To nie był najlepszy rok dla Morpheusa Longbottoma. Mógł lekką ręką stwierdzić, że plasował się na zaczytnym podium najgorszych lat jego życia. Ani zrzucenie z klifu ani zdrada i śmierć matki ani nawet zahipnotyzowanie i utracenie miłości jego życia nie stały na czele, bo wszystkie działy się w osobnych latach. Były to złe czasy, ale w ostatecznym rachunku, cierpienie rozkładali się równo. Ten rok jednak? Śmierć Derwina, Beltane, Vakel przypomniał mu o swoim istnieniu, Warownia runęła. Poza przebłyskami jasności, które były równie znaczące, okrywał go ciągły smutek. Mroczne były to czasy.

Może właśnie dlatego, w środku kryzysu wewnętrznego, z palącą potrzebą bycia kimś innym, Morpheus stanął w świeżo wyremontowane kuchni w swoim domku w Little Hangleton i patrzył się na książkę z przepisami od Malwy. Równie dobrze mógłby to być Arabskie zaklęcia, tyle rozumiał, a jednakże chciał wypróbować proste, korzenne ciasteczka. Planował je zabrać do najbliższych sąsiadów, aby w końcu się im przedstawić.

Robił dokładnie to, co kazał przepis. Przsiał mąkę, rozpuścił masło i cukier, mieszał bardzo długo. Rozgrzał piec, ciepłem zaklęcia, a nie ogniem, bo tego nie mógł zdzierżyć i wyciął okrągłe placki szklanką. Był bardzo zaskoczony, gdy ciastka, które wyszły spod jego ręki, okazały się być nie tylko ładne, pachnące, ale nawet smaczne. Może to był znak od Bogów, żeby zostawić to wszystko i otworzyć cukiernię w jakimś kraju za żelazną kurtyną?

Ciasteczka spakowane w śliczny, granatowy kartonik, wyglądały prawie jak kupne.

— I tak po prostu mi wyszły, nie rozumiem — zakończył opowiadać Antoniuszowi swoją ciastkową przygodę, gdy dotarli do drzwi jego sąsiadów, posiadłości... w sumie nie pamiętał kogo. Chciał przedstawić się jako nowy sąsiad, chociaż do ukończenia remontu brakowało jeszcze dobrze miesiąca i nie mógł jeszcze od tak po prostu się wprowadzić. Natomiast wolał żyć z sąsiadami w pokoju, bogowie wiedzą, jak bardzo potrzebował spokoju.

Zapukał do drzwi. Oczywiście wcześniej się anonsował, nie był gburem i prostakiem, zostawił gospodarzom liścik dwa dni wcześniej, o tym, że chce się zapoznać i przybędzie na gościnę.

Po tylu latach narzeczeństwa z nim, z tym permanentnym skrzywieniem wpisanym w jej życiorys jak blizna po źle zagojonej ranie, winna była nauczyć się obojętności. Ciało wciąż reagowało jak świeża tkanka, jak struktura, która nie zdążyła jeszcze zrozumieć, że ból bywa stanem przewlekłym. Święta w domu rodzinnym pozostawały jedynym okresem regeneracji — czasem, gdy nazwisko rozrastało się w mnogość oddechów, śmiechów i przypadkowych istnień, sklejonych zapachem ciasta i rytmem tańca z ukochanym kuzynem Ilią, którego obecność działała jak bufor, jak biologiczny amortyzator między nią a resztą świata.

Powrót do codzienności z Aristovem był zawsze powrotem do laboratorium chaosu. Ich dni zaczynały się banalnie: śniadanie, spokojna mechanika gestów, uśmiech o napięciu cienkim jak błona komórkowa — aż następowało nagłe pęknięcie. Jak impuls nerwowy, nieprzewidywalny i niszczący. Zazdrość o sąsiada, o list, o wyjazd, o samo istnienie przestrzeni poza nim. Dom trzeszczał w posadach, jakby konstrukcja nie była przystosowana do takiego ciśnienia. Krzyk, gwałtowność, przedmioty zamieniające się w pociski. Talerz rozbity na logiczne frakcje porcelany, wazon — jej wazon — sprowadzony do pyłu, do dowodu na to, że w tej relacji destrukcja była jedyną stałą.

— Иди к чёрту! — dłoń przecięła powietrze i odcisnęła się na męskim policzku, zostawiając ślad czerwieni — nie tyle ranę, co podpis gniewu, który wreszcie znalazł ujście. Paznokcie, jeszcze przed chwilą dekoracyjne, stały się narzędziem, szkarłatem znaczącym granice jej wytrzymałości. — Ты самая большая ошибка в моей жизни, Сашка! — Włosy chwyciła instynktownie, jakby cisza była czymś, co można wymusić mechanicznie, pociągnięciem, napięciem mięśni. W tej chwili fantazja wolności — życia odciętego od jego obecności, od jego ciężaru — była nęcąca jak obietnica nowego roku, jak reset organizmu po długiej chorobie. — Ty przebrzydły...

