Ogień płonął w kominku. Dormitorium Gryfonów idealnie wpasowywało się swoimi barwami do Yule, złoto i czerwień, do tego ktoś wniósł tu wielką choinkę, która stanęła w kącie. Mieniła się światełkami we wszystkich kolorach tęczy, dzięki niej w pokoju pachniało lasem, paliło się też sporo świec o zapachu pomarańczy, więc i jej zapach roznosił się po pomieszczeniu.

Ruda leżała rozwalona na kanapie, w dłoni miała butelkę ajerkoniaku, jedną z kilku, które udało jej się przemycić do zamku, tak samo jak przemyciła Lupina do ich dormitorium. Była nażarta i szczęśliwa, wraz z nią siedzieli tu jej ulubieni chłopcy - czego Wood było więcej trzeba do szczęścia? No chyba niczego.

- To nasze ostatnie wspólne święta tutaj, musimy zrobić coś fajnego. - Tak się złożyło, że Charlie był rok wyżej od niej, dwa od Camerona, więc nie mogli tego już więcej powtórzyć. Musieli odwalić coś głupiego, żeby mieć kolejne wspomnienie do kolekcji. Pociągnęła spory łyk z butelki, likier był przepyszny, słodziutki ledwie dało się wyczuć w nim posmak alkoholu.

- Zjadłabym pianki, myślicie, że jak nadzieje je na pogrzebacz i wsadzę do kominka, będą smakować jak te z ogniska? - To nic, że była nażarta tak, że ledwie się ruszała, żal było nie skosztować każdej potrawy, która znajdowała się na stole, skrzaty naprawdę się dzisiaj postarały, jednak nie mogła się oprzeć, by nie wepchnąć w siebie jeszcze czegoś słodkiego.

Upiła kolejny łyk ajerkoniaku, po czym uniosła butelkę w górę. - Chcecie trochę? Obawiam się, że jak sama wypiję tę butelkę to zacznę mieć problemy z chodzeniem, wolałabym nie zasnąć na tej kanapie, bo rano obsiądą mnie dzieciaki. - Tak, liczyła na drobne wsparcie w opróżnieniu tej buteleczki.

- Oczywiście, chociaż bardziej coś tak dojebanego, że spróbują się nas pozbyć razem z Tobą. Bardzo bym tego chciała, nie podoba mi się w ogóle wizja tego, że w przyszłym roku Cię już z nami nie będzie, może zaliczysz kibel? Chociaż jeden raz, a Camerona popchną rok wyżej bo jest wybitny, dzięki temu wszyscy skończymy edukację w tym samym czasie. - Marzenie, to by była najlepsza z możliwych opcji, szkoda tylko, że niestety nie uda im się jej zrealizować. Życie było okrutne, nie umiała sobie wyobrazić ich bez Rookwooda, jak to tak z trio miał zrobić się duet, ogromna lipa.

Spoglądała na przyjaciela spod przymrużonych powiek, robiło jej się całkiem błogo na tej kanapie na której zdążyła się rozjebać, nie zamierzała jednak jeszcze spać, co to to nie, noc była przecież młoda.

- Drewno jest ważne przy miotłach, tata zawsze o tym mówi, nie znam się na drewnie, które ma wpływ na jedzenie. - Jej rodzina niby interesowała się drewnem, ale trochę w innej formie, więc nie do końca wiedziała, o czym mówi do niej Charlie.

- Mam wrażenie, że one się ciągle same palą? Jest to w ogóle możliwe, na pewno jest, może są to jakieś specjalne kominki, wiesz, dyrektor na pewno zadbał o to, by się przy tym za bardzo nie napracować. - Dumbledore miał w końcu swoje tajemnice, na pewno umiał zrobić tak, żeby kominki zawsze płonęły. Nie wydawało jej się, aby trzymał niewolników w piwnicy, chociaż z drugiej strony, kto go tam właściwie wiedział. - Być może stary ma niewolników, nigdy nie wiadomo, rzucił na nich czar niewidzialności, żebyśmy ich nie zauważali.

- Nie ważne jak smakuje, ważne że sponiewiera, nie ma co wybrzydzać. - Oj, tego smaku się nie zapominało, niestety, ale nie mieli zbytniego wyboru, musieli raczyć się tym, co zostało.

- Łap to Kamiś. - Rzuciła w jego stronę butelką, która znajdowała się w jej dłoni, sama przy tym wstała z kanapy, bo zamierzała spełnić swoje marzenie.

Złapała paczkę pianek, zobaczyła na opakowaniu, że była to jakieś specjalne wydanie o smaku puddingu świątecznego. Ciekawe.

- Dobra, sprawdzę to. - Nie obchodziły ją ich karty, bo zamierzała sobie upiec piankę w kominku.