Nadszedł grudzień, długo wyczekiwany przez nią miesiąc, chociaż w tym roku trochę jej było przykro, że za jakieś trzy tygodnie będzie musiała wracać do domu, bo w domu nie było jego. Przywykła do tego, że spędzali razem niemalże każdy dzień, no na tyle na ile pozwalały im na to plany lekcji.

Znała jego rozkład dnia, tak właściwie to potrafiłaby go pewnie nawet wyrecytować obudzona w środku nocy, musiała przecież zawsze znajdować jakąś furtkę, kilka minut, żeby mogli się spotkać. Jakoś się tak złożyło, że od tego pierwszego spotkania w pociągu nie przestali się ze sobą trzymać. Miała szczęście, że trafiła wtedy akurat do tego przedziału, gdyby znalazła się w innym miejscu, pewnie nie zaczęliby się ze sobą trzymać, bo pochodzili z różnych światów, ale zupełnie im to nie przeszkadzało, kiedy byli razem. Jasne doprowadzało to czasem do dziwnych rozmów, kiedy próbowała mu tłumaczyć coś, czego dowiedziała się od babci, która była całkiem blisko z mugolami, chociaż i tak nie wydawał się być tym jakoś specjalnie zgorszony. Wbrew temu co mówił jej tata, niektórzy czystokrwiści okazywali się być naprawdę otwarci i sympatyczni, zresztą wiedziała, że Loys był na swój sposób wyjątkowy, no dla niej był wyjątkowy. Był w końcu jej najlepszym przyjacielem.

Dzisiaj miał trening, nie były to zbyt odpowiednie warunki do latania - chociaż, czy właściwie dla Prue jakiekolwiek były - nie, nadal nie umiała zrozumieć, jak to możliwe, że on potrafił tak zwinnie poruszać się na miotle, podziwiała go za to, i mimo, że udawała, iż nie lubi chodzić na mecze qudditcha, to zawsze ich wyczekiwała, bo mogła zobaczyć go w akcji, tak naprawdę chodziła tam tylko dla niego, inaczej pewnie nigdy nie znalazłaby się na trybunach.

Zaczęło się ściemniać, to sugerowało, że zbliżała się odpowiednia godzina, siedziała na parapecie i czytała książkę, a raczej udawała, że czyta, obserwowała przez wielkie okno boisko do quidditcha, by mieć pewność, kiedy skończą latać. Gdy widziała miotły powoli zbliżające się do murawy podniosła się z miejsca nieco zbyt entuzjastycznie. Rzuciła książkę w kąt, złapała w rękę płaszcz i ruszyła na zewnątrz.

Droga nie była krótka, jednak wiedziała, że zdąży, miała sporo czasu, zanim zdążą się przebrać, ogarnąć i przegadać to wszystko, co wydarzyło się na treningu. Prue doskonale wiedziała, jak to wszystko wyglądało, chociaż sama nigdy w życiu nie była na żadnym treningu quidditcha. Wiedziała, że uda jej się zdążyć.

Czekała na niego na zewnątrz, drobne płatki śniegu sypały się z nieba, wyglądało to całkiem uroczo, dało się wyczuć zbliżające się Yule w powietrzu, chociaż śnieg jeszcze nie zdążył okryć błoni, czy murawy, to dopiero miało się wydarzyć.

Chłopcy powoli zaczęli wyłaniać się z szatni, Prudence jeszcze jednak nie wyczuwała jego obecności, pewnie wyjdzie jako jeden z ostatnich, jak zawsze, miał on tedencje do zapominania czegoś, czy to miotły, czy płaszcza, czy czapki, szalika, torby z rzeczami... Można tak wymieniać, bez końca. Wiedziała, że jest okropnie roztrzepany, co czasem doprowadzało ją do wściekłości, bo naprawdę chciała dla niego jak najlepiej. Zdarzało mu się jednak być chodzącym chaosem, w sumie to też było dosyć urocze, czy powinna myśleć o tym w ten sposób? Nie, zdecydowanie nie, byli przecież tylko najlepszymi przyjaciółmi.

