Śnieg. Był. Wszędzie.

Walia wyglądała niesamowicie podczas Yule. Śnieg sypał tutaj przez ostatnie kilka tygodni, przez co okolica była okryta grubą warstwą białego puchu. Można było wskakiwać w zaspy i się w nich zakopywać. To był naprawdę piękny i słoneczny dzień, który skłaniał do spędzania czasu na zewnątrz. Yaxleyom zresztą nigdy nie przeszkadzała pogoda, nie istniała niewłaściwa byli tylko ludzie nieodpowiednio ubrani w stosunku do tego co działo się na zewnątrz. Spędziła na dworze prawie cały dzień, tarzając się w śniegu, lepiąc bałwany, dopóki matka nie powiedziała jej, że czas się szykować na przyjęcie gości.

Młodziutka panienka Yaxley szlajała się po wielkim domu, przeszkadzała wszystkim, którym mogła przeszkadzać, to znaczy - interesowała się tym, co robili, aby przygotować się do świętowania. Spędziła sporo czasu w kuchni, gdzie podjadała suszone mięso, które przygotował jej ojciec. Uwielbiała mięso, nie potrafiła bez niego żyć, gardziła warzywami, przez co jej matka była niepocieszona. Kto to bowiem widział, aby taka dziewczynka jadła aż tyle mięsa?  Nie mogła nigdzie znaleźć James'a co trochę jej przeszkadzało, bo uwielbiała śledzić swojego starszego brata, szczególnie, że pojawiał się w domu tylko podczas przerwy świątecznej i wakacji, gdzie większość wakacji spędzał ma wyprawach z ojcem, więc nie do końca mogła nacieszyć się jego obecnością, nie lubiła tego, że był taki duży i musiał chodzić do szkoły. Został mu chyba rok, aby ją skończyć, tak naprawdę to nie wiedziała, czy rok, czy więcej bo jeszcze miała problemy z liczeniem czasu, mijał jej w domu okropnie powoli. Szczególnie kiedy przychodziła do nich guwernantka i próbowała ją uczyć tych wszystkich rzeczy, które wymagała jej matka. To było okropne, bo Gerry najchętniej spędzałaby czas ze swoim tatą. Uwielbiała chodzić z nim do lasu, wspinać się po drzewach i strzelać ze swojego malutkiego łuku, nie wiedziała po co ma się uczyć szydełkować i tańczyć, skoro chciała być jak tata.

Pojawili się goście. Bardzo dużo gości. Panienka Yaxley biegała między nimi, uciekała przed ciotkami, które chciały ją złapać za policzki, fuuuj, miała ochotę ugryźć je w rękę kiedy tylko wyciągały ją w jej stronę. Pojawiła się siostra taty, z dzieciakami, był jej kuzyn Aloysius i jego siostry, posadzili ich jak za karę przy stole dla dzieci, przecież wcale nie byli tacy mali!

Kolacja minęła szybko, dorośli zaczynali śpiewać po wypiciu jakichś dziwnych, kolorowych napoi, które robił jej tata, pierwsza gwiazdka na niebie została odhaczona, prezenty rozdane, teraz najlepsza część wieczoru!

Miał być kulig, kulig z ogniskiem! Wielkim ogniskiem, nad którym mieli piec kiełbaski po tym jak wrócą z przejażdżki. Nie mogła się tego doczekać. Gerard przygotował sanie i konie i sanki dla wszystkich! Pięknie to wyglądało, naprawdę pięknie. Chciała dosiąść się do swojego brata, który niestety dzisiaj ją ignorował, wolał towarzystwo kuzyna Lamberta, no oczywiście, gadali o tych swoich chłopackich rzeczach, przez co udawał, że jej tu nie ma. Parsknęła głośno rozczarowana, powstrzymała się przed tym, żeby nie kopnąć brata w kostkę, oburzona ruszyła do ostatnich sanek, przy których się zatrzymała. Była rozczarowana i wkurzona, ale nic nie miało jej popsuć tego wieczoru. Spojrzała na chłopaka, który kręcił się obok. Był od niej trochę starszy, ale może uda jej się go jakoś przekonać... - Jedziesz ze mną? Na ostatnich sankach najbardziej buja, nie ma fajniejsiejszego miejsca od tego! - Starała się być bardzo przekonująca.

