieje, ale nie umiem, nie potrafię, zresztą mam wrażenie, że to zawsze gdzieś we mnie siedziało, wiesz? Już dawno temu, nie zniknęło, nie przepadło, czekało. Wtedy się pojawiłeś, pozwoliłeś mi znowu zacząć żyć, żyć jakby jutra miało nie być, pokazałeś mi jak to jest. Łatwo było się w Tobie zakochać, to zawsze było łatwe, ale przecież nie można prosić kogoś, żeby Cię pokochał? Tak się nie da, to nie możliwe, więc zrozumiem, poradzę sobie, nie przejmuj się, wiedziałam na co się piszę, jakoś się poskładam. - Zamilkła, była zmęczona tym wyznaniem, kosztowało ją naprawdę wiele, miała ochotę odwrócić się na pięcie i uciec przed kompromitacją, ale póki co, jeszcze się nie ruszyła.

Nie była na to gotowa, ale zaczęła mówić. Z początku nadal spokojnie, nadal tym chłodnym tonem, jakby nic jej nie obchodziło, jakby pogodziła się z tym, że tak miało być, jakby jej to nie ruszało, ale przecież było zupełnie inaczej. Próbowała to sobie wytłumaczyć na swoją logikę, jak zawsze. Rozłożyć problem na części pierwsze, znaleźć odpowiedź, która nasuwała się się sama. Nie szukała rozwiązań, bo wiedziała, że nie są zależne od niej, ale próbowała tylko zrozumieć dlaczego.

Zresztą to nie był pierwszy raz, już wcześniej, gdy wiodła w miarę stabilne życie wiele anlizowała, doszła do wprawy w postępowaniu w sposób, w jaki od niej oczekiwano. Umierała powoli, gubiła w tym siebie, i udawała, że tak jest lepiej, że dokładnie tak powinno być. Dążyła do normalności, której od niej oczekiwano. Tyle, że zawsze było za mało, zawsze znajdował się chociaż dorbny szczegół do którego można się było przyczepić, nie była idealna, a naprawdę się starała. Nie potrafiła spełnić wszystkich oczekiwań, przyniosło to obawy, że zawsze będzie jakieś ale, że zawsze coś lub ktoś będzie ważniejszy od niej.

Początki były przyjemne, miłe, jednak kiedy dochodziło do pokazywania siebie w całej okazałości, zawsze coś się kończyło, zawsze przychodziły problemy, nic co dobre nie trwało wiecznie, życie bardzo szybko to weryfikowało, pogodziła się z tym, próbowała jakoś przetrwać, ale czy to był sposób? Nie do końca, tyle, że nie widziała innego rozwiązania, nie potrafiła go znaleźć.

Może nie powinna tego mówić, ale chciał szczerości, to zaczęła mu ją dawkować w tej najbardziej surowej wersji.

Zamilkła na krótką chwilę, miała przystopować? Ledwie zaczynała. Dopiero próbowała wyrzucić z siebie te wszystkie myśli, które od lat układała w swojej głowie, bo nie chodziło tylko o niego, a o wszystkich ludzi dla których okazała się być niewystarczająca, on, jego decyzja, jego odejście było tylko kolejnym gwoździem, który uderzył w jej trumnę, swoją drogą dość mocno już przybitą.

Kot był tylko symbolem, nie chodziło o niego, a o to, że dotarło do Prudence to, że ten sierściuch wystarczył, żeby go wystraszyć, pojawiła się rysa na tyle głęboka, że przyniosła pęknięcie, przynajmniej tak się jej na ten moment wydawało.

Słuchała tego, co miał jej do powiedzenia, wpatrywała się w mężczyznę nie odrywając wzroku od jego twarzy nawet na krótką chwilę. Zmrużyła oczy, trawiła te informacje, które miał jej do przekazania. Kot nie był problemem? Chciał zbudować coś wspólnego? Mrugnęła, powoli docierał do niej sens tych słów. Łatwo przyszło jej założenie, że uciekł, bo nie miał chęci bawić się z nią w coś takiego, tylko, że tutaj nigdy nie chodziło o zabawę, najwyraźniej z jego strony też. To nieco ją zaskoczyło, bo nie spodziewała się, że mieli zbieżne podejście, nie po tym, jak odszedł praktycznie bez słowa.

Padło nazwisko Pottera, przez co na jej twarzy pojawił się grymas. Zdawała sobie sprawę z tego, co potrafił, wiedziała, że umiał mieszać w głowie, ale dlaczego miałby to robić Benjy'emu? Przecież się przyjaźnili, a przynajmniej kiedyś tak było. Nie wydawało jej się to do końca logiczne, to nie tak, że nie wierzyła w jego słowa, tylko próbowała znaleźć odpowiedź dlaczego, póki co jednak nic nie przychodziło jej na myśl.

- Co Ci zrobił? Co on Ci zrobił? - Samo najebał mi w głowie niewiele jej mówiło, chciała dowiedzieć się jakichś konkretów, bo to mogło być wszystko. - Dlaczego mi nie powiedziałeś, dlaczego nie powiedziałeś, że coś się dzieje? Dlaczego uważasz, że nie powinnam tego słuchać? Sam mówiłeś o tym, że chciałeś czegoś wspólnego. Zdajesz sobie sprawę, że to wiąże się również z dzieleniem się takimi rzeczami? Z mówieniem o tym, że coś jest nie tak, wspólnym szukaniem rozwiązań. Dlaczego mi nie zaufałeś? - Nie dawała mu chyba powodu, aby jej nie ufał, przynajmniej tak się jej wydawało. Być może było to jego podejście, że ze wszystkim musiał radzić sobie sam, widziała przecież jak reagował na każdy, nawet najdrobniejszy problem, od razu budował wokół siebie mur, dzięki któremu odgradzał się od ludzi, nawet tym, którym na nim zależało. Na dłuższą metę tak się nie dało, nie kiedy przy okazji bez żadnego wytłumaczenia zaczynał się wycofywać, bo albo był z nią, z tym całym swoim bagażem, albo nie.

