Noc miała być długa, nie wiedziała, jak bardzo będzie długa i że to, że przetrwali początek wcale nie oznaczało iż muszą dotrwać razem do jej końca. Ciepło, miało być tylko ciepłem, oczywiście, że musiało być czymś więcej, zbyt prosto by było, gdyby jedynym, co w nich uderzyła były tylko te warstwy śniegu, naprawdę chciała wierzyć, że wszystko się udało, że poszło, jak z płatka, niestety los lubił komplikować sytuacje, powinni do tego przywyknąć.

- Mogę rysować, to uczciwe, chociaż jak na lekarza mam całkiem ładne pismo, powinieneś poradzić sobie z drobnym drukiem, ale żeby nie było niedopowiedzeń to będę rysować. - Umowa miała być przede wszystkim rzetelna, skoro już ją zawierali, wydawali się całkiem zgodnie przechodzić przez jej wszystkie punkty. Nie szukali dziur w całym, przeszli z kłótliwości do zgody, całkiem szybko, nie ma się co dziwić, doświadczenie, które wspólnie przeżyli mogło zmienić punkt widzenia, pokazać, że liczy się coś więcej.

Później dostrzegła krew po opuszkami palców, ale nie tylko, dostrzegła ją wokół nich, to nie wróżyło niczego dobrego, uniosła się, pierwszy raz przyjrzała się jego twarzy, i wtedy wszystko zaczęło się sklejać. Powinna się domyślić tego, że była tylko jedna osoba, która wzbudzała w niej takie skrajne emocje, jedna, jedyna na całym świecie. Wish, jej Wish, on potrafił ją wkurwić jak nikt inny, ale potrafił też być z Prue kompatybilny jak nikt inny. Coś musiało ich pchnąć w to miejsce, żeby znowu się spotkali, pośrodku niczego, w Appalachach. Nie wierzyła w przypadki, nie w takich sytuacjach, mógł być teraz w każdym miejscu na świecie, a był tutaj, z nią. Dziwne, bardzo dziwne.

Musiała mu pomóc, ta krew, było jej zbyt wiele, na szczęście to właśnie robiła - pomagała ludziom, była lekarzem, nie była już dziewczynką z Hogwartu, która musiała sugerować mu wycieczki do skrzydła szpitalnego, sama mogła coś zrobić, to było dość istotne w tej sytuacji, bo nie było tutaj poza nimi żywego ducha. Była tylko ciemność, gwiazdy, śnieg pod nimi i głucha cisza. Mogło być gorzej, mógł nie oddychać, nie mówić, trochę się plątał, ale walczył jak zawsze, paplał, nadal paplał i oby robił to jak najdłużej.

Nie zastanawiała się zbyt długo, od razu przeszła do rzeczy, musiała zobaczyć, gdzie został ranny, co sobie uszkodził, krwi było bardzo dużo, szkarłatna kałuża pojawiła się między nimi, więc zimnymi, skostniałymi palcami zaczęła przesuwać jego ubranie. Musiał jej to wybaczyć, warunki nie były szczególnie sprzyjające.

- Nigdy się to nie zmieni, zawsze tak będzie. - Zawsze, bo nie pozwoli mu dzisiaj stąd odejść, to nie był jego czas, jego pora na to, by żegnać się z tym światem, nie mogła do tego dopuścić, a wiadomo, że jak ona się na coś uparła to nie było innej możliwości. Jeśli trzeba będzie to sama będzie walczyć ze śmiercią nawet na pięści, odpędzi ją stąd, tak, żeby Kostucha uciekała w podskokach.

- Tak już mam, muszę sprawdzić okaz z którym ma być podpisana umowa, żeby ktoś nie wcisnął mi bubla. - Próbowała brzmieć lekko, próbowała żeby nie dostrzegł tego napięcia, które się w niej pojawiło, zmiany tonu, bo naprawdę się przejęła, przeszła też już w ten inny tryb medyka, chociaż w przypadku kogoś na kim jej zależało trudno było się dystansować, był czymś więcej niż przypadkiem medycznym, zawsze był i zawsze miał być, musiała jednak odpowiednio się skupić, aby mu pomóc. Zaczęła uciekać ranę, to był początek, powinna sięgnąć po różdżkę i zacząć działać, nie miała zamiaru dopuścić do tego, żeby umarł jej na rękach.

- Spodziewam się, bo zawsze tylko ja Cię tak nazywałam. - Miała świadomość, że może uznać to za omamy, że aktualnie umysł płatał mu figle - nic dziwnego stracił dużo krwi, ale już jej nie tracił, to było pierwszym sukcesem, drobnym bo drobnym. Nie miała pojęcia jak doszło do tego, że dopiero zauważyła uraz, że on nic nie wyczuł, że nie powiedział. Być może to stało się przez adrenalinę krążąca w ich krwi.

- Jeśli w ten sposób spędzasz wolny czas, jeśli robisz to mnóstwo razy, to ktoś musi Ci powiedzieć, że to nie jest dobrą rozrywką, to nie jest bezpieczne, czeka nas poważna rozmowa na ten temat. - Umieranie nie powinno być zabawą, w jej oczach wyglądało to właśnie w ten sposób, musiał uważać, dbać o siebie, nie dopuszczać do takich sytuacji, jeśli robił to na co dzień, to prawdopodobieństwo spotkania się ze śmiercią było naprawdę duże.

