+- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl)
+-- Dział: Wademekum (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=3)
+--- Dział: Opisy uniwersum i zasady gry (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=9)
+---- Dział: Świat przedstawiony (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=72)
+---- Wątek: Bestiariusz (/showthread.php?tid=5391)
Bestiariusz - Morrigan - 30.11.2025
Bestiariusz
Niniejszy temat poświęcony jest opisom magicznych zwierząt oraz bestii, które pojawiają się na świecie. Znajduje się tutaj spory przekrój przez różne występujące w magicznym świecie gatunki, od całkowicie udomowionych, po groźne ludojady. Opis przedstawiony w tym wątku jest kanoniczny na forum i ma absolutne pierwszeństwo nad wszystkimi innymi, zewnętrznymi źródłami. Jeśli potrzebujesz wykorzystać w swoich wątkach stworzenie, którego tutaj nie ma, skontaktuj się z Administracją, a dopiszemy go do spisu.
Klasyfikacja Ministerstwa
Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami podzielił magiczne stworzenia według trudności w opanowaniu takiego zwierzęcia oraz jego potencjalnego zagrożenia. Spis powstał po to, aby ułatwić ocenę niebezpieczeństwa czarodziejom mniej zorientowanym w świecie magicznej fauny. Wszystkie gatunki sklasyfikowano zgodnie z podziałem na kategorie: Udomowione, Łatwe, Średnie, Trudne i Groźne.
Powyższy podział funkcjonuje fabularnie oraz jest związany z mechaniką posiadania i wykorzystywania w rozgrywce magicznych zwierząt.
Czy mogę posiadać magiczne zwierzę z bestiariusza?
Tak, ale nie każde. Posiadanie stworzenia nie wymaga zgody Administracji, należy jednak przestrzegać ograniczeń spisanych na początku każdej kategorii oraz przedstawionych w tym wątku.
Wymagania do posiadania magicznego zwierzęcia
Każda kategoria ma określone wymagania dotyczące ilości kropek w Wiedzy przyrodniczej lub posiadania przewagi Opieki nad magicznymi stworzeniami I-III (ONMS). W przypadku postaci z przewagą ONMS I-III, jej poziom zaawansowania uzupełnia ewentualne braki w Wiedzy przyrodniczej (zgodnie z kategoriami określonymi w opisie przewagi).
Sheila ma ◉○○○○ w Wiedzy przyrodniczej, ale posiada III wagi przewag w Opiece nad magicznymi stworzeniami. Przy wyborze stworzeń, które może posiadać, bierze pod uwagę wartość przewagi ONMS, tak jakby była wartością Wiedzy przyrodniczej.
Wyjątkami, w których nie bierze się pod uwagę Wiedzy przyrodniczej i ONMS I-III są:
- posiadanie przewagi rodowej umożliwiającej hodowlę wybranego gatunku (np. abraksanów u rodziny Prewett),
- sytuacja fabularna, w której ktoś inny, posiadający odpowiednią wiedzę, pomaga przy opiece nad zwierzakiem (np. postać z przewagą Bogacz może zapłacić za profesjonalną opiekę – w tym przypadku stworzenie może być nieposłuszne wobec właściciela, ale posłucha swojego wynajętego opiekuna).
Ilość posiadanych magicznych stworzeń
W przypadku kategorii Udomowione, Łatwe, Średnie i Trudne nie ma ograniczenia ilości posiadanych magicznych zwierząt, ale należy wziąć pod uwagę warunki mieszkaniowe postaci i to, czego dane stworzenia mogą potrzebować zgodnie ze swoją naturą. Posiadanych zwierząt nie trzeba nigdzie zgłaszać, ani umieszczać ich w ekwipunku.
Wyjątek stanowią zwierzęta oznaczone symbolem ✶ – można mieć tylko jedno takie stworzenie, niezależnie od kategorii, do której należy. Posiadanie zwierzęcia należy zgłosić w tym temacie i jest ono wpisane do ekwipunku postaci.
Nie można posiadać zwierząt z kategorii Groźne, niezależnie od wiedzy postaci czy posiadanych przewag. Można się nimi opiekować, jeśli żyją w rezerwacie, w którym pracuje dana postać, ale należy mieć na uwadze, że nie da się ich oswoić. W ramach fabuły można zbudować z nimi jakąś więź, lecz nie może ona dać żadnej korzyści czy przewagi nad innymi podczas sesji.
Hodowla oraz wykorzystywanie magicznych właściwości stworzenia
Na forum rozróżnia się dwojakie posiadanie magicznego zwierzęcia: fabularne i mechaniczne.
Posiadanie fabularne oznacza, że można w toku rozgrywek opisywać, że się zwierzę posiada i wchodzi z nim w interakcje (wlicza się w to również rozmowa z tymi, które potrafią mówić). Nie można takich stworzeń hodować ani pobierać z nich składników do eliksirów i zaklęć. Nie można też korzystać z magicznej właściwości zwierzęcia (za wyjątkiem mowy i prostych, bardziej „pasywnych” zdolności zwierzaka jak np. wydzielanie zapachów pierdzipuszka), a sama obecność stworzenia nie może być wykorzystywana na korzyść postaci w czasie sesji z Mistrzem gry, eventach czy wydarzeniach oraz inicjatywach.
Posiadanie mechaniczne zarezerwowane jest dla osób obeznanych z tresurą i hodowlą (przewaga ONMS I-III lub odpowiednia przewaga rodowa mówiąca o hodowli danego gatunku). Postaci posiadające właściwą przewagę mogą hodować magiczne zwierzęta, pobierać z nich składniki do eliksirów i zaklęć oraz jeden raz w czasie sesji (lub w trakcie wydarzenia – decyduje Mistrz Gry) nakarmić jedno zwierzę specjalną karmą i aktywować jego magiczną właściwość.
Karma jest indywidualnie dobierana do gatunku stworzenia i nie trzeba jej mieć wpisanej do ekwipunku. Należy pamiętać, że aktywacja magicznej właściwości zwierzęcia nie przebiega natychmiastowo i aktywuje się w następnej kolejce po nakarmieniu. Zdolność mówienia zwierząt nie podlega pod posiadanie mechaniczne i nie wlicza się w użycie po podaniu specjalnej karmy.
Zwierzęta oznaczone symbolem ✶ występują głównie w dziczy (nie można ich otrzymać od hodowców) i są niemożliwe do hodowania.
Czy mogę mieć magiczne zwierzę hodowane przez konkretne rody?
Tak, jeśli postać jest członkiem danego rodu i ma odpowiednią przewagę rodową.
W pozostałych przypadkach, nie można na start gry posiadać zwierząt, których hodowlą zajmuje się fabularnie jakaś rodzina. Aby zdobyć takie stworzenie, należy je otrzymać na bieżącej fabule od członka takiego rodu (posiadającego odpowiednią przewagę rodową) i fakt ten należy zgłosić w tym temacie (zwierzak będzie wpisany do ekwipunku postaci).
RE: Bestiariusz - Arawn - 30.11.2025
Udomowione
Są to stworzenia, które każdy czarodziej może nabyć, a i odwdzięczą się one niejednokrotnie wielką sympatią. Istnieją na wzór naszych domowych zwierząt, a więc są dosyć pospolite i udomowione. Są popularne wśród czarodziejów zajmujących się hodowlą dzikich stworzeń, stanowią często ich towarzyszy. Wiedza o tych stworzeniach jest powszechna.
Chorbotek
Występowanie: Europa; nie pojawiają się naturalnie w miastach.
Pożywienie: dżdżownice.
Magiczne właściwości: sok z chorbotków jest wykorzystywany do eliksirów.
Wygląd: przypominają różowe, mięsiste grzyby z pojedynczymi, czarnymi włoskami, które przypominają ostre kolce (ale nimi nie są). Do poruszania się posiadają muskularne, czarne macki, którymi zakorzeniają się w ziemi. Wzrastają do 30 cm.
Informacje dodatkowe: nie wykazują zainteresowania czymkolwiek poza przetrwaniem, w razie zagrożenia uciekają. Żyją w większych skupiskach osobników, których liczebność zależy od sprzyjających warunków do rozrodu. Bardzo szybko się rozmnażają, w kilka dni potrafią pokryć cały ogród, dlatego niekiedy uważane są za szkodniki. Bardzo trudno się ich pozbyć, kiedy zaczynają się rozmnażać. Jednym z nielicznych sposobów na pozbycie się ich jest jad toksyczka. Stanowią ulubiony przysmak gnomów ogrodowych.
Gościsz
Występowanie: Europa; zmieszkują głównie wsie i stare domy na przedmieściach (zakłada się, że w co trzeciej chacie czy podmiejskim domu mieszka przynajmniej jedna grupa tych istot).
Pożywienie: resztki mugolskiego i czarodziejskiego jedzenia.
Magiczne właściwości: w domostwach, w których gościsze się osiedliły (i są regularnie karmione) nie ma myszy, szczurów, owadów ani innych nieproszonych gości.
Wygląd: niewielkie, podobne do elfów istoty. Wzrastają do maksymalnie 20 cm. Posiadają parę barwnych skrzydeł podobnych do os. Nigdy się nie ubierają, dlatego spotkać je można nagie. Są bardzo tłuste.
Informacje dodatkowe: gościsze to istoty żyjące w grupach liczących od trzech do sześciu osobników. Przez starszych czarodziei otaczane są opieką, albowiem uważa się je za domowe duchy opiekuńcze, co jednak nie jest to do końca prawda. Są chorobliwie łakome, zachłanne i terytorialne. Nie wpuszczają na swój teren niczego co mogłoby odebrać im resztki zostawiane przez domowników czy zagrozić dobrostanowi żywiciela.
Gumochłon
Występowanie: niemal cały świat wykluczając klimat suchy; żyją w miejscach wilgotnych, najczęściej podmokłych, takich jak bagna, można je również spotkać przy zbiornikach wodnych.
Pożywienie: rośliny (zwłaszcza sałata).
Magiczne właściwości: wypuszczają śluz, który można stosować do zagęszczania eliksirów.
Wygląd: niewielkie istoty, które przypominają grube dżdżownice. Ich kolorystyka waha się od jasnych brunatnych po nawet żółtawe odcienie. Mają dwa identyczne końce.
Informacje dodatkowe: Istoty te nastawione są na przetrwanie, przy czym próżno u nich szukać rozwiniętego instynktu samozachowawczego, interesuje je głównie konsumpcjonizm. Próżno się w nich doszukiwać inteligencji, nie da się ich tresować itd. Bardzo mało się poruszają. Gumochłony są jadalne i robione są z nich placki stanowiące przysmak m.in. na stołach Hogwartu.
Pufek
Występowanie: cały świat.
Pożywienie: są wszystkożerne, zjadają nawet odpady, pająki i inne owady; mają zamiłowanie do zjadania smarków z nosa swoich właścicieli.
Magiczne właściwości: bycie słodkim; futro wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: małe, okrągłe stworzenie o jasnym, miękkim futrze. Potrafią przyjmować najróżniejsze kolory, nawet odcienie różu, zieleni czy niebieskiego. Posiadają okrągłe, czarne, duże oczy nad niewielkim otworem gębowym, z którego potrafią wysuwać bardzo długi język służący do zdobywania pokarmu. Poruszają się na drobnych czterech łapkach.
Informacje dodatkowe: są niezwykle przyjacielskie i szybko przywiązują się do człowieka. Nie wymagają przy tym nakładów pracy w opiece – są samowystarczalne. Bardzo lubią być przytulane oraz podrzucane. Co ciekawe lubią podrzucanie do tego stopnia, że popularne jest bawienie się nimi przez dzieci w formie rzucania nimi jak piłką. Nie czyni im to żadnej krzywdy. Mruczy, gdy jest zadowolony – wytwarzane podczas tego wibracje uważane są za terapeutyczne, pomagają w uspokojeniu i zasypianiu. Kiedy zgłodnieje, wyciąga długi, wąski język i szuka jedzenia. Bardzo lubi przyklejać swój język do nosa czarodzieja i jeść jego smarki, kiedy ten śpi.
Odmianą pufków jest puszek pigmejski, będący miniaturką pufka (zachowuje się i żywi dokładnie tak samo), mieszczącą się w dłoni dorosłego czarodzieja. Występuje w odcieniach różu lub fioletu.
RE: Bestiariusz - Arawn - 30.11.2025
Łatwe
Stworzenia, które nie są nader rzadkie oraz niespotykane, jednak ich hodowla jest nieco bardziej wymagająca niż w przypadku istot z kategorii udomowionych. Nie są także groźne, aczkolwiek w niewyszkolonych rękach wykazują mniejsze posłuszeństwo oraz należą niejednokrotnie do bardziej dzikich stworzeń. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉○○○○.
Chropianek
Występowanie: cały świat.
Pożywienie: metale, plastiki, drewno – szczególnie te o zawartości magii czy prądu, jak urządzenia elektryczne bądź kociołki po eliksirach.
Magiczne właściwości: potrafią się przeżreć przez każdą powierzchnię, nawet chronioną czarami; pancerzyki oraz kły wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: ze względu na swoją wielkość są niemal niezauważalne gołym okiem – mierzą ledwo 1 milimetr. Przypominają kraba z dużymi kłami.
