List z zaproszeniem na wspólny obiad od Astorii, przyszedł niespodziewanie szybko. Renigald był przekonany, ze dziewczyna zechce zrekompensować mu się za kilka dni. Nie chciała widocznie czekać. A on i tak nie miał co robić. Mógł zająć się szukaniem nowego mieszkania. Gdyż go tego już raczej nie wróci. Nie to miejsca, w którym rządziło się obłąkane krzesło.
Odpisał na list z podziękowaniami i potwierdzeniem, że skorzysta z zaproszenia. Lecz dopiero po czasie dotarło do niego, że nie ma co na siebie włożyć. A jeszcze to ma być posiłek w domu rodziców dziewczyny. W takiej sytuacji, w obliczu tragedii w mieście, dzieci szukają pomocy i schronienia u rodziców. Nie miał innego wyjścia, jak powiedzieć matce, że potrzebuje nowej szaty. A nie był pewny, czy sklep Rosierów przeżył ataki. Czy mieli otwarte, czy liczyli straty. Nie mógł skłamać, po co potrzebuje nowe wyjściowe ubranie. Rzekł więc, że dostał zaproszenie na obiad do państwa Avery. Wspominając o Astorii. Usłyszawszy to ojciec, uznał, że powinien się tam pojawić, widząc w tym najwyraźniej szansę na związek syna z córką Averych.

Matka zadbała o to, aby Renigald wyglądał odpowiednio. Szata butelkowa, z biała koszulą i ciemnymi spodniami. Udało się jej coś znaleźć w swojej pracowni i jedynie wprowadziła kilka poprawek. Jedyne co też Renigald usłyszał od ojca na wyjściu to mocne słowa "Nie przynieś wstydu". Przestroga przed tym, co odwalił z Weasleyową latem.

Przed miejscem zamieszkania Astorii, zjawił się punktualnie. Po drodze kupił jeszcze jakieś ocalałe kwiaty z kwiaciarni, żeby nie pojawić się tak z pustymi rękoma. Wiedział, że była chorowita. Ale nie wiedział, a może i nie pamiętał, czy miała uczulenie na kwiaty. Właściwie to chyba żadna kobieta nie ma na nich alergii.

Zapukał. Czekając na otworzenie drzwi, poprawił jeszcze swoje włosy, trzymając w drugiej dłoni kwiaty i swoją podręczną drewnianą laskę. Kiedy Astoria wyszła, uśmiechnął lekko na jej widok.

- Ciebie również.
Odpowiedział na jej stwierdzenie. Pozwolił dać sobie buziaka, a żeby jej to ułatwić, pochylił się. Wręczył jej tym samym skromny bukiet róż, gdy w między czasie mu się przyglądała. Ran żadnych nie miał. Na twarzy też wyglądał zdrowo. Pomijając jedynie problemy ze snem.
- Powiedzmy, że zapomniałem.
Puścił jej oczko i wszedł do środka, jeżeli pozwoliła.
- Jak się czujesz?
Zapytał, od razu przenosząc na nią poważniejsze spojrzenie. Przyglądając jej twarzy. Nie mógł się teraz na nią złościć, pamiętając jej stan zdrowia ostatnim razem.

Musiał zrobić dobre wrażenie. Musiał wyglądać nienagannie i odpowiednio, jak na kawalera czystej krwi z rodu Malfoy przystało. Tego oczekiwał od niego ojciec. Zwłaszcza, że Renigald dostał zaproszenie do rodzinnego domu Astorii Avery. Spodziewając się najpewniej, spotkania z jej rodzicami.

Wchodząc do środka, blondyn wręczył dziewczynie kwiaty. Najstaranniej dobrane róże, zaklęciem potraktowane na intensywność ich zapachu, czy tam skropione specjalnym eliksirem. Aby ich zapach trwał odrobinę dłużej i przysłonił ten, który pozostawia po sobie ogień. Renigald zapłacił więcej kwiaciarzowi, aby ten bukiet był wyjątkowy. Nie patrzył na to ile musiałby dać galeonów. Mógłby jej nawet i kosz kwiatów wręczyć, ale po co? To i tak zwiędnie. Będzie musiała wyrzucić. Czy aż tak zależałoby mu na względach Astorii? Tego oczekiwał jego ojciec.

- Tu się zgodzę.
Przyznał jej rację. Najważniejsze, że przeżyli ten cały rebeliancki atak. Nadal był przekonany, że mieszkanie mu spalili mugole. Nie widział w tym innej opcji. Po co zwolennicy Czarnego Pana mieliby mu to robić? Niczym im przecież nie podpadł. A może o czymś nie wiedział? Ktoś spiskował na ulicach śmiertelnego Nocturmu i chciał mu zaszkodzić? Czy będzie musiał bawić się w szukanie szczura? Kreta? Jak to mugole takich spiskowców nazywają? Nie obrażając szczurzycy kuzynowskiej Baldwina.