Niby nadal mówił, ale widziała, że szło mu to dużo ciężej, nie dziwiło jej to, taka strata krwi... Mogła doprowadzić do śmierci. Nie mógł się nadwyrężać, ale nie mógł też zasnąć, musiała działać szybciej. Odsunęła odrobinę chustę, aby obejrzeć dokładnie ranę, była paskudna, poszarpana, wiedziała co powinna zrobić.

- Cieszy mnie to, że jej przestrzegasz, nie jest dobrze, jest źle, ale masz mnie. - Nie zamierzała mydlić mu oczu, pewnie już sam się domyślił, że sytuacja nie była najlepsza, to się czuło, wiedziało się, kiedy z ciałem było naprawdę fatalnie.

- Musisz mi obiecać, że nie zamkniesz oczu, że nie zaśniesz, dobrze? To kolejny dopisek do umowy, nie małym drukiem, tylko wielkimi literami. - To było ważne, obawiała się, że jak odpłynie to już się nie obudzi, to zaśnie na zawsze.

Różdżka, miała ją przy sobie, nie zgubiła jej, trzymała ją teraz w dłoni, gotowa jej użyć. - Nie jest to głupie pytanie, Prudence, mam na imię Prudence. - Warto było wiedzieć, kto grzebie ci w brzuchu, ona już wiedziała, poskładała wszystko w całość, on nie miał takiej możliwości, znajdował się na granicy światów, trudno było mu zebrać myśli, to było skomplikowane.

- Miało prawo się rozjechać, pozwolisz mi sobie pomóc, prawda, musisz się trzymać, kiedy będę pomagać, to pewnie będzie bolało, ale skoro już masz w tym doświadczenie, to nie będzie tak źle. - Wolała uprzedzić go, co zamierza zrobić, to nie było pytanie, nie tak do końca, nie pytała go czy może to zrobić, to była jej powinność. Musiała go uratować.

Prudence uniosła głowę w stronę nieba, musiała się uspokoić, zebrać w sobie. Już kiedyś byli w podobnej sytuacji, kiedyś oglądali razem gwiazdy, leżeli w śniegu, tylko wtedy to było łatwiejsze. Spojrzała na niebo, tutaj wyglądało niesamowicie, mieniło się setkami świateł, jedno z nich było bardzo charakterystyczne, miało wskazywać północ, zawsze znajdowała się na niebie w tym samym miejscu. Gwiazda Polarna, miała być ich przewodniczką jak ruszą się z miejsca, póki co jednak nie mogła mieć pewności, że do tego dojdzie.

Nie wiedziała jeszcze, jak bardzo jest z nim źle, krwi było wiele, zbyt wiele, to musiało być bardzo poważne uszkodzenie. Oderwała wzrok od gwiazd, wróciła do niego, skupiona, przełączyła się na ten medyczny tryb, już nic nie powinno jej przeszkodzić w tej walce. On zrobił to co potrafił najlepiej, wyciągnął ich spod śnieżnej hałdy, teraz ona miała wykorzystać swoje umiejętności, to w czym była dobra. Benjy przekroczył swoje granice próbując ocalić ich przed śmiercią, teraz ona musiała wyrwać go z jej rąk. Była mu to winna za to, że ją uratował.

- Rysunki też każdy może interpretować na swój sposób, to jak z obrazami, każdy widzi w tym samym coś innego, niekoniecznie to, co malarz miał na myśli. - Mówiła do niego, chociaż jej wzrok był skierowany na jego brzuch, póki co uciskała ranę, będzie musiała jednak to przerwać, aby móc postawić diagnozę. Miała tylko swoje ręce do pracy, żadnych innych, w tak ciężkich przypadkach raczej nie musiała liczyć tylko na siebie i swoje umiejętności, nie w Mungu, tutaj jednak miało być zupełnie inaczej, była zdana wyłącznie na siebie, jego życie zależało od tego, jak szybko i dokładnie uda jej się zrobić porządek z tą raną. Zamierzała dać z siebie wszystko, musiała to zrobić, musiała mu się odwdzięczyć za to, co przed chwilą dla niej zdobił.

- Muszę, no i myślałam, że nie będziesz miał nic przeciwko temu, żebym wsadziła Ci ręce pod ubranie... - Starała się go rozpraszać, zajmować rozmową, istotne było bowiem, aby jej tu nie odpłynął, musiał pozostać przytomny, nie mógł zasnąć, dzięki rozmowie trudniej będzie mu zamknąć oczy.

- Domkniemy go jeszcze dzisiaj. - Nie widziała innej opcji, chwyciła mocniej różdżkę w dłoni, potrzebowała więcej czasu, doskonale zdawała sobie sprawę, jakie zaklęcie jej go da, nie zastanawiała się nad tym zbyt długo, zresztą nie sądziła, aby miał jakiś problem z tym, po którą dziedzinę magii chciała sięgnąć.

- Egzemplarz powystawowy to jeszcze nie najgorsza z możliwości, chyba mogę to zaakceptować.- Mówiła do niego nadal, ręką jednak przesuwała po ranie, ostrożnie, powoli, chcąc wyczuć pod opuszkami palców, każdą, nawet najmniejszą zmianę. Musiała działać po kolei, krok po kroku, wykonywać wszystkie punkty z listy, dzięki czemu niczego nie przegapi, nic jej nie umknie.