Informacje dodatkowe: określone jako pasożyty są niewygodne dla czarodziejów, gdyż wygryzają rdzenie z różdżek oraz obgryzają kociołki z zaschniętych eliksirów. Jeśli zbiorą się w większą grupę potrafią nawet atakować magiczne stworzenia. Są również zmorą mugoli, gdyż smakują im urządzenia elektryczne i to właśnie one powodują sławną "złośliwość rzeczy martwych". W rękach czarodzieja, który potrafi je kontrolować, mogą posłużyć do pozbywania się niewygodnych odpadów i śmieci... albo do dostania się do miejsc, z których można coś ukraść.
Dirikrak
Występowanie: obszar terenu Oceanu Indyjskiego.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: zdolne do teleportacji razem z innym stworzeniem bądź czarodziejem. Ich teleportacja nie podlega groźbie rozszczepienia – znikają w feerii piór. Obeznany czarodziej może je wykorzystywać do teleportacji w kilka zapamiętanych przez ptaki miejsc poprzez komendy głosowe (ponieważ więcej ptak nie zapamięta).
Wygląd: ptak o dużym dziobie i pulchnym wyglądzie. Ich jaja mają zielony kolor, a pisklaki mają żółte piórka. Dorosłe osobniki mają niebieskie bądź zielone upierzenie czubka głowy, grzbietu, skrzydeł i ogona, zaś podbrzusze różowe, pomarańczowe czy w kolorach beżu lub cappucino. Spotkać można jednak też zielone pióra, fioletowe i cały przekrój tych odcieni. Rzadkim okazem są Dirikraki w całości białe bądź beżowe. Nastroszone przybierają niemal idealną formę kuli.
Informacje dodatkowe: są nielotami. Żyją w stadach zazwyczaj do 10 osobników. Nie są agresywne i zbyt mądre – w razie niebezpieczeństwa teleportują się w inne miejsce i są skłonne do porzucenia młodych. Mugole znają je pod nazwą dodo i myślą, że wymarły, a czarodzieje nie chcą ich informować o tym, że tak naprawdę żyją ze względu na ich magiczne właściwości.
Druzgotek
Występowanie: cały świat; zamieszkują jeziora słodkowodne i rzeki.
Pożywienie: ryby i glony, są jednak w stanie polować również na człowieka.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: mają bladozielone ciało o okrągłych głowach zwieńczonych małymi rogami osadzonych bezpośrednio między chudymi ramionami. Okrągłe oczy mają poziome, cienkie źrenice. Chude, długie ręce zakończone są dłońmi z przyssawkami od wewnętrznej strony i trzema długimi palcami. Okrągłe brzuchy zakończone są dolną częścią tułowia z mackami podobnymi do ośmiornicy – są jednak o wiele bardziej cienkie. Ich młode przechodzą przez rozwój larwalny – larwy druzgotka nazywane są grypt.
Informacje dodatkowe: należą do rodziny demonów wodnych. Są bardzo agresywnymi istotami, ale oswojone są świetnymi strażnikami zbiorników wodnych. W oswajaniu ich pomaga obecność trytona, któremu bardzo szybko stworzenia ulegają. Ich palce jest łatwo złamać, dopóki nie zostanie się złapanym w jego uścisk.
Elf
Występowanie: klimat umiarkowany; lasy i polany.
Pożywienie: rośliny, głównie liście.
Magiczne właściwości: mają małą moc magiczną, która pozwala im bronić domostwo przed drobnymi szkodnikami; skrzydła wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: humanoidalne, małe istoty (rosną do maksymalnie 13 cm) o długich spiczastych uszach. Posiadają tęczowe, pół–przezroczyste skrzydła, które zazwyczaj przypominają te od ważek. Ubierają się w stroje magicznie tworzone z płatków kwiatów. Po narodzinach przechodzą przez okres larwalny. Ich kokony same w sobie stanowią piękną dekorację dzięki błyszczeniu w różnych odcieniach (mienią się jak benzyna).
Informacje dodatkowe: Należą do rodziny wróżek. Są używane głównie do celów dekoracyjnych, co łączy się z ich próżnym charakterem i małą inteligencją. Te istoty nieustannie dbają o swój wygląd, dlatego próżno jest szukać zaniedbanego elfa. Są bardzo towarzyskie, dlatego mają w zwyczaju żyć w grupach liczących kilkunastu osobników. Nie mają stałych partnerów, obowiązuje je okres godowy, w których elfica wybiera najbardziej urodziwego partnera. Żywotność wróżki nie wynosi więcej niż 3 lata. Nie są zdolne do mówienia, porozumiewają się ze sobą jak owady za pomocą brzęczenia o wysokiej częstotliwości, nazywanego elfią mową. Są jednak w stanie zrozumieć czarodziei i potrafią się śmiać. Elfie samice składają do 50 jaj po spodniej stronie liścia, z czego zazwyczaj przetrwa ledwo kilka. Z jaj wykluwają się larwy, które po 6/10 dniach przędą kokony, a po około miesiącu z kokonów wylęgają się elfy. Zazwyczaj z jednego miotu powstaje ledwo kilka elfów.
Ghul
Występowanie: Europa.
Pożywienie: pająki, krety, robaki.
Magiczne właściwości: — / Ghul kameleonowy potrafi zamieniać się w zwykłe przedmioty, aby uniknąć wykrycia.
Wygląd: wyjątkowo brzydki stwór o zielonych oczach, rudych lub czarnych włosach, szarawej lub zielonkawej skórze i dużych wystających zębach. Przypomina olbrzyma o wzroście człowieka.
Informacje dodatkowe: ghule zamieszkują domostwa czarodziejów, często wprowadzając się tam bez pytania i zgody, zwłaszcza lubując strychy i stodoły. Są zupełnie nieszkodliwe i naiwne, najwięcej co mogą zrobić, to nawarczeć na czarodzieja i zrobić trochę hałasu, pojękując, albo rzucając jakimiś przedmiotami lub bijąc w rury. Czarodzieje traktują je jak zwierzątka domowe, są zwłaszcza lubiane przez dzieci. Departament Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami utworzył Brygadę Specjalną, która zajmuje się usuwaniem ghuli z domów, które mają przejść w posiadanie mugoli. Zdarza się to rzadko, lecz niektóre osobniki bywają agresywne i wręcz krwiożercze, a przez to niebezpieczne.
Istnieje gatunek ghula, zwany ghulem kameleonowym ✶.
Ghula nie należy mylić z ghoulem, czyli żywym trupem, o którym więcej poczytać można tutaj.
Gnom
Występowanie: Ameryka Północna, Europa Północna; nory pod ziemią.
Pożywienie: chorbotki, warzywa.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: niski (sięgający do 30 cm wzrostu), o nieproporcjonalnie dużej głowie podobnej do ziemniaka. Ma kościste stopy i ostre zęby.
Informacje dodatkowe: ogrodowe szkodniki. Bywają pożyteczne, bo odstraszają inne szkodniki, niestety wyjadają warzywa z grządek, przez co czarodzieje regularnie odgnamiają swoje ogrody. Nie są zbyt inteligentne. Gdy zaczyna się odgnamianie ogrodu, wyłażą z norek, żeby sobie popatrzeć, a w rezultacie też bywają złapane. Aby pozbyć się gnoma z ogrodu, należy złapać go za nogi, okręcać nim wokół siebie, aż dostanie zawrotu głowy, a następnie wyrzucić za płot, żeby nie mógł powrócić. Koty lubią gonić gnomy. Polują na nie wozaki, którymi niektórzy czarodzieje również odgnamiają swoje ogrody.
Hoo–hoo
Występowanie: Japonia.
Pożywienie: ziarna, robaki.
Magiczne właściwości: nie potrafi odmienić losu, ale przynosi szczęście właścicielowi, gdy ten ma go przy sobie.
Wygląd: malutki ptaszek mieszczący się w dłoni dorosłego człowieka o ognistopomarańczowych piórach. Na głowie ma czub składający się z kilkunastu piórek, z kolei jego ogon jest rozwidlony, a pióra na kuprze ma długie i wzorzyste, przypominające pawie (tylko w pomniejszeniu).
Informacje dodatkowe: jest gatunkiem pokrewnym do feniksa i gromoptaka. Dla niedoświadczonego oka dorosły osobnik może być mylony z pisklęciem feniksa (stąd zresztą jego japońska nazwa, która oznacza mitycznego ptaka lub feniksa właśnie).
Kudłoń
Występowanie: Anglia, południe Irlandii.
Pożywienie: trawa.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: niewysokie, bo sięgające 60 cm wzrostu zwierzę poruszające się na dwóch, zakończonych kopytami nogach. Jego ciało porasta kudłata sierść barwy czerwonej, a z głowy zwisa mu zmierzwiona, brązowa czupryna. Ma wyjątkowo duży nos, niebieskie oczy o prostokątnej źrenicy i krótkie ramiona zakończone dłońmi o czterech krótkich palcach.
Informacje dodatkowe: stworzenie to nazywane jest strażnikiem koni. Można go znaleźć w stajni, zwiniętego w słomie lub ukrywającego pośród stada, którego strzeże. Kudłonie nie ufają ludziom, dlatego starają się przed nimi skryć.
Lelek wróżebnik
Występowanie: Anglia, Irlandia oraz Europa Północna.
Pożywienie: elfy, muchy.
Magiczne właściwości: jego śpiew zapowiada deszcz.
Wygląd: ptak przypominający małego, niedożywionego sępa. Ma szarawe oraz zielonkawoczarne pióra, niebieskie oczy, ostry dziób i długą, zakrzywioną szyję.
Informacje dodatkowe: niezwykle nieśmiały. Zakłada gniazda w kształcie łzy na ciernistych krzewach i wylatuje z nich tylko podczas deszczu. Wydaje niskie, drgające i bardzo charakterystyczne dźwięki, które zapowiadają deszcz. Według dawnych wierzeń usłyszenie ich zapowiadało śmierć, dlatego lelek wróżebnik kojarzony jest ze złym omenem, a czarodzieje często szerokim łukiem omijali jego gniazda, jest to jednak tylko krzywdzący przesąd, dawno zresztą obalony. Lelki wróżebniki trzymane są czasem w domach i pomagają przepowiedzieć pogodę, natomiast jego ciągłe zawodzenie podczas zimy, bywa trudne do zniesienia. Nazywane są też irlandzkimi feniksami, nie wiadomo jednak co mają wspólnego z feniksem. Ich pióra nie nadają się do pisania, ponieważ odpychają atrament.
Lunaballa
Występowanie: cały świat.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: ich odchody zebrane podczas pełni księżyca przed wschodem słońca, użyte jako nawóz do roślin sprawiają, że rośliny rosną szybko i stają się niezwykle silne.
Wygląd: posiadają gładką, bladoszarą sierść porastającą całe ciało, wielkie, wyłupiaste, niebieskie oczy i niewielkie uszy, za to długą szyję. Poruszają się na czterech nogach o wielkich, płaskich, płetwiastych stopach.
Informacje dodatkowe: żyją w stadach. Swoje nory opuszczają podczas pełni księżyca, by wykonywać skomplikowane tańce stojąc na tylnych nogach. Uważa się, że jest to część rytuału dobierania się w pary. Owe tańce pozostawiają często w zbożu ślady w postaci zawiłych geometrycznych wzorów, które stanowią wielką zagadkę dla mugoli.
Memortek
Występowanie: Europa Północna i Ameryka Północna.
Pożywienie: małe insekty.
Magiczne właściwości: pióra wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów, m.in. veritaserum i wspomagających pamięć.
Wygląd: małe ptaki wzrastające do 15 cm. Mają pomarańczowe, szpiczaste dzioby i są pokryte błękitnymi piórami, a od spodu brzucha mają białe upierzenie. Na czubkach głów mają kilka dłuższych piórek i piękne, długie ogony (dłuższe od samego Memortka).
Informacje dodatkowe: żyją w stadach liczących zazwyczaj do 12 osobników. Przez całe życie jest niemy. Dopiero gdy zbliża się śmierć zaczyna wydawać dźwięki w kolejności odwrotnej do usłyszanych od początku swojego życia.
Nieśmiałek
Występowanie: Zachodnia Anglia, Południowe Niemcy i Skandynawia; mieszkają w koronach drzew, są ich opiekunami, drzewa, które wybierają to najczęściej te, z których robi się różdżki.
Pożywienie: korniki, ich przysmakiem są elfie jaja.
Magiczne właściwości: zdolne do pomagania osobie, której ufa, na różne sposoby za pomocą swoich zręcznych, długich palców
Wygląd: Stworzenie rozmiarów dłoni (do 20 cm). Wygląda jakby składało się tylko z kory, gałązek oraz pary brązowych, wypukłych oczu. Mają długie, cienkie ręce zakończone sprawnymi, chwytnymi, równie długimi "palcami" (mogą mieć dwa palce, a może być ich z pięć) i kilka powyginanych odnóży. Ich podłużne głowy zwieńczone są listkami.
