Urodzenie: 24.12.1942, Koziorożec, Numerologiczna 7
Stan cywilny: kawaler
Krew: półkrwi, widmowidz
Zamieszkanie: Piętro zakładu pogrzebowego w Little Hangleton
Pochodzenie: Narodził się on w wyniku krótkotrwałego romansu pomiędzy Williamem Fawleyem a Heleną „Baronessą” McKinnon, która ówcześnie pracowała w Kościanym Zamtuzie jako jedna z zarządczyń. Przyrodni brat Odysseusa i Odile Fawleyów.

Kształtowanie: ○○○○○
Rozproszenie: ◉◉◉○○
Transmutacja: ◉○○○○
Zauroczenie: ◉○○○○
Nekromancja: ◉◉○○○
Translokacja: ◉○○○○
Percepcja: ◉◉◉◉○
Aktywność fizyczna: ◉○○○○
Charyzma: ◉◉◉○○
Rzemiosło: ◉○○○○
Wiedza przyrodnicza: ◉◉○○○
Wiedza o świecie: ◉○○○○

Poziom spaczenia: II – Othello dobrze wie, że świat jest przesiąknięty na wskroś zgnilizną. Czarna magia zaś stanowi jeden ze sposobów, jak sobie z tym faktem poradzić. Fascynuje go to, co na skraju życia i śmierci, tuż za zasłoną.
Różdżka: Włos z ogona testrala, heban, 12 cali, sztywna
Zwierzę totemiczne: Ćma
Aura: Ciemnoszara
O zdolnościach: Othello od lat najmłodszych potrafił dostrzegać. Słyszał więcej niż inni, echa przeszłości wraz z kakofonią teraźniejszości. Wzrok ma bystry, przenikliwy, wrażliwy na szczegóły. Jest to również mężczyzna, który włada słowem niczym zaostrzonym starannie orężem. Ma prawdziwy dar przekonywania, zjedywania sobie potencjalnych klientów. Jego praca nieopodal cmentarza wymaga od niego również wysokiego stopnia znajomości rozproszeniowych zaklęć, które opanował na wysokim poziomie. Z kolei, w dziedzinie kształtowania nie radzi sobie zupełnie i stara się nie sięgać po magię z tej dziedziny. Fascynuje go za to świat przyrody, już od czasów Hogwartu. Szczególnie interesuje go relacja pomiędzy tym, co żywe, a tym, co martwe. Z magią z dziedzin transmutacji, translokacji i uroków radzi sobie przeciętnie, tak, że zdał egzaminy i nadal zdarza mu się używać niektórych zaklęć. Nigdy nie pasjonował się żadnym sportem ani życiem społeczno-politycznym, choć nie jest kompletnym laikiem ani łamagą. Jego rzemieślnicze zdolności ograniczają się do wytwarzania cieszących oko świec. Elementy nekromancji zgłębił dopiero po szkole, gdy pracował przez jakiś czas w mauzoleum Fawleyów. Tam odnalazł stare grymuary, które pomogły mu zapoznać się z mroczniejszą stroną magii.
Rozmowa z przedmiotem II: Czytania przeszłości z ważnych przedmiotów nauczyła Othella jedna ze starszych kurtyzan, w zadymionych kadzidłami pokojach Kościanego Zamtuza. Głosy, które zdarzało mu się słyszeć, blade i niepokojące, od tamtego czasu nabrały wyraźności i sensu. Dzięki temu jego dar daje się kontrolować, co Othello wykorzystuje w swojej pracy w zakładzie pogrzebowym.
Odczyt historyczny I: Nad tym aspektem Trzeciego Oka Othello nie panuje. W pewnych miejscach energia przeszłości przytłacza go, co zsyła na niego wizje, często o ponurym charakterze. Zdarzało mu się to często na Podziemnych Ścieżkach, gdzie o jego świadomość obijały się echa ulicznych morderstw i napadów.
Wywoływanie duchów III: Umiejętność spoglądania w przeszłość nie zadowoliła Othella. Nauczył się więc sprowadzania przeszłości w teraźniejszość. Spędził godziny nad starymi grymuarami zgromadzonymi w głębinach rodzinnego mauzoleum, aż w końcu stał się pośrednikiem pomiędzy światem żywych i umarłych.