- Wiesz, że nie będę przy Tobie tylko, kiedy wszystko wydaje się być w porządku? - Najwyraźniej musiał to usłyszeć. Byli popaprani, mieli swoje doświadczenia, które najwyraźniej dość mocno odbijały się na teraźniejszości.

Później postanowiła wylać z siebie to wszystko, co skrywała pod tym płaszczem obojętności. Musiała się tym z nim podzielić, wyrzucić z siebie, to powinno zostać powiedziane wprost, aby nie pojawiły się żadne niedopowiedzenia, już nie. Pękła więc i tak po prostu, zwyczajnie zaczęła mówić, drżącym głosem, z mniejszą pewnością siebie, ale mówiła, sięgała po wszystkie słowa, które ślina przynosiła jej na język. Starała się jakoś trzymać, starała się nie uronić nawet jednej łzy, chociaż spodziewała się tego, że to może być za dużo, że może tego nie dźwignąć, bo pewnie nie spodziewał się tego, że mogłaby w ogóle o tym myśleć, mieli pewne założenia, których miała się trzymać, tyle, że nic z tego nie wyszło. Przekroczyła wszystkie granice, przez co aktualnie stawała się emocjonalnym wrakiem, bo miała świadomość, że nie powinna była tego robić, tyle, że ona chciała się poparzyć, chciała poczuć, że żyje, chociaż ten jeden raz, no i jej się to udało.

Ja nie jestem, ja nie potrafię. Przełknęła głośno ślinę, kiedy to usłyszała. Drgnęła jej dolna warga, starała się nad nią panować, ale wychodziło jej to nieco pokracznie, przez co zacisnęła usta. Nie mogła mieć o to do niego pretensji, prawda? Wiedziała, jak miało to wyglądać, wiedziała, że nie chce tego samego, a mimo wszystko spróbowała. Nie mogła przynajmniej sobie zarzucić tego, że nic nie zrobiła. To, że nie przyniosło to niczego, to zupełnie inna sprawa.

- Wystarczyłoby, żebyś spróbował być moim domem, zresztą już to robiłeś. - Przez to właśnie przepadła, dawał jej ciepło, bezpieczeństwo, to, czego brakowało jej przez ostatnie kilka lat życia. Mogła być przy nim sobą, akceptował ją taką jaka była, to było wiele, nawet jeśli nie zdawał sobie z tego sprawy, nie miał pojęcia, że dla niej było to coś wyjątkowego.

Drgnęła, kiedy kopnął w torbę, która leżała na ziemi, ten dźwięk przeszył ciszę, która ich otaczała.
- Nie jesteś jedynym, który robi rzeczy za które można trafić do Azkabanu, czy stracić głowę. - Być może ona robiła to z mniejszą intensywnością, bo przecież oficjalnie była przede wszystkim urzędnikiem, ale znała ryzyko. Miała do czynienia z różnymi ludźmi, wiele widziała, doskonale zdawała sobie sprawę z tego, z czym to się jadło, chociaż może nie było tego po niej widać.

- A próbowałeś znaleźć łóżko do którego chciałbyś wracać? Jakoś ostatnio? Nie wydaje mi się, przyjąłeś, że to jest Ci pisane, życie w ten sposób. - Zdawała sobie sprawę z tego, że kiedyś próbował, że był taki moment w czasie, gdy starał się stworzyć z kimś dom, nie wyszło, ale to nie definiowało jego jako człowieka, nie powinien się w tym zatracać, nie powinien się karać za to, że kiedyś mu nie wyszło.

- To, że kiedyś Ci się nie udało nie świadczy o tym, że nie zasługujesz na coś lepszego. - Musiała to powiedzieć, bo miała wrażenie, że nie widział dla siebie niczego stałego, nie widział możliwości, które przecież istniały.

Uniosła nieco brew, kiedy znowu się odezwał. - Tak, ja, ja nie jestem wystarczająca. - Powtórzyła te słowa, bo najwyraźniej nie docierało do niego to, że mogła o sobie tak myśleć. To nie było chwilowe, od lat dusiła to w sobie, od lat miała takie wrażenie.

- Z kimś normalnym? Z kimś normalnym? - Miała ochotę się roześmiać. Co właściwie było normalnością? Od zawsze starała się jakoś do niej dążyć, a miała wrażenie, że te ramy normalności tylko ją dusiły, powodowały, że zaczynała umierać od środka, dusić się.

- Ja sama nie jestem normalna, jak miałabym szukać czegoś, co będzie normalne? Przez wiele lat próbowałam udawać, że tego właśnie chcę, że tego pragnę, że jestem stworzona do życia w normalności, ale moje życie zaczęło tracić sens, to udawanie, próby bycia jak inni powodowało, że zgubiłam w tym siebie, wiesz? Ograniczanie się, bo ludzie będą gadać, bo będą krzywo patrzeć, bo jesteś taka, a nie inna. Spojrzenia rzucane ukradkiem, czy przypadkiem znowu gdzieś nie odpłynęłam, czy trzeba będzie szukać wytłumaczenia, co tym razem było ze mną nie tak. Wieczne pretensje... - Odetchnęła głęboko, zaczynało się z niej wylewać zdecydowanie zbyt wiele, nigdy jednak nie miała szansy tego z siebie wyrzucić, nikomu wcześniej o tym nie opowiadała, chciał prawdy, miał dostać prawdę.

- Idealny pan auror pasował do uzdrowicielki z Munga, tylko problem był jeden, uzdrowicielkę ciągnęło do nieznanego, lubiła przekraczać granice, a to przecież nie wypadało, bo jeszcze ktoś by się dowiedział. - Taka była jej historia, chociaż brzmiało to, jakby mówiła o kimś obcy. Nie mogła być zupełnie szczera, musiała ukrywać część swojego życia, ciągle obawiając się tego, że gdyby jej ówczesny narzeczony dowiedział się zbyt wiele, to pewnie sam nie miałby problemu z tym, aby wpierdolić ją do Azkabanu za poznawanie tych dziedzin magii, których inni się bali. Czy to było wymarzone życie?

- Więc wybacz mi, ale z normalnością nie jest mi po drodze, nie chcę jej. - Szczególnie, gdy widziała, że życie może wyglądać zupełnie inaczej, lepiej.

