Appalachy. Nie było to miejsce, w którym sama chętnie by się znalazła. Od dwóch lat pracowała w Mungu, pamiętała, że ojciec wspomniał jej o tym, że taka okazja więcej się nie nadarzy, że powinna zaryzykować, nigdzie się tyle nie nauczy, więc teraz dzięki swojemu ukochanemu tatusiowi znajdowała się na samym końcu świata, gdzie psy szczekały dupami, i nawet sam diabeł mówił dobranoc. Nie było to jednak spełnienie jej marzeń, nigdy nie sądziła, że nadaje się do leczenia polowego, ale jednak tutaj była.

Zima była dużo ostrzejsza niż ta w Wielkiej Brytanii, czuła, jak wiatr wdziera jej się pod każdą, drobną szczelinę w jej płaszczu, poprawiła szalik, aby mieć jak najmniej ciała na wierzchu, nie, żeby w czymkolwiek jej to pomogło. Żałowała, że posłuchała staruszka.

Prowizoryczny obóz, który rozbili w niczym nie przypominał miejsca, w którym teraz chciałaby się znajdować. Śnieg okrywał okolicę, niby przestał już sypać, ale spodziewała się, że lada moment znowu zacznie prószyć. Nie miała pojęcia, czego tu szukali, nie musiała tego wiedzieć, miała pomagać tym, którzy uszkodzą się podczas jakiejś tajemniczej misji, więc tym właśnie się zajmowała, zresztą wolała się trzymać z daleka od tych dziwnych typów, którzy się tutaj znaleźli. Nie do końca odnajdywała się w tym towarzystwie, co raczej nie było niczym dziwnym, samo to, że musiała dwadzieścia cztery godziny na dobę przebywać z kimś było dla niej dramatycznym przeżyciem.

Oddelegowali ją do gotowania, oczywiście, że musieli to zrobić, bo była przecież kobietą, jako, że tych nie było na stanie, to musiało paść na nią, nie była z tego powodu szczególnie zadowolona, chociaż niosło to za sobą pewne plusy. Przy palenisku było cieplej, chociaż wiatr nadal był nieprzyjemny, przynajmniej na chwilę jednak mogła się ogrzać. Nie miała pojęcia, jaka temperatura będzie w jej namiocie, chyba wolała nie wiedzieć, ta noc i tak miała należeć do nieprzespanych jak kilka ostatnich.

Indyk, skąd oni do jasnej cholery wzięli indyka? Jakim cudem się tutaj znalazł? Nie powinna zadawać tych pytań. Musiała działać, wolała nie ryzykować tego, że nie dostaną jedzenia o odpowiedniej porze, nie wyglądali na przyjemniaczków, a Prue miała w sobie jednak odrobinę instynktu samozachowawczego. Obierała więc warzywa korzenne, które zamierzała wrzucić do ognia, indyk znalazł się na prowizorycznym rożnie, do tego zamierzała przygotować owoce - ponoć był to tutejszy przysmak, skąd to wiedziała? Nie miała pojęcia, po prostu wiedziała, pewnie ktoś jej powiedział, czy coś, nie zastanawiała się nad tym, instynkt ją prowadził.

Nie było niczego przyjemnego w gotowaniu na świeżym powietrzu, zdecydowanie wolałaby się znajdować gdzieś indziej, ale musiała być tutaj, w górach, w których czaiło się niebezpieczeństwo. Niebo było ciemne jak smoła, rozświetlały je wyłącznie gwiazdy, no i ognisko, przy którym się znajdowała. Czuła niepokój, miała wrażenie, że coś czai się w okolicznych krzakach, póki jednak nie postanowiło podejść bliżej miała zamiar to ignorować, kto inny pełnił wartę, kto inny miał się zajmować bezpieczeństwem, ona została oddelegowana do gotowania i tym właśnie się zajmowała.