Kiedy wreszcie nastąpi koniec?! 0: Pewnego dnia, kiedy był małym, beztroskim chłopcem, hasał z rodzeństwem po wrzosowiskach wokół Little Hangleton. W wysokich trawach czaił się jednak wąż. Ugryzł dziecko w łydkę, a rodzeństwo w ostatniej chwili sprowadziło na miejsce pomoc. Othello niemal zmarł. Po tym doświadczeniu matka postanowiła uświadomić chłopca o dziedzictwie McKinnonów. Między innymi przez to ma on dziwną relację ze śmiercią.
Popularność 0: Mężczyzna znany jest w kręgu mieszkańców Little Hangleton jako osoba, która przygotowuje ich zmarłych do godnego pochówku. Wszyscy w wiosce wiedzą, że w tym celu można się zwrócić właśnie do niego. Coraz częściej przychodzą do niego również osoby, które potrzebują pomocy medium. Znany jest on również na Podziemnych Ścieżkach jako były księgowy Kościanego Zamtuza.
Znajomość półświatka II: W ciągu kilku lat pracy w Kościanym Zamtuzie, zawarł kilka przydatnych znajomości w londyńskim półświatku. Wie, gdzie załatwić szemrane sprawunki. Wciąż odwiedza Podziemne Ścieżki.
Tworzenie świec i kadzideł I: Othello osobiście wytwarza świece, które towarzyszą uroczystościom pogrzebowym.
Zielarstwo I: Hoduje zioła w ogródku swojego domu. Nieopodal cmentarnej ziemi rosną ponoć najlepiej.
Magiczny antytalent: kształtowanie III: Othello na dość wczesnym etapie nauki odkrył, że tworzenie jest jego piętą Achillesową. Magia kształtowania najzwyczajniej go nie słucha. Każda próba jej użycia kończy się zniszczeniem.
Zbieracz I: Mimo niechęci do bałaganu, Othello kupuje i zbiera mnóstwo dziwnych rzeczy. Jego półki zajęte są przez dziwaczne akcesoria z Nokturnu i Podziemnych Ścieżek, minerały i zielniki, a na ścianie ma kolekcję ciem. Ma skłonność do wydawania pieniędzy na rzeczy, które nie są mu potrzebne.
Podejrzany I: Trudno rozgryźć, co jest nie tak z Othellem. Niby wszystko wydaje się być w porządku, a jednak kiedy się go spotyka, można poczuć niepokój. Jakby ukrywał w sercu coś mrocznego, a jego intencje nie były do końca czyste. Nie pomagają dziwaczne przedmioty, które gromadzi w swoim gabinecie, a także fakt, że zawsze chodzi ubrany jak na pogrzeb.
Nerwica natręctw I: Nieporządek niesłychanie irytuje Othella. Być może ma to związek z jego przeszłością w księgowości.
Toksyczna rodzina II: Matka Othella to nader sprytna kobieta. Zajmuje administracyjne stanowisko w Kościanym Zamtuzie i to właśnie w tym zdarza się jej potrzebować pomocy syna. Ten jest gotów narazić się na niebezpieczeństwa tylko, żeby uzyskać aprobatę matki, która przecież z niebywałym poświęceniem go wychowała. Othello nie chce jej zawieść po tym, jak wybrał ścieżkę życia charakterystyczną dla rodziny od strony ojca.
Wyuzdany I: Othellowi zdarza się szukać doświadczenia la petite morte w ramionach nieznajomych kobiet i mężczyzn. Łudzi się, że jest to poniekąd doświadczenie zbliżone do mistycznego. Tak naprawdę zaś stanowi to dla niego chwilową ucieczkę w sferę życia, z łap wszechobecnej śmierci.
Flegmatyk I: Othello nie lubi się spieszyć, dlatego wszystko stara się robić w odpowiednim czasie. Jest precyzyjny i dokładny do bólu, co konieczne jest w jego pracy.
Bezsenność 0: Konsekwencje Spalonej Nocy. Postać nawiedzają koszmary związane z Runą znajdującą się w jej domu.