Informacje dodatkowe: Te dość inteligentne stworzenia są raczej bardzo nieśmiałe – stąd ich nazwa – i przy okazji nieszkodliwe. Gdy jednak ktoś zaatakuje drzewo, którego bronią, robią się agresywne. Jeśli człowiek chce zerwać liście z drzewa, którego są opiekunem powinien im przynieść elfie jaja, które są ich przysmakami, wtedy dostaną zgodę. Żyją w bardzo dużych gromadach liczących nawet po kilkadziesiąt osobników. W trakcie rozmnażania składają jaja pod korą drzewa i zawsze kilka z osobników ich pilnuje. Odpowiednio zaznajomiony z ich zwyczajami hodowca może je do siebie przekonać. Stają się wtedy całkiem sprytnymi i wiernymi towarzyszami, które mogą pomóc w niektórych przygodach przy otwieraniu zamków.
Pierdzipuszek
Występowanie: Europejskie lasy oraz północ Stanów Zjednoczonych (większość populacji zamieszkuje stan Waszyngton).
Pożywienie: są wszystkożerne.
Magiczne właściwości: wydzielają przyjemne zapachy, które korespondują z kolorem ich futra (dla przykładu, różowe pachną jak sernik z truskawkami, a tęczowe pachną jak guma balonowa).
Wygląd: wyglądem i rozmiarami przypominają piłki pingpongowe z parą wielkich oczu. Ich ciałka porośnięte są gęstym, miękkim i sterczącym na wszystkie strony futrem, które może mieć dowolny kolor. W tym miejscu należy zauważyć, że najbardziej cenione są stworki tęczowe lub różowe.
Informacje dodatkowe: istoty te często zamieszkują nory innych zwierząt przejmując je w dość nietypowy sposób. Otóż gdy znajdą już odpowiednią norkę, pierdzipuszki wtaczają się do niej, zamykają mocno oczka i zaczynają wypuszczać z siebie cuchnące gazy. Odór owych gazów jest tak straszliwy, że żadne zwierzę nie wytrzyma w norze, którą na schronienie upatrzył sobie pierdzipuszek. Biada jednak temu kto postanowi wystraszyć, skrzywdzić lub męczyć tego aromatycznego stworka. Powiadają, że taką osobę, przy sprzyjającym wietrze, da się wyczuć z kilometra, a przebywanie w odległości mniejszej niż pięć metrów od niej zaprawdę przytępia zmysły i zwala z nóg. Żyją samotnie lub w parach. Mają mioty do 4 istot. Młode po osiągnięciu dorosłości (tj. 6 miesięcy) idą szukać własnych nor. Pierdzipuszki dożywają maksymalnie 5 lat.
Piszczyskoczek
Występowanie: Zachodnio–Północna i Północna Afryka oraz Bliski Wschód; pustynne wydmy i tereny skaliste.
Pożywienie: korzenie, trawy, nasiona i małe owady; nie piją wody – pozyskują ją z liści.
Magiczne właściwości: przenoszą wiadomości, które przekazują ludzkim głosem, teleportując się do znanej osoby, wystarczy im zdjęcie.
Wygląd: małe, nie większe od myszy i niezwykle pocieszne stworzenia. Przypominają wyglądem skoczki pustynne. Mają puchate futerka o różnych zabarwieniach.
Informacje dodatkowe: te puchate stworzenia są wyjątkowo sprawne i szybkie, dzięki czemu mogą być wykorzystywane do przenoszenia wiadomości pomiędzy zakochanymi, konspiratorami lub po prostu ludźmi ceniącymi sobie prywatność. Prowadzą stadny tryb życia, gromadząc się zazwyczaj do 10 osobników.
Ramora ✶
Występowanie: Ocean Indyjski.
Pożywienie: ryby.
Magiczne właściwości: moc ramory pozwala zakotwiczać statki i utrzymywać je w miejscu. Dobrze wytresowane ramory potrafią również płynąć razem ze statkiem, zwalniać jego żeglugę bądź przyśpieszać.
Wygląd: niezwykle długa, srebrna ryba o białym brzuchu, która swoją wielkością przerasta większość statków – największe osobniki dorastają nawet do 30 metrów. Posiadają bardzo smukłe ciała, które wydają się nie pasować do siły, jaką dysponują. Ich płetwy przypominają swoją budową delikatne skrzydła i są symetrycznie rozłożone po ich ciele z płetwą grzbietową ciągnącą się prawie przez całą jej długość.
Informacje dodatkowe: są łagodne w swoim usposobieniu, nie atakują niesprowokowane. Wykazują wręcz chęć współpracy z czarodziejami, możliwe jest swobodne pływanie z nimi. Zaatakowane próbują uciec od źródła zagrożenia, jeśli jednak to się nie powodzi – odpowiadają agresją. Prowadzą samotniczy tryb życia i zbierają się w grupy tylko raz w roku na czas tarła. Ze względu na jej długość jest związana z legendami o wężach morskich przez mugoli. Według historii są one również odpowiedzialne za śmierć takich historycznych postaci jak Marek Antoniusz w Bitwie pod Actium i Caliguli. Jest patronką żeglarzy. Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów ustanowiła prawa, które mają chronić ją przed kłusownikami – handel oraz polowania na ramory są ściśle kontrolowane, zakazane jest również łapanie ich. Są gatunkiem zagrożonym.
Toksyczek
Występowanie: pochodzi z Afryki, ale trzymany jest przez hodowców w Europie jako ozdoba w terrariach ze względu na jego walory estetyczne.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: jego muszla oraz śluz są bardzo jadowite – śluz wypala całą roślinność, po której toksyczek przejdzie, jednocześnie sam jest odporny na toksyczne właściwości roślin. Co godzinę zmienia kolor swojej muszli.
Wygląd: wyglądają jak ślimaki o jasnoróżowej skórze i muszelce, która co godzinę zmienia swój kolor we wszystkich odcieniach tęczy.
Informacje dodatkowe: należy im zapewnić wilgotny i ciepły klimat do hodowli. Jad toksyczka jest jednym z nielicznych sposobów na pozbycie się chorbotka.
RE: Bestiariusz - Arawn - 30.11.2025
Średnie
Nie należą do najgroźniejszych stworzeń, jednak ich hodowla jest wymagająca i podołać jej może jedynie czarodziej wprawiony w obcowaniu z magicznymi istotami. Występują także o wiele rzadziej niż stworzenia z wcześniejszych kategorii. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉◉○○○.
Bahanka
Występowanie: Europa, Ameryka Północna; chłodniejszy klimat.
Pożywienie: owady, żądlibąki.
Magiczne właściwości: jad bahanek wykorzystywany jest przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: często mylone z elfami. Spowodowane jest to tym, że przypominają małego człowieczka (dorosłe bahanki osiągają ok. 10 cm wzrostu), jednak ciało bahanek pokryte jest grubymi, czarnymi włosami. Mają dwie pary rąk i nóg, a ich skrzydła są grube, zaokrąglone i błyszczące, podobne do skrzydeł żuka. Posiadają dwa rzędy ostrych, jadowitych zębów. Mogą też przybierać kształt kameleona z owadzimi oczami i długimi ogonem oraz uszami. Jaja, które składają, są czarne.
Informacje dodatkowe: uważane są za pasożyty. Bahanki zagnieżdżają się między innymi w zasłonach. Wydają charakterystyczne brzęczenie. Królowe bahanek składają na raz do 500 jaj, które następnie zakopują. Młode wykluwają się po upływie od 2 do 3 tygodni. W razie ugryzienia bahanki, należy natychmiast spożyć antidotum, ponieważ są silnie trujące. Usuwanie bahanek nazywa się „debahanacją”. Polega to na spryskaniu ich paraliżującą je substancją, eliksirem o nazwie „Bahanocyd” opracowanym przez Zygmunta Budge’a. Są również wrażliwe na zaklęcie Flipendo (za wyjątkiem ich królowych, te są znacznie bardziej odporne). Są ulubionym pożywieniem jadowitej tentakuli. Inna nazwa bahanki to „kąsający elf”.
Bluzguś
Występowanie: większość świata.
Pożywienie: owady, owoce, krew (zwierząt).
Magiczne właściwości: potrafi porozumiewać się ludzką mową; skrzydła i śledziona bluzgusia wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: nie różni się od nietoperza.
Informacje dodatkowe: Aby odróżnić bluzgusia od zwykłego nietoperza, wystarczy mieć mocną, tkaną sieć na nietoperze i odrobinę szczęścia (a może pecha?). Wszystko, co trzeba zrobić, to udać się przed świtem pod jakąś jaskinię, kopalnię, bunkier lub nieużytkowany tunel kolejowy, rozstawić sieć i poczekać na powracające do kryjówki nietoperze. Zwykły nietoperz, gdy wpadnie w siatkę, będzie się szamotał i rozpaczliwie piszczał, usiłując się za wszelką cenę uwolnić. Bluzguś zaś, potrwa chwilę w bezruchu, a następnie zwyzywa cię na czym świat stoi dotykając i łamiąc po drodze wszelkie możliwe tabu i zasady dobrego smaku, a gdy skończy z tobą personalnie, zacznie rozstawiać ci po kątach rodzinę, bliskich, znajomych, zwierzęta domowe i hodowlane, słowem, wszystko i wszystkich. Z tego powodu czarodzieje niejednokrotnie nazywają bluzgusie „chamoperzami” lub „bluzgoperzami”. Ich oswojenie nie jest łatwe, bowiem istota ta słynie z niewyparzonej paszczy i przyrodzonej skłonności do obrażania wszystkiego i wszystkich, a poza tym jest dosyć wybredna w doborze towarzystwa i nie każdego skłonna jest zaakceptować jako towarzysza czy opiekuna.
Co ciekawe, szczęśliwe bluzgusie zwykły na cały głos śpiewać sobie piosenki, od których nawet wulgarnym szewcom uszy więdną, a zdeprawowanym marynarzom robi się głupio i nieswojo. Zdecydowanie odradza się zabierania bluzgusi w miejsca publiczne.
Błotoryj ✶
Występowanie: Południowa i Północna Ameryka oraz Europa; moczary.
Pożywienie: małe ssaki i mandragory.
Magiczne właściwości: dość odporna na zaklęcia skóra.
Wygląd: wyglądają jak połączenie żaby z jaszczurką przez rozciągnięte ciało i długi, mięsisty ogon. Dorastają do 80 centymetrów wysokości. Przyjmują szeroką skalę odcieni szarości i zieleni, mają szorstką, grubą skórę, która na plecach porośnięta jest grzybami, roślinami, albo wrastają w nie patyki – dlatego kiedy się nie porusza przypomina kłodę drewna. Posiadają małe, ostre zęby umieszczone w szerokiej paszczy i płetwiaste łapy o krótkich, grubych pazurach.
Informacje dodatkowe: żyją w małych grupach po kilka osobników, albo w parach. Zdarzają się samotne osobniki szukające swojego miejsca i partnera. Te terytorialne stworzenia mają w zwyczaju informować nieproszonych czarodziei o swojej obecności. Nie są nadmiernie agresywne – w przypadku znalezienia się zbyt blisko nich podgryzają kostki ostrzegawczo, by zmusić do wycofania. Sprowokowane i zagonione w kąt potrafią stanowić duże zagrożenie – mają mocny uścisk szczęk, za pomocą którego potrafią wciągnąć nawet dwa razy większe stworzenie ze sobą pod wodę. W skrajnych przypadkach głodu potrafią tym sposobem nawet upolować jelenia.
Chochlik kornwalijski
Występowanie: Wielka Brytania (zwłaszcza Korwalia w Anglii).
Pożywienie: owady.
Magiczne właściwości: potrafi latać; posiadają dużą siłę w stosunku do swojej masy ciała.
Wygląd: małe, latające stworzenie o jasnoniebieskiej skórze. Dorosłe chochliki osiągają do 20 cm wzrostu. Posiadają czułki na czubku głowy, wielkie uszy, duże, czarne oczy i złośliwy uśmiech wypełniony rzędem zębów. Ich ciała nie są owłosione. Mają dwie pary długich, cienkich, przezroczystych skrzydeł podobnych do skrzydeł ważki. Czasami są mylone z bahankami lub elfami.
Informacje dodatkowe: uważane za szkodniki. Uwielbiają psocić i siać wokół siebie chaos. Wydają z siebie piskliwe odgłosy, ostre i przenikliwe, przypominające kłócące się papugi. Są w stanie podnieść człowieka za uszy. Lubią kraść różne rzeczy. Mogą się komunikować tylko ze sobą. Działa na nie zaklęcie Rictusempra (wywołujące łaskotki) oraz unieruchamiające.
Ciamarnica
Występowanie: dno Morza Północnego.
Pożywienie: ryby, skorupiaki.
Magiczne właściwości: jad jest wykorzystywany do wytwarzania eliksirów.
Wygląd: osiągają długość około 25 centymetrów. Ich ciało posiada otwór gębowy oraz woreczek wypełniony zabójczym jadem, którego używają do obrony przed drapieżnikami.
Informacje dodatkowe: pozbawione inteligencji istoty kierowane instynktem. Spotykane w dziczy w sporych grupach do kilkudziesięciu osobników, przez mugoli często mylone z meduzami przez specyficzny wygląd ich worka jadowego. Trytony używają ciamarnic jako podwodnej broni. Czarodzieje nie zaprzątają sobie raczej głowy próbom opanowania ich w ten sposób. Są za to hodowane przez umiejętnych hodowców dla ich jadu na eliksiry.