- Póki co, nie macam Cię dla przyjemności, ale to też zmienimy, może nawet przed poważną rozmową dojdziemy do tego punktu, żebyś też miał coś z życia, zresztą łatwiej będzie mi wtedy negocjować wszystko przy rozmowie. - Trudno było jej się skupić na odpowiedziach, bo próbowała zlokalizować dokładnie miejsce krwawienia, sprawdzić, co właściwie mu się stało, jednak nie przestawała do niego mówić, wiedziała, że było to bardzo ważne w tej chwili.

- Fakt, teraz nie ma już odwrotu, należysz do mnie i nie zamierzam Cię nikomu oddać, a i podrzucić, tak już zostanie, nie ma reklamacji na towary powystawowy. - Brnęła dalej, w głowie układała już jednak plan działania, właściwie to kolejny, bo odhaczała punkty z pierwszego, i już przechodziła do drugiego. Nie szło jej najgorzej, upływający czas nie był jednak jej sprzymierzeńcem, stracił zbyt wiele krwi.

Mówił dalej, trochę mieszał się w treści, ale nie przestawał paplać co było naprawdę wskazane, dzięki temu jej nie odpłynie, nie odejdzie na rękach, nie zamierzała do tego dopuścić, bo mieli przetrwać tę noc razem, to było bardzo proste, nie mogło być inaczej, nie po tym, co już przeżyli do tej pory.

- I co, poległeś kiedyś? Czy nigdy nie udało jej się do tego doprowadzić? Pewnie byłeś taki uparty, że nigdy nie udało jej się zobaczyć jak nie zdajesz. - Zagadywała go, ciągle sprawdzając jego stan zdrowia, oddychał w miarę spokojnie, ścisnęła mocniej jego nadgarstek, aby zobaczyć, jak wygląda puls, liczyła w głowie sekundy, więc przez moment nie odpowiadała mu ani słowem, musiała się skupić na tym.

- Wiesz, teraz też przechodzisz test, to bardzo trudny do przejścia test, ale jak go przejdziesz to nie widzę innej opcji, jak to, żeby faktycznie dać nam szansę, po czym takim nie wypuszczę Cię tak łatwo, może nawet pomyśle o założeniu gniazda. - Rozmawiała z nim nadal, odwracała uwagę od bólu, od krwi, od tego, co się z nim działo.

- Uważaj, możesz poczuć się dziwnie. - Musiała kupić mi więcej czasu, postanowiła go uprzedzić nim sięgnęła po różdżkę, mruknęła cicho pod nosem zaklęcie, Enerwate. Chciała przelać swoje siły witalne na niego, przekazać energię niezbędną do przeżycia.

Nie miała pojęcia, czego właściwie szukała w gwiazdach, być może liczyła na to, że wskażą jej one teraz drogę, na pewno tą metaforyczną, bo sytuacja, w której się znajdowali nie była najłatwiejsza. Nie wyczytała jednak z nich nic konkretnego, musiała w tym momencie liczyć tylko i wyłącznie na siebie i na swoje umiejętności. Nikt jej tutaj nie pomoże, a naprawdę był to ten raz, gdy nie wybaczyłaby sobie, że kogoś zawiodła. Wiedziała, że bywały takie przypadki, w których nie dało się komuś pomóc, fatalne, z którymi nie dało się walczyć. Ten też nie wyglądał najlepiej, jednak w tej chwili była gotowa zrobić dosłownie wszystko, aby jej się udało. Nie widziała innej możliwości, nie tym razem. Nie akceptowała tego, że coś mogłoby nie pójść po jej myśli.

- Sprawdzimy później, czy faktycznie będziesz protestował, jeśli pojawi się taka możliwość. - Tak, mówiła o kolejnych razach, bo naprawdę chciała widzieć przyszłość, o której już dyskutowali, zamierzała doprowadzić te głupie gadanie do skutku, chociaż wcześniej wydawało jej się raczej słowami rzucanymi na wiatr, mrzonkami, to teraz zamierzała zrobić wszystko, aby mogli sprawdzić, czy faktycznie będzie jeszcze im pisane coś razem przeżyć, bo miał żyć, nic jej więcej nie obchodziło.

- Warto jest mieć na co czekać. - Rzuciła jedynie krótko, mając nadzieję, że to też odrobinę pomoże. - Aktualnie możesz to sobie tylko wyobrażać, później sprawdzimy, czy te wyobrażenia były dalekie od prawdy. - Dobrze było mieć jakiś cel w życiu, nawet jeśli wydawał się on bardzo głupi. Nie bez powodu sięgnęła po to póki co, chciała mu powiedzieć, że będzie też więcej, że wcale nie tracił życia na jej rękach, chociaż to niekoniecznie było bliskie prawdy.

Było z nim źle, tracił wiele krwi, to nie wróżyło niczego dobrego, ale mieli przetrwać tę noc razem, mieli wyjść z tego cało, ona i on, na pewno nie zamierzała dopuścić do tego, by stało się inaczej, nie dzisiaj.

