Bellatrix przemierzała uliczki magicznego Londynu. Napawała się tym widokiem, chociaż dużo bardziej stolica podobała jej się tamtego, pamiętnego wrześniowego dnia, kiedy pochłaniał ją ogień. Pewnie szybko nie powtórzą takiego sukcesu, zapewne nie będą możliwości ponownie przeżyć tego niesamowitego uczucia, kiedy wszyscy wydawali się być tacy mali, wobec ich siły. Miała wrażenie, że kiedy przemierzała uliczki nadal była w stanie wyczuć swąd spalenizny, wspaniale - oby wsiąknął jak najgłębiej, te mury nigdy nie miały zapomnieć tego, co się wydarzyło, tego, jacy potężni byli. Już niedługo wszyscy o nich usłyszą, nie miała co do tego żadnych wątpliwości, przyjdzie taki moment, kiedy Czarny Pan podzieli się tym, kto wspierał go od samego początku, kto pomagał mu przejąć władzę nad czarodziejskim światem, a ona będzie wymieniona jako jedna z tych osób. Uśmiechnęła się sama do siebie poprawiając swoje długie, czarne pukle. Miała wyśmienity nastrój i nic nie mogło go jej popsuć. No prawie nic.

Zauważyła szyld, który informował o tym, że na Pokątnej znajdował się nowy sklep odzieżowy. Ktoś chyba postanowił skorzystać z okazji, odkupić te miejsce po tym, jak poprzedni biznes splajtował, albo przestał istnieć przez pożary. Mina jej zrzedła kiedy to zobaczyła. W końcu na Pokątnej można było już robić zakupy w najwspanialszym Domu Mody jaki istniał, Rosierowie przecież nie mieli sobie równych jeśli chodzi o tworzenie ubrań. Naprawdę ktoś sądził, że może w ogóle próbować być ich konkurencją? W tym miejscu? Uśmiechnęła się do siebie z politowaniem. Miała sentyment do Domu Mody Rosierów, po pierwsze jej matka pochodziła z rodziny, która go prowadziła, po drugie tworzyli naprawdę zachwycające ubrania, Chris zawsze dbał o to, aby Trixie wyglądała doskonale, nie bez powodu ochraniała tamto miejsce podczas pożarów, zrobiła, co w jej mocy, by ogień go nie dotknął, a teraz ktoś postanowił rozpocząć podobną działalność kilka kamienic obok? Zwariował, na pewno zwariował. Będzie musiała się tym zająć, o tak, weźmie sprawy we własne ręce, najpierw jednak zamierzała spojrzeć z kim przyjdzie jej walczyć, oczywiście, że o wszystkim poinformuje Rosierów, chociaż pewnie już zdawali sobie sprawę z tego, że ktoś próbował podkradać im klientów. Niedoczekanie.

Panna Black znalazła się w środku, o jej obecności poinformował dzwoneczek, który rozległ się kiedy przekroczyła próg. Niedobrze, ten dźwięk był okropny, strasznie głośny, przynajmniej tak się jej wydawało, skrzywiła się kiedy go usłyszała. Uniosła też głowę wysoko, żeby nikomu nie daj Merlinie nie umknęło z kim ma do czynienia, od razu, na pierwszy rzut oka widać było, że to panienka z arystokracji. Ubrana była w czarny płaszcz, z wełny, spod niego wystawała idealnie dopasowana, czerwona sukienka. Światło w pomieszczeniu było zbyt ciepłe, nie podobało jej się wcale, tak samo jak zapach, który unosił się w powietrzu, był zbyt duszący.

Miała wrażenie, że właściciele próbują, aby to miejsce wyglądało na takie, w którym mieli odnaleźć się bogacze, jednak jej wprawne oko wyczuwało ułudę, wszystko było tutaj na pokaz, próbowali wpasować się w gust ludzi na poziomie, ale tacy jak ona byli w stanie wyczuć fałsz. Jak dla niej to miejsce było okropnie kiczowate, na twarzy panienki Black malował się grymas, widać było, że nie jest zadowolona z tego, że się tutaj znalazła, ale gotowa była się poświecić dla przyjaciół swojej rodziny, nikt w końcu nie sprawdzi konkurencji tak dobrze jak ona.