Czerwony Kapturek ✶
Występowanie: Europa Północna; żyją w tych miejscach, w których została przelana ludzka krew, dlatego najłatwiej je znaleźć w miejscach, w których kiedyś doszło do bitew bądź brutalnych mordów (np. w lochach zamków).
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: humanoidalne postaci, które wyglądem przypominają gobliny o zielonej skórze. Ich długi nos często przysłania ich niewielkie usta, w których kryją się bardzo ostre rzędy kłów. Często noszą przy sobie prowizoryczną broń (np. pałki). Osiągają wysokość 90–120 cm, mają ostre pazury i czerwone oczy. Ubierają się w resztki tego, co znajdą z ludzkich ubrań – zarówno czarodziei jak i mugoli.
Informacje dodatkowe: żyją w grupach liczących średnio do 15 osobników. Są bardzo agresywnymi, terytorialnymi istotami i stanowią szczególne niebezpieczeństwo dla mugoli – zawsze noszą przy sobie pałki, którymi gotowe są zatłuc na śmierć nieuważnego gościa. Mimo to zaliczane są do Średnio niebezpiecznych stworzeń, ponieważ mogą łatwo zostać odpędzone przy pomocy prostych zaklęć i uroków, a także eliksirem upiększającym. Przypuszcza się, że są spokrewnione ze skrzatami domowymi, goblinami i krasnoludami.
Dwurożec
Występowanie: klimat umiarkowany.
Pożywienie: rośliny (głównie trawy i liście krzewów).
Magiczne właściwości: raz w roku zrzuca rogi, które są zbierane przez czarodziejów i wykorzystywane do sporządzania eliksirów (w tym do eliksiru wielosokowego).
Wygląd: podobne do krowy lub byka (w zależności od płci) stworzenia z dwoma zakręconymi rogami podobnymi do baranich. Samce są bardzo muskularne, z mocniejszym karkiem i grzywą ciągnącą się po szyi. Samice są mniejsze i nie posiadają grzywy. Dwurożce mają długie ogony zakończone pędzlem. Ich kolory zazwyczaj przyjmują ciemno–brązową barwę. Są parzystokopytne.
Informacje dodatkowe: żyją stadnie, ich grupy potrafią liczyć nawet po 30 osobników. Stado zawsze podąża za swoim przewodnikiem – samcem. Samce są bardzo agresywne, samice o wiele łagodniejsze, chyba że mają młode. Dopuszczają do siebie jednak czarodziei, którzy okiełznali ich gwałtowną naturę. Bardzo dobrze reagują na dźwięki fletu. Posiadają imponującą siłę.
Hipogryf
Występowanie: Europa.
Pożywienie: mięso (głównie małe ssaki, najchętniej fretki) i padlina.
Magiczne właściwości: hipogryfy potrafią wyczuć, dokąd chce lecieć ich właściciel, dzięki czemu nie trzeba nimi specjalnie sterować w trakcie samego lotu.
Wygląd: podobne swoimi rozmiarami do konia – osiągają do 150 cm w kłębie. Są hybrydą orła oraz konia – przednie nogi, skrzydła i łeb mają orle, zaś reszta ciała przypomina konia. Ich pióra i sierść mogą posiadać różną barwę: ciemnoszare, różowe, kasztanowe, brązowe, kruczoczarne. Często mylony z gryfem.
Informacje dodatkowe: hipogryfy żyją w stadach do 8 osobników. Są terytorialne – oznaczają swój teren pazurami i piórami, które gubią podczas ocierania się o drzewa. Zakładają i wiją swoje gniazda, w których składają jedno jajo. Wykluwa się ono od 24 godzin do maksymalnie 48. Młode są zdolne do lotu w przeciągu tygodnia, ale dorosłość osiągają dopiero po roku. Są to bardzo dumne, inteligentne stworzenia, łatwo jest je urazić. Dzikie hipogryfy są śmiertelnie niebezpieczne – to drapieżniki, które nie tolerują obcych na swoim terenie. Dopiero oswojone mogą być dosiadane. Aby przekonać do siebie (oswojonego!) hipogryfa, należy się przed nim ukłonić. Konieczne jest zachowanie kontaktu wzrokowego – bez mrugania. Ważne jest również zapamiętanie, że to hipogryf powinien wykonać pierwszy ruch w tym powitaniu. Źle poprowadzone przywitanie zakończy się atakiem hpogryfa – nawet oswojonego. Ze względu na ich niezależną naturę są trudnymi stworzeniami w hodowli, rozmnażanie hipogryfów stanowi duże wyzwanie i odnotowano pojedyncze przypadki takich sukcesów.
Jeżanka
Występowanie: Ocean Atlantycki.
Pożywienie: ryby i mięso.
Magiczne właściwości: kolce wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: są to w całości pokryte kolcami ryby, których płetwy są tak przejrzyste, że wyglądają jakby były zrobione z pajęczyny. Zazwyczaj przyjmują barwy szarości, bardzo rzadko bieli. Mają bardzo szerokie paszcze z ostrymi i długimi kłami.
Informacje dodatkowe: poruszają się w ławicach i bez problemu niszczą rybackie sieci. Mają zachowania podobne do piranii, dlatego trzeba być bardzo rozważnym w spotkaniu z tymi stworzeniami. Według legend zostały stworzone przez czarodziejskich marynarzy wściekłych na mugoli za obrażenie ich.
Kozłag
Występowanie: Ameryka Północna (głównie Wisconsin).
Pożywienie: mięso (ich przysmakiem są lunaballe).
Magiczne właściwości: ich rogi mają ogromne właściwości magiczne; proszek z ich rogów sprawia, że można się obyć bez snu przez cały tydzień, a także uodparnia na alkohol.
Wygląd: kroczące na czterech łapach stwory o łbach podobne do żaby, wielkością zbliżone do dużych psów. Są rogatymi stworzeniami o świecących, czerwonych oczach i długich kłach wystających z górnej szczęki. Są porośnięte krótkim futrem, a wokół łbów mają dłuższe włosie przypominające grzywę. Ich łapy zakończone są długimi pazurami. Występują w czarnych i szarawych odmianach.
Informacje dodatkowe: często odwiedzają mugolskie farmy w poszukiwaniu pożywienia, co prowadzi do wielu problemów związanych z Kodeksem Tajności.
Kołkogonek
Występowanie: Europa, Rosja, Ameryka Północna i Południowa; rolnicze tereny.
Pożywienie: są wszystkożerne.
Magiczne właściwości: przynoszą pecha właścicielom.
Wygląd: do złudzenia przypomina karłowatą świnię, szczególnie w pierwszych miesiącach życia. Ma nienaturalnie długie, chude nogi, serdelkowaty ogon i całkowicie czarne oczy pozbawione białka.
Informacje dodatkowe: kołkogonek wkrada się do chlewu i ssie zwyczajną maciorę razem z jej prawdziwymi młodymi. Im dłużej będzie przebywał w zagrodzie i im większy urośnie, tym dłużej gospodarza będzie dręczyła zła passa. Kołkogonek jest wyjątkowo szybki i trudny do schwytania, ale jeśli zostanie przepędzony za granice gospodarstwa przez całkowicie białego psa lub kota, nigdy już do niego nie powróci. Sekcja Szkodników w Departamencie Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami trzyma specjalnie w tym celu dwanaście ogarów albinosów.
Kuguchar
Występowanie: cały świat.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: zawsze odnajduje drogę do domu i może do niego doprowadzić swojego właściciela; wibrysy wykorzystywane są przy tworzeniu różdżek.
Wygląd: podobne do kota i często mylnie zaliczane do jego rasy. Przypomina dużego, perskiego kota lub rysia. Ma rude lub szare, nakrapiane, cętkowane albo łaciate futro, wielkie uszy i ogon zakończony pędzelkiem (jak u lwa).
Informacje dodatkowe: są bardzo inteligentne, niezależne i czasami agresywne, ale gdy spodoba mu się jakiś czarodziej, to może być wspaniałym i lojalnym zwierzątkiem domowym, które chroni właściciela i swój dom. Ma niezwykłą zdolność wykrywania przykrych i podejrzanych osobników, potrafi też doprowadzić do domu swojego właściciela, jeśli ten zabłądził. Samica kuguchara w jednym miocie rodzi do ośmiu młodych. Mogą się one krzyżować ze zwykłymi kotami, w wyniku czego rodzą się półkuguchary. Kuguchara nie można posiadać bez licencji, ponieważ nietypowy wygląd tego stworzenia może wzbudzać zainteresowanie mugoli. Żyją dłużej niż zwykłe koty (potrafią przeżyć przynajmniej 26 lat).
Leprokonus ✶
Występowanie: Irlandia; lasy.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: leprokonusy wytwarzają substancję podobną do złota (mogą stworzyć galeony), która znika po kilku godzinach; służą pomocą czarodziejowi, który zdoła zaprzyjaźnić się z leprokonusem i zaoferuje mu dom.
Wygląd: przypominają karłowatych ludzi o zielonej skórze i długich, spiczastych uszach. Ich cechą rozpoznawalną w kulturze jest to, że ubierają się na zielono. Według tradycji elegancki leprokonus nosi czerwoną kurteczkę z błyszczącymi guzikami, niebieskie lub jasno–brązowe rajstopy, duże buty ze srebrzystą sprzączką i wysoki albo trójgraniasty kapelusz. Sięgający najczęściej od 15 do 30 cm wzrostu leprokonus może wyglądać zarówno hultajsko, jak i bardzo elegancko. Wielu nosi brodę i pali fajkę. Do pracy leprokonus wkłada zazwyczaj skórzany szewski fartuch i ma przy sobie mały młoteczek (większość czasu spędzają na szyciu i polerowaniu butów).
Informacje dodatkowe: leprokonusy posiadają ludzką inteligencję. Chociaż te skrzaty większość czasu spędzają na szyciu butów, nie jest żadną tajemnicą, że strzegą również pradawnych składów zakopanego złota oraz innych skarbów. Według legendy ludzie mogą korzystać z tych bogactw, jednak tylko wtedy gdy są dość sprytni, by uwięzić leprokonusa i w zamian za wolność zażądać od niego skarbu. Nie jest to takie proste, gdyż te drobne istoty są bardzo inteligentne i zwykle udaje im się przechytrzyć człowieka. Inną jego nazwą jest Klaurikron.
Niuchacz
Występowanie: Wielka Brytania; żyją w norach wydrążonych nawet do dwudziestu stóp pod ziemią.
Pożywienie: mleko, mięso.
Magiczne właściwości: posiadają niesamowicie pojemną torbę na brzuchu, która jest w stanie pomieścić nawet całe kilogramy przedmiotów różnego rodzaju. Najczęściej jest to złoto bądź inne świecidełka, które niuchacz jest w stanie wytropić z dużych odległości. Mają również niesamowicie czuły węch i potrafią z perfekcyjną skutecznością tropić czarodziei, których zapach rozpoznają nawet w tłocznych ulicach miasta.
Wygląd: gryzoniopodobne stworzenie z długim ryjkiem, podobnym do mieszanki dziobaka z kretem i czarnym, puszystym owłosieniem.
Informacje dodatkowe: te niezwykle inteligentne stworzenia żyją w stadach liczących parę osobników. Samica rodzi do ośmiu młodych. Przywiązują się do ludzi, jeśli zostaną oswojone. Posiadają nawet zrozumienie dla ludzkiej moralności (np. oswojony niuchacz wie, że kradzież jest zła i potrafi okazać skruchę, ale jego instynkt jest zawsze silniejszy). Widząc jakiekolwiek błyskotki niuchacze zazwyczaj przestają słuchać swojego właściciela i rzucają się do polowania na złoto. Ze względu na ich zamiłowanie do błyskotek trzymanie niuchacza w domu nie jest dobrym pomysłem, bo mogą go całkowicie zdemolować. Pozbawienie niuchacza jego zdobyczy jest możliwe chwytając zwierzę głową do dołu i łaskocząc go po brzuchu lub przy pomocy zaklęcia przywołującego Accio.
Ognisty krab
Występowanie: Fidżi.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: skorupy ognistych krabów są jednymi z najlepszych kociołków. Ponadto świetnie podgrzewają kociołki zarówno do warzenia eliksirów jak i gotowania. Atakowany, wystrzeliwuje z tylnego końca płomienie.
Wygląd: przypomina żółwia o szarej skórze i czarnych oczach. Posiadają skorupy usiane szlachetnymi kamieniami – rubinami, szafirami i szmaragdami. Porusza się na sześciu kończynach zakończonych ostrymi pazurami. Z przodu, przy żółwim pysku, wyposażony jest w parę szczypiec.
Informacje dodatkowe: ze względu na szlachetne kamienie na ich skorupach, stanowiły gratkę zarówno dla mugoli jak i czarodziei. Ogniste kraby są gatunkiem zagrożonym i żyją głównie w rezerwacie na Fidżi, która jest ich naturalnym domem. Nie są agresywne i łatwo je oswoić.
Salamandra ognista
Występowanie: magiczny ogień
Pożywienie: płomienie
Magiczne właściwości: krew posiada właściwości regenerujące i lecznicze, wykorzystywana jest przy sporządzaniu wielu rodzajów eliksirów.
Wygląd: mała, ognista jaszczurka o sześciu nogach, pokryta łuskami. Kolor jej ciała zależy od temperatury ognia, z którego się zrodziła (od szkarłatnego, przez pomarańczowy, a nawet niebieski czy biały).