- I mam prawo zastanawiać się nad tym, czy jestem wystarczająca, czy znowu nie zrobiłam czegoś, czego nie powinnam. - To nie była tylko jej fanaberia, miała podstawy, aby sądzić, że coś jest z nią nie tak.

- Dwa i pół roku? - Sama nie do końca wiedziała ile. - chociaż pewnie i dłużej, to że jesteś z kimś nie oznacza, że nie jesteś jednocześnie sam. - Tak naprawdę wydawało jej się, że większość jej życia wiązało się z tym poczuciem samotności, do którego przywykła, starała się wpuszczać ludzi do swojego życia, ale mieli oni w zwyczaju odchodzić.

- Nikt mnie nigdy nie dotykał tak jak Ty. - Wyrwało jej się w końcu, bo to, co ich połączyło uważała za coś zupełnie innego, nowego, czego jeszcze nie miała szansy nazwać. - Nikt nigdy nie chciał wiedzieć, co siedzi mi w głowie, wiesz, raczej po prostu pojawiały się oczekiwania, ramy, w które próbowano mnie wsadzać, a ja w to szłam, bo przecież wypadało, bo czas ucieka, bo trzeba się dopasować. - Miała do siebie żal o to, że wcześniej się nie stawiała, ale próbowała robić to, co trzeba, zawsze starała się trzymać tych pierdolonych zasad, które wymyślał ktoś inny, jak na tym wyszła? Cóż, można było zobaczyć to teraz.

- Pierścionek? Nosiłam ten pierścionek dla świętego spokoju, nawet nie wiesz, jaką ulgę poczułam, że nie muszę dłużej udawać, że mam to za sobą. - Po raz kolejny był pierwszą osobą, z którą się tym podzieliła. - Pierścionek był tarczą, która chroniła mnie przed kolejnymi ludźmi, z którymi nie chciałam mieć nic wspólnego, łatwo się nosi żałobę, a jest całkiem wygodna. - Bo powodowała dystans, mało kto chciał się do niej zbliżać, bo przecież była kobietą, którą spotkała tragedia, a do takich lepiej się nie zbliżać.

- Czy Ty naprawdę myślisz, że musisz mi coś dawać? Zresztą już dałeś mi więcej niż ktokolwiek inny. - Rozluźniła swoje dłonie, przestała je ściskać, najwyraźniej te wszystkie słowa, które z siebie wyrzuciła pomogły, w końcu powiedziała to komuś, w końcu się tym podzieliła.

- Gówno prawda. - Nie były to może szczególnie elokwentne słowa, jednakże w tej chwili chyba tych jej nieco brakowało.

Mówiła, chociaż nie wiedziała, czy to ma sens, czy to jest potrzebne, czy faktycznie powinna się tak otwierać. Chciał jednak szczerości, więc postanowiła mu ją dać. Nie był to pierwszy raz, gdy w jego obecności zaczynała pękać, mimo, że obawiała się tego, bo to nie było dla niej typowe, nauczyła się bowiem radzić sobie ze wszystkim sama. Dusić to w sobie i udawać, że ją nie rusza, chociaż przecież ruszało, pod tym całym murem, który wokół siebie budowała przez lata wiele się działo. Nauczyła się jednak cierpieć w samotności, nikomu nie pokazywać tego, jak w środku się rozpadała, do czego ją to doprowadzało. Zakładanie tej chłodnej, zdystansowanej maski było rozwiązaniem, które działało, wiec się tego trzymała.

Łatwo więc jej było przyjąć do wiadomości to, że i dla niego na dłuższą metę ktoś taki jak ona mógł być nie odpowiedni. Szukała problemu w sobie - jak zawsze, bo życzliwi ludzie, których spotykała przez lata zbudowali w niej to wrażenie, że to z nią coś jest nie tak. Nie miała najmniejszego problemu z tym, aby znowu mieć pretensje do samej siebie, że przez to jaka była coś nie wyszło. Niektórym być może po prostu nie było pisane szczęście, mieli żyć wspomnieniami, dobrze, że choć tyle było jej dane posiadać, nie każdy miał chociaż to. Mogła wracać do tych chwil, gdy było kolorowo, kiedy wydawało jej się, że żyje, umierając przy okazji w teraźniejszości.

Nie przestawała mówić, wyjątkowo dzieliła się swoim pokrętnym myśleniem, swoimi obawami, a właściwie to już nie były w jej mniemaniu tylko obawy, po prostu jej nowa rzeczywistość, akceptowała to, że tak miało być, dlatego sięgała po ten lodowaty ton, mimo, że wewnątrz pojawiały się naprawdę różne emocje. Z każdym, kolejnym wypowiedzianym słowem, zaczynała tracić równowagę, głos zaczynał jej drżeć, powoli chłód znikał, chociaż jeszcze próbowała jakoś z tym walczyć, to wiedziała, że granica jest blisko.

Nie chciała, żeby jej współczuł, nie chciała litości, nie zamierzała trzymać go przy sobie na siłę, bo wiedziała, że to nie miało większego sensu, nie da się zmusić kogoś do tego, aby czuł to samo. Powietrze w tym mieszkaniu robiło się coraz gęstsze, było coraz duszniej, pomimo tego, że starała się oddziaływać chłodem.

Kiedy wspomniał o tym, że nie ufał sobie, nie jej wbiła w niego swoje spojrzenie, nie odzywała się, obserwowała jego twarz. To nie w niej był problem? Nie do końca w to wierzyła, mimo, że chciała uwierzyć, brzmiał jednak całkiem szczerze.

Słuchała tego, co mówił, analizowała każde słowo. Romulus, nie sądziła, że był zdolny do czegoś takiego. Jasne, nie lubili się, ale czy naprawdę, aż tak bardzo mu przeszkadzała, aż tak bardzo nie podobało mu się to, że ktoś z jego otoczenia mógł być z nią bliżej? Nie była przecież najgorszym człowiekiem, Potter coś sobie ujebał i postanowił zrealizować swój plan.

