Savoy. Miał to być ich kolejny przystanek podczas nowego, wspólnego życia. Tak właściwie dopiero kiedy pojawili się przed gmachem budynku uderzyła w nią jego wielkość. Był ogromny, na pewno znajdowali się w nim ludzie, którzy nie wiedzieli co robić ze swoim nadmiarem pieniędzy, tacy którzy nie musieli przejmować się niczym. Czy pasowali do tego miejsca? Niekoniecznie, czy się tym przejmowali, też nie bardzo.

Od strony rzeki uderzało w nich zimne, wilgotne powietrze. Noc była chłodna, jak przystało na typowo jesienną noc. Zimno wdzierało się pod płaszcze, pod nogawki spodni, ale ona nadal czuła ciepło, nadal rozchodziło się po jej ciele. Trzymała go za rękę, nie wypuszczała jego dłoni nawet na chwilę, jakby bała się, że jeśli to zrobi to on zniknie, chociaż przecież nie powinna mieć takich obaw, bo mieli już zawsze trwać przy sobie.

Nie było tu już tak spokojnie, jak jeszcze przed chwilą, nie otaczała ich ciemność, dźwięki nocnego życia uderzały w uszy, gdzieś ktoś krzyknął, głośniej się zaśmiał, niedaleko przejeżdżały samochody. To jednak nie było ważne, istotne, że on znajdował się przy niej, byli tutaj razem, gotowi przestąpić próg tego przybytku.

Wspominał jej o tym, jak zazwyczaj wyglądało jego meldowanie się w hotelach, tym razem musiał postąpić wbrew swoim nawykom, bo była tutaj z nim, a ona nie miała takich specjalnych umiejętności, nie potrafiła skradać się w cieniu, chociaż uwielbiała się w nim chować, cóż, była to tylko drobna niedogodność.

Było tutaj bardzo jasno, światła paliły się w oknach, ale też latarnie wydawały się być jaśniejsze od tych schowanych w tych mniejszych uliczkach, pewnie było to tylko złudzeniem.

Ten ostatni fragment drogi pokonali w milczeniu, obawiała się, że jeśli znowu zaczęliby rozmawiać, to nie potrafiliby trzymać rąk przy sobie, już poprzedni przystanek powodował, że miała ochotę znowu zatopić się w jego ustach, pozwolić się sobie oderwać od rzeczywistości, ale byli tak blisko celu, że nie powinni sobie na to pozwalać, a szkoda, chociaż przecież mieli to wszystko zaraz nadrobić, znajdowali się krok od miejsca, w którym mieli spędzić swoją noc poślubną, podejrzewała, że to miejsce sporo już widziało, jednak wydawało jej się, że i tak je zaskoczą.

- To co? - Chyba powinni już wejść do środka. Przez moment przeszło jej przez myśl, że nie wyglądali najlepiej po tej nocy pełnej wrażeń, że nie pasowali do tego miejsca, jednak, czy aby na pewno? Nic nie miało ich dzisiaj powstrzymać przed spełnianiem swoich wszystkich marzeń i oczekiwań.

Prudence nigdy do końca nie potrafiła zrozumieć fanaberii bogaczy, pewnie nigdy nie miała tego zrobić, to nie tak, że obracała w dłoni każdego galeona, mimo wszystko jednak wolała inwestować w coś więcej, niż w noce spędzane w takich miejscach. Starała się ogarnąć to jakoś mentalnie, że niektórzy mieli tyle pieniędzy, że po prostu nie wiedzieli, co z nimi robić, więc wybierali przewalanie tego w podobnych miejscach. Nie sądziła, aby jednak kiedykolwiek w pełni to zrozumiała, jednak nieco inne wartości do niej przemawiały.

Nieco przytłaczał ją ten budynek, trudno jej było to ukryć, wpatrywała się w niego zafascynowana, te migoczące światła, przepych, to było sporo, jak na nią, mimowolnie ścisnęła mocniej dłoń Benjy'ego, chociaż starała się udawać, że wszystko jest w porządku, że to całkiem normalne, że stoją właśnie przed tym miejscem, mimo, że zupełnie do niego nie pasowali.