Edukacja: W 1954 roku poszedł do Hogwartu, gdzie trafił do Hufflepuffu. Nie ze względu na łagodne usposobienie, lecz przez swoją nienaruszalną lojalność. A może to dlatego, że nigdzie indziej nie było dla niego miejsca? Jego ulubionymi przedmiotami były obrona przed czarną magią i zielarstwo. Z transmutacją, eliksirami, zaklęciami i przedmiotami teoretycznymi radził sobie przyzwoicie. Jedynymi zagadnieniami, z którymi miał poważne trudności były zaklęcia kształtujące. Udało mu się jednak przyzwoicie zdać SUM-y i Owutemy. Po Hogwarcie został przeszkolony w zakresie księgowości, kiedy pracował w Kościanym Zamtuzie.
Doświadczenie:
1961–1965 – księgowy w Kościanym Zamtuzie
1965–1970 – asystent w mauzoleum Fawleyów
od 1970 – szef zakładu pogrzebowego „Nox Aeterna”.
Aktualne miejsce pracy: Szef zakładu pogrzebowego „Nox Aeterna”
Cechy szczególne: Blizna po wężowych kłach na lewej łydce.
Rozpoznawalność: IV – Jest on osobą znaną w kręgach Little Hangleton. Po pierwsze, zadbał o dobrą reklamę dla zakładu pogrzebowego. Co jakiś czas umieszcza też w gazetach afisze o usługach widmowidza. Po drugie, udziela się on w społeczności Little Hangleton, szczególnie wśród lokalnych przedsiębiorców. Pracował również swego czasu w Kościanym Zamtuzie, przez co jego twarz jest znana na Podziemnych Ścieżkach i Nokturnie.

Wskazówki dla Mistrza Gry

Chciałabym, żeby Othello był postacią szarą moralnie, zainteresowaną czarną magią. Jednocześnie fajne będą sesje związane z pogrzebami lub byciem medium.

Othello Fawley

U mnie nic żadne zdaje się nie znaczy,
Niczym sam przez się ten oczom widzialny
Czarnej żałoby strój konwencjonalny;
Wietrzne z trudnością wydawane tchnienie,
Obficie z oczu ciekące strumienie,
Żałość na widok stawiana obliczem,
Miną, gestami — to wszystko jest niczem.
To tylko zdaje się, bo potajemnie
Można być obcym temu; ale we mnie
Jest coś, co w ramę oznak się nie mieści,
W tę larwę żalu, liberię boleści.

~ William Shakespeare, Hamlet

Poznajmy się bliżej

♦ W lustrze Ain Eingarp widzę nieokreśloną bliżej osobę. Jej twarz spowita jest w cień, lecz głaszcze mnie ona czule po włosach.
♦ Bogin przyjmuje przy mnie formę matki i ojca odwracających się ode mnie.
♦ Amortencja pachnie mi jak kadzidło, wilgotne wieczorne powietrze, kiedy to jesień przekształca się w zimę.
♦ Moje ulubione zaklęcie to Entomorphis
♦ Mój patronus przyjmuje formę Ćmy
♦ Wróżbiarstwo to dla mnie fascynująca dziedzina.
♦ Czarna magia? Cóż, jeśli pozwala poznać tajemnicę życia i śmierci, jestem gotów po nią sięgać.
♦ Za swoje największe osiągnięcie uważam założenie własnego zakładu pogrzebowego.
♦ Stoję po stronie mojej rodziny i samego siebie.
♦ Moje serce należy do nikogo. Wydaje mi się, że musi pozostać puste.