Pamiętała jak wyciągnął wahadełko, jak machał nim przed twarzą Benjy'ego, nie spodziewała się jednak tego, że mogło to nieść ze sobą, aż takie konsekwencje, bo przecież nie robiło się takich rzeczy ludziom, z którymi było się blisko.

Trochę jej się wyjaśniło, nieco zrozumiała, nie przerywała mu w trakcie, jednak musiała się odezwać. Widziała, jak go bolało to, że mówił coś na co nie miał wypływu, że ktoś wpychał mu w usta słowa, które nie należały do niego. Nie było chyba większego skurwysyństwa od mieszania w głowie, to przynosiło wątpliwości, powodowało chaos, na który nikt nie był przygotowany. Brak kontroli, szczególnie w taki sposób mógł być przytłaczający.

- Wiesz, że nie uwierzyłabym, że to Ty, prawda? - Znała go przecież, na pewno zwróciłaby uwagę na to, że nie jest sobą, bo nie był taki. Benjy nie należał do tych skurwieli, którzy uważali, że są lepsi od innych. Zresztą już jako dzieciak miał przez to problemy, był na tyle konsekwentny, że postanowił odejść z tego świata elity, która uważała się za lepszych. Nie patrzył na te ideały, które doprowadziły do wojny. Miał zupełnie inne wartości, i ona nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości.

- Nie musiałeś sobie z tym radzić sam, to na pewno było wyczerpujące. - Próba trzymania się w ryzach i świadomość, że to może wyleźć na zewnątrz w każdej chwili, bo nie miał na to najmniejszego wpływu. Romulus okazał się być cholernie zawzięty w tym co robił, nie spodziewała się, że będzie w stanie sięgnąć po takie środki, bo to nie było akceptowalne.

- Wybrałeś mnie. - Powtórzyła za nim te słowa, to było dla niej coś zupełnie nowego, nikt inny nie wybrał jej, zawsze znajdowała się gdzieś niżej w hierarchii, nigdy nie była niczyim priorytetem, i poniósł przez to konsekwencje i to cholernie okrutne. Ktoś wsadził mu do głowy te ideały, słowa, których nigdy by nie powiedział, to ją przerażało, że ludzie byli gotowi robić takie rzeczy dla osiągnięcia swoich celów.

- Tylko, że ja chcę być przy Tobie kiedy będzie źle, to nie tak, że zamierzam pojawiać się tylko kiedy wszystko będzie w porządku, na tym to polega, i rozumiem, że ludzie doprowadzili Cię do tego, że zaciskasz zęby i radzisz sobie sam, ale czy naprawdę sądzisz, że w pojedynkę jest łatwiej? Nie możesz walczyć z całym światem bez wsparcia, nie na tym to polega. I tak, wiem, że przyzwyczaiłeś się do tego, ale nie dlatego tu jestem, chcę być przy Tobie wtedy kiedy będzie źle i kiedy będzie dobrze, i wiem, że trudno jest się z tym pogodzić, ale nie wszyscy uważają, że proszenie o pomoc jest oznaką słabości, raczej zaufania, to, że ktoś chce się o Ciebie troszczyć to nic złego. Mam nadzieję, że wiesz o tym, że nigdy nie wykorzystałabym niczego przeciwko Tobie, nigdy też nie uznałabym Cię za słabego, bo jesteś najsilniejszą osobą jaką znam. - To z czym sam musiał się mierzyć przez lata... to było naprawdę przerażające. Starała się zrozumieć to podejście, wiedziała, że szybko nie zmieni przyzwyczajeń, jednak na dłuższą metę nie wyobrażała sobie, aby do tego nie doszło. - Musisz nauczyć się ufać, to nic złego czasem przyjść do kogoś i poprosić o wsparcie, nawet nie prosić, po prostu podzielić się tym, co się dzieje. Mógłbyś się do tego przyzwyczaić, tylko daj sobie szansę, daj nam szansę. - Wiedziała, że prosi go o dużo, ale nie potrafiła inaczej.

Czuła zmęczenie, ta rozmowa była wyczerpująca, poruszała coś wewnątrz, nie spodziewała się, że tak wiele będą mieli sobie do powiedzenia. Obrazek przestawał być taki jasny, te wszystkie zmienne, które się na nim pojawiały otwierały jej oczy, pokazywały jak bardzo są zniszczeni przez ten świat, spotkało ich w przeszłości wiele złego, przez co byli tacy - może trochę popsuci, i ona i on, czy byli w stanie coś z tym zrobić, nie wiedziała, być może mogli być popsuci razem, to też było jakąś opcją.

Powiedziała wiele, zbyt wiele, miała świadomość, że to wszystko mogło być trudne do udźwignięcia, jednak nie zamierzała udawać, że było inaczej. Był jej domem, przez te kilka tygodni, kiedy razem spędzili czuła się, jakby wreszcie znalazła swoje miejsce na ziemi, tylko dlatego, że to on znajdował się obok, że mogła zasypiać i budzić się w jego objęciach, nie potrzebowała niczego więcej - tylko i wyłącznie jego obecności, wiedziała, że to jest sporo, i czy w ogóle powinna o to prosić? To było dużo.

- To łóżko na Ciebie czeka, i reszta, musisz tylko pozwolić sobie odpuścić i uwierzyć w to, że to jest miejsce dla Ciebie. - Łatwo było jej mówić, ale jeśli faktycznie chociaż przez moment stwierdził, że to byłoby to miejsce, to powinien wiedzieć, że na niego czekała. Wątpiła jednak w to, że przy tym sposobie myślenia uda jej się go do tego przekonać. Miał swoje racje, które były w nim bardzo głęboko zaimplementowane. Widziała, że próbował, ale nie do końca chciał sobie dać szansę, nie miała pojęcia, jak mogłaby na niego wpłynąć, robiła co mogła, ale była na straconej pozycji.

- Nie obchodzi mnie to, nie obchodzi mnie to, co robiłeś, mam to gdzieś, jak mogłabym się tym przejmować, gdy kiedy znajdujesz się obok, ja w końcu czuje, że żyje? Jak? - Zdawała sobie sprawę, że robił w przeszłości rzeczy, które mogły wzbudzać kontrowersje, nie do końca akceptowalne, ale co z tego? W tym momencie podchodziła do tego naprawdę egoistycznie.

