Październik płynął, płynął bardzo szybko. Jeszcze niedawno przygotowywała się do Mabon, a już musiała myśleć o kolejnym, zbliżającym się sabacie. Świat nie miał litości dla rzemieślników, ciągle musieli wpadać na kolejne pomysły, dzięki którym będą mogli zaskoczyć swoich klientów. Stały wachlarz produktów nie wystarczał, jeśli chodziło o święta, bo ludzie lubili być zaskakiwani w takich momentach, do tego wszystkiego dochodziło zaopatrywanie zakonu w eliksiry i kadziła... Norka była zarobiona, ale w sumie bo to pierwszy raz? Jej życie wyglądało w ten sposób od jakichś trzech lat. Nadal nie najgorzej się trzymała.

Bycie samodzielną właścicielką klubokawiarni nie było może szczególnie proste, jednak nie wyobrażała sobie w innym świecie. Nie potrafiła zbyt długo usiedzieć na miejscu, no i brakowałoby jej tych wszystkich ludzi, którzy odwiedzali ją w tym miejscu. Dzięki temu, że jej lokal znajdował się w sercu ulicy Pokątnej dosyć często wpadali do niej bliżsi lub dalsi znajomi, co było naprawdę wspaniałe, bo panna Figg kochała ludzi.

Krążyła, jak zawsze między kuchnią, a salą. Dokładała kolejne wypieki za szklane szyby, żeby goście, którzy tutaj przychodzili nie mogli odwrócić wzroku od jej wypieków, najróżniejsze zapachy mieszały się w powietrzu, ale przebijał się głównie ten sezonowej herbaty, był okropnie intensywny.

Czas mijał, nie miała pojęcia, że było już tak późno. Niedługo przyjdzie pora na robienie drinków i dolewanie ludziom whisky do szklanek.

Nachylała się właśnie z wielką blachą pączków, które po kolei, jeden po jednym miała włożyć za gablotę, kiedy usłyszała, że dzwonek zadźwięczał. Kogoś znowu tu przyniosło. Nie uniosła jeszcze głowy, aby zobaczyć kogo licho przyniosło, ponieważ obawiała się, że mogłaby strącić swoje wypieki.

Zresztą nie spodziewała się nikogo znajomego, na początku tuż po pożarach pojawiali się w cukierni głównie jej najbliżsi, jednak powoli, malutkimi kroczkami wszystko zaczynało wracać do normy, może nie było tutaj tak wielu ludzi jak wcześniej, ale nie mogła narzekać na brak zainteresowania.

W końcu podniosła się, niemalże wyskoczyła zza lady i uśmiechnęła sama do siebie na widok znajomej sylwetki. Nie spodziewała się spotkać go tu szybko, w końcu pisał o tym, że wyjeżdża, naszykowała mu nawet kanapki na drogę, może już załatwił to, co miał do załatwienia, czy coś, chociaż brzmiało to nieco bardziej czasochłonnie, nie jej interes.

Pomachała do niego z entuzjazmem na przywitanie, zmrużyła przy tym oczy, bo zastanawiała się, czy miała już okazję zapytać go o jego ulubiony wypiek, nie, jeszcze nie, będzie musiała to zrobić. Nora uwielbiała znać upodobania smakowe swoich znajomych, dzięki temu mogła im dogadzać.

W Norze być może nie panował tłok, jednak wiele stolików było zajętych. Ludzie gawędzili sobie po cichu, zajadając się przy tym słodkimi wypiekami. Mogli na chwilę oderwać się tutaj od tej szarej, smutnej, jesiennej rzeczywistości. Klubokawiarnia bowiem nadal wydawała się znajdować w środku lata. Miejsce było kolorowe, na stolikach znajdowały się różowe, cięte kwiaty, z gablot wypieki w najróżniejszych barwach zachęcały do tego, aby po nie sięgnąć i zjeść. Bardzo dobrze obrazowały to, co siedziało w właścicielce tego miejsca. Panna Figg starała się, aby ono odzwierciedlało jej całą osobowość.

