Jakże nad Wiedniem tęsknota pożerała umysł i serce, gryząc jaźń i skórę bez tej cierpkiej słodyczy uniesienia, jaka zwykle następowała po występie. Było w tym coś nielogicznego i okrutnie zabawnego zarazem: ciało wiedziało, że zrobiło wszystko jak należy, a dusza zachowywała się jak rozkapryszona primabalerina, której nie dano jeszcze jednego ukłonu. Gdy zastygła w półskłonie, dłonie drżały, jakby wciąż odgrywały ostatki lotu łabędzicy, tej upartej, co nie dała się schwytać ani światu, ani sobie samej. Mięśnie pamiętały powietrze, opór sceny i ciszę tuż przed burzą oklasków, a ona tęskniła właśnie za tym momentem, gdy publiczność oddychała jednym płucem. Brakowało jej aplauzu i tych rozkosznie wstydliwych łez pannic z widowni, które później, w przerwach, chowały swoje rozedrgane jaźnie w męskich ramionach, bezwstydnie i z ulgą, jakby balet był dla nich jedyną dozwoloną spowiedzią. Tęskniła za spojrzeniami, które mówiły więcej niż bukiety, za ciszą, w której można było udawać, że jest się kimś innym niż zmęczonym ciałem w pointach. A jednak Petersburg również miłowała po swojemu, tym surowym, skrzypiącym pod podeszwami uczuciem, gdy ledwie dziś powłóczyła nogami w zaspach śniegu, klnąc pod nosem na pogodę i własną ambicję.

I zaraz, jak na złość, znowuż trzeba było obłóczyć ciało w subtelność satynowej okowy sukmany, udając, że mięśnie nie protestują, a kręgosłup nie pamięta każdego skoku. Trzeba było wyjść, stanąć prosto, być obrazem, nie człowiekiem. W czerwieni włosów odziedziczonych po matczynych genach, bez tej upstrzonej relikwii piegów na małym nosku, które los najwyraźniej uznał za zbędne. Była czysta linia, gładka powierzchnia, gotowa do podziwiania.

— Добрый вечер, уважаемый господин... — Uśmiechać się przyszło z kryształem szampana w dłoni, unosząc kielich z tą samą precyzją, z jaką unosiła kiedyś rękę w arabesce. Komizm sytuacji polegał na tym, że wszyscy widzieli w niej triumf, a ona w środku liczyła sekundy do chwili, gdy znów będzie mogła zdjąć maskę, rozsznurować ciało z konwenansów i pozwolić tęsknocie gryźć się w spokoju, jak staremu psu, który nie umie już przestać. — Pana słowa iście mi schlebiają, ucieleśnienie Afrodyty — Mruknęła uprzejmie, już któryś raz tej nocy, w ten sam wyćwiczony sposób, który miał w sobie więcej automatyzmu niż szczerości. Bycie zagadywaną było tu sportem towarzyskim, niemal obowiązkiem wpisanym w metkę sukni, a ona wykonywała go z gracją godną baletowej etiudy. Większości nie zapamiętywała: imion, układów szczęk, ambicji połyskujących w źrenicach jak źle wypolerowane srebro. Nie było po co. Twarze zlewały się w jedną, uniwersalną maskę zachwytu, a słowa w szum, który należało jedynie rytmicznie przyjmować i wypuszczać. — Piękne słowa z jeszcze bardziej tajemniczych warg, dziękuję.

Ten jednak… hm. Ten był przyjemny dla spojrzenia, co odnotowała z zawodową niemal skrupulatnością, jakby oceniał go ktoś inny, ktoś siedzący wygodnie z boku jej własnej głowy. Och, jakże przystojny — w sposób nienachalny, nieprzesadny, bez tej desperacji, która zwykle pachniała drogą wodą kolońską i nieudanym dzieciństwem. Lakoniczność, dotąd wierna jak stary pies, powoli odchodziła w dal, robiąc miejsce dla czegoś bardziej giętkiego, miękkiego, niemal figlarnego. Na płaszczyznę rozmowy wpełzła nuta flirtu, subtelna jak muśnięcie palców o tiul. Dostrzegała w jego oczach arabeski zadumy, te drobne zawijasy myśli, ktre zdradzały, że nie patrzy tylko na suknię, lecz próbuje dojrzeć konstrukcję pod spodem. Było tam podziwianie, owszem, lecz podszyte lekkim rozstrojem, jakby nagle nie był pewien, czy stoi na parkiecie, czy już na krawędzi sceny. Ach, mężczyźni. Zawsze gotowi uwierzyć, że jedno spojrzenie jest zaproszeniem, a jedno mruknięcie — obietnicą.

