Erik podciągnął suwak od grubej bluzy pod samą szyję, Na jego czole malowała się siatka zmarszczek ilekroć zerkał w górę, w kierunku przejścia do wieży ulokowanego u szczytu schodów. Zerknął na Dorę i Jonathana.

— Jakieś pomysły jak się przebijemy przez te drzwi bez zwracania na siebie nadmiernej uwagi, kiedy już wejdziemy na samą górę? — rzucił Erik, oświetlając okolicę za pomocą różdżki. — Zaklęcie eksplodujące raczej nie wchodzi w grę. Coś na pewno by to zauważyło. Nie mówiąc już o tym, że cała wieża mogłaby nam spaść na głowę.

Akurat tego wolałby uniknąć. Mimowolnie zaczynał oswajać się z myślą, że jeśli cała ta misja skończy się sukcesem, to faktycznie będzie mógł na poważnie rozważać przejęcie pieczy nad tym zamczyskiem. Ciekawe, co wyperswaduje mu ten pomysł z głowy jako pierwsze? Rozmowa z Godrykiem? Powrót do Doliny Godryka? Świadomość tego, że powinien skupić się teraz na Zakonie Feniksa i pracy w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów? Wzdrygnął się na tę myśl. Z drugiej strony, przecież taki zameczek mógłby bardzo przydać się sprawie. Kto wie, ile tajnych skrytek znajdowało się w tych murach?

— No dobra, to ja pójdę jako pierwszy — zadecydował Longbottom, wchodząc na schodki prowadzące na górę.

Starał się poruszać ostrożnie i nie spieszyć się za bardzo. Chociaż kamienne stopnie wydawały się dość mocne, tak były nad wyraz wąskie i strome, co w połączeniu ze wzrostem Erika stanowiło dość trudną do pokonania kombinację. Siłą rzeczy musiał uważać, jeśli nie chciał dojść na górę z siniakami i przetarciami. Manewrując między spękanymi schodami, mężczyznę w pewnym momencie przeszedł zimny dreszcz, który wpełzł pod jego ubranie.

— Chyba mamy gdzieś tutaj dziurę — rzucił przez ramię, starając się informować na bieżąco drużynę o sytuacji. — Nie wiem, czy to gdzieś przy schodach, czy na samym szczycie, ale robi się coraz zimniej.

O ile nie jest to jakaś pułapka z rozregulowanym zaklęciem zamrażającym, skomentował jeszcze w myślach, jednak zaraz pokręcił głową, kontynuując wspinaczkę. I tak już nie mieli wyjścia; obrali sobie za cel wejście do tej wieży, to teraz musieli dopełnić wszelkich starań, aby spróbować zrealizować to zadanie.

— To byłby chyba najlepszy możliwy scenariusz — odpowiedział Erik, zerkając przez ramię na Dorę. — Chociaż sądząc po tej kryjówce, którą znaleźliśmy z Heather w trakcie pierwszego zwiadu, to wygląda na to, że zabarykadowanie się przed tymi kwintopedami jest względnie dobrym rozwiązaniem. Jeśli podczas całego tego kryzysu ludzie wpadli na podobny pomysł, to nie zdziwiłbym się, gdyby sporo sali było zamkniętych na cztery spusty.

Nie był pewien, jak wiele osób było obecnych na wyspie, kiedy pojawiły się kwintopedy. Jak wiele czasu zajęło tym stworzeniom oczyszczenie wyspy? Jak długo co poniektórzy ocaleli mogli się ukrywać w murach zamku czekając na ratunek lub okazję do ucieczki?

— Może wszyscy woleli przejść dalej niż spędzić wieczność z towarzystwie tych całych kwintopedów — rzucił bez przekonania Erik słysząc słowa Jonathana. — Chociaż co prawda to prawda... Znalezienie naocznego świadka tamtych zdarzeń byłoby teraz na wagę złota. A tak, niestety, będziemy żyć z myślą, że sytuacja tutaj była tak tragiczna, że nawet duchy wolały siedzieć w zaświatach niż ryzykować powrót tutaj.