Kiedy powiedział kolejne słowa, zaprzeczył temu, w co wierzyła, na czym się skupiała zabrzmiał bardzo ostro, jakby uderzyły w nią jej słowa na swój temat. Tylko, że dla niej to było nic wielkiego - pogodziła się z tym, że nie jest idealna, że powinna się zmieniać, dostosowywać, spełniać oczekiwania innych, przy nim czuła, że może być sobą, on dawał jej to poczucie, że wszystko z nią w porządku, że to jaka jest to nic złego, po raz kolejny to potwierdzał. - To nie jest takie łatwe, kiedy ciągle z każdej strony dostajesz sygnały, znaki, trudno jest je ignorować. - Przy nim nie musiała tego robić, przy nim faktycznie mogła być sobą, dlatego leciała do niego niczym ćma do światła, dlatego tak łatwo było jej się przed nim otworzyć. Zresztą od zawsze tak to wyglądało. - Musiałam się jakoś dostosować, jakoś odnaleźć, tak było wygodniej. - Niż wiecznie wysłuchiwać tego, że nigdzie nie pasuje. - Ty zawsze byłeś inny, nie gasiłeś mnie, raczej wkładałeś mi w ręce kolejne zapałki i razem patrzyliśmy, jak świat płonie.

Widziała po nim, że jej słowa w niego uderzały, ale chciał szczerości, to mu ją dawała. Odsłoniła się przed nim całkowicie, chociaż nie było to proste, bo wiedziała, że niektóre z jej słów mogą zostać odebrane jako desperacja, ale chciała, żeby to wszystko usłyszał, chciała, żeby miał świadomość, jak wiele dla niej znaczył, że był wyjątkowy pod każdym względem, chociaż ciężko mu się było z tym pogodzić.

- Uważasz, że to tylko Twój wybór? - Uniosła głowę, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, układała myśli, których w tej chwili miała naprawdę wiele, bo wylało się z nich wszystko.

- Być może nie możesz, ale moim się stałeś. Nie chcę Cię zmieniać, jeśli Twój dom płonie średnio sześć razy na kwartał, to razem będziemy gasić pożary, razem będziemy sobie z tym radzić, bo chcę być tam gdzie Ty, czego nie rozumiesz? - Jeśli myślał, że to ją odstraszy to był w błędzie. Nie zamierzała łatwo się poddawać, nie tym razem, nie kiedy wiedziała, że nie chodziło o nią, jednak nie. - Czy nie można skupić się na teraźniejszości? - Przyszłość... skąd właściwie wiedzieli, że jakaś będzie, nie mogli przewidzieć, kiedy nadejdzie śmierć, szczególnie, że żyli w wątpliwych czasach. - Tu i teraz, to jest najważniejsze. - Próbował przekonać ją do tego, jak okropnym jest wyborem, ale czego by nie powiedział, to nie miało zmienić jej zdania. To jego chciała, nikogo więcej, czy mu się to podobało, czy nie.

- Każdy robi to co musi, żeby przetrwać, taki znalazłeś sposób na życie, nie boję się trupów. - Artefaktów, czy klątw, była gotowa na to, że jego życie wyglądało właśnie tak, przecież wiedziała o tym od początku, gdyby nie była na to gotowa, to by się przed nim nie otwierała, nie przyjęłaby go z otwartymi ramionami do swojego życia.

- Gdybym ja miała wybierać... - a jak wiadomo nie był to jej wybór, nie zamierzała jednak kryć swojego zdania, nie kiedy mówił o tym w ten sposób. - To wolałabym mieć Cię chociaż na chwilę, niż być sama do usranej śmierci. - Nie dostrzegał tego, co widziała, nie czuła się przy nikim w ten sposób, nie chciała szukać innych możliwości, nie kiedy jedyna właściwa stała tuż przed nią, bo wiedziała, że był wszystkim czego potrzebowała.

- Nie możesz pogodzić się z tym, że jesteś moim ideałem? - Uniosła nieco ton głosu, nie podobało jej się to, w jaki sposób się widział, nie kiedy dla niej był przecież tego zupełnym przeciwieństwem, nie zamierzała pozwolić na to, żeby szukał ciągle w sobie kolejnych wad.

- Nie musisz mi dawać nic w zamian, wystarczy, że też będziesz mnie kochał, to i tak więcej niż ktokolwiek był mi w stanie dać. - Wypluła to z siebie jednym tchem, wcale nie tak łatwo było się jej tym podzielić, zresztą ta cała rozmowa naprawdę dużo ją kosztowała, to było wiele, ale musiała się przed nim otworzyć, chciała, żeby wiedział, żeby poznał jak najwięcej jej myśli, jakby to mogło coś zmienić.

- A na co Twoim zdaniem zasługuje? Na co? - Wydawało jej się, że miał jakieś oczekiwania, co do tego, które nie miały najmniejszego sensu. Ona nie potrzebowała wiele, wystarczyło, aby pojawił się w jej życiu ktoś, kto przyjmie ją taką, jaka była, i on przecież to robił. Akceptował ją w całej okazałości, nic innego nie potrzebowała.

Wtedy do niej podszedł. Objął, schował przed całym światem. Emocje, które ją wypełniały wydawały się odpuszczać, jak zawsze zresztą. Jego dotyk przynosił spokój i ukojenie, dygotała przez chwilę, aż zaczęła oddychać spokojnie. Znajomy zapach, jego oddech na jej włosach, to za każdym razem działało w ten sam sposób. Pozwalało jej zdejmować ten mur, którym się otaczała, nie musiała dłużej się bronić, nie przed nim.

Ta chwila wystarczyła, aby zapomniała o całym gównie, które się wylało, znowu poczuła się jak w domu, dlaczego tak bardzo nie chciał uwierzyć w to, że był jej ostoją?