Była okropnie rozczarowana tym, że brat udawał, że jej nie widzi, przecież nie była ubrana w futro demimoza! Już ona mu jutro pokaże, że nie warto było się tak zachowywać, w głowie układała plan, dzięki któremu będzie mogła uprzykrzyć mu życie. Wpadnie do jego sypialni o piątej rano, obleje wodą i obsypie piórami z sowiarni, na pewno szybko nie zmyje z siebie tego okropnego zapachu ptaków. Ta króta myśl spowodowała, że oczy jej błysnęły, świadomość, że mu się odpłaci spowodowała, że na chwilę poprawił jej się humor. Nie poskarży się przecież matce, że znowu uprzykrza mu życie, bo Jennifer spojrzałaby na niego z politowaniem, że jego młodsza siostra jest w stanie go zaskoczyć. Była przecież tylko niewinnym dzieciakiem, ta, jasne.

Na dworze było tłoczno i gwarno, każdy chciał zająć najlepsze miejsce z możliwych, jednak dość szybko przepchnęła się między całą rodziną, by stanąć obok ostatnich sanek. Jeden z kuzynów próbował ją nieco przesunąć, najwyraźniej również upatrzył sobie to miejsce, widziała, że wołał swojego starszego brata, aby do niego dołączył. Posłała mu jednak zabójcze spojrzenie i pokręciła głową, to był jasny przekaz dla niego, to miejsce było zajęte. Musiała jednak znaleźć kogoś, kto z nią usiądzie, bo zaraz zacznie się walka o to, że sama korzysta z najlepszego miejsca z możliwych. Tutaj wszyscy zawsze się między sobą przepychali i udowadniali swoje racje, a nie chciała zaliczyć tarzania się w śniegu przed kuligiem, bo wiedziała, że nie będzie się bawiła tak wyśmienicie, kiedy jej ubrania będą mokre. Miała w tym ogromne doświadczenie. Co roku podczas Yule bowiem kończyli świętowanie w ten sposób, zawsze był kulig i ognisko.

Znalazła jednak ofiarę... to znaczy towarzysza na nadchodzącą rozrywkę. Był to jej kuzyn, syn siostry taty, nie znała go jakoś bardzo, tata mówił, że ciocia kiedyś była inna i fajna i że się bardzo lubili, ale drogi rodzeństwa się rozchodzą kiedy ci zakładają swoje rodziny. Trochę w to nie wierzyła, nie chciało jej się wierzyć, że miałaby kiedyś przestać spotykać się z James'em, był przecież jej najlepszym, najfajniejszym starszym bratem, to znaczy zazwyczaj był, dzisiaj ją wkurzył więc go nie lubiła.

Na jej twarzy pojawił się uśmiech. Chciał z nią jechać! EKSTRA, nikt nie wypchnie jej z najlepszego miejsca z możliwych, nawet nie musiała go do tego jakoś bardzo przekonywać.

- Dobra, jak chcesz... - Zaczęła, chciała być dla niego miła, bo się zgodził z nią jechać.

- Jak chcesz, żeby najbardziej bujało, to usiądziesz z tyłu, nigdzie nie buja tak jak z tyłu. - Była śmiertelnie poważna w tym, co mówiła, dzieliła się właśnie swoim wieloletnim doświadczeniem.

- Jak będziemy się razem przechylać na boki, to będzie jeszcze bardziej bujało. - A przecież najważniejsze było to, żeby bujało jak najbardziej, nic innego nie liczyło się podczas takich przejażdżek.

Poprawiła swoją czapkę, pewnie z jakiegoś lisa, która spadła jej na oczy, była gotowa, aby zająć miejsce.

- Tata zaraz będzie ruszał, musimy usiąść, trzymaj się tylko mocno, bo jak nie, to spadniesz i będzie słabo, bo oni nie patrzą, czy ktoś spadł... - W tym też już miała niewielkie doświadczenie, a raczej widziała, że spotkało to jej brata. Tutaj nikt nie miał litości dla dzieci, musiały się hartować i radzić sobie same.

