Nienawidziła go z całą bezwstydną intensywnością istnienia — ciałem i duszą, sercem i nerwem, aż po ostatnią strunę rozedrganej świadomości. Był jej uporczywą drzazgą, maszkarą wbita w porządek dotąd szanowanego życia; uosobieniem zakazów i nakazów, dyktatorem cudzej niezależności, wyhodowanej na kruchym rusztowaniu zaufania ojca i babki. W nim skupiała się cała bezczelność świata, który śmiał mówić jej, kim ma być i dokąd wolno jej zmierzać. Niech więc diabli biorą tę farsę — niech ogień piekielny zdmuchnie ją z powierzchni dni, skoro tak ochoczo wdziera się w jej oddech. Trzask drzwi uderzył niemal pierwotnie, jakby mieszkanie samo jęknęło pod naporem jej gniewu. Obcas damskiego pantofla wystukał rytm — puk, puk — po drewnie podłogi, zapowiadając nadejście burzy, która nie zamierzała prosić o pozwolenie. Zaraz potem futro, jeszcze pachnące zimnem i ulicą, zerwane z ramion jednym zamaszystym ruchem, wylądowało na czarnych puklach męskiego usposobienia, odcinając go brutalnie od światła kominkowego ognia — i od niej.

— Иди к чёрту! — Drżała nienawiścią. Drżała przez niego. I choć w podrygach czaiła się kobieca gwałtowność, podszyta ironią losu, wiedziała aż nazbyt dobrze, że ten gniew był także dowodem siły — tej samej, która nie pozwalała jej pęknąć, nawet gdy świat usilnie próbował zacisnąć na niej swoje palce. — Блядь! Taki wstyd przynieść mi... MI! — Taki wstyd wypełniał ją po brzegi, gdy reprezentowała ojca u tak znamienitego dyplomaty z fińskiego padołu, a każdy krok wydawał się rymować z własnym wewnętrznym przerażeniem. Matko i córko, zabijcie mnie, przebrzmiewało w myślach, gdy targana nerwem i własnym uporem, niszczyła nastrojowość wyrafinowania, które tak starannie budowała. Szkaradztwo ruskiego kurwienia przemykało tu i tam, rozpraszając słodycz obelg pod jego osobą, a ona, nie bacząc na nic, omijała go zgrabnie, niczym cień przesuwający się po ścianach. — Jak śmiałeś dyktować mi postępowania pośród takich gości?!

Nie czekała, nie rozmyślała długo — pomknęła w kierunku sypialni, gdzie kufer czekał w najlepsze, jakby też odczuwał pilność jej decyzji. Wracała do domu, do własnej przestrzeni, gdzie choćby na chwilę mogła odetchnąć, oderwana od groteski dyplomatycznych ceremonii i od człowieka, który w jednej chwili zdołał tak zranić i tak zirytować jej istnienie. Och, nie nie... Spojrzała na niego z uśmieszkiem, ściągając z szafki nocnej jego ukochany bubel przywieziony z tamtego świata. Zabawnie podrzuciła go w dłoniach, zaraz jednak z trzaskiem opuszczając na podłogę. Huk. Jakościowa rzecz zmieniła się w drobne kawałki rozplenione po fasadzie jej zadowolenia. — U p s... — Zadrwiła, śmiech ukryty w kąciku ust, gdy szuflada nieopatrznie uchyliła swoje wnętrze, ukazując jakieś kartki i zmięte zdjęcie, które drgało lekko w półmroku poranka. Mhm… zaraz je chwyciła, palce przesuwając po papierze z wyrafinowaną ciekawością, a ciało unikało jego obecności, przeciskając się przez płaszczyznę zaścielonego łóżka. Aha… AHA — echo myśli drgnęło jak błysk w oku, gdy czytała adnotację spisaną pięknym kobiecym afrontem pisma. Miłemu Alexandrowi… Na wspomnienie dnia wczorajszego i kolejnego... Puszczał się z lafiryndą?! Serce zatrzymało się na ułamek sekundy, a potem znów zadrżało, śmiech przeplatając się z niedowierzaniem, z poczuciem, że świat jest niezmiernie przewrotny, ten cholerny Alexander — jawił się teraz w zupełnie nowym, skandalicznym świetle. — Ty... — Nienawidzę Cię!