Wszystkie jego słowa świadczyły o tym, że kwestionował swoją obecność w jej życiu, wystarczył jednak ten jeden gest, to przyciągnięcie jej do siebie, żeby wiedziała, że to nie jest takie proste. Czuła, że chce tego samego, chociaż bał się po to sięgnąć. Widział w sobie problem, ogromny problem, może nawet komplikacje, która mogła bardzo namieszać. Tylko, że ona była na to gotowa, była gotowa wpuścić go do swojego życia z całym tym pakietem, już to zresztą zrobiła, i niczego nie żałowała.

- Daj temu szansę. - Musiała się odezwać, nie zamierzała pogodzić się z tym, że najwyraźniej próbował się z nią żegnać, nie była na to gotowa, nie chciała tego.

Wszystko jednak wydawało się świadczyć o tym, że podjął już decyzję, że zamierzał odpuścić. - Pozwól nam zaistnieć, nie podejmuj decyzji przez widma przeszłości. - Gdyby chociaż mieli szansę spróbować, wierzyła w to, że znaleźliby jakiś sposób, aby to zadziałało. - Odpuść, przestań myśleć i po prostu spróbuj. - Prosiła go o wiele, nie sądziła, że się zgodzi, nie po tym wszystkim, co jej powiedział, mimo wszystko naprawdę wierzyła w to, że jest dla nich jakaś szansa, że nie pojawili się teraz w swoich życiach bez przyczyny i miała zamiar o to zawalczyć.

Nie miała nawet pojęcia, jak w tej chwili ze sobą walczył, póki jednak mogła, wtulała się w niego tak mocno, jak tylko się dało, póki był obok, był blisko, póki jeszcze miała ku temu okazję, bo czuła, że podjął już decyzję. Nie chciała, żeby strach przed tym, jak może, ale nie musi wyglądać przyszłość odebrał im szansę na odrobinę szczęścia, bo wystarczająco już się wycierpieli w swoich życiach.

Starała się dystansować, tak było prościej, przynajmniej dopóki wydawało jej się, że odpowiedzialność za to, że postanowił odejść leży na jej barkach, kiedy te wszystkie swoje domysły ułożyła w całość, w obrazek, który idealnie się narysował. Z każdą jednak minutą tej rozmowy docierało do niej, że to nie do końca było prawdą, że tym razem się pomyliła, co musiała chyba po prostu zaakceptować, powoli więc zaczynała ściągać maskę, przestawała sięgać po ten chłód, bo zdawała sobie sprawę, że nie miało to większego sensu, nie musiała się za nim chować, nie w tej chwili, nie przy nim, nie tym razem.

- Nie, widzę Cię takim jakim jesteś, jakim jesteś przy mnie. - To nie była jakaś wyidealizowana wizja jego osoby, ona naprawdę widziała go właśnie w ten sposób, nie miała pojęcia dlaczego nie chciał w to uwierzyć. Nikt nigdy nie traktował jej tak, jak on, nikt nigdy nie dał takiego poczucia bezpieczeństwa, akceptacji, nikt nigdy tego nie zrobił. Dla niej był wyjątkowy, taki jak był, nie musiał nic zmieniać, ale nie do końca chciał to widzieć.

Nie było wiele osób, które potrafiły reagować na hipnozę, mało kto potrafił reagować, gdy ktoś wchodził do jego umysłu, to, że ktoś próbował w ten sposób coś zdziałać nie było winą zainteresowanych, nie mieli wpływu na to, że ktoś postanowił się nimi bawić, czy wsadzać w głowy posrane ideologie. To nie była jego wina, że Romulus okazał się być skończonym idiotą, który postanowił namieszać mu w myślach. Nie miał na to najmniejszego wpływu, nie prosił się o to, ten idiota wykorzystał chwilę, bo chciał pokazać swoją dominację, gdyby nie wahadełko to nie byłby w stanie nic zrobić, to była jego cała siła.

- Nie robiłeś tego świadomie, to nie byłaby Twoja wina, tylko tego, kto spowodował, że zachowywałeś się w ten sposób. Wiem przecież, że sam z siebie nigdy byś mnie nie skrzywdził, ani nie pozwolił mnie skrzywdzić. Nie masz jednak wpływu na to, że ktoś Ci zrobił coś takiego. To nie byłeś Ty. - Nie mógł brać na siebie odpowiedzialności za coś, czego nie robił z własnej woli, zresztą nie widziała go wtedy, nie dopuścił do tego, żeby cokolwiek zauważyła, trzymał to wszystko w sobie, poza nią. - Łatwiej byłoby mi zrozumieć, gdybym wiedziała, to wszystko, no i mogłabym Ci pomóc szukać rozwiązania, zrozumiałabym. - Nie mogła do końca poradzić sobie z tym, że wolał odejść niż przyznać się, że ktoś namieszał mu w głowie. To musiał być jakiś jego odruch bezwarunkowy, ucieczka, jakby zniknięcie powodowało, że pozbędzie się problemu.

- Nie, wystarczyłoby, że powiedziałbyś, że coś Cię niepokoi, to wszystko, to nie jest takie trudne. Zaufanie się z tym wiąże Benjy, że nie ma się problemu z tym, aby mówić o wszystkim, co się dzieje. Nawet jeśli nie ufasz sobie to ufasz mi, to działa w dwie strony. - Miała świadomość, że bywały takie moment, że można było zacząć wątpić w samego siebie, wtedy dobrze było mieć przy sobie kogoś, kto przypomni kim naprawdę jesteś, kto utrzyma cię nad powierzchnią kiedy zaczniesz zachłystywać się wodą.

Niby próbowała sobie tłumaczyć, że jego podejście wynikało z lat nie najlepszych doświadczeń, nie był taki bez powodu, życie go ukształtowało w ten sposób, jednak uważała, że akurat nad tym warto było popracować. Musieli być ze sobą szczerzy, musieli się dzielić swoimi troskami, zwłaszcza kiedy mogło to nieść ze sobą jakieś niebezpieczeństwo.

Obserwowała go uważnie, kiedy się odezwał, słowa które padały z jego ust brzmiały bardzo pewnie, nie wahał się nawet sekundy, zanim je wypowiedział, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. On naprawdę ją wybrał, już dawno temu, poruszyło to Prue naprawdę głęboko, bo nikt, nigdy tego nie zrobił, a on jeszcze mówił do niej w ten sposób.

