To była pora rzucić kością losu.

Morpheus sięgnął po swoją magię, jakby było to powietrze, którym oddychał, chociaż zupełnie co innego było esencją jego życia. Ciężkość na sercu spadła do żołądka, gdy magia przesunęła dla nich świat, zmieniając pole, na którym stali pewnie, chociaż gniewnie, w rozżaloną ogniem ulicę, która płakała uciekającymi mieszkańcami, którzy zaczynali zauważać ogień i dym i pył i padać w panikę.

Wylądowali w zaułku, który ciężko tak nazwać, bo przynależał do jednej z eleganckich kamienic, stojącej niedaleko Praw Czasu. Kamienica była siedzibą domu aukcyjnego i zdarzało się Longbottomowi bywać w nim, nie tylko prywatnie, ale również służbowo. Czasami artefakty, które pojawiały się w rękach rzeczoznawców, wywracały działalność lokalu do góry nogami, jak ostatnio, gdy przedmiot sprawił, że skóra Morpheusa mieniła się różnymi kolorami. Zrobiło mu się niedobrze na to odległe-chociaż-wcale-nie wspomnienie. Dwa miesiące. Tylko tyle wystarczyło, aby jego życie legło w gruzach. A podobno patronowała mu kapłanka, a nie Wieża.

— Uważaj! — przyciągnął do siebie Dolohova, gdy koło nich przeleciało jakieś zaklęcie i rozbryzgnęło się na ścianie za nimi wodnistą, obleśną plamą, którą ktoś w panice rzucił, żeby ugasić zarzewie ognia i spudłował, robiąc to w biegu. Longbottom nie planował być rycerzem w lśniącej zbroi, ale nie mógł nic na to poradzić, że instynktownie próbował ochronić puste, ptasie kości ukochanego od złamań i pergaminową skórę od jakiegokolwiek zasinienia.

W zaułku nie byli bezpieczni, musieli ruszyć do przodu, do schronienia, jakie miały dać celebrycie Prawa Czasu. Widzieli front przybytku, ale dym i popiół coraz bardziej się kłębił dookoła nich, jak nitki nieprzyjemnej sieci. Morpheus kątem oka spostrzegł kogoś stojącego w dymie, drgnął, odwrócił się w tamtą stronę, ale był to tylko kłąb, wznoszący się z rozbitej witryny.

Longbottoma drapało w gardło, pomimo chustki.

Popiół osiadał na włosach, na powiekach, na ustach, wciskał się w płuca, dusił ostatnie tchnienia. Ludzie, objęci w uścisku, zastygali jak figury wyrzeźbione przez rozpacz, by zerwać się zaraz, w próbach ratunku. Nikt nie szukał zgubionych przy panicznej aportacji brwii, a jeszcze nie zasypane ślady po butach przerażały. Czy udało się? Czy było już za późno? Czas zatrzymał się w jednym, przerażającym geście: w wyciągniętej dłoni, w zasłoniętej twarzy, w ciele pochylonym nad drugim ciałem.

Ponad tym wszystkim huczał żywioł, triumfujący, nieubłagany. A gdy ogień strawi, co będzie mógł, mimo usilnych prób czarodziejów,, a popiół przykryje resztę jak grób bez tablicy imiennej, zapadnie cisza cięższa niż śmierć. Tak oto miasto, które wczoraj oddychało śmiechem i pychą, legło pod szarą pierzyną zapomnienia. Magia, okrutna, zapragnęła zachować świadectwo swego gniewu i ludzkiej kruchości.

Bo ogień nie tylko niszczył, on odsłaniał prawdę. W blasku płomieni zniknęło królewskie złoto i purpura, a pozostali oni, nadzy wobec wieczności.

Morpheus zatrzymał się przy Dolohovie i schylił przy nim.

— Nie wdychaj tego, będzie dobrze, jeszcze kilka kroków — kłamał jak z nut, byle zagłuszyć głosy w głowie Vasilija i w swojej głowie. Nie chciał się rozglądać, ale musiał. Robił to. Wypatrywał zła gorszego niż pożar. Kwasy żołądka uniosły się mu w górę. Wszystko płonie. Chrzest oczyszczania. Jak wielu umrze tej nocy? Setki. Już wiedział, że setki.

I nie pozwoli, aby Vasilij dołączył do tej statystyki. Zacisnął mocniej dłoń na jego ramieniu, aby tłum ich nie rozdzielił.

— Krok za krokiem, kochany — i tak nikt go nie usłyszy poza Vasilijem, a teraz potrzebował jego gniewu, że go tak nazywał, żeby wyrwać go ze stuporu. Do przodu, do Praw czasu.