Nie przywiązywała szczególnej wagi do tego, kto jej towarzyszył. Nie pojawiła się tu po to, aby nawiązywać nowe znajomości, zresztą nigdy nie była promyczkiem, raczej należała do osób, które trzymały się na dystans. Zresztą nie pasowała do nich i zdawała sobie z tego sprawę. Miała być obecna w tym obozie, aby udzielić pomocy, gdy będą tego potrzebowali. Na tym właściwie kończyła się jej funkcja, ojciec mówił, że zyska dzięki temu sporo nowych umiejętności, no to się tutaj znalazła, bo tak chciał, w sumie może i ona chciała przeżyć jakąś przygodę, chociaż nie do końca było po niej widać entuzjazm.

Naciągnęła kaptur na głowę, miała wrażenie, że zerwał się chłodniejszy wiatr, zresztą płomienie nad paleniskiem robiły się coraz bardziej niespokojne, nie była przyzwyczajona do pracy w takich warunkach, nie sądziła, że kiedyś będzie musiała gotować w górach, nikt jej tego nie nauczył, musiała improwizować, robiła co mogła, aby wszystko jakoś w miarę wyglądało. Kiedy już się w coś angażowała to robiła co mogła, aby faktycznie coś z tego wyszło, nie wybierała półśrodków. Może nie była szczególnie zadowolona z roli, jaką jej wyznaczono, ale na pewno było to lepsze od siedzenia między obcymi ludźmi.

Zapach unoszący się w powietrzu nie był najgorszy, więc może wcale nie miało pójść jej tak najgorzej, jak na to, gdzie się znajdowała, nie sądziła jednak, że smak tego, co szykowała będzie miał dla kogoś jakiekolwiek znaczenie, raczej nie wyglądali jej na szczególnie wybrednych, podejrzewała, że jedli co wpadło im w ręce, czy tam w garnek. Ten indyk dzisiaj miał być wyjątkowy z racji na to, że były święta, ktoś go złapał, czy przyniósł, nie miała pojęcia jak trafił do obozu, ale tutaj był, więc warto było zrobić z niego coś sensownego.

Prue nie była jakąś wybitną kucharą, w ich domu to matka przygotowywała posiłki, zdarzało jej się ją przy tym podglądać, jednak wychodziła ona z założenia, żeby córka niczego nie dotykała, bo jeszcze popsuje jej wybitne potrawy, a że nie ciągnęło jej do tego jakoś mocno to przystawała na to. Na szczęście jej pamięć jej nie zawodziła, potrafiła odtworzyć wszystkie kroki obróbki mięsa po kolei z głowy, był to jeden z momentów, kiedy jej choroba okazywała się wybawieniem.

Była zajęta swoim zadaniem, skupiona tylko i wyłącznie na nim, przestała się skupiać na otoczeniu, co pewnie było błędem, bo to miejsce nie należało do tych bezpiecznych. Nikt nie mógł wiedzieć, co kryło się w ciemności, mogli być jednak pewni, że na pewno coś w niej obecne chciało ich zeżreć. Co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości.

Gdzieś ktoś z kimś rozmawiał, obóz żył swoim własnym życiem, ale nie zwracała uwagi na te rozmowy, nie obchodziło jej to w tej chwili, tak właściwie to chyba w żadnej, skupiała się na mięsie i warzywach, no i owocach, które wymagały jej uwagi, nie chciała czegoś przypalić, bo czuła, że nie zostałoby to jej wybaczone. Pewnie usłyszałaby, że do niczego się nie nadaje, typy, które tutaj bytowały nie wyglądały jej na przyjemniaczków, dlatego więc miała się na baczności. To nie tak, że obawiała się konfrontacji, być może została tutaj przyjęta jako medyk, jednak nie wiedzieli o niej wszystkiego i może lepiej, aby tak pozostawało, dopóki nie będzie musiała pokazać co potrafi i o ile w ogóle do tego dojdzie to zamierzała zostać przy tej wersji, w której miały się liczyć tylko jej zdolności uzdrowicielskie.