Geraldine po prostu wiedziała, że gra będzie warta świeczki. Nikt nie mógł stanąć jej na drodze, żaden kuzyn, czy kuzynka. Doskonale wiedziała, że najlepiej będzie się bawić na ostatnich sankach. Nie wchodziła w polemikę, nie, wystarczyło, że spojrzała na kuzyna w ten sposób, a ten wiedział, że nie ma sensu stawać jej na drodze. W końcu była tutaj niemalże księżniczką, no, a przynajmniej w oczach swojego ojca, wiedziała, że wystarczyło tylko słowo, żeby dostała to na czym jej zależy. Nie najgorzej było być pierwszą córką w rodzinie, tatuś ją uwielbiał, a ona dosyć szybko to zauważyła i nie bała się tego wykorzystywać, bo skoro sam dawał jej ku temu okazje... to szkoda byłoby z nich nie korzystać.

Dziewczynka nie zwracała uwagi na stan sanek, to nie było ważne, istotny był tylko ten jeden, wcale nie najmniejszy szczegół - że znajdowały się na samym końcu, to gwarantowało najlepszą rozrywkę. Zdążyła już to wydedukować po poprzednich kuligach, dosyć często je organizowali, nie tylko w święta, jej rodzina uwielbiała spędzać czas na dworze, bez względu na to, jaka akurat była pogoda, co wiązało się często z bardzo fajną rozrywką. Mieli stajnie, mieli konie, więc warto było z tego korzystać.

Skoro znalazła już sobie towarzysza, ba to, że znalazła to nie było wszystko, chyba na serio chciał z nią wylądować na tych ostatnich sankach, to zaczęła mu robić ten krótki instruktaż, jakby sama była specjalistką od kuligów, sanek, śniegu i całej reszty, chociaż miała osiem lat i na pewno nie wiedziała jeszcze wszystkiego. Słuchał jej uważnie, co jej się podobało, rzadko kiedy ktoś jej słuchał w ten sposób, bo była dzieckiem, a więc raczej udawali, że ją słuchają, kiwali głowami a i tak robili swoje, no chyba, że chodziło o tatę, ten zawsze zatańczył tak, jak mu zagrała. Chłopiec na pewno był od niej starszy, ale się tym nie przechwalał, więc zaczynała go lubić, szkoda, że tak rzadko u nich bywał, bo mógł się okazać naprawdę fajnym kompanem do zabaw. Tatuś mówił, że rodzina jego siostry nie do końca za nimi przepada, tatuś tłumaczył jej, że niektórzy mogli nie do końca rozumieć to, w jaki sposób żyli, i że to było w porządku, bo ludzie byli różni. Geraldine uważała, że nie było to prawdą, każdy chciałby spędzać czas tak jak oni, i po prostu im zazdrościli, że tu w Snowdonii mieli tak super.

- Hę? - Na jej twarzy pojawił się grymas, chyba mówił do niej jakimś niezrozumiałym językiem. - To nie jest Walia właściwa? Jest niewłaściwa, może w ogóle być niewłaściwa? - Nie do końca rozumiała o co mu chodzi, była nieco narwaną ośmiolatką, jednak z rezolutnością... bywało u niej różnie.

- Na pewno w przeszłości ktoś zginął. - Odpowiedziała bardzo poważnie. Czasem podsłuchiwała rodziców, gdy rozmawiali kiedy ojciec wracał z polowań i zdarzało się, że słyszała o tym, iż ktoś umarł. Podczas kuligów na pewno też ktoś kiedyś musiał umrzeć, to było całkiem jasne.

- Super, a jak latasz bez skrzydeł? Uczą Was tego w Hogwarcie? - Wszystko, co było związane ze szkołą magii okropnie ją interesowało, jej brat ostatnio jednak coraz mniej chętnie dzielił się z nią swoimi opowieściami. Wiedziała, że można było latać na miotle, sama dostała już swoją miotełkę i nawet nie najgorzej jej to wychodziło, ale kuzyn mówił o tym tak, jakby naprawdę potrafił latać, jak smok, czy coś.