Cholera jasna, nie chciała go widzieć — i ta myśl była jak skurcz mięśnia, nagły, bezwzględny, wyrywający powietrze z płuc. Nie chciała patrzeć, zerkać ukradkiem, słyszeć tej obcej mowy, upstrzonej akcentem rosyjskiej melancholii, która niegdyś była jej tak boleśnie bliska, niemal domowa. Brzmiała jak echo dawnych wieczorów, gdy czytywała listy od babki, starannie składane, pachnące suszonymi ziołami i atramentem, oraz od ojca, który wrócił w piękne rejony bułgarskiej zieleni, w świat miękki i ciepły, zostawiając ją samą — tu, po tej stronie decyzji, w chłodzie cudzych ambicji. Została zamknięta w klatce sporządzonej z umów, zobowiązań i zjednań, pieprzonego Aristova i Karkaroffa, męskich ambicji rozciągniętych nad jej życiem jak ciężka kotara, nieprzepuszczająca światła. Czuła, jak to wszystko ją dusi, jak każdy dzień dokładał kolejną warstwę zmęczenia, kolejną rysę na dumie.

Wyrywała sobie włosy w bezsilnym geście, jakby mogła w ten sposób wyrwać z głowy tamtą decyzję, tamto „tak”, wypowiedziane zbyt łatwo, zbyt miękko, w chwili, gdy myślami wciąż była w tańcu, w obrocie ciał i spojrzeń, w pulsie Wiednia, z którego wróciła nieobecna, rozedrgana, podatna. Pluła w brodę losowi, sobie samej, temu, jak łatwo dała się poprowadzić, jak bardzo uwierzyła, że to przejściowe, że jeszcze zdąży się wymknąć. Teraz jednak emocje kotłowały się w niej jak burza bez ujścia — gniew mieszał się z tęsknotą, wstyd z żalem, a pod tym wszystkim pulsowała samotność, ciężka i lepka, przypominająca, że została tu nie dlatego, że chciała, lecz dlatego, że ktoś uznał to za stosowne.

— Naszej rodzinie? — Pogarda sączyła się z różanych warg tak naturalnie, że niemal przerażająco — jakby była substancją wrodzoną, krążącą w krwiobiegu od zawsze, czekającą tylko na odpowiedni moment, by wytrysnąć bez kontroli. Nie było żadnej „naszej” rodziny; nie istniała i nigdy istnieć nie miała, nie w tej konfiguracji, nie w tym układzie sił i ambicji. — Dbasz wszakże o swoje nazwisko, lecz nie dumy bułgarskiego padołu… — Zamiast tego miał być Aristov, jego chłodna obecność i ta podwładna baba, której wolnością były podróże po kontynencie, hotele pachnące obcymi perfumami i miasta, gdzie mogła oddychać bez ciężaru jego spojrzenia, bez codziennej kontroli i teatralnej troski. Tam mogła żyć — naprawdę żyć — szaleć w granicach własnych wyborów, wypuszczać z ust brzydkie słowa owiane metaforą, zrzucając winę na niego, na jego nazwisko, na jego ambicje, jakby to one były jedynym źródłem chaosu. A przecież gdzieś pod tą narracją tliła się gorzka świadomość, że to właśnie on był osią, wokół której wszystko się obracało, niewygodnym centrum jej gniewu i niespełnienia. — Сволочь, rządzisz mną niźli radzisz poradą, codziennością, czymkolwiek.

Głupi do szczętu, myślała z wyższością podszytą żalem, niezdolny pojąć, że nie była stworzona do roli dodatku, do bycia porcelanową figurką ustawioną na kominku cudzych aspiracji. Mogła kiedyś nosić jego nazwisko, mogła zostać jego żoną w pełnym tego słowa znaczeniu, ale nigdy posłuszną laleczką, nigdy cieniem przy jego boku. Kręgosłup moralny i emocjonalny był zbyt twardy, zbyt boleśnie ukształtowany przez podróże, straty i własne wybory, by zgodzić się na życie w klatce pozorów. Pogarda była więc tarczą i bronią jednocześnie — maską, za którą kryła się zraniona duma, i ostrzem, którym odcinała się od wizji przyszłości, jaka próbowała ją sobie przywłaszczyć.