W końcu się wyłonił. - Wish, jesteś! - Rzuciła z entuzjazmem, nie wspominała mu, że po niego przyjdzie, ale mógł się tego spodziewać, czasem zdarzało się jej bowiem to robić. Otaksowała go spojrzeniem, od stóp do głów - chciała się upewnić, że stoi przed nią w jednym kawałku. - Nie oberwałeś dzisiaj żadnym tłuczkiem? - Postanowiła jeszcze o to zapytać, bo przecież na pierwszy rzut oka wszystko mogło być w porządku. Z parapetu na którym siedziała, niezbyt dokładnie widziała to, co działo się na boisku.

Uśmiech pojawił się na jej twarzy, kiedy tylko zobaczyła jego sylwetkę wyłaniającą się zza drzwi. Nie potrafiła z tym walczyć, zresztą miała prawo się cieszyć, że widziała swojego przyjaciela, to nie było nic takiego, prawda? No, a to, że spotykali się codziennie wcale niczego nie zmieniało. Zawsze tak na niego reagowała, czuła też bardzo miłe ciepło, które rozpływało się po jej ciele. Dobrze było mieć obok siebie kogoś kto rozumiał wszystko, nie zadawał jakichś głupich pytań, nie czepiał się pierdół, po prostu był, przy nim nie musiała nikogo udawać, bo wiedziała, że akceptuje to, jaka jest naprawdę, przed nikim innym nie mogła sobie na to pozwolić, a on jej nie oceniał, był najlepszym przyjacielem, jakiego mogła sobie wymarzyć.

- No nie wiem, czasem pojawiasz się i znikasz, wiesz jak jest. Mógłbyś być gdzieś indziej. - Na szczęście nie był, więc w sumie całkiem dobrze się złożyło. Nadal nie do końca rozumiała skąd mu się to wzięło, zaakceptowała to, że po prostu tak umiał, wychodził z cienia, a chwilę wcześniej nie było go obok. Miał wiele ukrytych talentów, tak, co do tego nie miała najmniejszej wątpliwości, nie miała pojęcia dlaczego zawsze kiedy koło niego stała czuła się tak lekko, to było dziwne, ale może na tym polegała przyjaźń? Pewnie tak, pewnie o to chodziło, w sumie słabo się na tym znała, bo był przecież jej jedynym przyjacielem, a chyba nie powinna go o to pytać, bo to byłoby dziwne, nie chciała, aby wziął ją za wariatkę, czy coś, zresztą pewnie trochę już na pewno ją za nią uważał, bo pokazała mu wszystkie swoje strony.

Przyglądała mu się bardzo dokładnie, aby nie ominąć żadnego szczegółu, nie chciała, aby coś jej umknęło, zdawała sobie sprawę, ze te jego treningi były bardzo brutalne i mógł podczas nich zostać bardzo poturbowany, wyglądał dzisiaj jednak nie najgorzej, więc chyba nic złego mu się nie przytrafiło. Znaczy wyglądał dobrze, jak zawsze, on zawsze dobrze wyglądał, z tymi swoimi trochę za długimi, ciemnymi włosami i tym uśmiechem, który rzadko kiedy obejmował coś więcej niż kącik ust.

Powiedział nie, przeciągnął jednak to słowo, jakby miał coś do dodania, Prue nie przestawała mu się przyglądać, jakby jej spojrzenie miało spowodować, że jej się ze wszystkiego wyspowiada. Później dopowiedział resztę, uśmiech zniknął jej z twarzy. Oberwał tłuczkiem, ponownie zaczęła taksować go spojrzeniem, aby oszacować w co mógł oberwać, nie była jednak w stanie tego zrobić, bo nic nie wyglądało na uszkodzone. - Na pewno to było leciutko? Nic Cię nie boli? - Miała ochotę podejść jeszcze bliżej, żeby to sprawdzić. - Jak boli, to może coś na to poradzimy, mam w dormitorium jakieś maści od taty. - John dbał o to, aby mogła się leczyć, bez wizyt w skrzydle szpitalnym, nie, żeby zbyt często jej się coś przytrafiało, z czasem miała w ogóle zrezygnować z tych jego specyfików, bo prowadziła okropnie spokojne życie, w domu się bardziej przydawały.