Udał się za Astorią do jadalni, gdziekolwiek w tym domu mieli zjeść obiad. Już wtedy zarejestrował dziwną ciszę. "Jesteśmy sami?" – zastanowił się, oglądając wnętrze pomieszczeń, które mijali. Oczywiście na wejściu, zdjął z siebie płaszcz, wieszając go na haku czy oddając do odniesienia. Bystrość panny Avery wciąż go zaskakiwała. Dostrzegła, że miał na sobie nową szatę.

- Tak… Spłonęła mi garderoba, musiałem kupić u matki coś nowego. Na szczęście jej butik nie ucierpiał zbyt mocno.
Wyjaśnił i potwierdził. Wystroił się dla niej. Dla jej rodziców, aby pokazać, że Malfoye to przecież nie menelene. Dbają o swój wizerunek gdziekolwiek się nie pojawią. Tego dnia nie miał żadnych innych spotkań. Jedynie obiad z Astorią.

Nie zajął miejsca przy stole. Jedynie stanął obok krzesła. Czekając, aż Astoria do niego dołączy. Kultura nakazywała, żeby poczekać aż dama pierwsza zasiądzie przy stole. Wtedy mężczyzna mógł uczynić to samo. Tego był uczony. Tak też na stojąco udzielał odpowiedzi na jej pytania, obserwując jak zajmuje się wazonem do wręczonego jej wcześniej bukietu róż.
Wciąż kaszlała. Nic dziwnego. Pamiętał jak dwa dni temu wyglądała gorzej i dusiła się kaszlem.

- Cieszę się, że jest lepiej. Ze mną jest w porządku. Nie zatrułem się tym… dymem.
Przyznał szczerze. Nie przebywał zbyt dużo czasu na zewnątrz. Nie zatruł się do takiego stopnia, aby przeżywać katusze. Bogactwo w skrytce pozwalało nawet na szybszy zakup sprawdzonych eliksirów na kaszel.

Usiadł na krześle przy stole, kiedy to uczyniła Astoria. Odłożył swoją laskę na bok, podpierając o stół. Wyprostował się, sięgnął po serwetkę, aby rozłożyć ją i położyć na kolanach.

- Moi rodzice? Powiedziałbym, że dobrze. Ojciec jest zapracowany w Ministerstwie. Zwłaszcza po tych atakach. Mało bywa w domu. Matka liczy straty w butiku i planuje remont.
Odpowiedział na jej pytanie, dotyczące jego rodziców. Spojrzał zaraz w stronę wejścia do jadalni, a zaraz na Astorię.
- Twoi rodzice nie dołączą do nas?
Zapytał w końcu. Nie ukrywając zaskoczenia, może nawet i ulgi, że ta chwila, zarezerwowana była tylko dla nich. Dla dwojga.
- Bardzo chętnie spróbuję tutejszej kuchni.
Posłał jej uprzejmy uśmiech, sięgając także po kielich z winem, jakby chciał z nią wznieść toast. Upił łyk, aby degustować smak tutejszego wina, jakim go poczęstowano.

Ubrania były ważne dla społeczności ludzkiej, aby okryć swoje ciało. Dla niektórych miały nawet wyższe znaczenie, aby też odpowiednio się w nich prezentować. Jak dobrze Astoria pamiętała, Renigald poświęcał temu wysoką uwagę i cenił sobie odpowiedni wygląd. W dodatku pochodząc z bogatej rodziny, mógł pozwalać sobie na zakup odzież z najlepszych marek, a także korzystać z najlepszych krawców. Widok spalonej garderoby jak i sypialni, bolał go bardzo, lecz co to dla takiego bogacza jak Malfoy, który może sobie kupić nowe ciuchy?

- Niestety nie. Zdołałem ugasić pożar, zanim rozprzestrzenił się na pozostałe pomieszczenia.
Odpowiedział zgodnie z prawdą. Tam nie dało się już mieszkać i nie miał gdzie spać. A opętane krzesło denerwowało za każdym razem, gdy tam był. Zmuszony został przenieść się do rodziców, chociażby do czasu, aż nie załatwi sobie czegoś nowego.