- Zapamiętam, ja zawsze wszystko pamiętam. - Dodała jeszcze, nie widziała w tym w tej chwili nic złego, mógł to wykorzystywać jako argument do końca życia, tylko musiał przetrwać tę noc. Mogła się w ten sposób poświęcić, chociaż czy naprawdę było to jakimkolwiek poświęceniem? Nie wydawało jej się. W tej chwili mogła mu obiecać wszystko, byleby przetrwał, walczył o siebie, nie zasypiał.

- Będę miała na uwadze wszystkie te prośby, zresztą chyba już zauważyłeś, że jak już coś robię to tylko i wyłącznie profesjonalnie i z zaangażowaniem, macanie też się w to wpisuje. - Być może nie wiedział o niej zbyt wiele, nie miał szansy jej poznać, ale niektóre rzeczy mógł dostrzec na pierwszy rzut oka, miała nadzieję, że to zauważył.

- Tak, jakoś Cię naprawię i będziesz jak nowy, nikt nie będzie wiedział, że to egzemplarz powystawowy. - Musiała tylko w końcu go poskładać, zająć się nim odpowiednio, nie pozwolić mu odejść, później będzie z górki. - Jeśli ja to zrobię, to nikt inny nie będzie mógł rościć sobie prawa do użytkowania, bo to ja dokonałam renowacji. - Podkreśliła to, żeby nie było w tym żadnych niejasności. Prowadzili dalej tę dziwną rozmowę, nie przestawała do niego mówić, jednak jej ręce robiły swoje - nie przestawały działać. Musiała mu pomóc.

- To świetnie, bo jestem dobra w zadawaniu głupich pytań, idealnie się dopełniamy. - Nie zamierzała pozwolić mu zamilknąć, nie tym razem, być może wcześniej wkurzał ją swoim gadaniem, ale miała wrażenie, że to wydarzyło się bardzo dawno temu, a przecież minęła dopiero chwila, tyle, że tak wiele się podczas niej stało, jakby znajdowali się teraz w zupełnie innym życiu.

- To są różne definicje tego jak można polec? Chodzi mi o to, czy kiedyś coś poszło nie po Twojej myśli, poddałeś się, odpuściłeś, coś w ten deseń. - Próbowała mu to wytłumaczyć, szło jej jednak raczej koślawo, bo skupiona była na czymś zupełnie innym.

Decyzja, którą podjęła była szybka. Pozostała jej tylko jedna metoda, dzięki której mogła mu pomóc. Sięgnęła po różdżkę i po zaklęcie, które znała, chociaż pewnie nie powinna. Zgłębiała różne tajniki magii, nekromancja interesowała ją od kilku lat, bo miała wiele wspólnego za równo z życiem i śmiercią, być może była nielegalna, może nie wszyscy ją akceptowali, uważała jednak, że czasem warto z niej skorzystać. Dobrze, że miała szansę wiele razy sprawdzać zaklęcie, którego użyła, widać było po tym, jak je rzuciła, że to nie były jej początki, miała już spore doświadczenie. Oddychała spokojnie i czuła, że coś się zmienia, robiła się coraz słabsza, ale wiedziała, że potrwa to tylko chwilę, przelewała swoje siły witalne w niego, chciała kupić mu więcej czasu, nie widziała w tej chwili innej możliwości.

Pomogło. Dostrzegła zmianę. Kiedy skończyła rzucać zaklęcie odetchnęła z ulgą. Udało się, ukradła śmierci trochę czasu, nie, nie tylko trochę, zdecydowanie zmierzali ku lepszemu, naprawdę w to wierzyła.

- To zależy, każdy ma swoje standardy, te moje są nieco lepsze niż niektórych uzdrowicieli. - Najwyraźniej zrozumiał z jakich metod korzystała. Nie czuła się źle przez to, że ją na tym przyłapał, nie wiedziała jakie miał zdanie na ten temat, jednak nieszczególnie ją to obchodziło - najważniejsze były bowiem efekty rzuconego zaklęcia, które się pojawiły. - Och, czyli też masz doświadczenie w omijaniu protokołu, doskonale się składa. - Nie musiała się więc niczym martwić, nie, żeby wcześniej jakoś szczególnie się martwiła. - Tak, to nie jest szczególnie legalna metoda, ale jak widać przynosi bardzo skuteczne efekty, a to jest dla mnie najważniejsze. - Nie zamierzała mówić nic więcej, wiedziała, że nie musi, doskonale wiedział z jakiej dziedziny magii korzystała. Nie wiedziała, czy miał z nią kiedyś do czynienia w ten sposób, ale zawsze musiał być ten pierwszy raz, prawda?

Odezwał się znowu, teraz ton jego głosu brzmiał poważniej, jakby coś się zmieniło. Nie do końca jej się podobało, wolała chyba tę wersję, która paplała co jej na język przyniesie. - Nie dzisiaj. - Mruknęła jedynie na to, że radził tutaj sobie sam. Nie tym razem, nie było w ogóle takiej opcji, nie po tym, co dla niej zrobił. Kiedyś radził sobie sam, ale to się zmieniło, kiedy lawina zaczęła pragnąć ich śmierci, a on ich przed nią uchronił. To było dla niej jasne, jak ten księżyc, który wisiał na niebie, w ogóle nie chciała tego słuchać, co miał jej do powiedzenia. Skupiła się więc na ranie, którą nadal uciskała, zaczęła mruczeć po cichu zaklęcia i dyskretnie poruszać różdżką, aby jakoś poradzić sobie z tym krwawieniem, miała teraz więcej czasu, zyskała go dla niego.