Nie dało się patrząc na nich nie zauważyć, że ta noc była dla nich mocno intensywna. Sporo się wydarzyło, naprawdę sporo, przez co wyglądali cóż... na dosyć przejechanych przez życie. Nie przeszkadzało to im jednak w tym, aby stać tutaj, spoglądając na ten budynek, w którym zamierzali spędzić swoją noc poślubną. To miała być wyjątkowa noc, jak nikt inny zasługiwali na to, by znaleźć się w środku.

Czekali na ten moment wystarczająco długo, przeszli sporą drogę metaforyczną, ale nie tylko, aby znaleźć się tutaj w tej chwili. Przypadkowe spotkanie, później rozmowa, która doprowadziła ich do jedynej właściwej decyzji, rytuał, skradzione pocałunki, to wszystko doprowadziło ich tutaj, do tego miejsca, w którym mieli rozpocząć swoją nową drogę, jako małżeństwo.

Przez chwilę więc stali w milczeniu spoglądając na imponujący budynek, niby mieli jasno określony cel, ale teraz przeszło jej przez myśl, że zdecydowanie nie pasowali do tego miejsca, jednak czy powinni się w ogóle tym przejmować. Zasługiwali na wszystko to, co najlepsze, co do tego nie miała ani odrobiny wątpliwości.

Jeszcze chwila, moment, a miną drzwi, dostaną klucze od pokoju i nie będą musieli obawiać się na siebie spoglądać, bo w tych ich spojrzeniach kryło się wszystko, tęsknota, pożądanie, i nadzieja na lepsze jutro, które miało być wspólne. Trudno jej było na niego patrzeć, gdy nie mogła go przy tym dotykać, sama nie mogła uwierzyć w to, że tak łatwo się przy nim zapominała, ale zaraz będą mogli faktycznie się w sobie zatracić, już nic im w tym nie przeszkodzi. To było naprawdę cudowną myślą.

Zadała mu to całkiem proste pytanie, chcąc się upewnić, że naprawdę zamierzają to zrobić. Nachylił się nad nią, a później zmrużył oczy, widziała, że wpatruje się w ich odbicia, sama więc odruchowo spojrzała w stronę szyby. Cóż, wyglądali... no, na pewno zdarzało im się wyglądać lepiej, ale też i gorzej, więc wcale nie było tak źle. Ta noc należała do tych wyczerpujących, chociaż wcale nie czuła się zmęczona, towarzyszyła jej raczej ciągle ogromna ekscytacja.

Przygryzł dolną wargę, jakby się nad czymś zastanawiał, Prue wpatrywała się w swojego męża, czekając na jego werdykt, nie miała pojęcia, co siedziało mu w głowie, ale wyglądał tak, jakby naprawdę o czymś intensywnie myślał.

Ocho. To jego wiesz, mogło sugerować naprawdę wiele. Czekała, aż podzieli się z nią swoim genialnym pomysłem, jakoś przeczuwała, że to może być właśnie to.

Kiedy usłyszała jego słowa zmrużyła oczy, zaczęła to analizować, chociaż może nie powinna? Czy właściwie miała co do tego jakieś ale? No nie. Nie mogła zaprzeczyć to była wyjątkowa noc, a magia, magia mogła być ich sprzymierzeńcem. Nie, żeby wydawało jej się, aby musieli po nią sięgać, chociaż może trochę, odrobinę?

- Wiesz, to wcale nie jest taki głupi pomysł. - Wróciła do tego, co kiedyś było dla niej standardem. Benjy rzucał coś błyskotliwego, czekał na jej reakcję, a jako, że nigdy nie potrafiła mu odmówić... to zawsze kończyło się tak samo. Mimo, że nie byli już tymi dziećmi z Hogwartu to nic się nie zmieniło.