Czy miał wiele szczęścia? On sam tak. Ale jego ubrania nie. Ubolewał nad tym faktem, lecz nie mówił o tym za często na głos. Kuzynka listownie zwróciła mu uwagę i to stosowną, co powinno być ważniejsze od zwyczajnego materiału, jaki nosimy na sobie. Od rzeczy materialnych, które przecież mogą kupić ponownie. Tak więc, w odpowiedzi jedynie kiwnął potwierdzająco głową.

Słuchając odpowiedzi na pytanie o jej rodziców, poczuł niejaką wewnętrzną ulgę, że nie musi się za bardzo starać, gdyż państwo Avery nie byli obecni w domu. Był jednak przygotowany na taką ewentualność, gdyby którekolwiek postanowiło wcześniej wrócić z pracy.

- Czyli nie tylko moi rodzice sądzą, że coś z tego będzie.
Przyznał z uśmiechem, sięgnąwszy po kieliszek z winem, upijając łyk. Delektując się jego smakiem. Przełknął. Bardzo dobry rocznik. Wracając zaś do rozmowy, kontynuował:
- Przyznam ci również, że i mnie ciężko się mieszka u rodziców. Póki nie kupię nowego mieszkania, muszę tam pozostać i znosić uwagi ojca.
Wywrócił teatralnie oczami, jakby paplanie ojca było nudzące. Rodzic jedyne czego od niego oczekiwał, to zajęcie się karierą zawodową i znalezienie żony. Nie akceptował jego leniwego trybu życia obiboka.
- Jestem pod wrażeniem.
Skomentował szczerze, spoglądając na przygotowane potrawy. Doceniał to jak bardzo się postarała. Ale też uważał, że nie musiała. Czy może naprawdę liczyła na coś więcej? Próbowali. Tak bardzo się różnią, że wieczność pod jednym dachem mogłaby ich kiedyś zabić.
- Astoria… Naprawdę, nie musiałaś. Doceniam ten gest podziękowania. Wiesz, że mając pieniądze, załatwiłbym Ci pierwsze miejsce w kolejce do uzdrowiciela. Tak, po przyjacielsku. Wyszło trochę inaczej, to cieszy mnie fakt, że przeżyłaś tę koszmarną noc. I to, że z Twoim zdrowiem jest lepiej.
Odparł łagodnie, obserwując to jak się rumieniła z zawstydzenia.
- Przy mnie możesz być sobą.
Dodał. Naprawdę ją lubił, pomimo chwil gdzie mieli różne zdanie. Różne poglądy. Podobnie było z Penny. Różnica między tymi dziewczynami była tylko w ich czystości krwi.
- To co? Skosztujemy potraw?
Zapytał z uśmiechem, chcąc odwrócić już ten temat na inny. Aby Astoria, mogła czuć się już bardziej zręcznie, w końcu jest u siebie.

Ratował swój cenny dobytek, jaką była sypialnia i garderoba. To, co należało do niego. Gdyby znajdował się w innym miejscu, które dotknąłby pożar, najpewniej zwiałby z miejsca zdarzenia. Udawałby najpewniej, że go tam nie było. Naburmuszył się trochę na słowa Astorii. Nie do końca może rozumiejąc, co miała na myśli. Ratował swój wizerunek, to przecież oczywiste! A szafa z ubraniami była jego częścią, której – nie zdołał uratować. Zatem część jego wizerunku nie została odratowana i musi posiłkować się sklepem matki. Na nowo ją uzupełniać. Tutaj, nie odpowiedział nic. Nawet na jej złośliwy uśmiech. Wyglądał jakby się lekko obraził. Ratował coś więcej? Jedynie pomógł jej dostać się do galerii, jak go prosiła. To było już znacznie wiele jak na jego możliwości.

- Nie zaprzeczę.
Zgodził się z jej słowami, że była idealną kobietą, którą mógł posiąść każdy kawaler. Tak samo on. Był kawalerem do wzięcia. Choć bez pracy. Nie mógłby żony utrzymać, gdyby pieniądze zaczęły kończyć się w skrytce. Nie mógł także chwalić się na lewo i prawo, że zarabia na haraczu, ratując w ten sposób tyłki nocturmowskim biznesmenom. Bo miał nazwisko. Bo miał status.

Czy uważał, że ojciec chce dla niego najlepiej? Naciskając na pracę? Licząc, że pójdzie w jego ślady? Nie odpowiedział na to. Odstawiając kieliszek na blat stołu.