— Ojciec dał na imię mi Yelena... Kimże Pan jest, skoroś nigdy nie dostąpiłam zaszczytu poznania — przedstawiła się, unosząc dłoń w jego kierunku, leciutko uprzednio kiwając ciałem w gestii uniżonej dobroczynności.

Och doprawdy, tenże obecny rozmówca nie należał do prostaczków rozmowy, a już na pewno nie do tych, których słowa rozsypywały się jak okruszki suchego chleba na obrusie salonu. Mówił gładko, z tą irytująco ujmującą pewnością, która zdradzała zarówno obycie, jak i ego wyćwiczone na cudzym zachwycie. Cóż za maniery, pomyślała z przekąsem, bo skoro potrafił tak pięknie układać zdania, to z pewnością już dawno uwierzył, że jego głos wykuwa w umysłach rozmówczyń trwały pomnik własnej istoty, wyniesionej ponad bezmiar innych mężów stanu, artystów i salonowych lwów.

Pozwoliła sobie na ten luksus obserwacji, na chłodne badanie faktów spod wachlarza rzęs, gdy subtelnie opuściła dłoń. Na przywitanie pocałował jej wierzch, jak nakazywał rytuał, lecz nadgarstek podtrzymał zbyt długo, o ułamek sekundy przekraczając granicę dobrego tonu. Zbytek? Przypadek? A może próba zaznaczenia terenu, niczym paw rozkładający ogon w pełnej krasie? Ach, jakże zabawne. Już był w jej sidłach, czy tylko tak mu się wydawało? Cóż za ironia, że im dłużej trwał ten drobny gest, tym bardziej to ona przejmowała kontrolę nad sceną, choć on zapewne widział siebie jako reżysera całego spektaklu.

— Po prostu Yelena, nie należne mi są pobłażliwe przedrostki. Yelena... — po prostu. Zaśmiała się lekko, śmiechem wyważonym i melodyjnym, takim, który nie zdradzał ani kpiny, ani aprobaty, a jedynie obietnicę gry. Sięgnęła po kieliszek, upijając łyk wysublimowanego alkoholu, który musował na języku niczym drobne fajerwerki próżności. Bąbelki pękały, łaskocząc podniebienie, a ona pozwalała im robić swoje, podczas gdy w głowie już notowała kolejne szczegóły tej komedii manier. — Znamienite imię dla znamienitego człowieka, cóż za wspaniałe połączenie — Och, jakże przyjemnie było patrzeć, jak mężczyzna tak bardzo stara się być niezapomniany, nie wiedząc jeszcze, że to właśnie ta niepewność czyniła go na chwilę naprawdę interesującym. — Co zrobisz, jeśli będziesz musiał walczyć o względy z innymi mężami stanu, panie?

Spojrzała na trzepiotki migające palcem i głośno śmiejące się gdzieś na uboczu, niczym stado kolorowych ptaków, którym wydawało się, że sam hałas wystarczy, by świat ukląkł przed ich obecnością. Ech, idiotki… znała je aż nazbyt dobrze, te same twarze, te same śmiechy, ta sama ambicja wyrażona w zbyt jasnych spojrzeniach. I oczywiście, jak na zawołanie, wszystkie zerkały na jej rozmówcę z tą samą mieszaniną ciekawości i głodu. A więc kim był ten mąż stanu, skoro przyciągał uwagę niczym świeca nocne ćmy? Z lekką nonszalancją odstawiła kieliszek na tacę kelnera, który przemknął obok niczym cień dobrze naoliwionej machiny salonu. Ten gest, drobny i pozornie nieistotny, był jednak deklaracją — oto cała jej uwaga została przekierowana, skupiona i ostrzona jak pióro gotowe do pisania kolejnego aktu komedii. Alexander znalazł się w centrum tej sceny, pozwoliła sobie na luksus badania go od nowa, jakby właśnie teraz stał się ciekawszy niż przed chwilą.

— Wróciłam o poranku z Wiednia i już nakazano mi być tutaj obecną — Na jej twarzy zatańczył uśmiech o ostrych krawędziach, ledwie zauważalny, lecz pełen obietnic. No proszę, jak bardzo potrafisz być zależny — pomyślała z rozbawieniem, obserwując, jak jego postawa nieznacznie się prostuje, jakby już przeczuwał, że oto rozpoczyna się gra. A skoro bawić się, to bawić się porządnie, nawet jeśli miało to przybrać formę kuszącej afirmacji flirtu, który niczego nie obiecywał, a jednak wszystko sugerował. W tym właśnie tkwił jej talent: sprawić, by mężczyzna uwierzył, że to on prowadzi, podczas gdy parkiet od dawna należał do niej. — Wszakże mój rozwój zawodowy jest na pierwszym miejscu, niż zwyczajowa zmiana nazwiska, Panie — pochyliła się ku niemu. Srebrna kreacja odsłaniająca plecy i ramiona subtelnie się poruszyła, gdy pozbył się z jego marynarki niewidoczne paproszka. Gniotąc delikatnie materiał odciskiem opuszka, zerkając nań subtelnie, bo był znacznie wyższy od niej samej. — Umilisz mi tej wieczór tańcem?