Ekspedientka próbowała ją zagadywać. Blackówna jednak zbyła ją cichym mruknięciem, zdecydowanie była gotowa poradzić sobie sama, posłała przy tym kobiecie mordercze spojrzenie, które krzyczało, aby trzymała się od niej z daleka, bo to mogło się źle skończyć. Na szczęście tamta miała w sobie jakąś odrobinę instynktu samozachowawczego i oddaliła się w stronę lady. Doskonale - nie będzie jej przeszkadzała w szpiegowaniu, a miała co robić.

Powoli przejrzała wszystko co znajdowało się na parterze, miała wrażenie, że gdzieś już widziała podobne projekty, na pewno nie w tym sezonie, Rosierowie już dawno tworzyli bardziej nowoczesne ubrania. Postanowiła jednak wejść wyżej, zobaczyć, co jeszcze postanowili od nich podwędzić. Nie byli w stanie oczywiście nawet odrobinę zbliżyć się do poziomu jej rodziny, mogli próbować, ale widać było, że jakieś szlamy próbowały wybić się próbując naśladować mistrzów. Tak naprawdę nie miała pojęcia, do kogo należał ten przybytek, ale zamierzała się tego dowiedzieć.

Przyglądała się bardzo skrupulatnie ubraniom, które mijała. Dostrzegała podróby materiałów (a przynajmniej tak się jej wydawało, to znaczy była tego pewna), okropnie skrojone stroje, obrzydliwe kolory. Nic, ale to nic się jej tutaj nie podobało. Trafiła do kąta, w którym znajdował się wieszak z płaszczami, zaczęła je przeglądać, gdzieś w tle odezwał się dzwoneczek, chyba ktoś jeszcze postanowił tutaj wejść. Niedobrze, mieli jakichś klientów, wypadało im zrobić antyreklamę, a najlepiej to złożyć podpierdolkę do sanepidu, aby zamknęli to miejsce, o, na pewno widziała szczura między sukienkami na parterze, jeśli tu nie mieszkał, to chętnie sama jakiegoś przeprowadzi do tego butiku.

Usłyszała kroki na schodach, oby to nie była ta ekspedientka, już miała posłać jej kolejne, mordercze spojrzenie, ale dostrzegła mężczyznę, zupełnie obcego, co spowodowało, że odwróciła wzrok i znowu zaczęła przyglądać się tym nieszczęsnym płaczom, były okropne i śmierdziały, fuj, jak ktoś w ogóle mógł tutaj robić zakupy?

Wzięła w dłoń mankiet jednego z okryć, pozwoliła sobie na badanie faktury opuszkami palców, sztuczne, jak nic ktoś próbował wszystkich oszukać, wtedy usłyszała głos. W pomieszczeniu nie było nikogo więcej, tylko ona i ten mężczyzna, więc musiał mówić do niej. Odwróciła się powoli i na niego spojrzała.

- Ależ proszę bardzo, nie ma mnie Pan za co przepraszać. - Idealnie trafił, nie mógł znaleźć lepszej specjalistki od niej. Napuszyła się dumnie, nie czekała na jego kolejny ruch, wyciągnęła rękę przed siebie, by dotknąć tego szala, który znajdował się w jego rękach. - Jeśli mam być z Panem szczera, a jak mniemam dokładnie na tym Panu zależy, to próbują mydlić ludziom oczy, ta faktura, jest bardzo podobna do wełny, jednak jest imitacją, nie da się zabarwić materiału w ten sposób. Mają ceny jak za najlepsze tkaniny, a jednak to tylko podróbki. Nie warto nic tutaj kupować. Niedaleko znajduje się bardzo prestiżowy Dom Mody Rosierów, tam nie oszukują klientów, można im zaufać co do jakości i doboru tkanin. - Widać było, że Blackówna zna się na rzeczy, doskonale wie, o czym mówi, miała nadzieję, że mężczyzna uwierzy jej na słowo, zresztą sam przyszedł po opinię, więc dała mu tę najszczerszą.