Skrupulatnie układała ostatnią porcję wypieków, które wyszły tego dnia z pieca, nie miała w planach niczego więcej tworzyć, spodziewała się, że taka ilość, która została po tym intensywnym dniu wystarczy na wieczór. Miała spore grono gości, którzy lubili zagryzać cierpkie wino słodyczami, sama nie należała do osób, które tak robiły, ale nie miała nic przeciwko innym gustom.

Postawiła blachę na blacie, który znajdował się za nią, no i w między czasie dostrzegła tę znajomą sylwetkę. Zareagowała odruchowo, to znaczy nie do końca, bo tylko mu pomachała na przywitanie, normalnie pewnie jeszcze krzyknęłaby coś entuzjastycznie, ale nie chciała przeszkadzać obecnym w lokalu klientom, dlatego powstrzymała się przed tym.

Nie znała Benjy'ego dobrze, ale wzbudził jej sympatię. Mimo tego, że wyglądał jakby mógł bez problemu zabić w jednym momencie kilka osób, to przy bliższym poznaniu okazał się być całkiem sympatyczny i profesjonalny. Jak jej brat był klątwołamaczem, wiedziała, że to był ciężki kawałek chleba.

Zmierzał w jej kierunku, przyglądała się temu jak się poruszał, każdy krok który stawiał wydawał się być pewny.

Uśmiech nie schodził z twarzy Nory, nie było w tym ani odrobiny fałszu, naprawdę cieszyła się z tego, że zobaczyła znajomą twarz. To było zupełnie szczere, wiedziała, że Benjy był znajomym Ambroise'a co świadczyło o tym, że mogła mu ufać, nie musiała się go obawiać, jej przyjaciel nie podsunąłby pod jej nos kogoś, na kim nie można było polegać, zresztą już się o tym przekonała podczas jego kilku wizyt w tym miejscu.

- Cześć. Dobrze Cię widzieć. - Nie wiedziała, czy wypada zapytać o to, czy wszystko się udało podczas jego wyprawy, bo trwała ona dość krótko, chyba nie powinna wścibiać nosa w nieswoje sprawy.

- Taki sobie, jeszcze nie wszystko wróciło do normy, ale nie mogę narzekać. - Norka nie należała do osób, które się żaliły, na swój los, czy nadmiar pracy. Nie miała w zwyczaju tego robić, uwielbiała to, czym się zajmowała, chociaż ostatnio brakowało jej czasu na sen przez nadmiar obowiązków, jakoś to przetrwa, później na pewno będzie lepiej.

- Widzę, że wróciłeś ze swojej wyprawy, wszystko poszło w porządku? - Jednak postanowiła o to zapytać, chociaż odpowiedź nasuwała się sama, bo przecież tutaj stał, cały i żywy, co na pewno było sukcesem.

- Nie miałam okazji Cię o to spytać... - Zaczęła bardzo poważnie, skłoniła się nawet o krótką pauzę. - Jakie słodycze lubisz najbardziej? - Wpatrywała się w niego uważnie, czekając na odpowiedź, to było bardzo, ale to bardzo istotne pytanie, które mogło jej dać odpowiedź na wiele pytań, między innymi to, jakim był człowiekiem, bo wybór ulubionej słodkości mówił wiele o osobie.

Uśmiechnęła się promiennie, kanapki... fakt, zrobiła mu parę na drogę. Tak już miała, że jakoś odruchowo przychodziło jej troszczenie się o wszystkich, dosłownie wszystkich, wystarczyło, aby ktoś pojawił się raz, czy dwa w cukierni, by zamieniła z nim parę zdań, a już uznawała, że ma prawo do dokarmiania go. Gdy więc tylko dowiedziała się o tym, że Benjy wyrusza w drogę to postanowiła go zaopatrzyć w kanapki, zmartwiona, że być może będzie głodny. Odruch, był to zwyczajny, ludzki odruch.

- To drobiazg. - Naprawdę to nie było nic wielkiego. Zrobienie kilku kanapek więcej dziennie, do tego tylko jeden raz, zupełnie tego nie odczuła, a on przynajmniej miał pełny brzuch.