Informacje dodatkowe: salamandra rodzi się w magicznym ogniu (nazywanym salamandrowym ogniem, jeśli wylęgnie się z niego jaszczurka) i żyje tak długo, jak pali się ogień, z którego powstała, żywiąc się jego płomieniami. Można ją z niego wyciągnąć, a karmiona pieprzem jest w stanie żyć poza nim do 6 godzin, choć jeśli ogień zgaśnie wcześniej – zginie i ona, niezależnie, czy podawano jej pieprz czy nie. Salamandra może żyć poza swoim ogniem również, jeśli znajdzie się na zaczarowanym, rozgrzanym kamieniu.
Salamandry może dotknąć choroba nazywana „zgnilizną łusek”. Nieleczona może spowodować oderwanie ogona salamandry. Kuracja polega na wcieraniu w ciało jaszczurek trochę sproszkowanego chilli.
Smoczognik
Występowanie: cały świat.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: potrafią latać; na końcówce ogona wytwarzają iskry, które mogą podpalić wszystko, co jest łatwopalne; osobniki należące do rodziny Rowle są w stanie zrozumieć skomplikowane komendy.
Wygląd: wyglądają jak jaszczurki z nietoperzowymi skrzydłami. Niektórzy nazywają je smoczymi miniaturkami, choć różnice są oczywiste. Potrafią przyjmować przeróżne kolory, nawet niejednolite – z plamami, cętkami czy pasami. Różnią się między sobą nawet kształtami łbów, rodzajem łusek, ułożeniem skrzydeł czy kształtem ogonów. W Wielkiej Brytanii zazwyczaj spotyka się czarne bądź ciemno–szare i ciemnozielone odmiany. Ich rozmiar różni się w zależności od gatunku: jedne mieszczą się na dłoni, inne zaś są wielkości średniego psa.
Informacje dodatkowe: stworzenia stadne. Inteligencją podobne do zwierząt domowych takich jak psy. Możliwa jest ich tresura, bardzo łatwo przywiązują się do człowieka. Rodzina Rowle, korzystając ze swojej szerokiej wiedzy o smokach, potrafi tak wytresować hodowane przez siebie smoczogniki, że te są w stanie rozumieć i wykonywać skomplikowane komendy.
Smucikonie
Występowanie: głównie Rosja, stepy Mongolii; można je jednak spotkać na całym świecie w mało zaludnionych, otwartych terenach.
Pożywienie: mięso, krew.
Magiczne właściwości: potrafią komunikować się z ludźmi za pomocą telepatii. Ich słownictwo nie jest specjalnie bogate, ale potrafią formułować składne wypowiedzi. Istoty te mają doskonałą orientację w terenie i zawsze są w stanie wyczuć najbliższą ludzką siedzibę.
Wygląd: skurczone, podobne ludziom istoty, podobne nieco do skrzatów domowych. Są jednak od nich mniejsze wysokością i szersze w ramionach. Wyglądają dość nieproporcjonalnie przez dziwnie długie i chude nogi, podczas gdy brzuchy zazwyczaj wystają dumnie ponad pas. Zdeformowana głowa o wielkich, kartoflowych nosach osadzona jest prawie na samych ramionach, jakby brakowało szyi. Jest to złudzenie – smucikonie zapuszczają długie włosy i brody, które posiadają tak samce jak i samice.
Informacje dodatkowe: zaliczane są do gatunku skrzatów. Zazwyczaj zakładają swoje małe osady kopiąc nory w ziemi nieopodal małych wiosek albo pojedynczych gospodarstw. Żyją w rodzinach od 2 do 6 osobników. Rzadko zdarzają się osamotnione osobniki. W przeciwieństwie do skrzatów uważane są za szkodniki. Szkodzą zwierzętom domowym (głównie koniom), których krwią się żywią nocą. Broda smucikoni jest ich dumą. Pozbawienie ich takowej prowadzi do wykluczenia osobnika, który zazwyczaj nie radzi sobie w pojedynkę, co prowadzi do jego śmierci. Przez mugoli nazywane „krasnalami ogrodowymi”.
Szczuroszczet
Występowanie: wybrzeża Wielkiej Brytanii.
Pożywienie: skorupiaki.
Magiczne właściwości: jedzenie marynowanej narośli szczuroszczeta zwiększa odporność na uroki i zaklęcia, ale przedawkowanie może spowodować, że uszy zażywającego porosną okropnymi fioletowymi włosami. Czułki szczuroszczeta są składnikiem eliksirów łagodzących rany.
Wygląd: ciało szczura pozbawionego futra z krecim ryjkiem. Ich grzbiet porośnięty jest na całej długości miękką tkanką o nieco jaśniejszym kolorze niż skóra. Ta narośl przypomina nieco koralowce falujące pod wodą i jest też bardzo miękka w dotyku, nieco gumowata. Ich kolory występują w jasnych odmianach brązów i brudnego beżu.
Informacje dodatkowe: zazwyczaj żyją w małych stadach do 8 osobników, ale dobrze sobie radzą jako zwierzątka domowe. Z natury są płochliwe i atakują tylko, kiedy czują się zagrożone. Ich stadny tryb życia czyni je towarzyskimi kreaturami.
Pogryzienia przez szczuroszczeta są groźne nawet dla czarodziei. Objawiają się poprzez płomienie z odbytu, a także mocnym poceniem się i dreszczami. Warto zaznaczyć, że mugole, przez nieco odmienną naturę od czarodziejów, ciężej znoszą ukąszenia szczuroszczetów. Objawy zazwyczaj ustępują po dwóch dobach, zalecany jest jednak kontakt z uzdrowicielem.
Szpiczak
Występowanie: Ameryka Północna i Europa Północna; tereny zalesione, również parki miejskie czy ogrody.
Pożywienie: rośliny (lubują się w dzikich stokrotkach).
Magiczne właściwości: igły wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: mugole zazwyczaj mylą go z jeżem. Te dwa gatunki są praktycznie identyczne i tylko wprawne oko je od siebie odróżni. Mają minimalnie ciemniejsze ubarwienie od jeży.
Informacje dodatkowe: ostre zęby szpiczaków sprawiają, że radzą sobie one nie tylko z małymi istotami jak robaki, ale nawet i z wężami. W trakcie zimy hibernują w swoich przygotowanych norach i budzą się dopiero na wiosnę. Prowadzą raczej samotniczy tryb życia. Dorosłe osobniki opuszczają samicę, szukając swojego miejsca do życia.
Szpiczaki są inteligentniejszymi wersjami pobratymców jeży. Aby odróżnić szpiczaka od jeża należy mu podać jedzenie – pomyśli on, że właściciel domu chce go zwabić w pułapkę i wobec tego zniszczy mu rośliny lub rabaty ogrodowe. Mleko jest dla szpiczaków trujące.
Tycigryfek
Występowanie: górne partie Himalajów.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: tycigryfki wyglądają jak miniaturowe wersje swoich znacznie większych kuzynów – gryfów. Dorastają do wielkości średnich kotów domowych.
Informacje dodatkowe: żyją w parach, w które łączą się na całe życie. Te małe, agresywne, uparte i niezwykle dumne stworzenia nie znają pojęcia strachu i gotowe są stanąć do walki nawet z o wiele większymi przeciwnikami, a jako że potrafią latać i uzbrojone są w niezmiernie twarde i ostre pazury oraz dzioby, to walka często kończy się dla nich zwycięsko. Stworzenia te mają niemal obsesyjną skłonność do gromadzenia wszelkich błyskotek, zatem czarodzieje, którym udało się oswoić tycigryfka lub nawet parę i pozwalali im latać luzem, po jakimś czasie znajdowali u siebie w domu małą górkę biżuterii i różnorakich błyszczących kosztowności, której ich podopieczni zaciekle bronili.
Wąż morski
Występowanie: Atlantyk, Ocean Spokojny i Morze Śródziemne.
Pożywienie: ryby, ptaki.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: ogromne węże, których ciało, gdy są dorosłe, sięga około 30 m (młode osiągają do 15 m) długości. Posiadają końską głowę najeżoną ostrymi zębami i rozwidlony język. Pokryte są niebieską, zieloną lub turkusową łuską, a od strony brzucha – różową. Na całej długości grzbietu rozstawione ma płetwy.
Informacje dodatkowe: pomimo groźnego wyglądu, węże morskie mają bardzo spokojny charakter i nie są znane z atakowania ludzi. Często układają swoje ciała w pętle, imitując skały bądź wysepki na morzu, wabiąc tak do siebie ptaki, które atakują i zjadają.
Mylnie zakładano, że Potwór z Loch Ness był wężem morskim, gdy w rzeczywistości była to kelpia.
Wozak
Występowanie: Wielka Brytania, Irlandia, Ameryka Północna; nory pod ziemią.
Pożywienie: gnomy, krety, szczury, polne myszy.
Magiczne właściwości: potrafi porozumiewać się ludzką mową.
Wygląd: przypomina przerośniętą fretkę. Chudy, o długim tułowiu stwór z ostrymi jak brzytwa zębami. Ma puchaty ogon, stanowiący 1/3 jego ciała. Oczy ma czarne lub bursztynowe, a uszy małe i zaokrąglone. Porusza się na czterech małych łapkach.
Informacje dodatkowe: potrafi mówić, ale nie da się z wozakiem przeprowadzić prawdziwej, sensownej rozmowy, bo ten ogranicza się zwykle do kilku krótkich (i zazwyczaj obraźliwych) zdań, które powtarza bez przerwy. Mieszka pod ziemią, gdzie poluje na gnomy. Bywa wykorzystywany przez czarodziejów do odgnamiania ogrodów, jednak wielu uważa tę metodę za zbyt brutalną.
Żądlibąk
Występowanie: Europa, Australia.
Pożywienie: nektar, pyłek kwiatowy, spadź.
Magiczne właściwości: lata z ogromną prędkością (tak, że mugole rzadko go zauważają i sprawia to również trudność czarodziejom); suszone żądła wykorzystywane są do sporządzania eliksirów oraz popularnych słodyczy (musów–świstusów).
Wygląd: maleńki intensywnie szafirowy owad. Jego ciało osiąga do 1,5 cm długości. Trzy pary półprzezroczystych, fioletowo–niebieskich skrzydeł znajduje się na czubku jego głowy i macha nimi tak szybko, że podczas lotu kręci się wokół własnej osi. Posiada cienkie, czerwone żądło na dole ciała. Ma trzy pary odnóży.
Informacje dodatkowe: użądlenie przez żądlibąka wywołuje najpierw zawroty głowy, a następnie lewitację. Pokolenia młodych australijskich czarownic i czarodziejów starały się łapać żądlibąki i zmuszać je do żądlenia, aby móc cieszyć się tymi efektami ubocznymi, aczkolwiek zbyt duża ilość użądleń może sprawić, że ofiara unosi się nad ziemią przez kilka dni, a w przypadku silnej reakcji alergicznej może dojść do stałej lewitacji. Żyją w koloniach, zakładają gniazda w ziemi czy drzewach, ale również w przygotowanych dla nich ulach. Komunikują się ze sobą za pomocą brzęczenia.
RE: Bestiariusz - Arawn - 30.11.2025
Trudne
Należą do grupy groźnych stworzeń, które oswoić jest w stanie jedynie czarodziej z fachem w ręku, który jest specjalistą w tej dziedzinie. Na niewłaściwą hodowlę reagują agresją, są w stanie zrobić krzywdę. Potrzebują także specjalnych warunków życia, nie są istotami, które mogą być hodowane w zaciszu domowym. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉◉◉○○.
Abraksan
Występowanie: cały świat (zależne od rasy); dzikie równiny i łąki.
Pożywienie: rośliny (głównie pasze, trawa); lubią pić whiskey i przepadają za cukrem.
Magiczne właściwości: niezwykle silne zwierzęta (nieporównywalne do ludzkiej siły), potrafią latać; abraksany hodowane przez rodzinę Prewett potrafią porozumiewać się ludzką mową.
Wygląd: rasa koni magicznych. Posiadają ogromne skrzydła, jasne włosy (których maść wędruje od spektrum bieli aż do beży) oraz czerwone oczy. Niektóre mogą mieć błękitne upierzenie. Pióra te znaleźć można nie tylko na ich skrzydłach, ale również w ogonie i grzywie. W kłębie sięgają nawet do 3 m. Wyróżniane są dwa podgatunki abraksanów:
- Aetonany niewiele różnią się od abraksanów, bo jedynie umaszczeniem – są barwy kasztanowatej
- Graniany są o wiele mniejszymi przedstawicielami gatunku, posiadają umaszczenie w skalach szarości
Buchorożec ✶
Występowanie: Afryka.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: jego skóra zdolna jest odbijać większość zaklęć; róg, ogon oraz wybuchowa substancja w rogu wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: duże, szare i bardzo silne zwierzę. Na nosie ma gruby róg, w którym znajduje się niebezpieczny, wybuchowy płyn. Posiada długi ogon przypominający linę. Z dużej odległości może być pomylony z nosorożcem. Osiąga masę jednej tony.