Jeśli faktycznie ktoś kiedyś zajmie się tym zamkiem, to zdecydowanie trzeba będzie wezwać ekipę deratyzacyjną i jakąś drużynę egzorcystów z kowenu, skomentował bezgłośnie. Mimowolnie nie potrafił przestać myśleć o tym, jak sam by się zajął ta budowlą. Wydawała się oferować całkiem dużo, jednak... Naprawdę musiałby wpakować w nią całą masę pieniędzy, żeby doprowadzić zamek do stanu używalność. Kto wie, może gdyby chciał tu zamieszkać, to musiały przeprowadzać remont stopniowo, skupiając się na poszczególnych skrzydłach i piętrach? Pokręcił głową. To był temat na inne czasy. Kiedy już pozbędą się głównego źródła panujących tu problemów.

— No dobra, to zobaczmy, co my tutaj mamy — zapowiedział, podchodząc nieufnie do drzwi.

Ostatnie kilka stopni pokonał wyjątkowo ostrożnie z obawy przed nagłą utratą równowagi. Kiedy znalazł się już na pozycji pozwalając mu na w miarę swobodne ruchy Erik nacisnął na klamkę, a gdy ta nie ustąpiła, spróbował pchnąć drzwi barkiem. Te odpowiedziały jedynie głuchym dudnięciem ewidentnie informując przybyszy, że nie podda się tak trywialnym próbom sforsowania. Longbottom westchnął ciężko i obejrzał się na towarzyszy.

— Czyli... Najpierw zaklęcie wyciszające, a potem próbujemy jakoś się przebić. Super.

Erik uniósł różdżkę i uderzył jej czubkiem o pobliską ścianę. Może tym razem szczęście będzie po ich stronie?

[roll=N]

— … Nie wiem, szczerze mówiąc — przyznał z lekką niechęcią Erik, marszcząc nos. — Może udałoby nam się jakiegoś zawołać, gdyby uśmiechnęło się do nas szczęście, ale chyba takie bardziej ''agresywne'' wywoływanie to nie nasza działka. A przynajmniej nie moja. Chyba, że wy macie jakieś ukryte talenty o których jeszcze nie słyszałem?

Zerknął badawczo na dwójkę swych towarzyszy. Wprawdzie nie obcował za bardzo z duchami na co dzień, ale przez tyle lat obcowania z kowenem podczas sabatów oraz pracownikami Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami podczas śledztw zdążył zorientować się, że przywoływanie duchów nie było takie proste, jak mogłoby się wydawać. Na pstryknięcie palcami żaden duch raczej by do nich nie przyszedł z Limbo. Potrzebowaliby tego no... Medium? Tak to się to chyba fachowo nazywało.

Po tym, jak jego zaklęcie nie przyniosło oczekiwanego rezultaty, Longbottom pozwolił Jonathanowi i Dorze przejść do rzeczy. Cóż, najwidoczniej magia dzisiaj im bardziej sprzyjała. Erik pozwolił tej dwójce wejść do środka na początku, kiedy drzwi zdecydowały się puścić pod wpływem napierającej na nie energii magicznej.

— Widzę tutaj wyraźne przedłużenie pewnego stylu architektonicznego — skomentował bezwiednie, gdy i jemu przyszło rozejrzeć się po wnętrzu. Omiótł wzrokiem pomieszczenie, nie zwracając jednak większej uwagi na kotły i zestawy starych składników rzemieślniczych. Zamiast tego skupił się na kolejnej partii schodów. — Wszystko się rozpada. — Westchnął cicho. — Szkoda, że nie zabraliśmy większej liczby mioteł. Mam wrażenie, że podlecenie na drugie piętro byłoby bardziej bezpiecznie niż wspinanie się po tych stopniach.