Oczy jej błysnęły, gdy wspomniał o tym, że radzi sobie lepiej od większości Londynu. Starała się, naprawdę się starała, aby jej dobytek jakoś wyglądał, poświęcała na to bardzo dużo czasu, całkiem miło było usłyszeć od kogoś taki komplement, bo skoro on to widział, to pewnie inni też.

- Robiłam co w mojej mocy, aby wszystko jak najszybciej działało jak powinno. Cieszę się, że to widać. - Bardzo długo dążyła do zdobycia tego miejsca, kosztowało ją to sporo pracy i poświęceń, więc nie mogła się poddawać tylko przez to, że stolica spłonęła, wręcz przeciwnie, szybko zakasała rękawy do działania.

- To najważniejsze, że wszystko się udało. - Norka była w tym całkiem szczera, miała sobie taką życzliwość, którą raczej rzadko się spotykało.

- To dobrze, czy źle? - Zapytała, bo nie mogła mieć pewności, czy był zadowolony z takiego obrotu sprawy. Miała świadomość, że to nie było miejsce na ziemi dla wszystkich.

- Och. - Wyrwało jej się, nie musiał już teraz odpowiadać na to jej krótkie pytanie, czy to dobrze, czy źle. Obrączka na palcu, która mieniła się w świetle lampy była na to odpowiedzią. Po pożarach chyba wszyscy zaczęli brać śluby, niesamowite, nie dziwiło jej to wcale, bo takie tragedie pokazywały jakie życie może być kruche. Uśmiechnęła się od ucha do ucha, zabawne było to, że ona przy okazji pożaru zerwała swoje zaręczyny, a inni zaczynali zupełnie nową drogę życia.

- No tak, w takim wypadku nie ma co do tego wątpliwości, że prywatne sprawy wygrywają. - Wcale jej to nie dziwiło, skoro był świeżym mężem to na pewno wolał być tutaj na miejscu, miał ku temu powód.

- W przyszłym tygodniu? - Uniosła pytająco brew, będzie musiała to zapamiętać i przygotować mu kolejną porcję kanapek na drogę.

- Nie ma szans, że będę się śmiać, to bardzo poważna sprawa, możesz być ze mną szczery, nie oceniam wyborów słodyczowych, jakie by one nie były. - Czekała na odpowiedź, naprawdę było to dla niej ważne, miała świadomość, że ludzie mieli różne gusta, a jej mogły one o nich wiele powiedzieć.

- Nie musisz niczego udawać, a wybór, w sumie niby prosty, ale jednak ma w sobie coś ekscentrycznego, jak na Londyn, będę musiała dorzucić je do mojego menu. Ten cukier puder robi robotę, to prawda, czasem wystarczy kilka składników, aby wszystko spinało się idealnie. Niby klasyk, ale jednak trochę nie do końca. -  Zastanawiało ją skąd się wziął ten wybór, pewnie kojarzył mu się z jakimś miejscem, czy czasem, zazwyczaj ludzie właśnie na tej podstawie wybierali swoje ulubione słodkości, wcale nie musiały im najbardziej smakować.

Nora dbała o swoich bliskich i o bliskich swoich bliskich. Bardzo łatwo jej to przychodziło, a skoro Ambroise polecił jej usługi Fenwicka, to spodziewała się, że się znają, więc całkiem proste było to, że starała się być dla niego po prostu miła. Nie miała pojęcia, czy miał kogoś, kto mu robił kanapki, ale jedzenia w drodze nigdy zbyt wiele, szczególnie takiego od serca, a kiedy sama już coś przygotowywała dla kogoś, to zawsze było to odpowiednio dopieszczone.

- To wspaniale, będę pamiętać na przyszłość. - Być może kiedyś znowu się dowie o tym, że miał wyruszyć w drogę, nie spodziewała się jednak, że dojdzie do tego tak szybko... Teraz przynajmniej nie musiała się będzie zastanawiać nad jego upodobaniami smakowymi, chociaż czasem lubiła zaskakiwać osoby, którym szykowała jedzenie i sprawdzać ich reakcje na nowe przysmaki.

