Był to widok doprawdy przykry.

Victoria nie miała czasu do tej pory zobaczyć w jakim stanie był ich dom rodzinny, ale widziała go Primrose, którą dzień po Spalonej Nocy odebrała z Lecznicy Dusz, by zabrać ją do siebie na Pokątną. Teraz jednak stały przed tymi ruinami – bo nie można było tego nazwać inaczej. Musiały się tutaj teleportować, nie było innej rady; sieć Fiuu nadal nie działała, o świstoklikach nie było co mówić, więc ciemnooka po prostu stała i czekała, aż Prim dojdzie do siebie, w tym czasie oglądając to, co zostało z ich domu, który znajdował się na obrzeżach Doliny Godryka, najdalej od mugolskich zabudowań jak tylko się dało.

Smród. Został smród spalenizny. Niegdyś piękna rezydencja teraz składała się z resztek ścian, zawalonego szkieletu budynku, zgliszcz ich wspomnień i dziecięcych marzeń pogrzebanych pod pierzyną popiołu. Victoria nie potrafiła nawet dobrze określić, czy to co czuje, to swąd czarnej magii, czy mieszanki tego wszystkiego co spłonęło, choć gdyby miała strzelać, powiedziałaby, że jednego i drugiego.

Nie weszły jeszcze do środka, stojąc przy bramce, a raczej tego, co z niej zostało… Victoria rozglądała się po znajomo nieznajomym terenie, oczami wyobraźni widząc niegdyś piękny ogród, który najpierw ucierpiał w dzikim wietrze jaki zerwał się 1 maja, będąc kropką nad i bardzo nieszczęśliwych obchodów Beltane, a teraz... Teraz z kwiatów, które tak pielęgnowała, nie zostało już nic, prócz wypalonych placków ziemi.

Westchnęła, czując narastającą w niej złość, której upust dała na razie zaciśnięciem pięści, aż poczuła ból przez paznokcie wbijające się w miękką tkankę wnętrza dłoni. Może i wyniosła się z domu po wielkiej kłótni z matką, ale cholera jasna, to przecież też był jej dom.

– Pierdoleni Śmierciożercy – odezwała się w końcu, kopiąc butem resztki czegoś, co kiedyś mogło być płotkiem oddzielającym pasmo rosnących kwiatów od dróżki prowadzących do schodów i drzwi wejściowych do budynku. Odwróciła przy tym głowę, by upewnić się, że Primrose już jakoś doszła do siebie, albo czy nie potrzebuje pomocy, bo może myśl o tym, ile tu straciła, jakoś ją przygniotła. Victorię z pewnością to gniotło, ale starała się być twarda. Nie dla siebie, ale dla siostry, która tego potrzebowała znacznie bardziej: tego, by można było się na niej oprzeć, choć to młodsza była tą wyższą. – Tyle mówili o wyższości czystej krwi nad mugolską, tak się nad tym spuszczali, a ostatecznie co. Dla ognia wszystko jest jednakowe, tak samo łatwopalne – może prócz nich, w końcu siostry Lestrange nie płoną. – Wiesz, że ponoć cyrk prowadzony przez mugolaków w ogóle nie zajął się ogniem? – rzuciła i rozkaszlała się okropnie, aż przyłożyła do ust lodowatą dłoń. Nawdychała się przez noc i cały wczorajszy dzień tyle tego pyłu, że miała wrażenie, jakby coś siedziało w jej płucach i drapało, paląc przy tym żywym ogniem od środka.

Victorii nie chodziło o te materialne rzeczy, które stracili w ogniu. Byli bogaci, skarbiec z pieniędzmi i niektórymi kosztownościami znajdował się w banku Gringotta, który nie ucierpiał w wyniku ataków wcale i wszystko mogli kupić czy wybudować na nowo, potrzeba było na to jedynie czasu. Chodziło o zasady. I chodziło o te rzeczy, które były ulotne, a których życie poszybowało w górę, niesione liźnięciami żółtego, a może nawet i białego ognia, który rozszalał się na tej posesji, zostawiając kupę gruzów.