Wiatr zmienił swój kierunek, przez co dym leciał w jej stronę, wiedziała, że będzie ciężko pozbyć się jej tego zapachu z ubrań i włosów, będzie śmierdziała, jakby sama wędziła się w tym ognisku, skrzywiła się na samą myśl. Oczy zaczęły jej łzawić, przetarła więc je szalikiem, co pomogło na chwilę. Płomienie stawały się coraz wyższe, wypadało, aby coś z tym zrobiła, próbowała je delikatnie ugasić, ale przez to ten prowizoryczny rożen, który przygotowała zaczął się bujać. Warzywa również wymagały natychmiastowego odwrócenia, nie wyglądało to najlepiej, szczególnie, że ten indyk ważył chyba tyle, co połowa jej. Był to jakiś wielki egzemplarz, upociła się kiedy transportowała go na miejsce.

- Błagam, tylko nie postanawiaj teraz latać, to Ci w niczym nie pomoże. - Gadała do niego, jakby jeszcze miał jakąś szansę na ucieczkę, ale przecież trafił tutaj bez głowy, tyle, że gibał się na tym ogniu jakby naprawdę postanowił wiać w podskokach.

Jedną ręką sięgała po tackę z warzywami - w tym czasie jednak mięso postanowiło faktycznie zacząć uciekać, kątem oka widziała, jak przechyla się bardzo niebezpiecznie. - Aaa, kurwa nie teraz. - Rzadko kiedy przeklinała, ale ta sytuacja wymagała zaakcentowania.

Ruszyła się, by wolną ręką złapać końcówkę różna, tyle, że utknęła w bardzo dziwnej pozycji, z jedną ręką trzymającą gibającego się indyka, a drugą trzymając tackę, wystarczyła chwila nieuwagi, a sama mogłaby się stać kolacją, kto by się spodziewał, że gotowanie może być takie niebezpieczne? No, na pewno nie ona.

Nie był to chyba jej wieczór. Naprawdę wydawało się jej, że radzi sobie nie najgorzej jak na panujące wokół warunki, dość szybko jednak życie ją zweryfikowało, rożen ją zweryfikował, tkwiła w rozkroku jedną ręką trzymając te prowizoryczne urządzenie, które do końca nie spełniło swoją roli, a w drugiej tacę z warzywami, bo nie chciała wypuścić jej z rąk, żeby jej kompani mieli co zeżreć na kolację, ryzykowała własnym życiem - jej głowa znajdowała się trochę zbyt blisko ognia, ale tylko trochę. Dym otaczał jej twarz, co ograniczało pole widzenia Prue i robiło się coraz cieplej, a to oznaczało, że naprawdę znajdowała się blisko płomieni tańczących w ognisku. Wspaniale, naprawdę niesamowity początek. Brakowało, aby tylko ktoś jej zaklaskał, bo tak wyśmienicie sobie radziła.

W pewnej chwili ciężar wydał jej się być zdecydowanie mniejszy, nie dostrzegła ruchu, była skupiona na stabilizacji swojego ciała, która miała jej pomóc utrzymać jakoś równowagę i nie utracić pożywienia w ogniu piekielnym.

Dopiero po chwili dostrzegła sylwetkę, najwyraźniej ktoś widział jak świetnie sobie radzi w tej polowej kuchni. Wolałaby, by nikt nie miał świadomości o tym, co się przed chwilą wydarzyło. Nie znosiła kiedy coś nie szło po jej myśli, gdy się jej nie udawało. To nie tak, że nie była wdzięczna za uratowanie z opresji, jednak zdecydowanie wolałaby, aby nie doszło do tej całej sytuacji.

- To indyk, nie kura. - Powiedziała cicho. Gdyby to była kura, to by sobie z nią sama poradziła, ale to był wielki indor, ważący niewiele mniej od niej. Może chciał powiedzieć kurwa? Zawiesiła się na krótką chwilę, wybrała sobie na to bardzo zły moment, ale od kury do kurwy było naprawdę blisko. Mrugnęła, musiała wrócić do rzeczywistości. Nie zastanawiać się nad tym, czy nie zrobiła z siebie idiotki, nie było teraz na to czasu.