Jakaż to z niej Afrodyta, choć nie ta marmurowa z pocztówek uczonych, lecz mitologiczna do kości, rozpustna w idei, a nie w geście, igrająca na marach każdego mężczyzny i każdego boga, którego przyszło jej nie tyle spotkać, co dopuścić do własnego horyzontu. Bogini była przecież strategiem, a nie tylko ozdobą muszli. I tak też ona, primabalerina o kręgosłupie wyprostowanym jak doktryna, mogła wszystko, lecz wybierała chłód. Magię chłodnego usposobienia, tej subtelnej odmowy, która boli bardziej niż otwarte zaproszenie.

Bo gdy nie zwracała uwagi na mężczyzn, oni łaknęli jej spojrzenia jak tlenu w dusznej sali balowej. Walczyli nie o ciało, lecz o sekundę zainteresowania, o mikroskopijne drgnięcie powieki, o cień uśmiechu, który mógł być przypadkiem, a stawał się sensem istnienia. Powab nie potrzebował krzyku ani dotyku; powab był ciszą, w której rodziły się najgłośniejsze obsesje. I wiedziała o tym doskonale, z tą niemal naukową precyzją, z jaką stawia się stopę na scenie, dokładnie tam, gdzie światło jest najmilsze dla skóry.

— Myślisz, że będzie kolejny raz poznawania? — Sieć została rzucona bez pośpiechu, z wspaniałomyślną nonszalancją kogoś, kto wie, że ofiara i tak już się zaplątała. Chwaliła więc podjętą kwestię samym istnieniem, obecnością, drobnym przechyłem głowy, jakby mówiła ciałem: tak, to była dobra decyzja, że patrzysz. Czerwień włosów stała się bronią doskonałą, ostrzejszą niż stal i bardziej bezwstydną niż prawda. Płonęła jak znak ostrzegawczy i zaproszenie zarazem, jak obietnica kłopotów, w które warto się wpakować. — Zwyczajnie mogę zniknąć i już nigdy więcej mnie nie dostrzeżesz...

Ujęła śmiało jego dłoń, a wolny kosmyk, który uparcie drażnił jej twarz, odsunęła na bok z tą samą pewnością, z jaką przesuwa się pionek na planszy dobrze znanej gry. Ciekawość przyszła zaraz potem, lekko ironiczna i nieco złośliwa; te męskie rączki nie wyglądały na zbyt sponiewierane pracą, raczej na pielęgnowane ambicją i próżnością, choć kto wie, może kryły w sobie więcej niż gładką historię. Opuszkiem palca przemknęła po skórze w tym jednym, niemal laboratoryjnym geście, gdy znaleźli się niemal w samym środku sali, pośród wirujących par, które krążyły jak planety oddane muzycznej grawitacji. Z uśmiechem, który balansował na granicy wyzwania i kpiny, ułożyła dłoń na jego ramieniu, wygodnie, świadomie, jakby sprawdzała stabilność konstrukcji.

— Мама miała równie płomienne — szepnęła z nutą smutku, czy bardziej nostalgii, przypominając sobie obraz matuli ze zdjęć. Bo wszakże ciężko było było wspominać czasy, gdy miało się ledwie trzy wiosny. Zreflektowała się, subtelniej przysuwając się do niego; bliżej i czule. By zatęsknił. Muzyka była opoką, gęstą i nośną, niosła ich ciała bez pytania o zgodę, a ona pozwoliła się poprowadzić z tą szczególną łaską kogoś, kto udaje poddanie, choć w istocie nie oddaje steru ani na moment. Jej kroki były lekkie, niemal przesadnie poprawne, jakby chciała pokazać światu, że taniec to nie ruch, lecz decyzja. — Chociaż podkręcenie tegoż koloru to może zasługa magii?

Kręcili się w tym świątecznym wirze, ona z myślą rozbawioną, że oto znowu gra rolę, która zawsze działała najlepiej: muzę, prowokatorkę, ozdobę i test jednocześnie. Ciało pamiętało rytm, nawet jeśli głowa zajęta była notowaniem drobiazgów — napięcia w jego ramieniu, niepewności w prowadzeniu, ambicji przykrytej grzecznością. I bawiło ją to, nieprzyzwoicie wręcz, że wśród tej całej elegancji i pozorów to ona dyktowała tempo, nawet gdy pozwalała muzyce robić za alibi.