- Cóż, niestety dosyć szybko zdałam sobie sprawę z tego, że nic, nigdy nie zrobi się samo. Trzeba poświęcić temu odpowiednią ilość czasu i pracy, ale jest warto, warto kiedy widać efekty. - Figgówna była okropnie pracowita, już za czasów kiedy pomagała babci w karczmie w Dolinie, gdy jednak otworzyła swój własny lokal musiała dawać z siebie jeszcze więcej, bo tylko i wyłącznie od niej samej zależało to, czy wszystko jej się powiedzie. Niosło to za sobą pewne wyrzeczenia, rzadko kiedy można było ją spotkać poza cukiernią, ale przynosiło to oczekiwane efekty. Ludzie lubili tu przychodzić, a ona lubiła ludzi, lubiła ich uszczęśliwiać swoimi wypiekami, więc wszyscy byli zadowoleni.

- Wiesz, zainwestowałam w to miejsce tyle pieniędzy, że po prostu musi mi na tym zależeć. - Jak wiadomo nieruchomości w tym miejscu... były okropnie drogie, nie miała za bardzo innego wyboru, żeby trzymać wszystko w ryzach.

Skinęła tylko głową, gdy potwierdził, że wszystko się udało. Nie pytała co, nie musiała tego wiedzieć, z grzeczności chyba w ogóle padło z jej ust to pytanie. Nie było w nim niczego nadzwyczajnego, ktoś wyjeżdżał, w jego przypadku wiązało się to jeszcze z dość niebezpiecznym zawodem, więc gdy wracał to miała w zwyczaju pytać o to, czy wypad się udał. Gdyby się nie udał, to spytałaby jak bardzo, próbowała nieco pocieszyć, jeśli jednak się udał to nie musiała nic mówić.

Obrączka była całkiem wymownym symbolem. Najwyraźniej postanowił tutaj zostać ze względu na to, że miał kogoś bliskiego, to był bardzo dobry powód do tego, by nie ruszać w drogę. Miała ochotę zapytać go, dlaczego nie poprosił ją o tort na ślub, a może zamówił gdzieś indziej? Nie zrobił by jej chyba tego... musiał być tort na ślubie, na pewno jakiś był. Odsunęła jednak od siebie te myśli.

- Skoro tak mówisz, mam wrażenie, że dla Was klątwołamaczy pojęcie dzikości jest nieco inne od ludzi takich, jak ja. - Dla Nory nawet głupi wypad na weekend do Paryża był dziki, bo całe swoje życie spędziła w Wielkiej Brytanii, był taki moment, kiedy miała wyprowadzić się tam na czas stażu, ale nic z tego nie wyszło, bo trafiło jej się dziecko niespodzianka.

- W takim wypadku życzę powodzenia. - No, żeby klient nie był za bardzo uparty, czy coś.

Musiała zadać to pytanie o słodycze, nie byłaby sobą, gdyby tego nie zrobiła, zawsze, kiedy zaczynała nawiązywać z kimś relację to pytanie padało. Musiała wiedzieć, co może im podsyłać w listach, aby chociaż odrobinę umilić dzień.

Przewróciła oczami. - No dobra, to dlatego, że nie jesteś stąd, dla Ciebie to klasyka, przy tym co tutaj tworzę to egzotyka, czy tego chcesz, czy nie ten wybór wyróżnia Cię na tle moich innych znajomych. - Musiała najwyraźniej nieco wytłumaczyć mu swój punkt widzenia.

- Tak, może zanim zrobię to oficjalnie wyślę Ci kilka próbek, wiesz, pójdziesz na pierwszy ogień jako specjalista. - Często wykorzystwała najbliższych do tego, aby testowali jej wypieki, w tym wypadku zdecydowanie nie mogła zmarnować jego potencjału.

- Coś jeszcze lubisz jeść z takich egzotycznych słodyczy, które raczej trudno tutaj dostać? - Zapytała bardzo niewinnie, a w głowie już widziała te wszystkie nowe smaki, którymi będzie mogła zacząć niedługo raczyć swoich klientów.