- To zależy, jak wypadniesz gdzieś daleko możesz się zgubić, ale to też fajne. - Wiązało się w końcu z przygodą, a tych nigdy zbyt wiele. - Wiesz co, tak serio, wilki to nie jest najlepszy wybór, bo mogą chcieć Cię zjeść, sarenki są spoko, albo jelenie, no nawet łosie. - Postanowiła nieco mu doradzić, skoro miał takie plany, bo jeszcze skończyłby jako kolacja dla wilków, a szkoda by było, wydawał się być całkiem spoko.

Usiedli w końcu na sankach, Geraldine trzymała się ich kurczowo, swoimi małymi rączkami, wiedziała, że od tego zależało, czy uda jej się dotrwać do końca tego przejazdu. Na jej twarzy malowało się skupienie, czekała, aż tata da znak, no i dał, w końcu ruszyli. Na początku bardzo powoli, ale to była tylko chwila, Gerard wiedział, co sprawia najwięcej frajdy.

Piszczała zadowolona, kiedy śnieg sypał jej w twarz, śmiała się głośno, kochała te momenty, kiedy nikt się niczym nie przejmował, a zdarzały się one w ich przypadku bardzo często. Ojciec jechał coraz szybciej, specjalnie brał ostre zakręty, aby nieco poruszyć sankami, a że oni znajdowali się na samym końcu... to bujało, tak jak miało bujać. - PRAWO! - Krzyknęła, musieli się przechylić, żeby jeszcze mocniej wejść w zakręt, krzyknęła prawo, ale nie była pewna, czy faktycznie to było prawo, czy nie lewo, mniejsza o to, bo i tak bujało, śnieg sypał im się na twarze, ubrania, właściwie chyba wszędzie, to było naprawdę cudowne.

To było niesamowite, że ten chłopiec słuchał jej z taką uwagą, chyba właśnie awansował na jej ulubionego kuzyna, nie negował tego, co miała do powiedzenia, kiwał głową, jakby dawała mu właśnie receptę na najlepszą zabawę pod słońcem i w sumie tak było, wiedziała, co mówi. Miała niemałe doświadczenie jak odnaleźć się w tym zimowym chaosie. Była z tego okropnie dumna, jeszcze bardziej kiedy widziała jego zainteresowanie.

- No nie, ja jestem u siebie, nie jestem turystką, więc Walia ze mną zawsze jest pomiędzy, jak ja jestem to nie ma Właściwej, co to za śmieszny podział? a może jest najwłaściwsza wtedy kiedy ja się pojawiam. - To do niej bardziej przemawiało, ale psuło nieco jego wizję, a nie chciała niczego psuć, bo został jej nowym ulubionym kolegą, więc nie do końca powinna to robić.

Ktoś musiał kiedyś zginąć podczas kuligu, bo przecież kuligi były okropnie niebezpieczne, szybkie, na pewno jakiś człowiek w przeszłości spadł tak mocno, że uderzył głową o ziemię, czy wpadł na drzewo, cokolwiek, no nie mogło być inaczej. Wiadomo, że ryzykowanie życia czyniło tę atrakcję dużo bardziej fajną. Wszystko co było niebezpieczne było N A J L E P S Z E.

- No tak, to byłoby podejrzane, a kuligi są super ważną tradycją tutaj u nas, tatuś zawsze na nie czeka, może wtedy ucieć od mamy na chwilę, ma święty spokój i wyśmienicie się bawi. Mama jest trochę drętwa, ale tata, tata organizuje najlepszą zabawę, wiesz? - Widać było, że panienka Yaxley jest zakochana w swoim ojcu, był jej prawdziwym bohaterem, mówiła o nim z ogromną miłością, zresztą widać było to w jej oczach, które od razu się uśmiechały.

Musiała zapytać o latanie bez skrzydeł, skoro wspomniał, że tak się da... to musiała wiedzieć jak, bo przecież to brzmiało niesamowicie, a skoro on wiedział jak to działa, mógł się tym z nią podzielić.