Słuchała słów Primrose, lecz na nią nie patrzyła. Kucnęła teraz na kamiennej dróżce i dłonią przejechała po wypalonej ziemi, na której nie ostała się nawet trawa, po czym spojrzała na swoją dłoń. Była czarna od pyłu, który jeszcze w całości nie wywietrzał. Ale słuchała słów siostry bardzo uważnie, wszystkich jej bolączek i rozmyślań nad tematem. Rozmyślań, które i jej zaprzątały głowę, zupełnie nieproszone, przez kawał tej strasznej nocy i wczorajszy dzień.

Primrose miała rację: to nie było losowe. To nie było przypadkowe. Victoria długi czas zastanawiała się, kiedy przyjdą konsekwencje tego, że weszła wraz z innymi do Limbo i stanęła przeciwko Voldemortowi. Cisza rzeczywiście uśpiła czujność (Alastor byłby bardzo niepocieszony), ale… kto mógł przewidzieć, że skończy się to w ten sposób? Że spłonie cały dom jej rodziny, która wcale nie była mu przeciwna?

Milczała przez dłuższą chwilę, aż w końcu podniosła się i otrzepała rękę, a przynajmniej próbowała to zrobić, aż w końcu odwróciła się do siostry, by na nią spojrzeć.

– Nie sądzę, że rodzice kolaborują – powiedziała w końcu. – Ale masz rację, że to mogła być kara. Za mnie – pozwoliła temu wybrzmieć, zawisnąć w powietrzu, nim odetchnęła i kontynuowała. – W Limbo… On był tam. Nie sam, tylko ze swoimi pomagierami, którzy tak się wstydzą pokazywać twarz, bo boją się konsekwencji tego co robią. Chciał, żebyśmy się do niego przyłączyli. Mówił, że prędzej czy później będziemy musieli przed nim uklęknąć. Ale ja nie uklęknęłam, Prim. Nie będę przed nikim klękać – dodała ciszej. – Jestem aurorem, moją pracą jest wyłapywać takich jak oni i od… prawie od zawsze przyjaźnię się z jedną z Longbottomów i to nie jest i nigdy nie była żadna tajemnica – nie robiła nic poza pracą i nawet… nawet chroniła tożsamość jednego Śmierciożercy, który przyznał się jej, pokazał jej znak, a ona nic z tym nie zrobiła, ale… To akurat była tajemnica. – Moje mieszkanie przetrwało, ale ten dom… Może to było ostrzeżenie. Może kara. Nie wiem. Może nie wiedzieli, że się przeprowadziłam? – to jedyne sensowne, logiczne wyjaśnienie.

Gdyby Victoria miała coś wskazać względem ich rodziców, to prędzej to, że zakładali maski i płaszcze. A przynajmniej, że to z tym ugrupowaniem sympatyzują, nie zaś, że próbują się temu przeciwstawić – choć kto wie, może los jedne z ich córek, a następnie to, jak skończył ich dom, tknie ich do przemyśleń, czy to jest właśnie ta słuszna droga. Lestrange dowodów na rodziców jednak nie miała, nic więc nie powiedziała, nie chcąc tworzyć mętliku w głowie siostry, która musiała się tu czuć wyjątkowo zagubiona. Spędziła ostatnie lata we Francji, przyjeżdżając tylko na święta, a gdy wróciła, to w ciągu kilku dni straciła absolutnie wszystko, na co pracowała i co tutaj zostawiła. Victoria żyła w tym świecie od czasu ogłoszenia manifestu przez Voldemorta, a Prim była gdzieś obok tego, ten problem ją nie dotyczył, aż do teraz, gdy wszystko spadło na nią na raz jak grom z jasnego nieba, a nie po kawałkach, mogąc to sobie jakoś ułożyć.