Lecz rzeczywistość nie pozwoliła na rozwinięcie skrzydeł. Została przyciśnięta do ściany, plecy przyjęły uderzenie chłodu i twardości, a świat zwęził się do jego bliskości, do oddechu, który znała aż za dobrze. Pocałunek nie był czułością, lecz powtórzeniem wzorca — dominacją ubraną w znajomy gest. A jednak ciało, zdradliwe w swej biologii, zareagowało; mruknęła cicho, wbrew sobie, wbrew myśli, że nienawiść i potrzeba mogą współistnieć w jednym organizmie. Tkwiła w tym paradoksie, rozdarta między odrazą a głodem, świadoma, że ta sprzeczność była jej najcięższym jarzmem. Już męska dłoń, zuchwale pewna swego prawa, sunęła po kobiecym udzie jak myśl, której nie zdążono jeszcze ocenzurować, już jej palce rwały się do rozprawy z guzikami jego koszuli, gotowe rozbroić tę konstrukcję szybciej niż jakikolwiek rozsądek, gdy nagle rzeczywistość, ta nieproszona strażniczka porządku, wdarła się bez pukania. Szelest przy drzwiach, podejrzane poruszenie powietrza, akustyczny znak apokalipsy obyczajowej — o cholera. Odepchnęła go z energią godną sportów wyczynowych, w jednej chwili porzucając biologię na rzecz etykiety. Poły ciepłego sweterka wróciły na miejsce, barki zniknęły jak tajemnica państwowa, a dłoń nerwowo starła z ust rozmazaną, różaną szminkę, pozostawiając po niej tylko wspomnienie i lekki połysk paniki. Matko i córko, goście. Teraz. Natychmiast. I to w momencie, gdy oboje wyglądali, jakby właśnie przegrali bój z moralnością w podejrzanie drogim burdelu.

— Co ja jestem, domokrążca religijny? Już wystarczy, że jestem wróżbitą, i tak ludzie myślą, że mam nierówno pod sufitem — parskał. W rzeczywistości Morpheusowi brakowało nie tylko piątej klepki, ale czwartek i trzeciej też, tylko ciężko było to stwierdzić po przystojnej twarzy, schludnym ubiorze i doskonałych manierach.

Posiadanie trzeciego oka było nader przydatną umiejętnością. W przypadku Morpheusa Longbottoma było wręcz determinującą jego całe życie. Jasnowidz, wróżbita, wieszcz, prorok. Nie był najbardziej znanym w swoim fachu, ale niejeden znalazł jego imię w poszukiwaniu eksperta w dziedzinie. Niewymowny miał na swoim koncie kilka publikacji, ale głównie sławę szeptaną w kręgach naukowców i innych pracowników Ministerstwa.

Przekleństwem darów było to, że widziało się więcej nie tylko za zasłoną czasu i teraźniejszości, ale też w przestrzeni jak najbardziej materialnej. A Morpheus był wybitny w postrzeganiu. Dlatego jego oczy dojrzały wszystkie detale sprzeczki kochanków, wyczuły fałsze w słowach, nie tylko serdeczności i akcencie, ale rytmie oddechu, który szukał pędu i akcji, widział nieporządek obojga, maskowany pośpiesznie. Jednak poza tym, co było bardziej oczywiste, jego nos czuł hormonalną mieszankę napięcia pełnego gniewu i namiętności, fizyczność, której nie chciał znać.

— Morpheus Longbottom, wróżbita i Niewymowny, zapowiadałem się wcześniej. Jestem państwa nowym sąsiadem i chciałem się przedstawić — kurtuazyjny uśmiech Morpheusa był podszyty prawdziwym rozbawieniem, że przeszkodzili parze w ich agresywnym rande-vouz. — Jeżeli ma pani mleko, to z chęcią. Jeżeli nie, to nie pogardzę czarną kawą.

Przeszedł przez próg domostwa, a następnie spojrzał nieruchomym wzrokiem na gospodynię, chcąc wyczuć jej intencje. Paranoja, cechą dziedziczna Longbottomów. Nie chciał wypić trucizny, a z wizjami seksu na stole sobie poradzi, nie takie rzeczy zdarzało mu się podejrzeć w głowach ludzi, których sprawdzał.

— Przyniosłem ciasteczka korzenne, ale nie daję gwarancji za ich jakość, jeszcze nie zatrudniłem służby.