- Nie masz pojęcia, jak wiele to dla mnie znaczy. - Nie sądziła, żeby wiedział, nie wydawało jej się, aby zdawał sobie sprawę z tego, jakie to było dla niej wyjątkowe. Zawsze była stawiana za kimś, lub za czymś, a on właśnie oznajmił ją, że ją wybrał, już dawno temu. Zresztą wiedziała o tym co nieco, czytała jego notatki, wyjaśnił jej dlaczego wtedy ją porzucił, naprawdę starała się rozumieć te argumenty, teraz porzucił ją po raz drugi i znowu to nie było takie zerojedynkowe. To nie była prosta sytuacja.

- Być może tego nie wiedziałam, ale nie zmienia to faktu, że i tak przetrwałam. - Jakoś sobie z tym poradziła, jakoś udało jej się przetrwać mimo tej niewiedzy.

- Niespecjalnie interesuje mnie już to, co powinnam. - Ten czas się skończył, teraz bardziej chodziło o to, czego sama chciała. Nie zamierzała spełniać żadnych powinności, czy cudzych oczekiwań, bo wiedziała, że nie doprowadzi jej to do niczego dobrego, miała ochotę sięgać po to, na czym jej zależało, bez względu na wszystko, a jakoś tak się złożyło, że ze wszystkich ludzi na świecie postanowiła zapragnąć jego, pokochała go, czy mu się to podobało, czy nie i nie mógł nic z tym zrobić.

- A co jeśli nie chcę kogoś takiego? Czy w ogóle bierzesz to pod uwagę, że nie chcę mieć gościa, który wraca codziennie do domu punkt piętnasta, co on niby miałby mi do zaoferowania? Punktualność? Codzienne powroty? W życiu chodzi o coś więcej niż o stabilność, chciałabym je przeżyć, a nie egzystować. - Uniosła nieco ton głosu, co było czymś nowym podczas tej konwersacji. Miała wrażenie, że Benjy na siłę próbował ją wsadzić w jakieś ramy, w których nie mogłaby się odnaleźć, które zupełnie jej nie odpowiadały. Nie chciała tego.

- Wiesz o tym, że nie jestem bezbronna? Że potrafię sobie radzić, nie jestem krucha? Jeśli ktoś do mnie zapuka niech próbuje, ale to raczej nie ja powinnam się martwić. - Jasne, być może Prue nie wyglądała na wojowniczkę, zresztą nie musiała, bo wcale nią nie była, to znała jednak zupełnie inne metody, dzięki którym mogła sobie poradzić z nieproszonymi gośćmi, no o ile do ich wizyt doszłoby podczas jej obecności. Żałowała, że nie było jej w mieszkaniu, kiedy ktoś postanowił je zniszczyć, chętnie pokazałby tej osobie swoje możliwości.

- Nigdy nie chciałam mieć ogrodu, zdecydowanie wolę trupy, niż kwiatki, żeby tacy jak ja mogli uzdrawiać inni muszą rzucać inne zaklęcia, tak działa ten świat, jeśli myślisz, że to mnie odstraszy to naprawdę się mylisz. Ja dużo widziałam Benjy, naprawdę wiele widziałam, w przeszłości, teraźniejszości, mało co jest mnie w stanie zdziwić. - Nie była wrażliwa na śmierć, nie bała się jej, wiedziała, że jedni musieli umierać, po to, by inni mogli żyć, tak wyglądał ten świat, to nie było coś szczególnie skomplikowanego.

- Wolę Twoje źle, niż obce dobrze, nie rozumiesz tego? Ja też wybrałam Ciebie, z tym całym pakietem, który Cię otacza, wiem, jak bardzo może być źle, ale wiem też, jak jest kiedy jest dobrze i jestem na to gotowa. - Mógł mówić swoje, najwyraźniej jednak Prue też miała swoje zdanie, którego jego argumenty nie zmieniały. Oczywiście, jak zawsze akceptowała to, że myślał swoje, co jednak nie oznaczało, że miało to mieć wpływ na jej podejście.

- Dlaczego kwestionujesz moje zdanie? Dlaczego nie potrafisz tego zaakceptować? Dlaczego nie wierzysz w to, że nim jesteś? - Nie potrafiła zrozumieć, że mówi o sobie jako o jej klęsce, naprawdę nie widział tego, że przy nim w końcu zaczęła oddychać?

- Mój ideał potrafi spowodować, że żyję, mój ideał zachęca mnie do przekraczania granic, mój ideał umie roztopić ten lód. - Gdzieś miała to o czym mówił, nie potrzebowała tej stabilności, o której wspominał, już to miała kiedyś przynajmniej po części i wiedziała, że nie jest do tego stworzona, nigdy nie chciała pasować do obrazka, do norm, które ktoś sobie wymyślił i uważał, że każdy może się w nich odnaleźć. Nie bez powodu sięgała po to, co zakazane, nie bez powodu szukała dla siebie różnych możliwości.

- Dostałam już pierścionek i jakoś niespecjalnie mnie to uszczęśliwiło. - Było raczej drogą ku autodestrukcji i zgubieniu samej siebie. - Jeśli postanowiłbyś mi kupić nóż, to musiałbyś też mi pokazać jak się nim walczy, bo gdzie powinnam nim ranić to wiem. - Bo nie miała w tym żadnego doświadczenia, a szkoda, żeby się marnował, skoro już miałaby go dostać. Nie widziała w tym żadnego problemu, bo ona wcale nie chciała pierścionka, nie chciała tego wszystkiego, co mogło wydawać się spełnieniem marzeń dla większości, chciała czegoś więcej, i wiedziała, że on może jej to dać. Nie obchodziły jej te rozważania, o tym, na co jego zdaniem zasługuje, wiedziała, że to nie jest to, że nie tego pragnie, nie kiedy wiedziała, jak to jest być z nim. I mógł próbować ją przed sobą chronić, mógł uważać, że tak będzie lepiej, ale ona wcale tego nie chciała, nie potrzebowała, bo podjęła już decyzję, wystarczyło tylko, żeby i on chciał spróbować, zobaczyć, że nie będzie im pisane takie fatalne zakończenie.