– Gdyby to była prawda, to tak. Ale istnieje jeszcze możliwość, że ma obok ludzi, którzy o tym wiedzą, a uderzyli tutaj, żeby zabolało mocniej – tym bardziej, że Victoria wiedziała, że Voldemort ma przy sobie przynajmniej jedną osobę, która wiedziała o jej przeprowadzce. Która miała nawet klucz do jej kamienicy, bo opiekowała się kotami pod jej nieobecność. Nie chciała wierzyć, że ustawił jej rodzinny dom jako cel, nawet jeśli z głębi serca nienawidził ich matki – bo prosiła go, by nic jej nie robił. Isabella Lestrange to był jej problem. Jakież to było wszystko ironiczne. – Trudniej przełknąć, że twoi bliscy cierpią z twojego powodu, niż to, że to tobie dzieje się krzywda – dodała ciszej i podeszła do Primrose. Wyciągnęła do niej ręce, łapiąc ją za dłonie, ścisnęła je delikatnie, chcąc jej dodać trochę otuchy, choć jej dotyk nie mógł być przyjemny, był przecież dojmująco zimny. – Chodź, Pierwiosnku – powiedziała pieszczotliwie i miękko do siostry, zupełnie nie tak, jak zwracała się do nich ich matka. – Może jakimś łutem szczęścia coś się w tym domu ostało… – Victoria liczyła na to, że przetrwały chociaż ich książki, w końcu matka nauczyła je, jak je zabezpieczyć przed wszelkim ogniem, nawet smocza oliwa nie była im straszna. Ale może Voldemort był w stanie pokonać i to…

Ona sama nie rozumiała co się tutaj właściwie stało. Czym zasłużyli sobie na to, by ich dom spłonął doszczętnie, by był nie do odratowania. Nawet Warownia Longbottomów, którzy dość jawnie sprzeciwiali się Voldemortowi, choć w stanie niezdatnym do zamieszkania, nie była tak kompletną ruiną jak ich dom. Trudno było uwierzyć w przypadek, gdy patrzyło się na tę karykaturę domu rodzinnego, rezydencji na tyle dużej, że gdy komuś na tym zależało, to przez całe dnie mógł nie wchodzić w drogę innym domownikom, dokładnie tak, jak unikała się Isabella i Victoria po wielkiej kłótni o zerwane zaręczyny, nim ta druga wyprowadziła się z domu.

– Miej nadzieję na najlepsze, ale przygotuj się na najgorsze – odparła jej na to i uśmiechnęła się lekko, prowadząc siostrę ze sobą do środka. Sama widząc stan domu, nie spodziewała się tu w zasadzie niczego, prócz kupy popiołu, czarnych od sadzy ścian, które jeszcze stały… Meble – jeśli cokolwiek z nich zostało, to raczej nie na tyle, by dało się tego jakkolwiek używać.

Victoria nie zawahała się, gdy przekraczała próg do ich zniszczonego domu. W środku… unosił się zapach spalenizny. Duszący pył wszystkiego, co zostało tej nocy stracone.

– Mówimy o psychopacie, który ogłosił się Czarnym Panem i uznał, że mugole i mugolacy zasługują tylko na to, by byli niewolnikami albo jakimiś sługami – czy przedstawił jakiekolwiek oczekiwania względem mugoli? Oprócz „podporządkujcie się lub umrzyjcie”, znaczy się. – O psychopacie, który na czarodziejski sabat spuścił z nieba mugoli. O psychopacie, który zaatakował świętujących tam czarodziejów. O psychopacie, który… – Victoria urwała i głośniej wypuściła powietrze. – Który wszedł do Limbo i próbował, nie wiem, ukraść energię, która tam krąży? – coś z pewnością próbował tam zrobić, Victoria pamiętała jak kamień krążący wokół błękitnego ognia rozrywał ziemię, ale cel był jej nieznany. – To nie jest osoba, która zachowuje się logicznie. To fanatyk, który chce podporządkować sobie świat gwałtem i przemocą. Albo jesteś z nim, albo przeciwko niemu. Dla niego nie ma nic pomiędzy – Śmierciożercy zakładali maski i płaszcze, ukrywali swoją tożsamość i mordowali, zostawiając za sobą mroczny znak wiszący na niebie. Primrose mogła to przeczytać jedynie w gazetach, w listach, mogła czuć, że to nie dzieje się naprawdę. Lecz była to ich szara rzeczywistość. Rozkaszlała się przy tym i musiała zasłonić sobie usta dłonią. – A kto inny? – Śmierciożercy byli w Londynie, sama spotkała przynajmniej jednego. Byli też inni zwolennicy Voldemorta, jak choćby człowiek, którego aresztowała, mówiący o tym, że chciał oczyścić świat z plugastwa, a jego ręce były całe zwęglone i zdawał się tego nie zauważać. – Nie bój się, nie pozwolę, żeby coś ci się stało – to była obietnica, lecz czy mogła jej dotrzymać?