Słyszała jego głos, wyłapywała słowa, jednak póki co je ignorowała. Skupiała się przede wszystkim na swoim zadaniu, zamierzała go postawić na nogi, bez względu na to, ile miało ją to kosztować sił.

- Nigdzie bez Ciebie nie pójdę. - Odparła w końcu bardzo stanowczym tonem głosu.

- Po pierwsze zgubiłabym się dużo szybciej, niż Ci się wydaje, po drugie nie potrafię korzystać z broni, po trzecie potrzebuje kogoś kto wie, jak się zachować, gdy gonią mnie takie warstwy śniegu. - Trzy argumenty miały wystarczyć, nie mogła w tej chwili szukać więcej, bo musiała się skupić, zasklepiała jego ranę, żałowała, że nie miała swoich eliksirów, które mogłaby w niego wlać, ale to musiało wystarczyć, przynajmniej na tę chwilę. Trudno, później będzie musiała ocenić szkody i jakoś je naprawić, najważniejsze było to, że nadal oddychał i nadal gadał te wszystkie głupoty.

- A co jeśli ja wcale nie chcę szukać? Jeśli już znalazłam? - Miała zadawać mu głupie pytania i to robiła. Nie podobało jej się to podejście, naprawdę sądził, że po tym wszystkim miała zamiar zostawić go w tym śniegu, pozwolić mu tu umrzeć w samotności? Bardzo się mylił. Robiła wszystko, aby dać mu kolejną szansę, wyrywała go właśnie z ramion śmierci i ta walka wcale nie wyglądała na przegraną.

- Dobrze to słyszeć, mam nadzieję, że nic się nie zmieniło w tym nastawieniu. - Liczyła na to, że w tej chwili miał w sobie siłę na kolejne dam radę. To był idealny moment na to, aby pokazał jej, że faktycznie tak było, by nie rezygnował, tylko walczył do końca o jeszcze jedną szansę.

- To może sporo komplikować, ale możesz nie wiedzieć wszystkiego, może chciała Cię takiego, tylko coś innego jej na to nie pozwalało. - Miała świadomość, że nie miał pojęcia z kim rozmawia, że majaczył, mogła mu się mieszać rzeczywistość ze wspomnieniami, to było całkiem normalne w sytuacji, jakiej się znalazł, podtrzymywała jednak rozmowę, wierzyła, że jeszcze dojdą do momentu, w którym odkryje, że to naprawdę była ona i wtedy się zdziwi, będzie mógł jej rzucić kolejne wyzwanie, które przyjmie, jak zawsze gotowa do działania. Zawsze to robili, nie sądziła jednak, że mógł widzieć w tym coś złego, doprowadzali się do szału, ale przecież tylko dzięki temu mogli mieć ze sobą coś wspólnego, przynajmniej na pewnym etapie ich znajomości.

- Niezbadane są koleje losu, po prostu nie miałeś pojęcia, że ktoś taki jak ja trafi na Ciebie, ale mogę Ci wybaczyć to podejście, dobrze, że już zdążyłeś je zweryfikować, bo bym się rozczarowała. - Nie pytała o rozwód, nie miała pojęcia nawet, że zdążył się ożenić, nie był to dobry moment na podobne pytania. Wolała się skupić na czymś innym.

- Nie ma się co dziwić, że warunki są nietypowe, skoro trafił się taki wyjątkowy egzemplarz. - Dodała jeszcze, bo faktycznie cała ta sytuacja była naprawdę nieprzewidywalna. Leżał na śniegu, krew jeszcze przed chwilą wylewała się z jego ciała, a teraz rozmawiali o ich ewentualnej, wspólnej przyszłości, to było naprawdę dziwne, ale czuła, że to, co robią jest właściwe, inaczej przecież nie brnęłaby w to, aż tak bardzo, chciała, żeby miał jakąś wizję na przyszłość, nadzieję, cokolwiek, co jeszcze mogłoby wzbudzać w nim chęć walki o życie.

- Tak, to, co robię jest bardzo alternatywne, więc musisz być moim partnerem w zbrodni, przepraszam, że postawiłam Cię przed faktem dokonanym, ale trochę nie miałam wyjścia. - Nie, żeby naprawdę było jej przykro z tego powodu, te rzucane pod nosem zaklęcia przynosiły efekty, wiedziała, że uda im się stąd wyjść razem, później będzie musiała powtórzyć swoje działania, wypadałoby jednak, aby nabrała odrobinę siły, jakoś im się uda, kiedy współpracowali zawsze im się udawało.

- Nie będzie żadnych zeznań, już ja się o to postaram. - To była chyba najprostsza metoda, aby nie doprowadzić do tego, żeby musiał dla niej kłamać, czyż nie?

W pewnym momencie ziemia zadrżała, a może jej się wydawało? Nie miała pojęcia, co się stało. Śnieg pod nogami gdzieś przepadł, zniknął, nadal trzymała dłonie na jego ciele, tyle, że teraz, teraz znaleźli się w zupełnie innym miejscu. Pod nogami miała piasek, pod jego ciałem był piasek, słońce wisiało wysoko na niebie i okropnie świeciło, to nie była już noc, tylko sam środek dnia. Uniosła głowę, żeby rozejrzeć się po okolicy, i wtedy zobaczyła dwa kangury, które znajdowały się kilkanaście metrów od nich, przeniosła wzrok na swoje ciało, nie miała już na sobie zimowych ubrań, spojrzała na niego - również wyglądał inaczej. Nie do końca wiedziała co się wydarzyło. Nie miała pojęcia, będzie się nad tym zastanawiać później.