Nie dało się nie zauważyć, że nie czuła się w tym miejscu do końca pewnie. Wiedziała, że zupełnie do niego nie pasuje, nigdy nie musiała się odnajdywać w podobnych miejscach, bo raczej były poza jej zasięgiem. Raczej - bo tego nie sprawdzała, ale jednak myślała racjonalnie i wiedziała, jak to wyglądało. Nie wahała się jednak, wiedziała, że chce się znaleźć w środku, bo miała to zrobić z Benjy'm, a z nim nic nie było straszne. Nawet nowobogackie hotele.

Znaleźli się tu tylko dlatego, żeby spędzić razem wyjątkową noc, przypieczętować to, co dzisiaj przeżyli. Nie mogło stanąć im na przeszkodzie to, że nie do końca pasowali do tego miejsca, zresztą wydawało się jej, że razem byli w stanie wpasować się w każdy obrazek, może nie do końca wpasować, bardziej odnaleźć się wszędzie. Nie dało się nie zauważyć, że odbiegali pewnie od standardowych gości tego miejsca. Noc była ciężka, wyczerpująca, ale też całkiem owocna i miała być jeszcze bardziej owocną, gdy w końcu znajdą się w środku hotelu.

Spoglądała przez chwilę na ich odbicie i zauważyła to coś w jego twarzy, to coś, co kiedyś zwiastowało przygodę. Nie powinno jej dziwić, że i tym razem okazało się podobnie. Wpadł na na całkiem nie najgorszy pomysł, który mógł pomóc im dostać się do środka bez żadnych wątpliwości, że faktycznie mogli wpasować się (przynajmniej aparycją) do tego miejsca. Szczypta magii jeszcze nikomu nie zaszkodziła, wręcz przeciwnie w tym przypadku mogła tylko pomóc.

Przetworzyła w głowie jego słowa, po krótkiej chwili oznajmiła, że to nie jest głupi pomysł - jak zawsze zresztą, miała zostać jego partnerką w zbrodni, nie umiała inaczej, nie potrafiła mu odmawiać, nie, żeby w ogóle próbował ją namawiać. Zawsze to robiła, wystarczyło tylko słowo, ten charakterystyczny błysk w oku.

- Co do transmutacji, nie wiem, czy pamiętasz, ona nigdy nie była moją mocną stroną. - To było bardzo delikatnie powiedziane. Prue zupełnie nie potrafiła korzystać z tej dziedziny magii, po tym jak zakończyła edukację w Hogwarcie nigdy po nią więcej nie sięgnęła. - Z iluzją może być odrobinę lepiej, ale nie jestem ogólnie specjalistką od takich sztuczek. - Tak właściwe to zawsze trochę bardziej lubiła teorię od praktyki, miała ją w małym palcu, jeśli chodzi zaś o czarowanie, no to bywało rozmowy, bardzo różnie.

Nie miało jej to jednak powstrzymać przed próbą, nie kiedy wspomniała mu o tym, że to nie był głupi pomysł, teraz już nie było odwrotu, mieli wręcz sprawdzić, jak świetnym pomysłem miał się okazać.

- Skarbie, z tym nigdy nie przesadzajmy... - Bo bywało różnie, zdecydowanie różnie, chociaż wydawał się być naprawdę przekonany o tym, że wszystkie jego pomysły były wspaniałe.

Wokół nich kręcili się mugole, co powodowało, że nie mogli sięgnąć po różdżki, rzucać zaklęć. To nie było ku temu odpowiednie miejsce. Ledwie zdążyła zacząć rozglądać się w poszukiwaniu trochę bardziej ustronnej przestrzeni to Benjy pociągnął ją delikatnie za dłoń, oczywiście, że wiedział, gdzie mogą się schować.

- Zawsze jesteś krok przede mną. - w tym przypadku pewnie w porównaniu do niej doskonale znał okolicę, bo tutaj bywał.

Skryli się w wąskim przesmyku, gdzie nikt nie mógł zobaczyć tego, co zamierzali zrobić, całkiem skutecznie ich osłaniał od ludzi, których mogliby zainteresować.