Zbliżył się do niej o krok, wpatrywała się w niego jak zaczarowana, jak zawsze mimowolnie się uśmiechnęła. Nie przeszkadzał jej chłód, który w nich uderzał, czy śnieg spadający na włosy, było jej przyjemnie miło i ciepło, kiedy stała obok niego. - Mogłam, ale wiesz, że wolę chować się w cieniu, jeszcze ktoś by się mnie o coś zapytał, czy coś. - A ona nie była dobra w takie pogawędki, dlatego zazwyczaj stała gdzieś pod ścianą, ze spuszczoną głową, unosiła ją dopiero wtedy, kiedy czuła, że on znajdował się gdzieś obok.

Strzepał jej śnieg z ramion, zawsze o nią dbał, dostrzegał te szczegóły, które na pierwszy rzut oka jej nie przeszkadzały, ale miło było, gdy ktoś zwracał na nie uwagę, nikt się tak o nią nie troszczył jak on, i robił to zupełnie naturalnie.

- Nie zmarznę, ale tak, możemy już iść. - Nie chciała narzekać na to mroźne powietrze, czekała tu na niego, tylko to się liczyło, mogło wiać i padać, walić gradem, ale i tak by się cieszyła, że uda im się spotkać chociaż na chwilę.

Oczywiście, że nie przemyślała doboru obuwia, bardzo się spieszyła, żeby przypadkiem się nie spóźnić, jeszcze by jej uciekł i co wtedy? Musiałaby go szukać w zamku, do dormitorium Gryfonów nie miała wstępu...

- Trochę jest. - Kiedy biegła tutaj w pierwszą stronę kilka razy prawie wywinęła orła, udało jej się jednak jakimś cudem uniknąć bliższego spotkania z podłożem. Dostrzegła wyciągniętą w jej kierunku dłoń, złapała ją w swoją, jak zawsze jego ręka była cieplejsza od jej, mimo tego, że spędził na zewnątrz sporo czasu, złapała go delikatnie.

- Wiesz, że teraz, jak się wywalę, to polecisz ze mną, jesteś przekonany, że to dobry pomysł? - Gdyby szedł sam, na pewno nie istniałaby szansa, że się poślizgnie, jednak gdy miał ją tuż obok, kiedy trzymał Prue za rękę prawdopodobieństwo zaliczenia gleby zwiększało się o jakieś dziewięćdziesiąt procent, jej koordynacja nigdy nie była najlepsza.

- Przez co wydaje się, że znikasz, ja to tak widzę. Nikt mi nic nie gadał, to moje obserwacje. - Nie miała pojęcia, jak to było możliwe, że zdarzało mu się pojawiać zupełnie znikąd, nie była w stanie go wtedy usłyszeć, czy wyczuć, po prostu stawał przed nią jakby wyszedł spod ziemi. Nazywała to więc sobie znikaniem, a z nikim nie rozmawiała na jego temat, bo Prue była lojalna, jeśli miała coś do powiedzenia, to przychodziła prosto do niego, czy gdy chciała o coś zapytać. - To musi być dużo szybciej od zwykłego człowieka, zresztą dla mnie większość z ludzi porusza się super szybko, ale Ty jesteś najbardziej wyjątkowy. - Nie da się ukryć, że ona sama nie poruszała się szczególnie szybko na tych swoich krótkich nóżkach i małych stópkach. Nigdy jednak nie mogła narzekać na to, że Loys się nią nie przejmował, zawsze zwalniał kiedy nie dawała rady dorównać mu tempa, mimo, że sam mógł pokonać tę drogę z dziesięć razy szybciej.

No i przyznał się jej, że oberwał tłuczkiem przez co wyraz twarzy Prue zmienił się od razu. Martwiła się, zawsze się o niego martwiła, nie chciała, żeby go coś bolało, najchętniej zasugerowałaby mu, że qudditch jest głupi i że po co właściwie w niego gra, skoro może obrywać, z drugiej strony wiedziała, że uwielbia to robić, byłby smutny gdyby nie należał do drużyny, więc nie powiedziała nic, bo cieszyła się jego szczęściem, mimo, że w tym przypadku wiązało się ono z delikatnym drżeniem serca w obawie, czy kiedyś podczas meczu nie spadnie z miotły, czy nie oberwie tłuczkiem za mocno.