- Jest trochę lepiej? - Zapytała jeszcze, musiała wiedzieć, czy jej działania przynosiły oczekiwane efekty.

- Więc wybierz opcje, która bardziej Ci się podoba, nie będziesz mógł mi zarzucić, że nie dałam Ci wyboru. - W tym wypadku groźba, czy obietnica łączyły się z tym samym, nie miała problemu, aby wybrał nazewnictwo, niczego to nie zmieniało. - Nie wiem, czy do końca można nazwać to talentem, ale skoro tak uważasz. - Nie pytała o to jaka jest, chyba wiedziała o co mu chodzi, zresztą nie chciała go teraz męczyć, bo sytuacja nadal nie była szczególnie wesoła, pewnie kiedyś będą mieli okazję, aby do tego wrócić, no i spełnić te wszystkie groźby i obietnice, które między nimi padły. Tej myśli się trzymała. Najważniejsze było to, aby przetrwać ten najtrudniejszy moment, miała wrażenie, że są coraz bliżej tego.

- Mogę Ci udowodnić, że wcale tak nie jest. Możemy przeprowadzić test, następnym razem to ja nas poprowadzę, zmienisz zdanie jak wylądujemy pośrodku niczego. - Bo przecież miały być kolejne razy, nie przyjmowała w ogóle wersji, w której miałaby to być ich ostatnia, wspólna wędrówka, wierzyła, że stać ich na więcej, no i w to, że to nie miał być dzień, w którym odejdzie. Wszystko wydawało się ku temu prowadzić, bo nadal do niej mówił, nadal był w stanie zebrać myśli, nie odpływał, więc metody, które stosowała działały. - O, to ciekawe, nie spodziewałam się, że tak łatwo dostrzeżesz odpowiedni argument, szybko poszło. - Dogadali się więc, co do tego, że nie może go zabraknąć gdzieś obok, bo przecież lawiny zdarzały się bardzo często i ktoś musiał jej pomagać przed nimi uciekać, dobrze, że patrzyli na to w ten sam sposób. Zgodność była bardzo istotna.

- Nikt nie mówił, że będę grać fair. - Wzruszyła jedynie ramionami, z których posypały się drobne płatki śniegu. Kiedy mogła osiągnąć swój cel nie przestrzegała zasad, powinna go chyba o tym uprzedzić, chociaż, czy na pewno? Nie warto było od razu pokazywać wszystkie swoje karty.

- Dobrze to słyszeć, te cechy są nam dzisiaj wyjątkowo potrzebne, naprawdę chcę zobaczyć, jak bardzo uparty jesteś. - Być może nie chodziło jej konkretnie o nieodpuszczanie innym, a walkę o siebie, ale akurat te cechy charakteru mogły ją tylko ułatwić, wierzyła, że jak się uprze to naprawdę będzie w stanie uciec przed śmiercią, wszystko było na dobrej drodze, jeszcze trochę, musiał wytrzymać jeszcze trochę, a wszystko się ułoży. - Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają i pewnie nie zmienią, musisz do tego przywyknąć. - Zdawała sobie sprawę z tego, że potrafiła być wrzodem na tyłku i faktycznie komplikować najprostsze sprawy, ale czasem to było potrzebne. - Wiem, że to nie jest uczciwe, ale są momenty w których uczciwość nie jest najważniejsza, a osiągnięcie celu. - To był jeden z takich momentów, mogłaby go nawet później przeprosić za to, że nie była do końca w porządku i korzystała z argumentów z których nie powinna, musiał tylko dotrwać do tego później. Będzie miała to na pewno na uwadze, kiedy już opuszczą to miejsce.

- Jestem dobra w takie rzeczy, szybko analizuję i odnajduję sens tam, gdzie inni szukają go latami. - Powiedziała całkiem pewnym tonem głosu. Wiedziała, że podobna weryfikacja mogła zająć wieczność, tyle, że nie do końca ją mieli, kiedy zaczynali rozmawiać, musiała więc nieco wszystko przyspieszyć, grunt, że doszli do jakiegoś konsensusu. - Dobrze, że Ciebie również to cieszy, głupio by wyszło, gdyby tylko jedna strona była zadowolona z takiego szybkiego obrotu spraw. - Nie sądziła, żeby ją oszukiwał, chociaż mógł majaczyć. To jednak nie było w tej chwili istotne, grunt, że ciągle do niej mówił i nie zasypiał. To było najważniejsze, mogła mu dalej zadawać głupie pytania.

- O, więc jesteś czarnowidzem, muszę to dopisać do listy. - Wiedziała, miała świadomość, że nie wierzył w zrządzenia losu, raczej uważał, że sam zasłużył na wszystko, co dostawał. Nieco się w tym różnili, bo Prue jednak uważała, że istnieje jakaś siła wyższa, która wpływa na to, co działo się w jej życiu. - Tylko później nie miej do mnie pretensji, jak coś pójdzie nie tak partnerze, dobrze jest mieć zasługi, ale mogą pojawić się też jakieś komplikacje, nie chcę być odpowiedzialna za wszystko. - To było dla niej trochę zbyt wiele.