Informacje dodatkowe: jak większość dużych ssaków, buchorożce walczą o samice. Z tego powodu ich populacja nie jest zbyt duża, gdyż walczące samce często doprowadzają się do eksplozji. Samica w jednym miocie rodzi tylko jedno młode. Buchorożec nie atakuje, jeśli nie zostanie sprowokowany, ale gdy zaczyna szarżować, rezultaty mogą być straszne. Ich róg zdolny jest do przebicia metalu.
Bystroduch
Występowanie: Stany Zjednoczone.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: niezwykle twarda skóra opiera się większości uszkodzeń mechanicznych, w tym zaklęciom; są bardzo silne, ruchem skrzydeł mogą stworzyć podmuchy powietrza zdolne wytrącić z równowagi nawet ciężkich przeciwników.
Wygląd: wyglądają jak hybrydy smoków z ptakami. Rozpiętością skrzydeł sięgają nawet 3 metrów – są podobne wielkością do albatrosów. Mają długą szyję z wąskim dziobem opatrzonym rzędem ostrych kłów. Ich ciało pokryte jest piórami na grzbiecie, szyi, łbie i klatce piersiowej, w różnych kolorach – biel, beż, brązy różnych odcieni i błękit. Reszta ciała pokryta jest łuskami, które zazwyczaj mają odcienie szarości bądź czerni. Mają długie ogony pokryte łuskami i zakończone kilkoma piórami.
Informacje dodatkowe: prowadzą raczej samotniczy tryb życia i zbierają się w skupiska tylko w czasie okresu godowego, który przypada na marzec. Samce są bardziej kolorowe od samic i próbują im zaimponować poprzez przyniesienie lepszej zdobyczy i „śpiew”, który brzmi bardzo skrzecząco. Bystroduchy składają do dwóch jaj. Młode opuszczają teren matki w przeciągu pierwszych 6 miesięcy życia, kiedy osiągają dorosłość. Nie są to stworzenia długowieczne – dożywają zazwyczaj 8 lat. Są inteligentnymi stworzeniami, można je tresować i wykorzystywać jako stworzenia pocztowe. Ich niezwykła ciekawość stanowi wielki problem dla świata czarodziei. Regularnie naruszają one siedziska mugolskie.
Czupakabra
Występowanie: Ameryka Północna oraz Południowa.
Pożywienie: krew (zwierząt i ludzi).
Magiczne właściwości: —
Wygląd: nieduże zwierzę przypominające jaszczurkę, poruszające się na sześciu łapach. Na ciele ma wiele kolców, a w szerokiej paszczy rzędy ostrych zębów. Posiada parę wyłupiastych, żółtych oczu. Występują dwa rozdaje umaszczenia: czarne z niebieskimi i czerwonymi wzorami, lub w czerwono–białe pasy.
Informacje dodatkowe: jest bohaterem licznych mugolskich legend, w których autorzy nie są zgodni co do wyglądu potwora. Jego nazwa pochodzi z języka hiszpańskiego i dosłownie oznacza „wysysacz kóz”.
Demimoz ✶
Występowanie: Daleki Wschód.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: niewidzialność, zdolności profetyczne; z ich włosów tworzy się peleryny–niewidki.
Wygląd: przypomina mieszankę szympansa z leniwcem o dużych, żółtych lub czarnych oczach, które zmieniają kolor na jaskrawo niebieski podczas przepowiadania przyszłości. Całe jego ciało pokryte jest delikatnymi, długimi, srebrzystymi włosami.
Informacje dodatkowe: trudno je wytropić, ponieważ potrafią się stawać niewidzialne (zwłaszcza gdy czują zagrożenie). Oprócz tego, na podstawie rachunku prawdopodobieństwa potrafią przepowiedzieć najbliższą przyszłość (i gdy doświadczają wizji, ich kolor oczu się zmienia), dlatego złapać je można tylko, jeśli zrobi się coś absolutnie przypadkowego. Z ich włosów szyje się peleryny–niewidki, jednak z czasem tracą swoje właściwości. Nie są agresywne. Demimozy opiekują się żmijoptakami.
Erkling ✶
Występowanie: Niemcy.
Pożywienie: ludzkie dzieci, leśne kręgowce.
Magiczne właściwości: potrafi porozumiewać się ludzką mową.
Wygląd: niewysokie, bo sięgają maksymalnie metra, o pociągłej, spiczastej twarzy, nosie i uszach. Mają zielonkawą skórę i długie palce u dłoni. Poruszają się na dwóch nogach.
Informacje dodatkowe: ich głosy są wysokie i piskliwe, przez co wzbudzają złudne poczucie bezpieczeństwa, głównie po to, by wabić do siebie dzieci, które później zjadają. Prawdopodobnie są w jakiś sposób spokrewnione ze skrzatami domowymi. Lubią grać na flecie, śpiewać i strzelać z rurki ślinowej.
Feniks ✶
Występowanie: Indie, Chiny i Egipt; głównie góry, swoje gniazdo zawsze zakładają w najwyższych punktach.
Pożywienie: owoce i zioła.
Magiczne właściwości: ich pieśń jest opisywana jako nieziemska i budzącą dreszcze. Potrafiła ona dodać odwagi istotom o czystym sercu i wzbudzić strach w sercach zepsutych. Posiadają zdolność do teleportowania się, choć nie jest wiadomym, jak dokładnie to działa. Są cenione nie tylko przez wzgląd na pióra, które stanowią rdzeń różdżek, ale również magiczne łzy, które potrafią uleczyć nawet ciężkie rany i stanowią jedyne antidotum na jad bazyliszka. Posiadają zdolność reinkarnacji, są całkowicie odporne na zabójczy wzrok bazyliszka.
Wygląd: szkarłatne ptaki wielkości łabędzia. Ich ciała pokryte są czerwonymi piórami, a na ogonie złotymi. Ich dzioby i nogi są również złotego koloru. Mają mądre, czarne jak węgielki oczy. Potrafią rozpalić swoje pióra – mienią się one wtedy niczym płomienie, albo naprawdę w tych płomieniach stają.
Informacje dodatkowe: podczas reinkarnacji stają w płomieniach, aby następnie narodzić się w popiołach jako pisklęta. Są one niezwykle inteligentne. Feniksy nie zabijają innych stworzeń, ale nie unikają walki, kiedy przychodzi im bronić osób, z którymi się zwiążą. Trudno zyskać sobie sympatię feniksa, ale łatwo ją stracić sięgając po czarną magię lub popełniając czyny okrutne z egoistycznych pobudek. Feniks zazwyczaj dotrzymuje czarodziejowi, z którym się zwiąże, towarzystwa do końca życia ludzkiego towarzysza. Po jego śmierci zaś odlatują. Jest to jedna z przyczyn, dla których nikomu nie udało się ustalić długości życia tych wiekowych istot.
Gromoptak
Występowanie: Arizona (Stany Zjednoczone).
Pożywienie: rośliny (zwłaszcza owoce i zioła), robaki, małe ssaki.
Magiczne właściwości: potrafi tworzyć burze podczas lotu; pióra wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów i tworzeniu różdżek.
Wygląd: ogromny ptak (większy od dorosłego człowieka) o długim ogonie. Posiada trzy pary skrzydeł, a jego pióra, w kolorze białym i złotym, mienią się wzorami przypominającymi chmury. Ma łeb podobny do orlego (lub raczej… do łba hipogryfa).
Informacje dodatkowe: gromoptaki, prócz magicznego tworzenia burz, mają niezwykły zmysł, dzięki któremu potrafią wyczuć niebezpieczeństwo. Są spokrewnione z feniksami. Gromoptaki są gatunkiem objętym ochroną.
Gryf
Występowanie: Grecja.
Pożywienie: surowe mięso.
Magiczne właściwości: potrafi latać; pióra i szpony wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów i tworzeniu różdżek.
Wygląd: jego głowa, szyja i przednie łapy oraz skrzydła należą do wielkiego orła, a z kolei tułów, tylne łapy i ogon do lwa. Jest sporych rozmiarów (dorosłego lwa). Jego pióra są białe i ciemnobrązowe, a futro brązowożółte.
Informacje dodatkowe: znane są jako zawzięte i gwałtowne, znane są jednak przypadki, gdzie czarodzieje są w stanie się z nimi zaprzyjaźnić. Gryfy mają naturalną potrzebę chronienia skarbów i do właśnie tych celów są wykorzystywane przez czarodziei; skarbem tym może być cokolwiek: złoto, a nawet rośliny w ogrodzie. Jeśli z jakiegoś powodu gryf nie ma czego strzec, potrafi wpaść w rozpacz i zacząć się denerwować. Łatwo temu zaradzić, po prostu dając mu nowy skarb do pilnowania.
Jarczuk
Występowanie: cały świat, głównie Ukraina.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: inteligentne i niezwykle silne, wytrzymałe istoty. Ugryzienie jarczuków nie goi się naturalnie, trudno je wyleczyć nawet magią. Najlepiej wyhodowane jarczuki posiadają wyrostki, zwane pestkami, na swoim czole, które pozwalają im wyczuwać magię i widzieć to, co magiczne. Jarczuki zawsze są w stanie przejrzeć przez niewidzialność.
Wygląd: wyglądają jak psy, z których zostały wyhodowane, a wyhodować je można z każdej rasy. Są jednak znacznie większe od swoich pobratymców.
Informacje dodatkowe: hodowla tych stworzeń wywodzi się z Ukrainy. We wschodniej Europie są trzymane przez aurorów i używane do polowań na magiczne istoty oraz czarnoksiężników.
Hodowla tych istot wygląda następująco: dokonuje się najpierw selekcji psów, które mają zostać jarczukami. W nocy, tuż po oszczenieniu się suki, wybiera się jedynie trzynaste szczenię z miotu, które następnie żywcem zakopuje i pozostawia pod ziemią na okres trzech modlitw. Po tym czasie szczeniaka wyciąga się i zamyka w ciemnym pomieszczeniu na dziesięć tygodni, karmiąc go w tym czasie lanym po tkaninie mlekiem zmieszanym z krowią krwią. Jeśli pies zacznie sam z siebie ssać tkaninę spijając z niej mleko z krwią, oznacza to, że złe siły jeszcze nie pomieszały mu zmysłów i jest szansa na wyhodowanie doskonałego jarczuka. W okresie zamknięcia, za pomocą rytuałów znanych wyłącznie hodowcom, zaklina się psa i jego zęby. Po upływie dziesięciu tygodni i jednego dnia, szczeniaka wypuszcza się i sprawdza jak bardzo się zmienił. W ten sposób wyhodowany pies jest większy, silniejszy i bardziej agresywny niż reszta miotu, z którego pochodził.
Jednorożec ✶
Występowanie: Północna Europa; preferują życie w ciemnych i głębokich lasach, w Wielkiej Brytanii dużo można ich znaleźć w Zakazanym Lesie.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: krew jednorożca może uratować nawet człowieka na skraju śmierci, wydłużając jego życie za ogromną cenę – zabicie jednorożca sprowadza na człowieka przekleństwo i zostaje skazany na nędzne pół–życie. Jednorożce roztaczają wokół siebie świetlistą aurę podobną do patronusa (choć nie tak silną), działającą na dementorów; róg, włosie i krew jednorożca to silne składniki wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów i wyrobów magicznych (takich jak różdżki).
Wygląd: stworzenie o wyglądzie konia (osiągały wielkość od 145 do 155 cm w kłębie) z jednym, krętym rogiem na czole. Mają złote futro do dwóch lat, później zmienia się ono na srebrne. W wieku czterech zaczyna wyrastać im róg (srebrzysty). Osiągają dorosłość w wieku siedmiu lat, kiedy ich futro staje się śnieżnobiałe. Mówi się, że są tak jasne, że nawet śnieg wydaje się przy nich szary. Ich kopyta są złote. Ich krew ma srebrzysto–niebieską barwę, która lśni w świetle księżyca.
Informacje dodatkowe: jednorożce to niezwykle płochliwe istoty, a prędkość ich poruszania się prześciga przemienione wilkołaki, dlatego też są trudne do złapania. O wiele chętniej dają do siebie podejść czarownicom niż czarodziejom. Mimo wysokiej klasyfikacji Ministerstwa Magii tych stworzeń nie atakują one nawet w samoobronie – zawsze wybierają ucieczkę. Są niezwykle szanowane wśród czarodziei i stanowią symbol niewinności. Niewiadomą jest, ile czasu może przeżyć jednorożec, ale na pewno nie są one nieśmiertelne. Jednorożce mają w zwyczaju kąpać się w wodospadach, ale tylko tych, gdzie woda jest czysta. Polowanie na jednorożce jest zakazane.
Kelpia
Występowanie: Wielka Brytania, Irlandia; rzeki i jeziora.
Pożywienie: ludzie, ryby.
Magiczne właściwości: zmiennokształtność; włosy wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów i tworzeniu różdżek.
Wygląd: mogą przyjąć dowolną formę, najczęściej jednak pokazują się jako koń z wiechą sitowia zamiast grzywy.
Informacje dodatkowe: należy do rodziny demonów wodnych. Wabi na swój grzbiet niczego nieświadomego nieszczęśnika, a następnie nurkuje z nim na dno rzeki lub jeziora, gdzie zjada go, pozwalając by wnętrzności wypłynęły na powierzchnię. Aby pokonać kelpię, należy nałożyć jej wędzidło za pomocą zaklęcia. Sprawia to, że staje się uległa i niegroźna.