Puść. Dotarło do niej polecenie, powinna to zrobić? Co jeśli nie uda mu się uratować tego nieszczęsnego mięsa, nie, założyła, że sobie poradzi, wydawał się być wielki, więc mogła mu co do tego zaufać, chyba lepiej od niej wiedział co robił. Puściła więc swój koniec, albo jej się wydawało albo złapał nagrzany, kawałek metalu, być może będzie miała okazję wykorzystać te ze swoich umiejętności, które faktycznie posiadała, szkoda tylko, że typ poparzył się przez nią, ale no - takie rzeczy na pewno zdarzały się tu często, zważając na warunki w jakich musieli bytować.

Nie ruszyła się z miejsca, nadal stała blisko niego, trzymają nadal w ręku tacę z warzywami, miała coś z nią zrobić, nie pamiętała tylko co, obserwowała w tej chwili mężczyznę, który poradził sobie dużo lepiej od niej z walką z tym nieszczęsnym rożnem, udało mu się  ustabilizować to narzędzie szatana. Nieźle, widać, że miał wprawę.

Znajdował się bardzo blisko niej, póki co jednak nie była w stanie zobaczyć jego twarzy, nie mogła tego zrobić bez chamskiego odwrócenia się w jego stronę i uniesienia głowy, chciałaby wiedzieć, kto jej pomógł, kogo powinna unikać, bo narobiła sobie wstydu. Teraz w ogóle będą mogli się tutaj z niej nabijać i mówić, że się do niczego nie nadaje.

Do tego wszystkiego, kiedy poczuła krótkie muśnięcie, ich ciała musiały na chwilę się dotknąć przeszedł przez nią dziwny dreszcz, nie miała pojęcia skąd nagle się to wzięło, nie analizowała tego, musiała się skupić na swoim zadaniu.

- Trudno jest na pierwszy rzut oka stwierdzić kto jest debilem, a kto nie. - Mruknęła cicho, bo to wcale nie było takim prostym zadaniem, skąd mogła wiedzieć, że ktoś spierdolił robotę? Zakładała, że znajduje się w gronie osób, które potrafiły jakoś sobie radzić, były to błędne założenia, już wiedziała, że będzie musiała dokładnie wszystko sama kontrolować, bo inaczej będzie się wszystko mogło skończyć katastrofą.

- Dzięki. - Powiedziała jeszcze w końcu, bo wypadało podziękować za tę dramatyczną akcję, bez której nie mieliby co zjeść na kolację. Mężczyzna cofnął się o krok, dopiero wtedy kątem oka spojrzała w jego kierunku, włożył rękę w śnieg, przez co zadrżała, tak się nie robi. - Zakażenie, może Ci odpaść ręka. - Wiedziała, że najlepiej działały te najbardziej konkretne groźby, nie wspominała o tym, że nie może mieć pewności, że ktoś z jego kompanów wcześniej nie nasikał na ten śnieg...

- Jeśli pomożesz mi go nadziać, to mogę spojrzeć na rękę. - Najpierw kolacja, później przyjemności, czy coś. Musiała jakoś określić swoje priorytety na tę chwilę, wolałaby zacząć od ręki, to przynajmniej wiedziała jak zrobić, ale w tym wypadku ci wszyscy głodni mężczyźni jednak znaleźli się na szczycie listy.

Spodziewała się, że żadne wieczór w Appalachach nie będzie jej. Nie pasowała do tego miejsca, nie odnajdywała się w nim, jakoś jednak musiała to wszystko przetrwać, nie miała w zwyczaju łatwo się poddawać, to miało ją czegoś nauczyć? Czego? Póki co nie miała zielonego pojęcia, miała wrażenie, że może nie wrócić stąd żywa, ale nie powinna negować zdania ojca, na pewno skoro widział w tym jakąś okazję do nabywania wiedzy to taka miała się pojawić, prędzej, czy później, pewnie później o ile w ogóle. Póki co walczyła o życie, próbując sobie poradzić z martwym indykiem, naprawdę niesamowite doświadczenie... wykorzysta je w swojej uzdrowicielskiej karierze.

Miała szczęście, bo ktoś musiał zauważyć, że to nie był jej dzień, ktoś postanowił ulżyć jej w tym cierpieniu, wyciągnąć do niej pomocną dłoń, w sumie to pewnie chodziło przede wszystkim o posiłek, który mogła zmarnować. Słyszała o tym, że rzadko kiedy trafiało się takie mięso, pewnie każdy miał ochotę ten pierwszy raz od kilku dni zjeść coś, co miało jakikolwiek smak, a ona mogła doprowadzić do tego, że martwe zwierzę spłonęłoby w ognisku i tyle by go widzieli.