Trixie nie miała najmniejszego problemu z tym, aby podzielić się swoją opinią. Szczególnie, że mężczyzna sam ją o to zapytał, a więc nadarzyła się idealna okazja, aby powiedzieć komuś co sądzi o tych strojach, materiałach, o całym butiku. Idealnie się złożyło, bo bardzo chciała, aby ktoś to usłyszał, być może ostrzeże kolejne osoby przed tym miejscem. Doskonale się składa, zależało jej bowiem na tym, aby ludzie tutaj nie przychodzili. Jedyny, najprawdziwszy Dom Mody należał do Rosierów, była dumna z dziedzictwa rodziny matki, szkoda, aby ktoś postanowił na nim żerować, postanawiając otworzyć podobne miejsce całkiem niedaleko.

Widziała, że zerknął na szal jeszcze raz, zasiała ziarno niepewności, tak właściwie to on sam zauważył, że coś nie gra, a gdy tak na niego patrzyła to miała wrażenie, że nie należał do osób szczególnie lotnych, jeśli chodziło o stroje, przynajmniej kiedy patrzyła w to, co on był ubrany. Sprzedawali więc tutaj naprawdę okropne rzeczy. Nie było sensu wydawać na to ani złamanego knuta.

- Nie, nie ma Pan paranoi, wręcz przeciwnie, całkiem trafna ocena. - Nawet ją to nieco dziwiło, jak widać jednak wiele osób przywiązywało wagę do jakości, do materiałów, doskonale, dzięki temu może to miejsce splajtuje jeszcze szybciej niż by chciała.

- Nie ma mi Pan za co dziękować, naprawdę nie ma sensu kupować tu czegokolwiek, nie bez powodów to Dom Mody Rosier od lat jest najbardziej popularnym miejscem na rynku, utrzymuje się to od lat, ich ubrania są unikatowe, ale też bardzo trwałe, łączą elegancję z solidnością, nie ma lepszego miejsca od niego, aby wybrać coś za siebie, czy dla ukochanej. Od lat noszę tylko ich projekty. - Dodała jeszcze, co miało być potwierdzeniem tego, co mówiła, nie dało się nie zauważyć, że panna Black była doskonale ubraną młodą damą, prezentowała się godnie, jak przystało na młodą czarownicę.

Mężczyzna odłożył szal na miejsce, właśnie pozbawiła ich jednego klienta, wspaniale, a miał to być dopiero początek. Ekspedientka nie była z tego powodu jakoś szczególnie zadowolona, widziała, że mina jej zrzedła, za to na twarzy Belli pojawił się ogromny uśmiech, niby był to tylko drobny sukces, ale ją cieszył. Musiała jednak poinformować Chrisa o tym, co działo się tuż za rogiem, nie miała pewności, czy o tym wiedział.

Nic tu po niej, skinęła również mężczyźnie na pożegnanie, jakby połączył ich jakiś pakt nienawiści do tego miejsca, zabawne, że czasem tak prosta sprawa potrafiła wzbudzić sympatię. Uniosła wysoko głowę, i ruszyła w stronę schodów, aby opuścić ten przybytek, nie zamierzała spędzać tu więcej czasu, zobaczyła, co miała zobaczyć, było tak, jak jej się wydawało.

Opuściła to miejsce bez pośpiechu, nigdzie przecież jej się nie spieszyło, zrobiła to jednak całkiem dumnie, jak na nią przystało, na odchodne rzuciła jeszcze niezbyt przyjemne spojrzenie ekspedientce, jakby chciała jej przekazać, że doskonale wie o tym, że pogrywają z ludźmi, że zna ich tajemnice i nie zamierza zatrzymać ich dla siebie. Nie mogła tego zrobić, szkoda, aby uczciwi czarodzieje nabierali się na takie sztuczki.