— Na wspomnienie dnia wczorajszego i kolejnego! — Mogła wybaczyć niemal wszystko — drobne kłamstwa utkane z wygody, przemilczenia rodzące się z tchórzostwa, nawet zdrady lojalności wobec obietnic składanych półgłosem — lecz nie tak haniebnego policzka wymierzonego w środek jej godności. Trzymał pod jej nosem, bezwstydnie, obok ich wspólnego łóżka, zdjęcie jakiejś kobiety o obcym spojrzeniu i taniej obietnicy w rysach; relikt nocy, które nie miały prawa istnieć w przestrzeni, gdzie ona składała swoje zaufanie jak ofiarę. To było nie tylko okrucieństwo — to była premedytacja, demonstracja władzy i lekceważenia, akt brutalnej szczerości, który palił bardziej niż kłamstwo. — Wasi stronnicy nazywali mnie tańczącą kurtyzaną, a to mój pieprzony narzeczony puszcza się na lewo i prawo! — On nawet nie spróbował być ostrożny. Zostawił dowód, jakby chciał, by zobaczyła, by poczuła, by pękła. Nienawiść wezbrała w niej gwałtownie, gorąca i lepka, nasycona rozczarowaniem, które miało smak metalu na języku. Prychnęła krótko, odruchem obronnym, jakby chciała strząsnąć z siebie cudzy zapach i cudzą historię. Odsunęła się, unosząc zdjęcie w dłoni — ten nędzny prostokąt papieru stał się nagle symbolem wszystkiego, co utraciło sens. Pięknie je dewastując w dłoni. — Трахнуть тебя! Nienawidzę Cię!

— Ciężko zapytać o mój dzień?! Cokolwiek, by okazać zainteresowanie… Tym, co kocham i budowało moje życie! — rzuciła z nieukrywanym rozczarowaniem, wychodząc naprzeciw męskiemu usposobieniu. Skoro już mieli drzeć ze sobą koty, wszelako z dumą własnych przodków. Tatko zawsze mówił, że to oni — ludzie Bułgarii miewali ostatnie słowo. — Moje serce dawno przestało mieć znaczenie, liczą się tylko wasze wspólne knowania! — Może nie był tak złym człowiekiem, jak opisywano ich na prawo i lewo pośród Moskiewskiej codzienności. Taten był mordercą, tamten grzeszył z każdą ladacznicą, lecz najgorsza fasada była tych, wszelako grzebiących w umysłach niewinnych. Do której kategorii można było zapisać jego? — Spróbuj mnie zrozumieć…

Uderzenie przyszło nagle, jak zimna woda wylana prosto na kark rozpalonego gniewem umysłu. Siostra. Jego młodsza siostra. To jedno słowo rozpadło się w niej na ostre odłamki, kalecząc myśli, rozrywając narrację, którą tak pieczołowicie, w amoku i bólu, zdążyła już sobie ułożyć. Nie wiedziała o jej istnieniu — i to odkrycie było niemal równie dotkliwe jak wcześniejsze przekonanie o zdradzie. Ciało zareagowało pierwsze: ramiona spięły się w odruchowym skurczu, kręgosłup zesztywniał, a serce przyspieszyło w trybie czystej paniki. Pospolitość uczucia nieskalanej głupoty spadła na nią z całą swoją bezlitosną prostotą.

Potknięcie. Niefart. Własna pochopność. Wszystko naraz.

— Siostra? — z gardła wyrwał się śmiech — krótki, nerwowy, bardziej obronny niż rozbawiony — jakby tym jednym dźwiękiem chciała rozładować napięcie, które groziło rozerwaniem jej na pół. Śmiała się z siebie, z tej teatralnej furii, z dramatyzmu, który jeszcze przed chwilą wydawał się jedyną możliwą reakcją. Palce, dotąd drżące, powoli odnalazły rytm; wygładziła rogi pomiętego zdjęcia z niemal nabożną ostrożnością, jakby prostowanie papieru mogło cofnąć chaos, który przed momentem w niej eksplodował.

I wtedy to dostrzegła. Oczy.

