Przypatrując się wszystkim atrakcjom, jakie ten bal miał do zaoferowania, licytacja była jedną z tych, jakich pominąć nie mógł. Powoli skierował się do sali, do której byli zapraszani goście i chociaż chciał zagaić osobę odpowiedzialną za organizację to ta szybko umknęła gdzieś dalej. Może to i lepiej? Kiedy wspominał niektóre takie wydarzenia, to potem potrafiły być słane przeciągłe spojrzenia z wymalowanym na twarzach "na pewno ktoś dostał w łapę parę galeonów". Bezsensem było przecież kierowanie się myślą, że maska zapewni jakąkolwiek anonimowość.

Pooglądał nieco wystawę, zaciekawiony, co zostanie przygotowane - bo szykowano parę niespodzianek. To, co dało się odkopać w zasobach Lestrange zwabiło tutaj zapewne niejednego konesera. Albo i ciekawskich, którzy nawet nie zamierzali niczego kupować. Laurent chciał przetracić trochę pieniędzy - do tego, że te potrafiły być wspaniałą zabawą i relaksujące, przekonała go skutecznie Olivia. I wcale nie musiały być przy tym duże. Tutaj nie miał co prawda kompanii swojej przyjaciółki, ale za to obejrzał się nieco na zbierające się osobistości i poszukiwał również wzrokiem samej Victorii, ciekaw, czy się zjawi. Czy w ogóle ktoś z Lestrange mógł brać udział w tej licytacji? Z jednej strony, tak sobie pomyślał, mogłoby zostać to uznane za próbę przekrętu, z drugiej - rodzina Lestrange była duża... ach... co za różnica zresztą. Tak długo, jak te pieniądze zostaną przelane i poświęcone czemuś lepszemu, niż ta obrzydliwa wojna - było dobrze.

Spojrzał na biuletyn informacyjny, by się zapoznać z tutejszymi zasadami licytacji. To, że chciał przeznaczyć pieniądze na coś dobrego, nie znaczyło jeszcze, że zrobiłby to... tak po prostu. To jest coś, co przychodziło mu nadmiernie ciężko - wydawanie pieniędzy. Pozbywanie się złota i klejnotów. Miał potrzebę gromadzenia ich, najchętniej ubierałby się w nie i... zresztą - widać to było po jego stroju i biżuterii. Może i była subtelna, by nie przytłaczać jego nimfiej urody, ale oszczędności na szlachetnych kamieniach czy próbie złota stwierdzić nie można było. Więc? Pieniądze. Jedna z wielu słabości. Zależało mu więc na tym, żeby kupić coś, co chociaż komuś bliskiemu by się przydało, albo... ładnie by wyglądało na wystawie w domu. Może nowym domu? Może...

Zajął swoje miejsce, założył nogę na nogę i spojrzał na piękny grzebień, który został wyciągnięty jako pierwszy. Rękodzielnicza sztuka o ciekawych właściwościach. Niekoniecznie dla niego.

Odwrócił swoją uwagę od sceny, na której rozgrywała się główna atrakcja tego miejsca, by spojrzeć na osobę, która dosiada się obok. Tylko zerknął. Dopiero jego głos pozwolił mu dobrze rozpoznać osobę, która w tej przyjemnej atmosferze postanowiła do niego dołączyć. Albo zwykły zbieg okoliczności go do niego popchnął.

Jego twarz przyozdobił wdzięczny uśmiech. Maska tym bardziej utrudniała stwierdzenie, czy był on jednym z tych, za którymi Laurent zwykł się kryć, czy może szczery. Z obecności Atreusa się cieszył, a z jego pytania?

- Nie pogardziłbym kolacją z Louvainem. - Powiedział przyciszonym głosem. Ten automatycznie dopasowywał się do dość spokojnej atmosfery tego miejsca. Szepty dobiegały to z jednej, to z drugiej strony, ale gwar nie wynosił się ponad tłum. To nie był targ w Camden, tutaj przecież licytowali sami dżentelmeni i damy! Albo przynajmniej osoby, które za takowych chciały uchodzić. - Myślisz, że musiałbym ją licytować? - Niczym niewinna cnotka powachlował się programem, który przeglądał i trzymał w drugiej dłoni. Widząc znak licytującego i uniesioną tabliczkę kuzyna - sam uniósł swoją, podbijając cenę o kilka sykli.

Laurent był święcie przekonany, że wcale nie potrzebował do tego licytacji. I prawie brzmiało tak, jakby tylko czekał na prowokację kuzyna, żeby ten powiedział: taaak, potrzebujesz tego! Tylko po to, żeby mógł mu udowodnić, że jest inaczej. Nie, to nie było zbyt typowe dla Laurenta. Chodzenie na zakłady nie było czymś, z czego dałby się rodzinie poznać, jakby klątwa Prewettów go ominęła. Był jednak na balu, na którym chciał się bawić i nie myśleć o tym, że wszystkie cienie i maski na twarzach go w gruncie rzeczy przerażały i miał ochotę oprzeć dłoń na ramieniu kuzyna i już go nie puszczać. Próbował każdą komórkę swego ciała skupiać na rzeczach przyjemniejszych.

Był zdecydowanie zbyt do tyłu w tych wszystkich ploteczkach i nowostkach, które działy się wśród godnej uwagi socjety. Louvain i zaręczyny... byłby przysiągł, że gdzieś o tym słyszał, ale teraz nie był pewien, kto, gdzie i kiedy. Zresztą - czy to miało znaczenie? Tak jak pierścionek małżeński? Wierność - ha! Dobre sobie... Wcale nie chciał tego tematu poruszać, co sądził o wierności i o pokusach, które ciągnęły mężczyzn (jak i kobiety) poza "ślubuję ci wierność na zawsze i na wieczność". Do końca świata i jeden dzień dłużej.

- Czy to nie brzmi jak Louvain? Zero taktu, za to mnóstwo atencji. - Powiedział żartobliwie. Chyba każdy z paczki, z którą Atreus trzymał się w szkole, wpasowywał się w słownikowe pojęcie "bad boy". Albo chociaż "problematyczny". Mógł mieć wątpliwość co do tego, jak to jest z ludzką wiernością, co nie znaczyło, że chciał koniecznie ją testować. Inna sprawa jeszcze robić afery po zaręczynach i... co? Ku złośliwości? Jakiś pokaz buntu młodzieńczego? Niemal go to intrygowało. - Dlaczego przyszedł z Cynthią? - Nie wypadało, skoro jego narzeczona również tam była. Zupełnie nie wypadało. A może akurat Atreus z nim rozmawiał? - Również żałuję, że przegapiłem. Chyba jednak nie w nastroju były mi jakiekolwiek występy. - Powiedział to tonem neutralnym, ciepłym wręcz. Bo i po co psuć nastrój? Szczególnie, że zaraz uśmiechnął się subtelnie, zamachał rzęsami i skrył bardziej za kartką. - Co się dzieje, kochany kuzynie? - Zapytał niewinnie, unosząc znów swój numerek z kwotą do podbicia. - Źle się czujesz? - Wyciągnął dłoń, by niby dotknąć jego czoła - jak każdy, kto chce sprawdzić, czy ktoś ma temperaturę. - Złość piękności szkodzi...