Sama sobie przyzwalała to, żeby dbać o wszystkich wokół. Nie pytała, czy tego potrzebują, czy tego chcą, po prostu nie mieli innego wyjścia, jak przyzwyczaić się do tego, że kiedy już chociaż odrobinę weszli do jej świata, to niosło to ze sobą pewne profity, nawet kiedy ich nie potrzebowali. Zresztą czy naprawdę istniał ktoś, kto wzgardziłby przygotowywanym przez nią jedzeniem, no nie wydawało jej się.

- Wystarczy, że przyjdziesz od czasu do czasu pogadać, nie będzie potrzebna inna zapłata. - Dla Nory dość istotne było to, aby inni po prostu o niej pamiętali, wpadali do niej raz na jakiś czas. Dzięki temu miała pewność, że wszyscy żyli, co aktualnie nie było wcale takie oczywiste, zważając na to co działo się w Wielkiej Brytanii.

- To nie jest wcale taki głupi pomysł, obawiam się jednak, że wtedy ta druga cukiernia zyskałaby całe moje zainteresowanie, dobrze jest rozpieszczać ludzi, ale najlepiej tych najbliższych. - Dodała z uśmiechem, zabawne, bo był taki moment, kiedy myślała o otworzeniu drugiego lokalu, to co wydarzyło się w Londynie jednak całkiem skutecznie odsunęło od niej ten pomysł.

Figgówna była okropną perfekcjonistką jeśli chodziło o jej pracę. Angażowała się w każdą, najdrobniejszą sprawę w cukierni, niby miał kto za nią stać przy ladzie, miała Wendy, czy innych pracowników, ale nie potrafiła odpuścić i chować się na zapleczu, bo za bardzo lubiła towarzystwo ludzi, przez co musiała dzielić czas na wszystkie obowiązki, a tak właściwie to zarywać noce, aby się ze wszystkim wyrobić, nigdy jednak nie narzekała na swój los, bywała zmęczona, ale uśmiechy ludzi, którzy pojawiali się w tym miejscu wynagradzały jej to wszystko.

- Nie da się zaprzeczyć, że tutaj też potrafi być dziko i to nie tylko wtedy, kiedy śmierciożercy postanawiają podpalić całe miasto. - Weekendowe wieczory rządziły się swoimi prawami, niektórzy ludzie pod wpływem alkoholu i innych substancji zmieniali się w dzikie zwierzęta, nie do końca panowali nad tym, co działo się wokół nich. Sporo w swoim życiu widziała.

Parsknęła, kiedy wspomniał o tym, że konsumpcja jest jedną z jego najbardziej rozwiniętych umiejętności, nie mogła się powstrzymać.

- To prawda, ludzie są tutaj okropnie zachowawczy. - Lubili klasykę, rzadko kiedy więc mogła się skłonić ku odrobinie szaleństwa, to nie tak, że jej się to nie zdarzało, ale raczej przemycała pojedyncze, nowe smaki, które mogły wydawać się kontrowersyjne, czy jeden rodzaj wypieków.

- Czekaj, czekaj, nie tak szybko. Nie może mi nic umknąć. - Wyciągnęła notesik ze swojego fartuszka, położyła go na ladzie, w dłoni trzymała ołówek, zaczęła skrupulatnie zapisywać po kolei listę deserów, wraz z dopiskami, będzie musiała się w tym później jakoś połapać.

Benjy opowiadał, uniosła głowę kilka razy, aby na niego spojrzeć i widziała, że chyba przenosił się do zupełnie innych miejsc, uwielbiała kiedy ludzie opowiadali jej o swoich przysmakach, pojawiał się na ich twarzy wtedy ogromny spokój, jakby nic więcej poza tym jedzeniem nie istniało, naprawdę wspaniały widok, prawie tak samo wspaniały jak klienci rozpływający się nad jej słodkościami.

- Nie wiem, czy uda mi się wprowadzić wszystko, ale dałeś mi tyle możliwości, że na pewno coś wykorzystam przy najbliższej zmianie menu, będę musiała trochę nad tym popracować. - Oczy jej się zaświeciły na samą myśl o tym, że będzie mogła to wszystko przetestować. - Skoro gwarantujesz wielką kolejkę, to nie widzę innej możliwości. - To brzmiało jak plan, całkiem sprytny, sezon jesienny prosił się o to, aby go odpowiednio przywitać.