[Yule 1970] Christmas is here

Nora w tym roku spędzała Yule u babci Lizzy, pomagała jej w karczmie, kiedy nadeszła jednak odpowiednia pora postanowiła wybrać się do Warowni. Było zbyt późno, aby wracała do rodzinnego domu, gdzie znajdowali się wszyscy, jutro miała nadrobić ten czas. Dzisiaj jednak po skończonej pracy znalazła się w domu swoich przyjaciół.

Nie pojawiła się z pustymi rękoma, oczywiście przygotowała specjalne wypieki na tę okazję, wszak Yule zdarza się raz w roku. Zjawiła się więc w progu Warowni z rękoma pełnymi pudełek z pierniczkami, babeczkami, ciastami, ledwie była w stanie to unieść, ale czego się nie robiło dla najbliższych.

Trafiła do kuchni, Malwa nie była z tego powodu szczególnie zadowolona bo panna Figg zabierała jej zajęcie, jednak Norka nie umiała usiedzieć w miejscu, doskonale znała kuchnię Longbottomów, wszak dosyć często się w niej pojawiała, ba tak samo całą warownię, miała tu przecież nawet swoją własną sypialnię, nie był to pierwszy raz kiedy wpadła do nich na święta. Ich dom przypominał jej ten rodzinny, u nich też zawsze było gwarnie i tłoczno.

Kursowała między kuchnią, a jadalnią, gdzie ustawiała kolejne półmiski z jedzeniem, niby nie była u siebie, ale trochę się rządziła jeśli chodzi o to, co miało stać koło czego, nie sądziła aby ktokolwiek chciał wchodzić jej w drogę, wszak była w swoim żywiole.

- Nikt nie wie, ale szczęśliwi gości nie liczą? - Odpowiedziała Brennie, uśmiechając się przy tym od ucha do ucha, dobrze będzie spędzić ten dzień z przyjaciółmi i ich przyjaciółmi, mogli zapomnieć o tym, co zaczynało dręczyć magiczne społeczeństwo.

Yule zdecydowanie było w tym roku wyjątkowo zakręconym okresem. Zarówno jeśli chodziło o życie prywatne, jak i o kwestie zawodowe. W zwykłych okolicznościach okres świąteczny uchodził za wyjątkowo nerwowy przez przygotowania do rodzinnej biesiady i branie udziału w patrolach BUMu, ale teraz do całej teraz parady zmartwień doszły jeszcze kwestie ataków Śmierciożerców. Bo te, chociaż zdarzały się już od jakiegoś czasu, to wcale nie zdawały się tracić na sile. Coś o tym wiedział. Bądź co bądź, jeszcze kilka dni temu ostrzegał Norę, aby przykładała większą wagę do zabezpieczeń karczmy Lizzie.

Naprawdę mam nadzieję, że to na razie wystarczy, pomyślał przelotnie Erik, schodząc niespiesznie po schodach na parter Warowni. Kto wie, może pomimo orędzia Czarnego Pana do czarodziejów i czarownic z Wielkiej Brytanii cała sprawa rozejdzie się jakoś po kościach? W końcu to nie był pierwszy czarnoksiężnik, który próbował przejąć przysłowiową ''władzę nad światem''. Albo przynajmniej nad krajem. Nad Wyspami Brytyjskimi. Gdyby tylko wszystkie koła zębate wprawiające w ruch maszynę o nazwie ''Ministerstwo Magii'' zaczęły działać razem, to na pewno by sobie poradziły jakoś z tym kryzysem, czyż nie?

Słysząc głos Brenny, momentalnie skręcił i zamiast w stronę kuchni (w której i tak nie był mile widziany) ruszył w stronę jadalni. Przez chwilę przyglądał się siostrze; wiedział, że będzie musiał z nią prędzej czy później porozmawiać o tym, co powiedziała mu Nora. O jakiejś tajnej grupie. Stowarzyszeniu, z którym powiązany był Patrick Steward z Biura Aurorów, a które miało się ponoć skupiać na nieco mniej oficjalnych działaniach związanych z poczynaniami Śmierciożerców… Tylko jak tu wyczuć dobry moment, skoro od kilku dni kręciło się tu mnóstwo ludzi, a do nowego roku zapewne pojawi się ich jeszcze więcej? Erik pokręcił gwałtownie głową.