- Na pewno byś powiedział? - Uniosła brew pytająco, nie chciało jej się wierzyć, że przyznałby się jej do tego, że dostał tłuczkiem tak, że zabolało. - Widzę przecież, że żyjesz. - Dodała jeszcze, bo to akurat była w stanie wywnioskować, jednak nie potrafiła stwierdzić, czy faktycznie go nic nie bolało.

- Tata miesza to dla mnie, na pewno nie dorzuca niczego takiego, nie sądzę, że chciałby mnie widzieć ze skrzelami. Jakby Cię jednak zaczęło boleć, to mi powiesz, dobrze? - Spoglądała na niego, chciała, żeby się z nią zgodził, mieliby umowę, której nie mógłby nie dotrzymać, prosta sprawa.

- Ja wybieram łatwiejszą opcję, po prostu nie pozwalam im pytać, wtedy mam stuprocentową pewność, że nie będą pytać o coś na co nie chcę odpowiadać. - Jej metoda wydawała się być dla niej dużo bardziej skuteczna, może przy okazji dosyć drastyczna, ale działała, zresztą nie potrzebowała rozmawiać z ludźmi, nie szukała przyjaciół, jednego już miała i to jej wystarczało, jak mogłoby nie wystarczyć, skoro trafił się jej najlepszy, dostępny egzemplarz?

Nie odezwała się słowem, gdy dotknął jej ramion i pozbył się z nich śniegu, doceniała te drobne gesty, to, że ją widział, widział, że coś mogło jej przeszkadzać i po prostu reagował, jakby to była najbardziej normalna rzecz na świecie. Nie miała pojęcia, czy wiedział, jak wiele to dla niej znaczy, te wszystkie jego drobne gesty, to, że ją zauważał. Serce zabiło jej szybciej, kiedy znalazł się tak blisko niej, ostatnio coraz częściej tak na niego reagowała.

- Tak? To masz przekichane, bo zawsze to ja się wywracam, Ty nigdy, no chyba, że ze mną. - Poczuła, że zacisnął jej dłoń, mogła się o niego wesprzeć, to było miłe dla takiej pierdoły jak ona. Ogólnie miło było trzymać go za dłoń i czuć pod palcami jego ciepło. Serce znowu biło jej szybciej, jakby za chwilę mogło wyskoczyć jej z klatki piersiowej, musiała się opanować, co jeśli usłyszy, że tak głośno trzepocze? Nie, chyba nie powinien tego usłyszeć. Był jej przyjacielem, to wszystko, nie mogła patrzeć na niego inaczej. W ich świecie to nie było możliwe.

- Wiem, że masz refleks Wish, masz najlepszy refleks ze wszystkich których znam. - Miał powód do dumy, i wcale nie traktowała tego jako przechwałki, wręcz przeciwnie zamierzała potwierdzić jego słowa, naprawdę był pod tym względem wyjątkowy.

Nie było zaskakujące to, że ledwie się ruszyli, a ona już zdążyła się poślizgnąć, mogli się tego spodziewać, tak samo, jak ona mogła się spodziewać tego, co stało się później. Złapał ją mocniej, dzięki czemu nadal trzymała pion. Zawsze mogła na niego liczyć.

Oczy jej się zaświeciły, kiedy wspomniał, że jeśli ma z kimś lecieć na ziemię, to z nią. Uśmiechnęła się mimowolnie, dobrze było to słyszeć. Może faktycznie nie tylko ona zaczynała patrzeć na niego w ten sposób. Po chwili jednak się odezwał, no jasne, wiadomo, że to przez to, że była lżejsza, a już zaczynała sobie coś wyobrażać. - Jeśli miałabym jakiś wybór, to też zawsze wolałabym się wywalać na Ciebie, wiesz, jesteś dużo większy, więc marna szansa na to, że trafię na ziemię. Jak coś postaram się wywalać tak, żeby Cię nic nie bolało, a znając Ciebie to nawet nie dopuścisz do tego, żeby którekolwiek z nas znalazło się na ziemi. - Już zresztą mieli szansę zobaczyć jak działał jego refleks.