- Możemy spróbować. - Bo czemu nie, to była ich noc, nie wydawało jej się, aby coś mogło pójść nie tak. Kiedy widziała ten błysk w jego oczach wydawało jej się, że to jest naprawdę dobry pomysł. Nie musiał jej nawet do tego jakoś specjalnie przekonywać.

Dyskretnie wyciągnęła różdżkę, mruknęła pod nosem zaklęcie mając nadzieję, że uda jej się stworzyć wokół niego iluzję, która spowoduje, że każdy kto na niego spoglądał, będzie miał wrażenie, że idealnie wpasowuje się w to miejsce. Każdy kto na niego spojrzy miał widzieć swoją własną wersję tego, jak jego zdaniem wyglądał idealny bywalec tego miejsca, przynajmniej jeśli chodziło o ubranie.

Nie mogła powstrzymać się przed tym, aby dokładnie obejrzeć budynek, przed którym się znajdowali. Nie była chyba jeszcze nigdy tak blisko wejścia, z oddali robił ogromne wrażenie, z bliska? Chyba jeszcze większe. Dopiero teraz uderzała w nią jego wielkość, ten przepych, mogłaby się założyć, że mają w środku złote klamki, ba zamierzała je bardzo dokładnie obejrzeć, gdy znajdą się w końcu w pokoju. Nie bywała w takich miejscach, to miało być dla niej coś nowego, widać było po Prue, że czuje się nieco nieswojo, przynajmniej na początku. Kiedy bowiem skupiała się na cieple jego dłoni pod swoją, to, że nie było to w jej stylu nie wydawało się mieć najmniejszego znaczenia. Zadecydowali, że spędzą tutaj noc, tak miało się stać i nikt, ani nic im w tym nie przeszkodzi, dzisiaj cały świat im sprzyjał, naprawdę w to wierzyła.

Mam plan. Oby sprytny, no na pewno musiał być sprytny. Widziała to w jego oczach, znała to spojrzenie, miała świadomość, co ze sobą niesie. Miał jej go przedstawić, z tym błyskiem w oku, któremu nie potrafiła się oprzeć. Nigdy nie umiała tego robić, nawet jeśli coś co zamierzał wydawało jej się być nie do końca na miejscu. Co zabawne, te jego pomysły nigdy nie kończyły się źle, chociaż często powątpiewała w to, że tak będzie. Naprawdę był niezły w planowaniu.

Nie zamierzała więc go zniechęcać, o nie, wręcz przeciwnie, czekała, aż jej go przedstawi, aby mogła go zaakceptować, tak naprawdę było to zupełnie niepotrzebne, bo czego by nie powiedział, to i tak by się na to zgodziła, ale musiała sprawiać pozory, nie mógł wiedzieć, że jest taka podatna na jego pomysły (jakby przez lata się tego nie domyślił).

- Trudno zapomnieć te popisy. - Sama nie była z nich szczególnie dumna, na początku naprawdę dzielnie walczyła, starała się nad tym pracować, poświęcała na to masę czasu, ale nie przynosiło to nawet drobnych efektów. W pewnym momencie życia stwierdziła, że transmutacja jej się w niczym nie przyda, więc zupełnie zaprzestała tych nędznych prób. Była dzięki temu szczęśliwsza - nie musiała patrzeć na swoje porażki.

- Oczywiście, że mój jedyny sukces związany z transmutacją wiąże się z Twoją osobą, jak zawsze potrafiłeś we mnie wzbudzić to, co najlepsze, przy Tobie rozkwitałam. - Faktycznie podczas jej nauki w Hogwarcie jeśli chodzi o zmianę czegokolwiek, to jedyny sukces wiązał się ze zmianą emocji kiedy pojawiał się tuż przed nią. Teraz ją to bawiło, wtedy doprowadzało do białej gorączki.