Zauważała tę zmianę: to, że Primrose prezentowała się teraz bardziej jak pewna siebie dama niż skryta w cieniu (siostry) dziewczyna i to była dobra zmiana. Taka, która cieszyła oko i sprawiała, że Victoria uśmiechała się z pewną ulgą, że ten kwiat zakwitał tak pięknie, choć teraz przykrywała go cienka warstwa pyłu po Spalonej Nocy. Nie dziwiło, że Primrose nie potrafi się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości, o której dotychczas mogła czytać tylko w gazetach i listach; wszak to nie to samo, co zobaczyć to na własne oczy, być tego częścią. Kto normalny chciałby, by tak właśnie wyglądało jego życie?

– W Londynie też nie wszystko płonęło od razu. Budynki zapalały się w różnych miejscach z różną częstotliwością – a ona nawet domyślała się dlaczego: nawet jeśli nie zrobił tego pył, który nagromadzał się i osiadał na suchych materiałach, w końcu doprowadzając do zapłonu, to byli ludzie, którzy w tym pomagali. Ludzie, którzy nie dbali o własne zdrowie i życie. Wciąż miała przed oczami klęczącego na bruku mężczyznę w trakcie jakiegoś… rytuału najpewniej, którego ręce były wręcz zwęglone, a on wcale nie wrzeszczał z bólu. Był w jakimś transie.

Victoria kaszlnęła, gdy dym, kurz i popiół w zrujnowanym domu zakręciły się, wzbite w powietrze, gdy weszły do środka. Oglądała spopielone kupki popiołu, do połowy zwęglone ramy obrazów, regały, szafy bez drzwi, drzwi bez skrzydeł, wywrócone stoliki, z których zostały tylko pokraczne nogi. Był to obraz rozpaczy, który ściskał Victorię za serce, gdy patrzyła na to, co mijały. Gdy Primrose mówiła, a ona słuchała, nie mogąc pojąć po co to wszystko, po co ta cała nienawiść, po co ta zemsta, po co…

– Oczywiście, że wszystkie, Prim. Może nie własnoręcznie i nie osobiście, ale to on sprawił, że pył zaczął sypać się z nieba, to on zaczął tę masakrę i on jest powodem walk na ulicach, nienawiści i chęci zemsty za tą nienawiść… – odwróciła się do Primrose, ponownie łapiąc ją za rękę, tę, którą zaciskała tak blisko siebie, chcąc sprawić, by rozluźniła ją choć trochę. – Gdyby nie Voldemort i jego cholerny manifest, gdyby nie jego banda fanatyków, których zebrał wokół siebie, to nie mielibyśmy… tego. Tego gniewu, który szuka ujścia – mogły winić za to wszystko anonimowych ludzi, którzy nieśli pochodnię, choć raczej po prostu podłożyli ogień magią, by ten był tak mocny, że strawił to wszystko co tu mieli bezlitośnie. Ale Victoria odmawiała, by nie obarczać winą Czarnego Pana, który był początkiem tego wszystkiego. – Może nawet ogień podłożył ktoś inny, ale… – Victoria rozejrzała się, spoglądając na te wszystkie drogocenne rzeczy, które nie nadawały się już do niczego. – Gdyby nie on, to ten dom byłby cały – dokończyła i przejechała z pewną czułością po knykciach Primrose, o ile ta nie zabrała dłoni. Stały teraz tak, że Victoria kątem oka widziała wejście do kuchni i mogłaby przysiąc, że stało tam coś dziwnego: całkiem dobrze zachowane krzesło, sztuk jeden. – A to co? – mruknęła, wychylając się za siostrę.