- Nie, nie możesz! Nie o to mi chodziło, ta wyjątkowość jest super, Ty jesteś super. - Powiedziała bardzo szybko, na jednym wdechu, bo naprawdę nie chciała, żeby się zmieniał. Uważała że, był najlepszy taki, jaki był. To, że czasem pojawiał się znikąd, do czego trudno się było przyzwyczaić, bo niby jak można się przyzwyczaić do czegoś takiego? To też było jego, i pasowało do tego całego obrazka. Lubiła go takim jakim był, nie potrzebował niczego w sobie zmieniać, nawet jeśli pozwoliłoby jej to przygotować się na jego nagłe wyłonienie się z ciemności. Zresztą lubiła jak ją tak zaskakiwał, nigdy nie wiedziała, kiedy może się go spodziewać, to było fajowe.

Pokręciła głową, widziała, że uniósł brwi, jednak nie do końca podobała się jej odpowiedź, którą usłyszała. Na dziewięć? Powiedziałby jej dopiero o tak silnym bólu? Naprawdę? Nie miała zamiaru tego akceptować, co to, to nie. - Dziewięć na dziesięć? Naprawdę. Myślę, że mógłbyś zacząć wspominać o tym, że coś Cię boli już przy piątce, to połowa skali, to taka optymalna granica, po dziewiątce już jest dziesiątka, czyli prawie śmierć. - Doskonale zdawał sobie z tego sprawę, nie mogła mu odpuścić, bo przecież jak to tak? Stałby przy niej i udawał, że nic go nie boli, nie powiedziałby o tym, musiała wiedzieć, czy czuje się dobrze, bo przecież tylko wtedy mogłaby postarać się jakoś mu ulżyć. Ta troska przychodziła jej zupełnie naturalnie, jak niby miałaby się nie troszczyć o osobę, która była jej tutaj najbliższa?

-Nie dowiemy się, dopóki tego nie sprawdzimy, myślę, że w skrzelach też byś dobrze wyglądał, czy z roślinką na skórze. - Przygryzła dolną wargę, nie przemyślała do końca swoich słów. Powiedziała, że też by dobrze wyglądał, co oznaczało, że już tak uważała, powiedziała to na głos, przyznała że wygląda dobrze. O nie, powinna była nieco zastanowić się nad tym, co chciała powiedzieć. Uda po prostu, że to nic takiego.

- To świetnie. - Uśmiechnęła się do niego ponownie, zgodził się z nią, cudownie, będzie więc mogła mu pomóc, jeśli faktycznie będzie tej pomocy potrzebował, wcale nie tak trudno było jej go do tego namówić. Miała zresztą wrażenie, że żadne z nich nie potrafiło być do końca asertywne w stosunku do drugiej strony.

- Nie planuje się otruwania, tylko to robi. Może to i lepiej, że tak myślą, widzisz więc, mój plan zadziałał, nikt się do mnie nie zbliża, bo wydaję się straszna, dzięki czemu omijam pytania. - Sam potwierdził skuteczność tej metody, najważniejsze, że działało, a to, że wyglądała, jakby chciała kogoś otruć, czy przekląć... cóż, pewnie też potrafiłaby to zrobić. - Oni nie muszą wiedzieć, jaka jestem naprawdę, nie są ważni. - Nigdy nie zależało jej na wielu znajomościach, wolała mieć jednego przyjaciela, a nie ich cały wianuszek. Zresztą miała najlepszego ze wszystkich przyjaciół, czego mogła chcieć więcej? No niczego.

- Jesteś specjalistą od łapania pierdół? - Dodała z uśmiechem, wiedziała, że nie do końca o to mu chodziło, jednak tak trochę się to teraz rysowało. Oczywiście, że bardzo szybko udowodnił to, że wyjątkowo sprawdzał się w tej roli, bo dała mu ku temu możliwość bardzo szybko, potknęła się praktycznie na starcie, a on jak obiecał - złapał ją. Zawsze dotrzymywał słowa.

Później na moment się zawiesiła. Powiedział, że chodzi z najlepszym. Te słowa brzmiały dość dwuznacznie, od razu pomyślała sobie o jednym, ale musiała wyzbyć się z głowy tej myśli, na pewno nie o to mu chodziło, bo przecież nie chodzili ze sobą tylko przy sobie? To była jednak spora różnica.