Coś w spojrzeniu dziewczyny na fotografii — układ brwi, głębia tęczówek, to trudne do uchwycenia podobieństwo, które nie potrzebuje dowodów — było boleśnie znajome. Rodzinne echo, genetyczny szept, którego wcześniej nie chciała, a może nie potrafiła usłyszeć. Westchnienie wyrwało się jej z piersi ciężkie, przeciągłe, niosące w sobie wstyd i ulgę jednocześnie. — Hm… Twoja wina, żeś nie powiedział mi tak ważnych kwestii! — Złość nie zniknęła całkiem; jedynie zmieniła kierunek, osiadając teraz w niej jak gorzki osad — skierowana do wewnątrz, podszyta samoironią i świadomością własnej impulsywności. Stała tak jeszcze chwilę, z fotografią w dłoniach, z myślami rozbieganymi jak spłoszone ptaki, ucząc się na nowo oddychać. Świat nie runął. To ona niemal go zburzyła. — Zaliczyłeś potknięcie i permanentny błąd, Saszka.

Tak, artyści zawsze potrafili wywinąć sprawę ku własnej wygranej — przez gest, przez znaczenie przesunięte o pół tonu, przez pozorną lekkość, która maskowała pełną kontrolę nad narracją. Fotografia spoczęła na stoliku po jej stronie łóżka, niemal ceremonialnie, jak dowód zamknięty w ramie chwilowego zawieszenia broni. Już nie paliła w dłoniach; była tylko przedmiotem, martwym papierem, który przestał dyktować rytm jej oddechu. Odpięła pończochy spod połów eleganckiej sukienki. Materiał zsunął się po udach, rzucony niedbale za siebie, pozbawiony już jakiejkolwiek wagi symbolu. Szpilka wyjęta z lekkiego koka pozwoliła włosom opaść ciężką falą na ramiona i plecy. Przysiadła na łóżku, czując pod dłonią znajomą miękkość narzuty, bezpieczną i niezmienną w kontraście do chaosu sprzed chwili. Papierośnica znalazła się w zasięgu ręki niemal instynktownie, różdżka oparła się o jej krawędź, a smuga dymu uniosła się leniwie, rysując w powietrzu tymczasowe arabeski. Oddech. Pauza.

— Saszka… — Czuła na sobie jego spojrzenie — chłodne, badawcze, zbyt uważne — i zamiast się spiąć, zamiast ponownie zapłonąć, odsunęła je od siebie wewnętrznym ruchem ramion. Niech patrzy. Niech widzi. To nie było zaproszenie ani prowokacja, raczej demonstracja obojętności podszytej zmęczeniem. Ułożyła się wygodnie na brzuchu, pozwalając ciału rozciągnąć się w znanej przestrzeni, nogi kołysały się spokojnie w powietrzu, niepokornym rytmem. — Toć nie moja wina, racja?

Cóż to było — dwojakość rozterek dwóch zwaśnionych dusz, zderzenie, które powinno było eksplodować, a zamiast tego wygasło w połowie oddechu? Tylko tyle? Zdumienie osiadło w niej ciężarem nie mniejszym niż wcześniejsza furia. Ciało, jeszcze przed chwilą rozedrgane i gotowe na kolejne uderzenie emocji, nagle nie miało się o co oprzeć. Nie było wstrząsu, nie było wyczekiwanego pęknięcia, tej bolesnej iskry, która pozwala poczuć, że żyje się naprawdę — przez gniew, przez walkę, przez rozdarcie. Zamiast tego nastała cisza. Płaska, mdła, niemal obraźliwa w swej zwyczajności.

Aristov… tak po prostu odpuścił. Bez dramatycznego gestu, bez próby dominacji, bez tej charakterystycznej dla jemu podobnych potrzeby wygranej za wszelką cenę. Ech. Nuda. Myśl ta pojawiła się nieproszona, zabarwiona ironią i rozczarowaniem, które trudno było przed sobą ukryć. Przecież słyszała o nich tyle — o mężczyznach kroczących po cudzych granicach jak po własnym terytorium, o niszczeniu jako metodzie negocjacji, o dewastacji uczuć w imię kontroli i ambicji. O marszu naprzód, nawet po trupach, byle nie cofnąć się o krok.

— Skądże, do wyboru masz niewiele ponad dwie możliwości… Pokój i wojna, wszakże Twoja rodzina uwielbia to drugie ponad wszystko, racja? — Stał się nagle zbyt zwyczajny. Zbyt ludzki. Zbyt… cichy. Jakby cała ta burza, którą w niej rozpalił, była jednostronnym spektaklem, a on sam zszedł z widowni, zanim opadła kurtyna. Czuła w sobie irytację nie tyle nim, co pustką, którą po sobie zostawił — brakiem domknięcia, niedosytem konfliktu, który miał potencjał stać się czymś więcej niż tylko kolejną rysą na ich wspólnej osi czasu. — Mężczyźni… Nie bierz winy na siebie, gdy to mnie podsyca egoizm.