Zmrużyła na moment oczy. Musiała na chwilę odpłynąć, zatonąć w swoich wspomnieniach. Miała wrażenie, że jeszcze kilka sekund temu czuła pod palcami chłodny śnieg i ciepłą krew, a teraz wszystko się zmieniło. Słońce paliło jej skórę, pod opuszkami palców czuła rozgrzane ciało. Zdecydowanie przyszło jej zatracić się we wspomnieniach, czasem tak miała. Świat nagle przestawał istnieć, pozostawała w nim tylko ciałem, a jej myśli błądziły, bardzo daleko, nie wiedzieć czemu. Zdarzało jej się to w różnych momentach, to musiał być jeden z nich. Minęło już przecież trochę czasu od tej nocy w Appalachach, którą udało im się jakoś przetrwać.

Prychnęła cicho. Jasne, faktycznie to żadne osiągnięcie, jeszcze żył, jak na to, jaki tryb życia prowadził to raczej nie było takie oczywiste. - Dopóki będę blisko to nie ma szans na to, żebyś przestał żyć. Musisz się do tego przyzwyczaić, tak samo jak do tego gorąca, raczej szybko stąd nie wyjedziemy. - Słońce faktycznie grzało wyjątkowo mocno, trudno było się przed nim chować, chociaż w tej chwili zdecydowanie nie wybrali tej opcji, raczej się na nim wygrzewali i korzystali z aktualnych warunków, które panowały wokół, a miejsce w którym się znajdowali było całkiem malownicze.

- To nie zabrzmiało dobrze, wcale nie jestem straszna. - Naburmuszyła się nieco i zmarszczyła nos, po krótkiej chwili demonstracji swojego niezadowolenia na jej twarzy jednak ponownie zagościł uśmiech. Znajdowała się blisko, bardzo blisko niego, opierała się łokciem o jego klatkę piersiową, jej głowa znajdowała się tuż nad jego twarzą, ale to nie było nic wielkiego, nie w ich przypadku, zawsze do siebie lgnęli, dobrze było czasem poczuć przy sobie ciepło innego ciała, nic więcej. - Zresztą, gdyby faktycznie Ci to tak przeszkadzało to wystarczyłby jeden ruch, i mógłbyś coś na to zaradzić, nie oszukujmy się dałbyś radę mnie nawet zgnieść jedną ręką jak komara, gdybyś tylko chciał. - Jednak nic nie robił z tym, że czasem zdarzało jej się nieco za bardzo do niego zbliżać. Nie było sensu z tym walczyć, szczególnie, że nie miał nic przeciwko temu. Czuła się przy nim trochę jak w domu, którego dawno nie odwiedziła. Być może pojawiali się w swoich życiach tylko od czasu do czasu, ale była to bezpieczna przystań podczas tych wszystkich wędrówek, przynajmniej dla niej. Dobrze było mieć przy sobie kogoś, komu chociaż odrobinę zależało. Poruszyła nogą, bo piasek zaczynał ją drażnić, chciała obsypać go z łydki chociaż na chwilę, chociaż przecież zaraz znowu miała się nim pokryć, dotknęła przy tym jego nogi, zupełnie przypadkiem.

- Nic nie poradzę na to, że jesteś wygodniejszy od piasku. - Był to naprawdę bardzo istotny argument. Skoro już go przy sobie miała to zamierzała wykorzystać tę okazję, jak najlepiej się dało.

- Przez to, że tak bardzo mnie znasz, nie jestem w stanie Cię zaskoczyć, chociaż może to i lepiej, dzięki temu wiesz na co się piszesz, chociaż test nie będzie miarodajny, lepiej by było gdybyś udawał, że nie wiesz, co robię. - Tak właściwie to sama nie do końca wiedziała, ale w tej chwili nie było to szczególnie istotne. Znowu byli blisko, mogła bez żadnego skrępowania korzystać z tego, że był obok. Zupełnie ignorowała fakt, że zawsze kiedy znajdował się koło niej czuła to bardzo dziwne, niewygodne uczucie na żołądku, jakby w jej brzuchu pojawiało się stado motyli, trzymali się tej swojej przyjaźni niczym kotwicy, chociaż gdyby ktoś tylko na nich spojrzał to widziałby, że zdecydowanie nie wyglądali jak tylko i wyłącznie przyjaciele. Gdyby to była tylko przyjaźń nie zawieszałaby tak często spojrzenia na jego ustach, nie dotykałaby go gdy tylko nadarzała się ku temu okazja, a jednak to robiła, tak samo jak z ekscytacją oczekiwała tych kolejnych chwil, które mieli razem spędzić.