- Gdybyśmy mieli patrzeć na rozmiar operatora to może od razu lepiej byłoby wybrać perliczkę, obawiam się jednak, że mało kogo obchodzą gabaryty kucharza w momencie, w którym liczy się pełny żołądek. - Indyka pewnie chociaż przez chwilę poczują na żołądku, kura? Podejrzewała, że kurę mógłby zjeść każdy z nich na raz, bez zająknięcia. Mieli indyka, musiała przygotować indyka, nikt nie przejmował się tym, że wagowo ledwo była sobie w stanie z nim poradzić.

Pozwoliła mu uratować ten nieszczęsny rożen, to była dobra decyzja, bo całkiem szybko udało mu się ustabilizować tę nie do końca pewną konstrukcję. Wyglądała nieco lepiej, niż wcześniej co było sporym sukcesem, ptak nie bujał się już tak dramatycznie na boki, jakby miał zaraz odfrunąć, być może jednak uda im się z niego zrobić kolację.

- Dzięki za wskazówkę, będę uważniejsza w przyszłości. - Wyglądał, jakby miał w tym spore doświadczenie, może faktycznie warto było założyć, że każdy jest debilem, wtedy przynajmniej będzie mogła się pozytywnie zaskoczyć, jeśli nim nie będzie. Było to całkiem logicznym zachowaniem, szczególnie kiedy nie miała pojęcia, kim są jej towarzysze.

O, teraz na przykład zupełnie zignorował jej słowa o ewentualnym zakażeniu, wiec mogła go dopisać do listy debili, oczywiście nie wspomniała o tym, że to robi, działo się to tylko i wyłącznie w jej głowie. Widziała, że trzymał tę dłoń w śniegu dosyć długo, to oznaczało, że próbował ukoić palący ból, jednak jak przystało na prawdziwego mężczyznę, wojownika ignorował istnienie uzdrowiciela, i tak na końcu wszyscy trafiali do niej, prędzej, czy później docierało do nich, że nie ma innego wyjścia.

Do tego dorzucił parsknięcie, ona też parsknie, jak rękę pokryją mu obrzydliwe bąble i nie będzie mógł odpowiednio złapać swojego miecza... czy tam sztyletu, czy różdżki czy miecza i sztyletu i różdżki. Nie powinna teraz myśleć o mieczach... dlaczego to wszystko brzmiało tak źle w jej głowie.

Zaproponowała mu, że jeśli jej pomoże to spojrzy na tę dłoń, niby zignorował to, kiedy wspomniała o zakażeniu, ale zatrzymał się na moment, gdy poprosiła go o pomoc, może więc jeszcze pójdzie po rozum do głowy.

Chyba się nie zrozumieli, najwyraźniej. - Go teraz trzeba nadziać drugi raz, w sensie tak, już niby jest nadziany, ale nie o takie nadzianie chodzi... - Miał prawo jej nie zrozumieć, nie wyraziła się dosyć jasno. - Trzeba mu nadziać kuper, tymi owocami, co są tam przygotowane. - Wskazała głową na pień, na którym znajdowała się tacka z przygotowanymi przez nią owocami. - No, trzeba mu to tam wepchnąć. - Starała się trzymać poziom, ale ta rozmowa wydawała jej się naprawdę abstrakcyjna, chociaż przecież rozmawiali tylko i wyłącznie o przygotowywaniu kolacji.

- Więc jeśli by się dało, to prosiłabym o wzięcie tych owoców i wsadzenie ich bardzo głęboko, dzięki czemu drób będzie smakował dużo lepiej. - Instrukcje chyba były całkiem jasne, zdecydowanie było jasne, już teraz nie powinno być wątpliwości o to, o jakie nadziewanie jej chodziło.