- No jasne, co innego mogłeś mieć na myśli... - Oczywiście, że chodziło mu o to, że chodzą po tej samej drodze, nic innego, nie mogła sobie nic dopowiadać, bo przecież to było jasne jak słońce, najbardziej normalna rzecz na świecie.

- Chodzimy koło siebie drugi rok, to dla nas normalne, tymi samymi drogami. - Rozumiała do czego zmierzał, byli przecież przyjaciółmi, przyjaciele chodzili ze sobą właśnie w ten sposób.

- Dobrze, że nigdzie się nie wybierasz i zawsze będziesz obok, przynajmniej już nigdy nie upadnę. - Powiedziała jeszcze bardzo lekko, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie i nic nie mogło stanąć na drodze ich przyjaźni, bo niby co mogłoby ją zniszczyć? Spędzili razem te półtora roku, spędzą i kolejne pięć, a może nawet więcej. Rodzice jej mówili, że w Hogwarcie zawiera się przyjaźnie na całe życie i czuła, że to było właśnie to.

Chronił swoich, to było całkiem miłe usłyszeć, że należała do tej jego grupy ludzi, może miał ich więcej i nie była jedyną, jednak miała ogromnego farta, że znalazła się wśród nich, bo wiedziała, że przyjaźnienie się z nim było najlepszym, co mogło się jej przytrafić.

- Tak, chociaż mam wrażenie, że pokazałbyś, że coś Ci dolega dopiero, jak odpadłaby Ci ręka. - Wiedziała, że potrafił zacisnąć zęby, zebrać się w sobie i udawać, że wszystko jest w porządku. - Wiesz, że zawsze Ci ufam, co nie? A nie umiem jeszcze sprawdzać na odległość tego, czy faktycznie on Ci się nie rozsypuje, kiedyś będę umieć. - W końcu chciała zostać medykiem, a oni mieli rentgen w oczach. - Mam niesamowite szczęście, że najlepszy z najlepszych chodzi tymi samymi drogami co ja, to prawda. - Nie mogła mu przecież tego odmówić.

- To dobrze, że o tym wiesz. - Przynajmniej miał świadomość, jaki był wyjątkowy, szkoda by było, jeśli nie zdawałby sobie z tego sprawy. Nie miała najmniejszego problemu z tym, żeby go w tym uświadamiać, naprawdę chciała, żeby wiedział, jak go widziała, bo w jej oczach był kimś naprawdę wyjątkowym, jak będzie miał gorszy dzień, czy coś, będzie mógł sobie to przypomnieć i być może zrobi mu się miło. Rodzice mówili jej, żeby nie bała się komplementować innych, a więc słuchała tych rad, zresztą to był Wish, przy nim nie musiała się niczego bać, mogła być sobą, na pewno by jej nie wyśmiał za to jedno, czy dwa miłe słowa.

- Piątka nie może być śmieszna, bo to połowa skali, to coś pomiędzy wszystko jest w porządku, a umieram, to musi być coś więcej. - No, nie bez powodu była piątką, prawda? - Na pewno zauważyłabym obdartą piętę. - Bletchley przecież zauważała wszystko, nic nie umykało jej uwadze, zwłaszcza, kiedy sprawiało jej jakikolwiek dyskomfort. Nie nosiła nawet ubrań, które mogłyby podrażnić jej skórę, czy biżuterii, która mogła podrapać, bo na tych drobnych mankamentach wtedy skupiała się jej uwaga, nie potrafiła myśleć o niczym innym. - Jak siódemka to siniak... a dziesiątka to umieranie, to wygląda na to, że chcesz wepchnąć wszystko pomiędzy, nie bez powodu skala ma dziesięć punktów. - Powinna się tego po nim spodziewać, ból nie robił na nim szczególnego wrażenia, tak już miał. - Siedem i pół. - Powtórzyła za nim, zmrużyła również na chwilę oczy i zmarszczyła nos, zaczęła to analizować. Był to jakiś kompromis, lepszy od tej dziewiątki, nie uda się jej pewnie poprosić go o zejście do tej jej piątki. Niech będzie. - Stoi, może być siedem i pół. - Był to chyba nie najgorszy kompromis.