Benjy jak zawsze miał ogromną wiarę w powodzenie wszystkich swoich genialnych pomysłów, nie powinna podcinać mu skrzydeł, prawda? Wypadało, aby wierzyła w ich sukces, chociaż czasem naprawdę były skrajnie głupie. Nie zamierzała być jednak niszczycielem dobrej zabawy, wręcz przeciwnie - miała zamiar do niej dołączyć, bo dzięki temu mieli całą masę wspomnień, które gdyby nie on nigdy nie znalazłyby się w jej pamięci.

- Dużo dłuższe nogi, w ogóle jesteś dużo dłuższy... - Dodała jeszcze, nie zdążyła go przy tym zmierzyć wzrokiem od sto do głów, po pociągnął ją za sobą w tą bezpieczną przestrzeń.

Schowali się w tym przesmyku, gdzie mieli spróbować kilku sztuczek. Naprawdę wierzyła w to, że uda jej się coś z siebie wykrzesać. Niby wiara mogła zdziałać cuda, jednak nie tym razem, machnęła różdżką, wypowiedziała zaklęcie, i nic, pojawiła się jakaś poświata, ale na tym był koniec. No jasne, oczywiście, że jej nie posłuchała. Jej umiejętności w tej dziedzinie magii praktycznie nie istniały, chociaż nie było, aż tak źle jak z transmutacją, z której jeśli spróbowałaby skorzystać, to różdżka nawet by nie drgnęła. - Tak, to musi być przez to, że jak dla mnie jesteś chodzącym ideałem. - Nie mogła się z nim przecież nie zgodzić, ten argument nasuwał się sam.

- Nie wydaje mi się, aby Twoje ego potrzebowało pokrzepienia. - Pokręciła jedynie głową z odrobiną dezaprobaty, nie była zadowolona z efektu zaklęcia, Benjy podszedł do tego jednak całkiem lekko, właściwie to przecież nie był koniec świata. Wejdzie do środka w swojej najlepszej wersji, czy coś.

- Czekam. - Nie spodziewała się, że jej mąż pokusi się o jakieś większe zmiany, nie obawiała się tego, że skończy z świńskim noskiem, czy elfimi uszami, chociaż może powinna? Z tego co pamiętała on również nie był orłem z transmutacji, ufała jednak, że jej nie skrzywdzi.

Wyprostowała się niczym struna i wpatrywała w jego usta, czekając na to, aż wypowie zaklęcie, przykuwały jej uwagę, zwłaszcza, gdy znajdowała się tak blisko niego, nie mogła przestać patrzeć na ten jeden punkt.

W końcu wypowiedział inkantację, zbierał się do tego jak do jeża, to znaczy widziała, że próbował się skupić, jednak pewnie rozpraszało go to samo, co ją. Okropnie dzisiaj odwracali swoją uwagę od wszystkiego, trudno jednak im się dziwić, byli świeżo poślubionym małżeństwem.

Pojawił się srebrny obłoczek, tyle, że na tym się skończyło. Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, zaiste doskonale radzili sobie z tymi sztuczkami. Najwyraźniej w ogóle nie musieli się martwić tym głupim pomysłem, bo nie do końca potrafili go zrealizować.

- Chyba to jednak nie taka bułka z masłem, trochę trudne zadanie się wylosowało. - Powiedziała cicho, starając się nie wybuchnąć śmiechem. Naprawdę trudne, iluzja na poziomie może drugiej, albo trzeciej klasy Hogwartu, radzili sobie z nią wyśmienicie.

- Jak mniemam, jak w Twoich oczach również wyglądam idealnie i to przez to nic się nie zmieniło? - Oczywiście, że odbiła pałeczkę, nie byłaby sobą gdyby tego nie zrobiła.

Trudno było być przy nim rozsądną osobą. Miał w sobie coś takiego, że naprawdę nie dało mu się tak po prostu odmówić. Raczej wręcz przeciwnie, nawet jeśli coś wzbudzało w niej wahanie, to i tak zawsze była skłonna zaryzykować. Tak już przy nim miała, musiała się chyba pogodzić z tym, że w ten sposób będzie wyglądała reszta jej życia, będzie pełna jego wspaniałych pomysłów, które będą razem realizować. Była to całkiem przyjemna wizja.