Łatwo było zauważyć, że to nie było jej środowisko, jej miejscem na ziemi były sterylne sale w szpitalu, a nie jakieś pole pełne śniegu w górach. Miotała się tutaj okropnie, chociaż i tak starała się nie pokazywać, jak bardzo tutaj nie pasuje. Jej gra aktorska była jednak naprawdę mierna i chyba każdy był w stanie to dostrzec, chociaż naprawdę próbowała sprawiać pozory. Z początku gotowanie, czy tam pieczenie, przygotowywanie posiłku niech będzie nie szło jej najgorzej, później jednak wydarzyła się ta drobna katastrofa, jakby coś lub ktoś chciało jej udowodnić, że nie ma na co liczyć, że nie będzie w stanie sobie tutaj poradzić. Ptak był za duży, albo to ona była za mała... jedno z dwóch, no, albo faktycznie debil naszykował to narzędzie na którym miała pracować.

Porozmawiali sobie o mniejszych ptakach, które mogłyby bardziej nadawać się do tego, żeby to ona się nimi zajmowała... to znaczy przygotowywała je do jedzenia, jednakże niestety indyk był najlepszym co mogło się im trafić, bo miał wykarmić najwięcej gęb, a w tym przypadku to było najważniejsze.

Później niby już było po wszystkim, ale skoro już znalazł się tuż obok niej, to stwierdziła, że czemu by go nie wykorzystać, poradził sobie z tym ptakiem dużo lepiej niż ona, miał pewny chwyt, przynajmniej nie będzie ryzykowała, że znowu jej się wymknie, to naprawdę doskonały pomysł, o ile się zgodzi. Nie wydawał się mieć nic przeciwko, nie uciekł w podskokach, no i wtedy zaczęła mu tłumaczyć, na czym miałoby polegać to jego nadziewanie, bo to wydawało jej się potrzebne, przy pierwszym wspomnieniu o nadzianiu chyba nie do końca załapał. No i mówiła, o wsadzaniu owoców w kuper indyka, bez zająknięcia, bez speszenia, bo gadali przecież o ich wspólnej kolacji, na pewno każdemu zależało na tym, aby była jak najbardziej smaczna.

Widziała, że patrzył to na ptaka, to na owoce, to na kuper. Nie wydawało się jej, aby było na co patrzeć - to była całkiem prosta sprawa, jeden szybki ruch i mieliby to z głowy, gdyby się odrobinę postarał, pewnie nawet nie musiałby się starać, wyglądał na kogoś kto miał dużo siły, no i działał precyzyjnie, widziała, jak wyłonił się znikąd i złapał niewspółpracujący rożen, z indykiem nie byłoby już takiego problemu, bo został dobrze nadziany na pal, teraz trzeba było tylko zadbać o to, aby nie był pusty w środku.

Podszedł nieco bliżej, to by oznaczało, że zamierzał wykonać zlecone przez nią zadanie, wspaniale, była skłonna się założyć, że jeśli miałaby zająć się tym sama, to dołączyłaby do tego ptaszora w tym ogniu, teraz nie musiało się to skończyć tak dramatycznie.

- Nie każę, nie dowodzę tu, to prośba. - Poprawiła go jeszcze, bo nie wydawało jej się, aby miała predyspozycje do wydawania poleceń, była tu od dzisiaj, po prostu zapytała go o to, czy ma chęć jej pomóc, nie rozkazywała mu.

Widziała jak patrzy na tę kupę mięsa, nie dziwiło jej to wcale, jeśli to był jego pierwszy raz, gdy miał ładować w kuper takie rzeczy... to mogło być to zastanawiające. Oczywiście, że tak. Nie odszedł, więc najwyraźniej nic nie stało na przeszkodzie, aby to zrobił. Doskonale.

- Musisz go trzymać i jednocześnie dopychać do końca, aż już nic więcej nie wejdzie, wtedy będzie idealnie. - Ton jej głosu był poważny, chociaż doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jak to brzmiało. Próbowała jednak zachować resztki godności, już teraz nie miała wyboru. Spoglądała na tego nieszczęsnego ptaszora. - Wystarczy chwila i będzie musiał dojść. - Wymsknęło jej się jeszcze okropnie niefortunnie.