Zamknął ją w swoich ramionach, i czuła, że wreszcie jest na swoim miejscu, mimo tych słów, które padły z jego ust, mimo, że bronił się przed tym jak cholera, to i tak to zrobił. Miała wrażenie, że walczy ze sobą, walczy z tym, czego chce, a co powinien, gdyby tylko przestał myśleć o tym wszystkim, co może pójść nie tak. Chciał dla niej dobrze, rozumiała to, jednak nie sądziła, że zdawał sobie sprawę, że dla niej już nie było odwrotu. Zakochała się w nim, wiedząc jaki ciężar nosi na swoich barkach, mając świadomość, jak może wyglądać życie z kimś takim, tego chciała.

Drgnęła gdy usłyszała kocham, i być może zabrzmiało to szorstko i surowo, jednak było potwierdzeniem tego, że czuł to samo, co ona. Nie była w tym sama, chociaż, czy to zmieniało cokolwiek, kiedy tak się bronił przed tym, aby mogli zrobić coś z tym więcej, niż cierpieć?

- Myślę, że niektóre wspomnienia są warte swojej ceny. - Czy właśnie nie o to w tym wszystkim chodziło? Prue widziała wiele wspomnień, nie tylko swoich, często zatracała się w tym, co przytrafiło się innym ludziom, i łatwo przychodziło jej podejście, że lepiej było coś przeżyć, niż żałować, że nie pozwoliło się sobie na to, żeby żyć. Widziała ludzi, którzy byli kurewsko nieszczęśliwi, bo się ograniczali, bo strach kazał im postępować odpowiedzialnie, czy było to coś warte? Czy kiedy nadejdzie faktyczny koniec zaznają spokoju, czy będą się zastanawiać nad tym, jakby to było, gdyby kiedyś postąpili inaczej?

Przymknęła na moment oczy, gdy poczuła jego dłonie sunące po jej ciele, tak łatwo było przy nim się zapomnieć, ignorować wszystko, co działo się wokół, nie przejmować niczym, a przecież czuła, że to był ich koniec, że raczej nie było już odwrotu, bo miał tę swoją wizję, bo wydawało mu się, że nie może jej przynieść niczego dobrego i był w tym tak kurewsko zawzięty, że wiedziała, że nie jest w stanie przekonać go, że widzi to zupełnie inaczej. To, czego chciała, miało się nigdy nie wydarzyć, nie było już dla nich nawet teraźniejszości, chociaż trwali teraz przy sobie, jakby świat znowu na moment się zatrzymał.

I miała ochotę powiedzieć chodź, miała ochotę zatracić się znowu w jego dotyku, pozwolić im na to, żeby znowu przekroczyli granicę, żeby zapomnieli o wszystkim, co dzieje się wokół, ale tego nie zrobiła. Spoglądała zamiast tego na niego uważnie, chcąc zapamiętać to, co widziała w jego oczach. Dostrzegła w nich prawdę, czuła, jak ze sobą walczy, i robił to po to, żeby to ona nie musiała się później po tym wszystkim składać na nowo. Nie chciała tego, była gotowa na wszystko, byleby choć przez chwilę znowu móc przeżyć to, co z nikim innym nie było możliwe, jednak się powstrzymała.

Wiedziała, że miał rację, nic nie miałoby znaczenia, gdyby ich ciała znowu znalazły się na sobie, gdyby zrobił to wszystko o czym mówił, na samą myśl bowiem co mógłby z nią zrobić miała nogi jak z waty i gotowa byłaby mu się tu oddać, mimo wszystko. Tylko co dalej? Co później, kiedy wszystko świadczyło o tym, że nie ma dla nich już nadziei.

Wyciągnęła dłonie, oparła je na jego torsie. Trawiła te wszystkie słowa, które padły z jego ust, była to prawda podana w bardzo bezwzględny sposób. Nie odsunęła się jednak, chociaż przecież to byłoby najbardziej właściwe, powinna to zrobić, ale nadal nie chciała się oddalić, bo czuła, że jeśli zrobiłaby krok w tył, to wszystko by pękło, rozsypało się w drobny mak. - Rozumiem więc, że nie ma opcji, żeby zakopać trupa. - Zaczęła mówić, cicho, ton jej głosu był spokojny, jednak nie chłodny, chociaż w środku czuła, że się rozpada, bo miała nieuchronne wrażenie, że zbliżali się do momentu, w którym nie będzie już odwrotu, kiedy powiedzą sobie za dużo i faktycznie wszystko się skończyć.

- Nie chciałam Cię naprawiać, raczej byłam gotowa stanąć obok i po prostu być, to jednak chyba nie jest tym, co wydaje Ci się słuszne. - Nie mogła zmienić jego podejścia, nie mogła wymagać od niego tego, żeby obiecał jej coś, czego nie był w stanie spełnić. Kochała go, kurewsko go kochała, ale to niczego nie zmieniało, siłą przecież nie mogłaby go przy sobie zatrzymać, to nie miałoby sensu, on by się męczył, a to było ostatnim, czego pragnęła.

- Wiesz, że zawsze będę czekać, gdybyś jednak stwierdził, że chcesz zaryzykować, że potrzebujesz czegoś innego, to będę czekać. - To mogła mu zapewnić. - Najwyżej uschnę z tęsknoty, ale będę trwać, egzystować, wspominać to, co mi pokazałeś, to jak to było być z Tobą, mieć Cię chociaż przez chwilę. - Bo nie równało to się z niczym innym. - i kocham Cię, kocham Cię tak mocno, że nie mogę dopuścić do tego, żebyś robił coś przeciwko sobie. - Uniosła głowę, by spojrzeć mu w oczy. Mówił, że nie zasługiwała na to, żeby pierwsze kocham od lat padło w jego stronę? Cóż, ona uważała inaczej, chciała, żeby to on właśnie usłyszał te słowa z jej ust, wręcz przeciwnie zasługiwał na to, jak nikt inny, i już nic nie mógł z tym zrobić, bo słowo się rzekło, bez najmniejszego zawahania je wypowiedziała, bo była pewna tego co czuła.