- Aaa, to chyba wiem o co chodzi, czasem jak jeżdżę konno, to Piorun galopuje tak szybko, że zamykam oczy, żeby nie widzieć, czy nie spadnę i wtedy tak szybko bije mi serce, nigdy nie myślałam o tym, jak o lataniu bez skrzydeł, ale masz rację, to trochę tak jest. - Nie wpadła nigdy na takie porównanie, ale teraz już doskonale wiedziała do czego zmierzał. Ten chłopiec był fajny, mogłaby się z nim zakoleżankować na dłużej. Może razem mogliby latać bez skrzydeł? We dwójkę jest dużo więcej możliwości.

- Nie ma szans, że zdechnę, już  umiem latać. - Wyprostowała się dumnie, fakt, może była to tylko miniaturowa miotełka, ale radziła sobie z nią wyśmienicie.

- Słuchaj, łosie może tak wyglądają, ale przy nich będziesz bezpieczny, będą Cie chronić, wilki są lipne, bo one lubią mięso, sarenki i łosie nie, może łosie są duże, ale jak nie będziesz podchodził zbyt blisko to nic Ci nie zrobią, serio, serio. - Być może i były ogromne i na spokojnie mogłyby zdeptać ją, czy Aloysiusa, jednak wystarczyło trzymać odpowiednią odległość, aby przy nich było całkiem spoko, zadaniem Ger można się było przy nich poczuć bezpiecznie, bo inne zwierzęta nie chciały im podskakiwać, więc trzymanie się na uboczu, ale w pobliżu to była najlepsza możliwość.

Później, później zaczęła się prawdziwa przygoda. Zajęli ostatnie sanki, musieli mocno się trzymać, bo ojciec nie miał litości, nigdy nie miał litości, przez co jego córka śmiała się do rozpuku. Bujało ich na wszystkie strony, śnieg sypał się pod kurtki, czapki, rękawiczki, ale to było niesamowite uczucie, wolność, z tym się jej kojarzyła wolność, z sankami, śniegiem, poplątanymi włosami i uśmiechem, który nie schodził z twarzy. Już wtedy wiedziała, że kocha wolność i niczego nigdy nie pokocha tak jak jej.

Sugerowała strony, w które powinni się pochylać, wydawało się jej, że robi to dobrze, bo bujało, bujało w każdą stronę, to była zdecydowanie wielka zaleta ostatnich sanek. Ojciec zatrzymał się gwałtownie, zmienił kierunek jazdy, przez co wyrzuciło ich w bok, tak, że lina którą sanki były ze sobą złączone okropnie się napieła, jeszcze jednak nie pękła, ale było bardzo blisko tego, żeby tak się stało.

Spoiler

wywrzuci nas z sanek?
[roll=TakNie]

Geraldine nie widziała nic złego w tym, aby podzielić się, jak świat wyglądał jej oczami, nie miała pojęcia, że gdzieś indziej ludzie nie żyli tak jak oni, znaczy tatuś coś tam wspominał, ale po co to robili, skoro życie jak to było takie wspaniałe? Nie mogło być piękniejsze, każdego dnia czuła się, jakby świat należał do niej.

- Tak! Ona się dostosowuje do mnie, bo wiesz, dlaczego by nie? Walia należy do mnie, do nas teraz i tak codziennie, kiedyś, kiedyś jak będę już starsza to świat będzie należał do mnie, też się będzie dostosowywał. - Wydawała się być bardzo pewna tych słów, zdecydowanie nie można jej było zarzucić braku pewności siebie - naprawdę wierzyła w to, że kiedyś go zdobędzie, bo czemu by nie, jak czegoś chciała to to dostawała - prosta sprawa.

Nie potrzebowała żadnych argumentów, tak miało być, koniec i kropka. Nauczono ją tego, że warto podążać za marzeniami, że warto robić to na co ma się ochotę i kiedy się już na coś uparła to nikt, ani nic nie mogło tego zmienić, tak musiało być.