Największa i najbardziej znana kelpia na świecie zamieszkiwała jezioro Loch Ness w Szkocji i najchętniej przybierała postać węża morskiego. Obserwatorzy z Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów odkryli, że nie mieli do czynienia z prawdziwym wężem morskim, kiedy na widok grupy mugolskich badaczy wąż zamienił się w wydrę, a po ich odpłynięciu powrócił do swego pierwotnego kształtu. Nazywana była „Potworem z Loch Ness” oraz pieszczotliwie „Nessie”.
Pikujące licho ✶
Występowanie: Ameryka Południowa, Azja i Afryka, lasy deszczowe.
Pożywienie: ludzkie mózgi.
Magiczne właściwości: ma twardą skórę i potrafi odbić niektóre zaklęcia; wydziela jad, który odpowiednio rozcieńczony, może być użyty, aby usunąć wybrane wspomnienia.
Wygląd: duże, skrzydlate stworzenie, wyglądające jak motyl z głową przypominającą wilczą. Ma zielono–niebieskie ubarwienie. Gdy nie lata, zwija się i kurczy w zielony, kolczasty kokon.
Informacje dodatkowe: człowiek użądlony przez pikujące licho, może szybko stracić rozum, na szczęście jest to stan odwracalny. Stworzenie to może być nieufne wobec nowych osób, lecz gdy zobaczy, że inny przedstawiciel tego gatunku zaprzyjaźnił się z czarodziejem, łatwiej nabierze do niego sympatię. Są uznawane za niebezpieczne ze względu na to, że ich pokarmem jest ludzki mózg.
Sfinks
Występowanie: Egipt.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: potrafi porozumiewać się ludzką mową; niezwykła siła.
Wygląd: stworzenie posiadające ludzką głowę i ciało dużego lwa.
Informacje dodatkowe: niezwykle inteligentny, uwielbia zagadki i rebusy. Od ponad tysiąca lat wykorzystywany jest przez czarodziejów do pilnowania skarbów, kosztowności i tajnych skrytek. Jest niebezpieczny tylko wtedy, gdy coś zagraża temu, czego pilnuje – a jest wtedy niezwykle brutalny, jako, że sfinksy posiadają nadnaturalną siłę. Potrafi mówić i zazwyczaj rymuje, swoje zagadki robi długie i bardzo skomplikowane.
Sklątka tylnowybuchowa ✶
Występowanie: Zakazany Las.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: dorosłe osobniki są tak silne i agresywne, że stanowią dla przeciętnego czarodzieja śmiertelne zagrożenie. Gruby pancerz chroni je przed rzucanymi zaklęciami, jedynym niechronionym elementem jest mięsiste podbrzusze. Samce posiadają jadowe żądło. Dodatkowo potrafią krzesać zagrażający życiu ogień.
Wygląd: świeżo wyklute sklątki wyglądają jak zdeformowane, pozbawione skorupy homary czy też skorpiony. Są blade i oślizgłe. Posiadają mnóstwo nóżek, które znajdują się w dziwnych miejscach. Mają ok. 15 cm długości i roztaczają wokół silny zapach zgniłych ryb. Nie posiadają otworu gębowego, więc trudno zlokalizować ich głowę. Samce sklątek mają żądła, a samice – ssawki na brzuchach, prawdopodobnie do wysysania krwi. Co jakiś czas z jednego końca sklątki strzelają iskry, wydając przy tym głośne pyknięcie, co sprawia, że przelatują o kilkadziesiąt centymetrów do przodu.
W ciągu pierwszych dwóch miesięcy życia, sklątki osiągają rozmiar jednego metra i dziczeją. Ich ciało pokrywać zaczyna gruby, szarawy, chitynowy pancerz. Wyglądają jak skrzyżowanie wielkich skorpionów z wydłużonymi krabami. Nasilenie eksplozji z tylnej części ciała stworzenia i jego „odskoków” jest wprost proporcjonalne do jego rozmiarów.
Mając około cztery miesiące, sklątki osiągają 1,8 m, a miotany przez nie ogień staje się coraz bardziej niebezpieczny dla otoczenia. Okazy, które dotrwały do dziesiątego miesiąca życia, osiągają wielkość 3 metrów.
Informacje dodatkowe: zostały wyhodowane z połączenia mantykory z krabem ognistym. Stworzenia stadne. Wraz z rozwojem sklątki stają się coraz bardziej agresywne do stopnia, w którym młode mordują się wzajemnie i również mają skłonność do atakowania osób zajmujących się nimi.
Testral
Występowanie: cały świat; gęste, niezamieszkałe lasy i stare puszcze.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: potrafią latać; są niewidzialne dla ludzi, którzy nie zobaczyli śmierci innego człowieka.
Wygląd: testrale przypominają sylwetkę większego, śmiertelnie chudego konia, na którego kości nawleczono ciemną, gładką skórę. Nie są jednak tak duże jak abraksany, a przy tym prezentują się jako bardzo drobne przez ich naturalne wychudzenie. Łeb, podobny smoczemu, zwieńczony jest ostrymi uszami. Posiadają duże, białe oczy bez widocznych źrenic i tęczówek. Ich kolorystyka waha się w odcieniach czerni i grafitu, a szyję zdobi długa, czarna grzywa. Posiadają silne, nietoperzowate, skórzane skrzydła pozwalające im latać.
Informacje dodatkowe: wydają z siebie bardzo specyficzne, podobne piskom dźwięki podczas komunikowania się ze sobą wzajem. Stworzenia te pozostają niewidoczne dla każdej osoby, która nie zobaczyła śmierci, ale również dla tych, którzy ją ujrzeli, ale nie zrozumieli. Uważa się je za istoty przynoszące nieszczęście i zwiastujące śmierć, ale to tylko przesąd. Testrale są bardzo łagodnymi i życzliwymi istotami, w dodatku bardzo inteligentnymi. Potrafią bez problemu zrozumieć swojego jeźdźca i zawieźć go dokładnie w to miejsce, w które sobie zażyczy. W sytuacji zagrożenia, lub kiedy ktoś je obrazi, potrafią się jednak bronić – zazwyczaj gryzą, choć nie są niebezpieczne.
Żmijoptak ✶
Występowanie: Daleki Wschód, Indie.
Pożywienie: robaki, ptaki, szczury, rzadziej małpy.
Magiczne właściwości: posiada zdolność powiększania i pomniejszania swojego ciała; jaja wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: stworzenie posiadające ciało węża o niebieskich i fioletowych łuskach. Jego głowa jest jednak ptasia – opierzona i z charakterystycznym dziobem. Pióra ma różowe, niebieskie i fioletowe. Posiada skrzydła. Jego ciało może osiągnąć długość maksymalnie 5 metrów.
Informacje dodatkowe: powiększa i pomniejsza swoje ciało, dostosowując się do panujących wokół warunków. Jest wyjątkowo agresywny wobec tych, którzy się do niego zbliżą, szczególnie, kiedy broni swoich jaj, których skorupki zrobione są z najczystszego i najdelikatniejszego srebra. Stworzenia, na które żmijoptak nie reaguje agresją czy strachem to demimozy, które się nimi opiekują.
RE: Bestiariusz - Arawn - 30.11.2025
Groźne
Nie nadają się do hodowli, udomowienia, tudzież tresury. Ich posiadanie jest oficjalnie zakazane ze względu na agresywne usposobienie. Są także nazywane mordercami czarodziejów. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉◉◉◉○.
Akromantula
Występowanie: cały świat; zamieszkują gęste lasy, puszcze i dżungle, w Wielkiej Brytanii spotkać je można w Zakazanym Lesie.
Pożywienie: mięso, skorupiaki, larwy, inne pająki i akromantule.
Magiczne właściwości: bardzo silny jad, który jest wykorzystywany przy sporządzaniu eliksirów; starsze osobniki potrafią porozumiewać się ludzką mową.
Wygląd: stworzenia wyglądające jak włochate pająki, niektóre sięgają monstrualnych rozmiarów. Kolor ich włosia przechodzi od szarości aż do czerni.
Informacje dodatkowe: swoją inteligencją dorównują ludzkiej, są bardzo zwinne i szybkie, tworzą sieci łączące całe drzewa, które zamieszkują. Kiedy akromantule czują się złe lub podekscytowane, ich szczękoczułki wydają charakterystyczny klekot. Żyją stadnie. Handel jajami akromantuli jest surowo zabroniony i jednocześnie są one bardzo pożądanym towarem czarnego rynku. Powstały jako istoty magiczne do chronienia domostw i skarbów, dziś jednak nie zna się sposobu na ich ułaskawienie. Jad akromantuli jest najcenniejszy, kiedy pobrano go za życia stworzenia (co jest prawie niewykonalne) lub tuż po śmierci. Akromantule są odwiecznym wrogiem bazyliszków.
Bazyliszek
Występowanie: cały świat.
Pożywienie: mięso (także ludzie), ryby.
Magiczne właściwości: zabójcze spojrzenie, zdolne również do petryfikacji; niezwykle trujący jad; skóra przynajmniej częściowo odporna na zaklęcia.
Wygląd: ogromny wąż, którego ciało, gdy dorośnie, sięga długości nawet 20 m. Jego skórę pokrywają łuski o ciemnej, szmaragdowozielonej barwie, a brzuch ma trochę jaśniejszy od grzbietu. Na trójkątnej głowie osadzone ma rogi przypominające koronę i wielkie, żółte oczy, a szczęki, które rozwierają się szeroko, wyposażone ma w długie i gęsto rozmieszczone jadowite kły, zakrzywione w kierunku przełyku, by nie pozwolić ofierze uciec z uścisku. Samce bazyliszków mają charakterystyczny, szkarłatny pojedynczy grzebień na głowie. Szkielet bazyliszka posiada inną czaszkę niż wąż: wyglądem przypomina bardziej czaszkę dinozaura, jego szczęka jest krótka i masywna. Tak jak normalny wąż, bazyliszek co jakiś czas zrzuca skórę i zastępuje ją nową.
Informacje dodatkowe: nazywany „Królem węży”. Rodzi się z kurzego jaja podłożonego ropusze. Nie wiadomo, czy sam może składać swoje jaja. Jego słabością jest pianie koguta, którego się boi, ponieważ jest dla niego zgubne. Jest śmiertelnym wrogiem pająków (w tym akromantul). Potrafi dożyć nawet 900 lat. Bazyliszek jest śmiertelnie jadowity i zabija samym spojrzeniem. Jeśli jednak ofiara spojrzy w oczy węża niebezpośrednio (np. zobaczy je w lustrze lub kałuży), zostawanie spetryfikowana, czyli „zamrożona” we własnym ciele. Pomóc takiej ofierze może jedynie wywar z mandragor. Jego jad jest potężną substancją magiczną. Jedynym antidotum na ukąszenie bazyliszka są łzy feniksa. Ma wyostrzony zmysł słuchu i węchu. Z bazyliszkiem mogą się porozumieć jedynie czarodzieje, którzy są wężouści.
Hodowla bazyliszków została zakazana już w średniowieczu, jednak niektórzy czarnoksiężnicy nadal tego próbowali. Brytyjskie Ministerstwo Magii oświadczyło, że wszystkie kurniki w czarodziejskim świecie podlegają inspekcji policyjnej, aby zapobiec hodowli bazyliszków.
Chimera
Występowanie: Grecja.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: potrafią zionąć ogniem, wykazują dużą odporność na magię. Ich jaja są wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: potwór o głowie lwa, tułowiu kozy i ogonie smoka. Dorównują wielkością dużym koniom.
Informacje dodatkowe: są to istoty złośliwe i krwiożercze, a dodatkowo niezwykle inteligentne, co czyni je bardzo niebezpiecznymi przeciwnikami. Nie ma udokumentowanego przypadku oswojenia ich i znany jest tylko jeden przypadek zabicia chimery (dokonał tego heros imieniem Bellerofont dosiadający abraksana). Jest zakaz handlowania ich jajami i jednocześnie są one bardzo. Wiele informacji o tym stworzeniu wciąż czeka na odkrycie.
Dementor
Występowanie: Azkaban (Morze Północne).
Pożywienie: szczęśliwe i dobre ludzkie emocje, ludzkie dusze.
Magiczne właściwości: nieśmiertelność, lewitacja, sprowadzanie strachu i pustki samą obecnością, tzw. pocałunek dementora wysysający z człowieka duszę; są niewidzialne dla mugoli.
Wygląd: posiadają ludzką sylwetkę (mierzą nawet do 3,5m) – sama skóra nawleczona na kości, szara i pomarszczona, pokryta liszajami. Ich twarz jest płaska, bez oczu czy nozdrzy, w miejscu ust posiadają otwór gębowy, przez który się pożywiają. Przyodziani są w czarne, postrzępione szaty, z czego ich kaptur zazwyczaj zasłania całkowicie ich twarze.