- Nic, to nic takiego. - Usłyszał to jednak, poczuła, jak zaczynają palić ją policzki. Przyłapał ją teraz, przeniosła wzrok w stronę zamku, starała się skupić na tym, co widziała przed sobą, bo zrobiło jej się głupio, że też musiała palnąć coś takiego, że też on musiał to usłyszeć. Powinna się częściej gryźć w język, przy wszystkich innych to robiła, ale nie przy nim, przy nim nie potrafiła. To mogło okazać się jej zgubą.

- No wyglądałbyś, jak zawsze, zawsze wyglądasz. - Starała się być jak najbardziej neutralna, ale wychodziło jej to okropnie pokracznie, spojrzała w dół, na ich splecione ręce, podobał jej się ten widok, to też było w tym wszystkim najgorsze, bo przecież się przyjaźnili, musiała się na tym skupić.

Nie była nudna, uniosła głowę ponownie, uśmiechnęła się do niego. Raczej nikt nie zasugerował jej czegoś takiego, miała wrażenie, że to ona jest najbardziej nudną osobą na świecie. - Być może to powód do dumy, ale co jak po prostu lubię cień? Pasuje do mnie. - No i on się z niego wyłaniał, więc nie była na tym taka stratna, mogli się w nim razem odnajdywać, nie potrzebowała nikogo więcej, skoro miała jego, nie musiała nikomu nic udowadniać, nie kiedy Loys uważał, że nie była nudna. Jakoś łatwo było jej w to uwierzyć, bo przecież by jej nie okłamał, zawsze był z nią szczery.

Westchnęła kiedy wyczuła to lekkie oburzenie w tonie jego głosu. Była pierdołą, nie uważała tego za coś złego, to było tylko stwierdzenie faktu, tak samo jak to, że on był super zwinny i szybki. - Dobrze, niech Ci będzie, mam słabą przyczepność, to wszystko. - Nie zamierzała się z nim spierać, bo wiedziała, że i tak nic nie wskóra, miał swoją wersję, swoją wizję, w której nie była pierdołą, zaakceptowała ją. - Szybka do złapania, brzmi nawet jak jakiś pozytyw. - Czy tam komplement, grunt to widzieć wszystko w miarę optymistycznie. Ona miała tendencję do wybierania wizji świata w ciemniejszych barwach, a on dodawał zawsze od siebie nieco światła. Tak już mieli.

Nie mogła powstrzymać śmiechu, kiedy zrobił tę minę, zawsze tak reagowała, kiedy próbował ją naśladować, zrobiło jej się lżej, rozładował to zupełnie niepotrzebne napięcie, które pojawiło się między nimi przez zły dobór słów. Każdemu czasem przecież zdarzało się powiedzieć coś nieumiejętnie, ona też tak czasem miała.

- Ja? Ciebie? Wyrzucić? Niby kto by mnie wtedy łapał jak będę upadać. Nie ma takiej opcji. - Nie wyobrażała sobie, że kiedyś mogłoby go przy niej zabraknąć, może było to głupie, bo ludzie dorastali, ich ścieżki się rozchodziły, ale naprawdę wierzyła w to, że z nimi będzie inaczej, że ta przyjaźń przetrwa wszystko.

Szturchnął ją delikatnie przez co nieco przesunęła się na tym mokrym śniegu, zrobił to jednak na tyle umiejętnie, że nawet się nie potknęła. - i tak przez Ciebie zwariuję, prędzej, czy później, nie ma innej opcji. - Rzuciła całkiem lekko, żeby się z nim nieco podroczyć, bo przecież wiele razy powtarzała mu, że nie wytrzyma z tym jego bałaganiarstwem, zapominalstwem i całą resztą, a i tak nadal stała przy nim, nie chciałaby być gdzieś indziej. Mogła narzekać, marudzić, a i tak miał mieć specjalne miejsce w jej sercu, to było stałe, nigdy miało się nie zmienić.

- Wiesz co, mi też by się nie podobało, jakbyś chodził z kimś innym, chyba więc zostaniemy przy chodzeniu obok siebie tymi samymi drogami, to i Ty i ja będziemy zadowoleni. - Było to całkiem proste, prawda? Przynajmniej jak na logikę trzynastolatki, która o życiu wiedziała tyle co nic.