Dym wesoło kłębił się w powietrzu, osiadając miękką mgłą na krawędziach myśli, krążące wokół subtelnej sylwetki jej rozbawienia i szumu niewieściej zagwozdki, która nie chciała dać się uciszyć. Spodziewała się napaści, werbalnej rzezi, męskiej dominacji wyplutej z gardła z rosyjską twardością — a trafił się jej ktoś zaskakująco łagodny, niemal rozbrojony własną powściągliwością. Mięczak? Myśl była złośliwa, podszyta drwiną, lecz zarazem zdumieniem, bo przecież gdzieś w jej wyobrażeniu mężni Rosjanie nie składali broni tak łatwo. Gdzie się podziali, u licha, ci z legend i szeptów, z opowieści nasączonych dumą i przemocą?

— Anastazja… Źle wróży naszej znajomości, bywają niestrudzenie wredne… — Każda Ana bywała dosadnie wredna; jedną wręcz znała z szkoły i było torturą znosić jej płaskie wygibasy prostolinijności. Faktycznie do czasu, gdy ktoś się za nią nie wziął i niemalże naznaczył jej życiorys tragedią. Kontuzja, skrzydło szpitalne, a później rodzina straciła niemal wszystko. — Nakreślałam wizję was, mężczyzn obłudnych inną linią…

Koniuszek spalonego tytoniu opadł do szklanego naczynka, cicho, niemal ceremonialnie, a jej szarość spojrzenia wodziła za tym gestem z uważnością, która zdradzała więcej niż obojętność. Było w tym coś hipnotyzującego — obserwować, jak ogień gaśnie, zamiast wybuchać. Gdy się zbliżył, nie naruszył jej przestrzeni w sposób agresywny; po prostu położył się obok, jakby naturalnie, jakby świat nie wymagał już żadnych deklaracji. I zamarł. Ta cisza była osobliwa, gęsta, a jednocześnie zaskakująco bezpieczna. Wieczór przybrał ton poznawczy, niemal dokumentalny w swej szczerości. Mówił — dużo, rozwlekle, czasem chaotycznie — o życiu przeszłym, o dzieciństwie naznaczonym chłodem i dyscypliną, o wspomnieniach, które nie pachniały nostalgią, lecz przetrwaniem. Słuchała, z papierosem w palcach i półuśmiechem na ustach, ważąc każde słowo w myślach. I szczerze, bez triumfu czy wyższości, mogła przyznać przed sobą samą, że miała stokroć lepiej.

— Psychopaci, doprawdy… — Nie czuła współczucia wprost — raczej osobliwą ulgę, że tym razem nie musi się bronić, że nie jest zmuszana do roli przeciwnika. Emocje, zamiast eksplodować, układały się w leniwą spiralę, pozwalając jej oddychać. I może właśnie to było najbardziej niepokojące: że w tej miękkości, w tej nieoczekiwanej zwyczajności, znalazła coś, co wymykało się jej wcześniejszym oczekiwaniom. — Właściwie czym się zajmujesz, hm? Otwarcie, Aristov… — Dłuższe zakotwiczenie na nim wejrzenia; chwilowe smagnięcie czerni jego koszuli, lekko połyskującej w ciemnościach i pojedynczej świeci gdzieś z tyłu się tlącej.

Subtelna strofa jego wytłumaczenia płynęła jak cichy, wewnętrzny dialekt, który niepostrzeżenie splatał ich wspólną nić, choć oboje udawali, że to tylko przypadkowe współbrzmienie. Tłumaczył się bez pośpiechu, nie w obronie, raczej w potrzebie uporządkowania własnego obrazu — przedstawiał wizję tego, kim się stał, przez czyje oko był wychowany, jakie decyzje podejmował, gdy ona mrużyła spojrzenie w półmroku teatralnych desek, zatapiając się w miękkiej dyscyplinie kwartetu smyczkowego. Ona tańczyła, uciekała w sztukę i gest, on natomiast zapewniał im płynność finansową, trzymał świat w ryzach cyfr i zobowiązań, nawet jeśli ojciec z namaszczeniem i wyrachowaną czułością wsparł go pieniędzmi na przyszły ożenek. Niczego przecież nie miało im brakować — tak brzmiała obietnica, tak wyglądała konstrukcja rozsądku.