Prue nie miała problemu z tym, aby mówić o swoich słabych stronach, widziała przecież jak to wyglądało, nie było sensu oszukiwać rzeczywistości. Może wtedy, kiedy jeszcze była uczennicą nieco ją to irytowało, teraz jednak już była duża i wiedziała, że nie istnieją osoby, które radziłyby sobie ze wszystkim.

- Najwyraźniej powaga nie jest Ci pisana. - Bo na pewno nie zamierzała zamilknąć, co to to nie, wręcz przeciwnie jego rozbawienie zachęcało ją do dalszych komentarzy. Po tej dość wyczerpującej nocy należało im się nieco lekkości, właściwie to czuła ją już od momentu w którym opuścili lokum zaklinaczki. Świat wydawał się być jakimś takim bardziej przystępnym miejscem.

- Dobrze, już dobrze, będziemy dbać o tym, aby było na odpowiednim poziomie. - Szkoda by było, żeby jednak zaczęło żyć własnym życiem i stanęło gdzieś obok niego. Zresztą nie wydawało jej się, aby Benjy miał problem z poczuciem własnej wartości.

Widziała, że próbował się skupić, naprawdę starał się włożyć całą swoją silną wolę w to drobne zaklęcie, cóż, jednak nie wyszło, nie, żeby czuła się za to odpowiedzialna, chociaż zdawała sobie sprawę, że trudno było panować nad różdżką, kiedy znajdowali się obok siebie. Spragnieni czegoś więcej, kiedy dzieliły ich dosłownie milimetry.

- Tak, bardzo stara bułka, która już bardziej przypomina kamień i można nią albo kogoś zabić, albo połamać sobie na niej zęby. - Bawiło ją to niesamowicie, że mieli w planach skorzystać z odrobiny magii, a ta zupełnie nie chciała dzisiaj z nimi współpracować. Cóż, może iluzja nie była im wcale do niczego potrzebna? Będą musieli skorzystać z uroku osobistego, a nie zaklęć, chociaż widziała ich odbicie w szybie i nieco wątpiła w to, że byli u szczytu swoich możliwości.

Nie przestawała się uśmiechać, uderzyła w nim tym samym argumentem, który on wyciągnął w jej stronę, zgadzał się z nią, oczywiście, nie mogło być inaczej. Najwyraźniej wyglądali w swoich oczach tak doskonale, że nie było sensu niczego z tym robić.

Spoglądała na niego, kiedy obracał różdżkę w dłoni, nie poddawał się - oczywiście, to było dla niego typowe, jak sobie założył, że coś zrobi, to nie było innej opcji. Tym razem próbował rzucić zaklęcie na siebie samego. Patrzyła na to nieco sceptycznie, miała nadzieję bowiem, że nie zrobi sobie żadnej krzywdy, był już dość mocno poobijany, brakowało mu jeszcze do tych obrażeń tylko niepoprawnie rzuconego zaklęcia transmutacyjnego.

- Nie zrób sobie krzywdy. - Dodała jeszcze, może nie powinna, ale naprawdę nie chciała, żeby coś poszło nie tak.

No i machnął różdżką, wypowiedział zaklęcie, teoretycznie wszystko było wykonane właściwie, praktycznie...  pojawił się obłok, większy od tego poprzedniego, różdżka drgnęła, jednak na tym się skończyło. Nie było tak źle, jak zakładała, bo nie uderzył w siebie niepoprawnie złożonym zaklęciem, jednak nic nie zmieniło się w jego wyglądzie. - Wiesz co, tak naprawdę to się zastanawiam, czy jest nam to do czegoś potrzebne? Świat sugeruje, że wyglądamy idealnie. - Skoro ani jej, ani jemu nie wychodziło tworzenie tej nieszczęsnej iluzji, to musieli chyba pogodzić się z tym, że nie da się nic zrobić z ich wyglądem.