Informacje dodatkowe: jednym z najbardziej przerażających stworzeń w świecie magicznym są dementorzy. Ich powstanie historycy umiejscawiają w twierdzy Azkaban na Morzu Północnym, gdzie rezydował mag Ekrizdisa. Nie jest wiadome, jak dokładnie powstały – gdy do twierdzy przybyli czarodzieje, dementorzy już zamieszkiwali twierdzę. Dziś Azkaban jest więzieniem, a dementorzy jego strażnikami. Te istoty spotykane są też jednak poza nim. Rzadko występują w pojedynkę – zazwyczaj przemieszczają się grupami. Mają głośny i świszczący oddech, a ich obecność rozpoznawalna jest po chłodzie, uczuciu strachu i pustki oraz silnym zapachu zgnilizny. Są niewidzialne dla mugoli oraz charłaków, ale dla obu tych grup nadal wyczuwalna jest ich obecność. Poruszają się szybko i sprawnie lewitując nad ziemią. Posiłkiem dementorów są ludzie, a konkretnie – pozytywne wspomnienia. Stałe pożywianie się dementora na człowieku prowadzi do poważnych zmian na psychice. Co ciekawe nie wyczuwają one czarodziei zamienionych w zwierzęta i ignorują magiczne stworzenia. Z dementorami można się porozumiewać. Są inteligentne, znają ludzką mowę i można nawet wchodzić z nimi w układy. Stworzenia te jednak działają tylko we własnym interesie, dlatego choć bez problemu mogą wykonywać dane polecenia to muszą mieć z tego korzyść – głównie chodzi o dostęp do łatwego pożywienia. Jedynym znanym sposobem na przepędzenie dementorów jest zaklęcie Patronusa. Osobom po spotkaniu z dementorem często daje się czekoladę.
Garboróg
Występowanie: góry w Europie.
Pożywienie: mięso, rośliny.
Magiczne właściwości: skóra grubsza od smoczej, odporna na większość zaklęć; sproszkowany róg wykorzystywany jest przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: duże zwierzę z garbem na grzbiecie i dwoma bardzo ostrymi rogami na głowie. Jego skóra jest barwy szaro–fioletowawej. Porusza się na czterech nogach, z czego na każdej ma po cztery palce. Na pysku ma wyrostki przypominające macki, służące do chwytania pożywienia i wkładania go do buzi. Przypomina nieco tygrysa szablozębnego. Samce są większe od samic i mają też znacznie bardziej okazałe rogi.
Informacje dodatkowe: bardzo agresywne i niebezpieczne. Gdy garboróg jest wściekły, zaczyna emitować pomarańczową łunę z ciała i tymczasowo zwiększa tężyznę zwierzęcia. Ze względu na niebezpieczeństwo, jakie sobą prezentują, sproszkowany róg garboroga, wykorzystywany do eliksirów, jest niezwykle drogi. Są bardzo protekcyjne w stosunku do swoich młodych. W 1926 roku ich gatunek był na skraju wyginięcia, ale dzięki Newtonowi Skamanderowi, udało się trochę odbudować jego populację. Pomimo swojej agresywnej natury, znane są rzadkie przypadki, w których garboróg był w stanie zaprzyjaźnić się z czarodziejem.
Mantykora
Występowanie: cały świat; zamieszkuje głównie ciemne nory i wilgotne jaskinie.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: skóra odbijająca większość zaklęć; jad w żądle powoduje natychmiastową śmierć.
Wygląd: potwór o głowie człowieka, ciele lwa, skrzydłach smoka oraz ogonie skorpiona z żądłem, podobna wielkością do dużych koni.
Informacje dodatkowe: wywodzi się z Grecji. Mantykory posiadają inteligencję człowieka i dopiero w XIX wieku zostały zaklasyfikowane do zwierząt przez brutalność i agresję, które wygrywały w niej ponad rozsądek. Przemawiają one ludzkim głosem, ale rozmowy z nią są prawie niemożliwe. Podczas pożywiania się mantykory cicho nucą. Są samotnie żyjącymi istotami i tylko podczas godów poszukują partnera. Składają jaja będące zakazanym i cennym towarem czarnego rynku.
Nundu
Występowanie: Wschodnia Afryka.
Pożywienie: mięso (duże ssaki).
Magiczne właściwości: stworzenia te są niezwykle silne fizycznie. Posiadają zdolność sprowadzenia zarazy oddechem. Mają bardzo wysoką odporność na magię. Potrafią strzelać kolcami ze swojej grzywy.
Wygląd: przypominające lamparty, nundu posiadają centkowaną skórę w odcieniach mdłych, wyblakłych brązów lub żółci z czarnymi cętkami. Ich ciało pokryte jest ostrymi kolcami, a wokół ich szyi skóra rozciąga się tworząc coś w rodzaju lwiej grzywy. Są o wiele większe od tygrysów.
Informacje dodatkowe: mimo dużych rozmiarów wcale nie przeszkadza im to w bezszelestnym poruszaniu się po każdym terenie. Żywią się mięsem dużych ssaków. Nie ma znanych, udokumentowanych przypadków wygrania pojedynku jednego czarodzieja z nundu, mówi się, że by go pokonać potrzeba przynajmniej setki czarodziei. Są bardzo inteligentne. Wiele tajemnic tego stworzenia pozostało nadal do odkrycia.
Przyczajacz
Występowanie: Ameryka Północna.
Pożywienie: mięso (przede wszystkim ludzkie).
Magiczne właściwości: niewidzialność, zmiennkoształtność.
Wygląd: w swojej naturalnej formie przypomina wysokiego, chudego niedźwiedzia o srebrnym futrze. Może zmieniać swoją formę, by lepiej skrywać się za różnymi przedmiotami.
Informacje dodatkowe: jest krzyżówką demimoza z ghulem. Stosunkowo młody gatunek, stworzony przypadkowo. Został przywieziony na statku płynącym z Europy do Ameryki Północnej przez europejskiego oszusta, Fineasa Fletchera, w XVII wieku. Fletcher, przedsiębiorca handlujący zakazanymi artefaktami i stworzeniami, na posiadanie których nie miał zezwolenia, zamierzał przemycić do Ameryki Północnej demimoza, aby rozpocząć tam hodowlę. Nielegalnie przewożona samica demimoza uciekła podczas podróży z klatki i spotkała podróżującego na gapę ghula, z którym się zaprzyjaźniła do tego stopnia, że doczekali się potomstwa. Gdy statek należący do Fletchera przybił do brzegów Massachusetts, potomstwo demimozy i ghula pojawiło się w tamtejszych lasach. Spekuluje się, że przyczajacze musiały istnieć tam już wcześniej, ponieważ były w stanie się rozmnażać dalej: ich potomkowie nadal grasują w tym regionie, atakując niemal wyłącznie ludzi. Prowadzi nocny tryb życia i jest wyjątkowo brutalny. Mugole nazywają go „Zaplecoskryjem”. Atak przyczajacza ma szansę przeżyć tylko czarodziej.
Smok
Prawdopodobnie najbardziej znane stworzenia magiczne na świecie. Z uwagi na swą wielkość, wygląd i możliwość ziania ogniem, powszechnie uważane za przerażające, ale jednocześnie budzący podziw. Chociaż samce wydają się oczywistym zagrożeniem, tak samice często są znacznie większe, groźniejsze i bardziej skore do walki z ludźmi, jak i innymi stworzeniami świata czarodziejów (zwłaszcza jeśli wysiadują jaja lub opiekują się pisklakami i młodymi).
Smoki można spotkać na całym świecie; niektóre gatunki pozostają lojalne swoim rodzimym środowiskom, podczas gdy inne mają niekiedy w zwyczaju migrować nie tylko z kraju do kraju, ale też z jednego kontynentu na drugi. Chociaż znaczna większość osobników krzyżuje się w granicach własnego gatunku, tak czasem może dojść do utworzenia spektakularnych krzyżówek genetycznych.
Istnieje wiele odniesień do nich również w kulturze mugoli, zwłaszcza w Azji i średniowiecznym folklorze europejskim. Niemagowie przypisują często smokom umiejętności, których te nie posiadają – mówienia, spiskowania, gromadzenie kosztowności, tworzenia własnych siedzib podobnych do ludzkich, czy nawet tymczasowej transformacji w istotę ludzką.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Gatunki smokówŚmierciotula
Występowanie: lasy tropikalne.
Pożywienie: mięso (ssaki, w tym zwłaszcza ludzie).
Magiczne właściwości: nieznane.
Wygląd: z wyglądu przypomina czarną pelerynę o grubości kilku centymetrów, która jest grubsza jeśli stworzenie niedawno się pożywiło.
Informacje dodatkowe: podczas polowania zakrada się bezszelestnie do śpiących ofiar, oplata je peleryną, przywierając do twarzy i zaczyna dusić. Następnie pożera całe ciało, nie pozostawiając po swoim pożywieniu nawet kropli krwi. Stworzenia te wyjątkowo upodobały sobie smak ludzkiego mięsa, a ze względu na to, że na żer wychodzą nocą są niezwykle trudnymi przeciwnikami. Skutecznym znanym sposobem na bronienie się przed śmierciotulą jest zaklęcie Patronusa. Niektóre teorie łączą ich pokrewieństwo z dementorami. Wiele tajemnic tego stworzenia pozostało nadal do odkrycia.
Tryton
Status: istota z klasyfikacji, zwierzę z wyboru (żaden z gatunków trytonów [prócz selkie] nie chciał być stawiany na równi ze stworzeniami takimi jak wampiry).
Występowanie: cały świat; jeziora, morza i oceany.
Pożywienie: są wszystkożerni.
Magiczne właściwości: zdolne oddychać pod wodą jak i na powierzchni. Wiele cech magicznych tych istot jest niepoznanych.
Wygląd: zależne od gatunku. Ich cechą wspólną jest humanoidalny wygląd z rybim ogonem zamiast nóg.
Informacje dodatkowe: gatunki trytonów:
- Trytony – najliczniejszy gatunek z rodzaju trytonów występujący niemal na całym świecie. Te pół ludzie, pół ryby mają nieco zdeformowane tułowia i charakterystycznie wydłużone twarze ze skrzelami na swoich szyjach. Łuski potrafią pokrywać większą część ich ciała, a między ich palcami zakończonymi pazurami znaleźć można płetwy. Długie ogony zamiast nóg są zakończone dwoma płetwami. Sporo z nich posiada dodatkowe płetwy wzdłuż ogona. Mają przeróżne barwy łusek, a kolory ich włosów zazwyczaj przechodzą przez odcienie turkusów, zieleni i szarości czy bieli, rzadko kiedy osiągając typowo ludzkie barwy. Mają blade skóry, które nie doświadczają zbyt wiele słońca. Zakładają swoje podwodne królestwa, z których każde potrafi się od siebie różnić. Każde jednak ma swojego Króla/Królową i tworzy wokół tego dwór. Prowadzą osiadły tryb życia. Czasem w swoich podwodnych "ogródkach" hodują druzgotki, służące im za domowe zwierzątka. Posługują się językiem trytońskim: na powierzchni ich głosy brzmią jak okropne skrzeknięcia, dopiero pod wodą można usłyszeć ich melodyjny głos i język podobny do tego, którym posługują się ludzie na powierzchni.
- Syreny – wywodzą się ze Starożytnej Grecji i choć kiedyś było ich wiele, to przez pewien czas myślano o nich jako o gatunku wymarłym. Dość od niedawna zaczęły się pojawiać. Najbardziej przypominają hybrydę człowieka oraz ryby. Ich górna część tułowia jest ludzka. Ich skóry są blade, niemal przejrzyste przez mały dostęp do światła. Zazwyczaj zapuszczają długie włosy, a ich ścięcie jest równoznaczne wykluczeniem z rodziny. Zamiast nóg posiadają przeróżnych rodzajów ogony pokryte łuskami, zazwyczaj o fantazyjnych i delikatnych dwóch płetwach na końcu. Żyją w rodzinach zwykle wahających się od czterech do nawet kilkunastu osobników, w których obowiązuje matriarchat. Syreny mają magiczny głos – wabią do siebie nim ludzi, hipnotyzują ich. Dopiero pod wodą widać ich zębiska i pazury, którymi chętnie rozrywają ofiarę. Pożywiają się głównie mięsem i gustują w tym ludzkim. Istnieje legenda, że syreny są zdolne zrzucić ogon, by wyjść na ląd, jednak nikt tego nie potwierdził. Prowadzą koczowniczy tryb życia. Podobnie jak trytony, posługują się językiem trytońskim (czyli skrzekami na powierzchni i melodyjną mową pod wodą).
- Merrow – irlandzki gatunek trytonów, których humanoidalnie zniekształcone formy nadają im ulotnego, ale zarazem upiornego wyglądu. Mają bardziej okrągłe głowy z kozimi oczami, niemal płaskie nosy i szerokie usta z paszczą pełną ostrych zębów. Między palcami posiadają błonę, a same palce bardziej już przechodzą w płetwę – nadal są jednak chwytne i sprawne. Wokół ich głowy rozciągają się zazwyczaj krótkie włosy, opadając na płetwę grzbietową ciągnącą się przez cały ich kręgosłup. Przybierają różne kolory łusek, które pokrywają całe ich ciało poza samą klatką piersiową i ramionami. Funkcjonują podobnie jak trytony, jednak zamiast twardych struktur tworzą wioski, którym przewodzi Starszyzna składająca się z najstarszych członków społeczności. Zazwyczaj od dwóch do pięciu/sześciu. Prowadzą osiadły tryb życia. Posługują się językiem trytońskim.
- Selkie – zalicza się do rodzaju trytonów, jednak jako jedyne mają status Istot. Więcej o selkie można przeczytać pod tym linkiem.