- Remont może potrwać. Ale nie uśmiecha mi się mieszkać z czymś, co opętało.. krzesło. Łatwiej sprzedać i kupić nowe. Zbyt leniwy jestem na szukanie klątwołamacza czy jakiegoś egzorcystę.
Odparł zgodnie z tym co planował zrobić. A może nawet i jego mieszkanie stanie się dla kogoś nowym dachem nad głową, pomimo klątwy. Aż tak dalekich znajomości nie miał. Zlecenie komuś, aby tego kogoś poszukał, też trochę trwa. Jak miałby tak każdemu płacić za zlecenie, to już wolałby kupić nowe lokum mieszkalne.

Zaprawdę, nie musiała przy nim udawać. W tym pomieszczeniu byli sami. Nie towarzyszyli im jej rodzice. Nie musieli trzymać się ścisłej etykiety, choć wyuczeni jej byli od dziecka. Mogli być sobą i tego od niej oczekiwał. Zaniepokoił się, kiedy zakaszlała. Nie umiał w pierwszą pomoc, gdyby nagle musiałby jej udzielić. Na całe szczęście, interweniować nie musiał, poza samą obserwacją. Kaszel ustąpił i dziewczyna zgodziła się na zmianę tematu skupiając to chwilowo na potrawach. Również ujął w dłonie sztućce i nałożył sobie trochę warzyw i mięsa. Kosztował po trochu, delektując się smakiem doprawionych potraw.

- Najwyżej zwolnisz i zatrudnisz innego.
Wzruszył ramionami. Jakby zatrudnienie nowego skrzata nie było jakimś problemem. Może nie dla Malfoyów. Posłał jej uśmiech, jakby odrobinę żartował. Na jedzenie nie narzekał. Smakowało mu i mógłby przyznać, że było odpowiednio przygotowane i smaczne.

Wiedziała jak się z nim droczyć. Wiedziała jak z nim rozmawiać i że jego oburzenie pewnymi stwierdzeniami, szybko mijało. Przyjmował do siebie fakty, że powinien może robić pewne rzeczy inaczej, tak jak inni, ale żył po swojemu. Miał swoje zadufane ego, które pielęgnował. Ale jak trzeba było pomóc komuś, kogo zna i mu na tej osobie zależy, poświęci się. Nie sądził, że dożyje dnia wojny, ataku na miasto, będąc przekonanym, że te czasy już minęły.

Skupił się kosztowaniu przygotowanych potraw, udzielając odpowiedzi na pytania, czy też kontynuując rozmowę na temat jego mieszkania. W połowie spalonego, pokrytego spalenizną, sadzą i nieprzyjemnym zapachem z opętanym krzesłem. No tam nie da się mieszkać. Zwłaszcza, ze spłonęło tam także jego ukochane łóżko.

Każda rodzina w różny sposób traktowała swoje skrzaty. Jedni szanowali, drudzy traktowali bardziej jako niewolników. Zawsze każąc za nieodpowiednie zachowanie lub kablowanie. Wyuczone posłuszeństwa, powinni się dobrze sprawować.

- Rozumiem.
Tyle w tym temacie odpowiedział, nie ciągnąc dalej tematu. Każdy miał na to inne spojrzenie. Dla Renigalda było ważne, aby skrzat porządnie sprzątał i przygotowywał jedzenie. Wiele razy karał skrzaty w swojej rodzinie, gdy tam mieszkał, kiedy coś było źle zrobione. Jakby myślał, że tak je nauczy dyscypliny i nie popełniania błędów.

Po skończonym głównym posiłku, pojawił się deser. Na szczęście nie był to w postaci standardowego ciasta, co by mogło przepchać żołądek. Więc powinien go jeszcze zmieścić. Wtem jednak Astoria zadała pytanie, jakby chcąc jeszcze porozmawiać o tym, co miało miejsce kilka dni temu.

Co miał odpowiedzieć?
- Trudno stwierdzić. W przypadku swojego mieszkania, zakładam, że to jakiś szlamolubca albo brudnokrwisty podpalił mi mieszkanie. Patrząc później na całokształt zniszczeń, musiała dodatkowo stać za tym jakaś organizacja. Bo raczej nie przypominam sobie z gazet wzmianek o jakiejś mugolskiej rewolucji.
Wzruszył ramionami. Jakby mniej tym faktem się przejmował. Ataki były niespodziewane, zaskakujące i oderwały każdego od swoich zajęć. W jedną noc, wszystko runęło. Trudno pewnie teraz wskazać winnego. Nawet jego ojciec, pracując w ministerstwie, niewiele wie na ten temat, albo za wiele nie może powiedzieć. Nawet go o te sprawy za bardzo nie wypytywał. Jakby, nie interesował tym za bardzo. Żyje i to się liczyło.
- Jakie jest Twoje zdanie?
Zapytał teraz Astorię, jak ona to widzi. Może wie coś więcej?