Wspomniała o tym, że kiedyś ktoś zginął, jakby to miało być potwierdzeniem, że dzięki temu będą się dobrze bawić, bo przecież niebezpieczeństwo zwiększało poziom zabawy o milion procent, albo jeszcze więcej, ile to właściwie był milion? Trudno jej było to ogarnąć, na pewno wiele, bardzo wiele.

- Największy, najwspanialszy, lepszy od tych bohaterów z książek, bo jest żywy i mój! - Naprawdę ceniła swojego ojca, nie bała się o tym mówić, wręcz przeciwnie mogłaby to powtarzać każdemu, kochała swojego tatę nad życie, cały świat o tym wiedział. Nie dostrzegła tego, że słuchał jej uważniej, gdy o tym wspominała. Geraldine nie do końca zdawała sobie sprawę, że są dzieci, które nie mają takich cudownych tatusiów, wydawało jej się, że to normalne, że to nic nadzwyczajnego, bo przecież taka była rola ojca, kochać dziecko nad życie i chcieć uchylić mu nieba.

- Okej, to rozumiem, chyba, tak mi się wydaje. - Pokiwała głową na znak, że do niej dotarło. Nie miała pojęcia, że można latać bez skrzydeł, ale kiedy o tym wspominał to faktycznie zaczynała wierzyć, że dokładnie tak jest.

- Mamy, i to jaką, nikt nas nie pobije, będziemy się najlepiej bawić, obiecuję Ci to! - Nie widziała w ogóle innej możliwości, nie kiedy zdała sobie sprawę, że trafiła na swojego, widziała ten błysk w jego oczach, może z początku jego rodzina wydawała się nieco drętwa, ale on był inny, był taki jak ona. Rzadko kiedy spotykała kogoś, kto tak samo jak ona uwielbiał się bawić i chciał sięgać po więcej, to mogło być niesamowite, najlepszy kulig w jej życiu!

- Tak, jak będziesz uciekał to szukaj łosi, lepiej nie trafisz, i nikt ci nie będzie przeszkadzał. - Wydawało jej się to całkiem rozsądną poradą, najlepszą ze wszystkich, najlepiej może jakby nie uciekał... ale o tym nie wspomniała, jeśli już chciałby to zrobić to niech szuka domu wśród łosi.

Później sanie ruszyły, konie gnały przed siebie, a oni znajdowali się na samym końcu tej kolumny. Najlepsze miejsce z możliwych, śnieg uderzał im w twarze, bo jechali szybko, bardzo szybko. Linia się napinała, raz skręcali bardziej lewo, raz w prawo, poruszali się naprawdę szybko, miała wrażenie, że czas się zatrzymał, słyszała śmiech, sama się śmiała, to była naprawdę wyśmienita zabawa, najlepsza z możliwych.

Niemalże się przewrócili bo grunt był nierówny, udało im się jednak jakoś wyrównać sanie, przynajmniej przy pierwszej takiej sytuacji, za drugą było nieco gorzej. Płozy oderwały się nad ziemią bardzo wysoko, wysoko wysoko - prawie, że do nieba, oni podskoczyli na saniach, a kiedy spadli to już nie na sanie, tylko na ziemię. Konie ruszyły do przodu, sanki również, tylko, że bez nich.

Yaxley śmiała się w głos, do rozpuku, kiedy wylądowała tyłkiem na lodzie, chociaż nie było to najbardziej przyjemnym uczuciem, mimo wszystko uważała samą sytuację, za całkiem zabawną.

- Dobra, oni nas odbiorą, jak będą wracać, tata się nie zatrzyma, mamy czas dla siebie! - To też było ekstra, nie wiadomo przecież kiedy wrócą, nikt nie będzie ich tutaj pilnował. - Lepimy bałwana, już! Szybko, szybko, nie uwierzą, że daliśmy radę tak szybko go zrobić. - Prosta sprawa, skoro zakończyli kulig na tym etapie, to mogli znaleźć sobie nową rozrywkę na tę chwilę. Jak powiedziała tak też zrobiła, nachyliła się nad ziemią, w sumie to nad jedną z zasp, i zaczęła zbierać śnieg, by stworzyć pierwszą, wielką kulę, która miała być jego podstawą.