— Nonsens — skontrował Erik, zgarniając z komody pucharek ze sporą porcją grzanego wina. Strzelił oczami na wszystkie strony, zawieszając na dłużej wzrok na jemiole zwisającej z sufitu i przemalowanych meblach. Kto wie, może ubrania gości też miały przejść podobną metamorfozę, kiedy zbierze się większość grupy. — Wszystko jest w normie. Dom przystrojony, choinka gotowa, z kuchni dochodzą nas boskie zapachy... A no i w powietrzu unosi się niepowtarzalny zapach twojej satysfakcji wywołanej tym, że odwaliłaś kawał dobrej roboty. Gratuluję.

Uścisnął dłoń siostry wolną ręką, próbując przy tym nie parsknąć śmiechem, ale jego pół-uśmiech zaraz został złamany, gdy szklana bombka nagle rozbiła się o ziemię.

— Mills…? Jesteś pewna, że nie potrzebujesz pomocy? — rzucił w przestrzeń, poruszając lekko pucharkiem, z którego wciąż unosiła się para. Dzięki Merlinowi za zaklęcia podgrzewające. Po chwili Erik zwrócił się do Nory. — Widzisz, mówiłem, że jeszcze się w te święta spotkamy. — Mrugnął do niej porozumiewawczo. — Mabel jest u Lizzie czy kręci się gdzieś tutaj?

Rozejrzał się mimowolnie, jakby oczekiwał, że chrześnica zaraz wyskoczy spod stołu.

Coś stuknęło, najwyraźniej ktoś rozbił bombkę, Norka ustawiała wtedy jeden z wielkich półmisków na stole, więc nawet się nie odwróciła, to było normalne podczas świąt, szczególnie, gdy w jednym miejscu znajdowało się tak dużo ludzi, zawsze coś musiało paść na ziemię, stłuc się, pojawiały się straty, mniejsze lub większe. Longbottomowie na pewno byli na to przygotowani.

- Mabel? W Little Whinging, możemy więc dzisiaj zrobić sobie wieczór pełen kolorowych drinków, jutro ktoś mi ją tu podrzuci, ale w ludzkich godzinach, zdążymy więc nawet przespać ewentualnego kaca. - Spojrzała na Erika z blaskiem w oczach, oczywiście, że zamierzała w pełni wykorzystać jeden z nielicznych wieczorów, kiedy nie musiała być mamą na pełen etat i oczywiście, że to on miał jej w tym towarzyszyć, przecież był jej najlepszym przyjacielem, no kto inny odnalazłby się lepiej w tej roli, a wiedziała, że jak ona uwielbiał kolorowe drinki, już się postara stworzyć takie, żeby nie mógł jej odmówić.

- Jakby miało zabraknąć jedzenia, to na szybko coś wyczarujemy, wiesz, że to żaden problem, nic takiego, szybka sprawa, rachu ciachu i już. - Nie spodziewała się, że w ogóle istniała taka możliwość, jednak musiała jakoś uspokoić Brennę, miała ją, a w kuchni mało kto był w stanie jej dorównać - nie oszukujmy się, miała doświadczenie w karmieniu ludzi i to w ilościach zdecydowanie większych niż ta, jaka miała się tutaj dzisiaj pojawić. Przepracowała u Lizzy niezliczoną ilość godzin, wykarmiła tysiące ludzi, i przygotowywała jedzenie na naprawdę ogromnej ilości przyjęć. Nie ma szans, że zabraknie im jedzenia.

Odstawiła ostatni z półmisków, po czym spojrzała na Brennę. - To może ja zrobię grzańca, mam nową, wspaniałą recepturę, mam nadzieję, że Malwa mi wybaczy. - Wiedziała, że skrzatka Longbottomów miała zmysł bimbrownika i sama uwielbiała zajmować się alkoholem, ale nie tym razem.

Figgówna znalazła się w kuchni, rzuciła okiem na to, co robiła Millie, nie wchodziła jej jednak w drogę, dzisiaj nie musiała się zajmować ciastkami, zresztą swoje już upiekła i przyniosła.

Sięgnęła po wielki gar, do którego wlała jakieś dziesięć butelek wina, na taką ilość osób, potrzebowali ich naprawdę wiele, później dorzucała tam przypraw korzennych, miodu, goździków, dolała odrobinę soku malinowego, i mieszała, mieszała, aby mieć pewność, że wszystko na pewno będzie doskonałe. Przyjemny zapach grzańca zaczął ulatniać się po kuchni i zmierzał dalej, już niedługo przesiąknie nim cała Warownia.