— Ciężko być zwyczajnie kobietą pozbawioną matczynej opoki… Gdyby żyła moja matka, inaczej by wszelako to wyglądało — przedstawiła dwojako skrawek swej pokracznej, niezbyt sprzyjającej historii jaka oblała ich rodzinę lata temu. Miała mieć brata, zaś cudowna uczynne pokrzepienie śmierci zabrało ich oboje. Słuchała go z osobliwym skupieniem, nie przerywając, nie poprawiając, pozwalając, by barwa rosyjskości z jego gardła osiadała w niej ciężarem i ciepłem jednocześnie. Było w tym brzmieniu coś pokrzepiającego, coś, co koiło, choć niekoniecznie usprawiedliwiało. — Miałam mieć brata, acz śmierć zabrała ich oboje. Dziś jestem tutaj; acz spoglądając na to psychicznym sposobem, dobrze być powodem gaszenia zwad wojennych — Palce zacisnęły się na papierosie, który dogasał szybciej, niż przewidywała, więc wcisnęła ogarek w popielnicę z drobnym, stanowczym ruchem, jakby ten gest mógł zamknąć jeden rozdział, nim otworzy się następny. — Przynajmniej przystojny.

Emocje nie eksplodowały; raczej sączyły się powoli, jak wino nalewane do kryształowego kielicha — zbyt drogie, by je rozlać, zbyt mocne, by wypić jednym haustem. Myślała o tym, jak różne drogi prowadziły ich do tego samego pokoju, do tej samej ciszy przerywanej jedynie jego głosem. O tym, że każde z nich dźwigało inną wersję poświęcenia, inną mapę obowiązków i pragnień. I choć rozsądek szeptał, że wszystko było logiczne, poukładane, niemal podręcznikowe, serce upierało się przy własnej narracji — tej mniej wygodnej, ale prawdziwszej. Siedziała więc, wsłuchana, z lekko uniesioną brodą i spojrzeniem, które nie zdradzało ani kapitulacji, ani zgody. Pozwalała mu mówić, bo w tej opowieści, nawet jeśli nie była jej autorką, odnajdywała fragmenty siebie. A to, czy dialekt, którym do niej przemawiał, okaże się mostem czy tylko chwilowym echem — miało dopiero nadejść.

— Mhm, przysługi… — Och, chciał ją zostawić? Sama myśl rozlała się w niej jak ciepły alkohol po przełyku, drażniąca i pobudzająca zarazem. Jeden kieliszek, może dwa, wystarczyły, by noc nabrała figlarnej głębi, by kontury rozsądku zmiękły, a emocje przestały stać w równych szeregach. W winie była odwaga, w winie była bezczelność, a w niej samej — nieodparta potrzeba, by nie pozwolić mu odejść tak zwyczajnie, jakby nic się nie wydarzyło. Chęć naprawienia win mieszała się z pragnieniem wzniecenia krzyków, choćby niemych, skierowanych wprost w jego spokojną twarz. Podniosła się więc, raz i drugi, z nagłą lekkością, jakby podłoga sprzyjała jej zamiarom, a powietrze samo układało się pod ruch. Zagradzała mu drogę ucieczki nie wprost, lecz z tą szczególną finezją, którą posiadają tylko kobiety świadome własnej obecności. — Mogę wykupić przysługę, Saszka? — Nie dotykała go, nie musiała; wystarczył ruch biodra, przechylenie ramion, spojrzenie spod rzęs, by przestrzeń między nimi zgęstniała. Było w tym wygięciu coś z wyzwania i coś z żartu, kobieca kpina z jego zamiaru odejścia, z przekonania, że noc można zamknąć bez echa. — Spędź ze mną ten cudowny poranek, jakkolwiek… — Serce biło jej szybciej, lecz twarz zachowywała spokój, jakby to wszystko było zaplanowanym aktem, nie impulsem. Wiedziała, że balansuje na granicy — między gniewem a zabawą, między dumą a potrzebą bycia wysłuchaną. I w tej chwili, stojąc naprzeciw niego, z winem krążącym jeszcze w żyłach i emocją drgającą pod skórą, była pewna jednego: nie pozwoli mu odejść, dopóki sama nie zdecyduje, że noc powiedziała już wszystko, co miała do powiedzenia. — Bywasz zazdrosny, мой дорогой?