- Wiem, zdaję sobie z tego sprawę, zresztą nie ma silniejszego argumentu od nie miałam wyjścia, nic nie może się z nim równać, łatwo jest dzięki temu sięgać po swoje. - Przyjemny dreszcz przeszedł jej po skórze, kiedy jego dłoń zmieniła położenie. Miała wrażenie, że robi to całkiem naturalnie i nie wiedział, że ona to zauważała, starała się nie poruszyć, żeby nie widział, jakie emocje to w niej wzbudzało. Nie sądziła, że powinni, to mogło wszystko spieprzyć, z drugiej strony przecież odbywali już różne rozmowy, nie zawsze jednoznaczne, tak samo jak w ich zachowaniu to w słowach nie brakowało dwuznaczności. Nigdy jednak nie było czasu, odpowiedniego momentu, by zrobić krok dalej, szkoda, a może to i lepiej, sama nie do końca potrafiła stwierdzić. Wiedziała, że nie myślała jasno, jak zawsze gdy był tak blisko, do tego słońce grzało bardzo mocno, przez co mogła podejmować irracjonalne decyzje.

Tak się złożyło, że mieli wolne, mogli spędzić dzień na plaży, jakby nie znaleźli się tutaj tylko dlatego, że znalazło się jakieś zlecenie do wykonania. Byli trochę jak turyści, mogli leżeć plackiem, nic nie robić, cieszyć się swoją bliskością. Taki dzień przerwy dobrze im zrobił, nie musieli za niczym gonić, przed niczym uciekać, to niosło ze sobą swojego rodzaju ukojenie. Każdy potrzebował odpoczynku, od czasu do czasu, a jeśli mógł go zaznawać w miejscu tak malowniczym jak to, to oznaczało, że coś w swoim życiu robił dobrze, bo nie wszyscy mieli podobne okazje.

- To zależy, jeśli Twoim koszmarem jest życie wieczne, to coś z Tobą nie tak. - Dotknęła go palcem wskazującym w klatkę piersiową, jakby chciała, żeby to co powiedziała wybrzmiało bardziej, dzięki temu drobnemu gestowi. Nie sądziła, żeby dążył on do autodestrukcji, więc nie wydawało jej się to, żeby utrzymywanie go przy życiu faktycznie miało być jego koszmarem. Dość niefortunnie ułożyła słowa, ale zrobiła to celowo. Niby co innego miała powiedzieć? Była tylko jego przyjaciółką i uzdrowicielką, nie mogła korzystać z słów, które same nasuwały się na język, bo brzmiało to dużo bardziej poważnie, jak deklaracja na którą raczej nie byli gotowi, bo przecież nie byli dla siebie kimś, kto mógł o sobie mówić w ten sposób.

- Fakt, akurat Ty nie musisz się do tego przyzwyczajać, zastanawiałam się z czego to wynika, bo to jednak nie jest całkiem naturalne, chociaż może,  niektórzy chyba tak mają, że wolą ciepło. - Ona należała do tych raczej pomiędzy, nie przeszkadzało jej ciepło, ale uważała, że miejsca w których panują niższe temperatury również mają swój urok, dlatego ceniła sobie to, że rzucano ich to tu, to tam. - Poświęcam Ci tyle uwagi, ile jestem w stanie, więcej się nie da, czasem po prostu umykają mi te oczywistości. - Szczególnie, kiedy znajdował się tak blisko niej, a jego dłonie przyjemnie muskały jej ciało, łatwo jej było się wtedy zapominać i nie kojarzyć faktów, chociaż tego nie dodała, wolała zwalić to na temperaturę. - No i słońce mogło mi trochę przygrzać.- Dodała jeszcze, aby jakoś się wytłumaczyć.

- Nie da się ukryć, że Wielka Brytania przy tym, co mamy teraz może wydawać się bardzo mało atrakcyjna. - Nie myślała jeszcze nad powrotem, póki co dobrze było jej w drodze, jednak nie sądziła, że to potrwa wiecznie, to raczej prawo młodości, był to ten moment w życiu, kiedy mogła pałać się takim zajęciem, a nie innym, zwiedzić trochę świata, nabrać doświadczenia, później pewnie będzie musiała zadecydować o jakiejś destynacji, miejscu, w którym osiądzie. Nie sądziła, żeby była w stanie żyć w ten sposób do swojego końca.

- Będę o tym pamiętać. - Oczywiście, że musiał podkreślić to, że wiązało się to z jak najmniejszą warstwą ubrań, odruchowo spojrzała na jego klatkę piersiową, która unosiła się i opadała z każdym jego oddechem, wpatrywała się w nią odrobinę za długo.

- Pogrążasz się. - Przeniosła wzrok na jego twarz. Wiedziała, że się z nią droczy, robiła to samo. Nie sądziła, że uważał ją za straszną-straszną, wcale nie musiał się z tego tłumaczyć, chociaż to było całkiem zabawne. - Czyli jednak, mam w sobie coś strasznego, może to wcale nie tak źle, dobrze wiedzieć, że masz do mnie słabość. Nie omieszkam tego wykorzystać w przyszłości. - Powiedziała to tak, jakby wcześniej tego nie zauważała, jakby to nie było najbardziej oczywistą rzeczą na świecie. On miał słabość do niej, a ona do niego, tak działo się od lat. Przez długi czas wokół siebie krążyli, zresztą dalej to robili, zbliżali się i oddalali, bo tak wyglądała ich codzienność, zawsze jednak kiedy znajdowali się blisko to było dla nich nawzajem miejsce chociaż na chwilę dla siebie.

To bywało mylące, zwłaszcza, że niby uznawali to za przyjaźń, a jednak nie do końca wyglądali jak para przyjaciół. Nigdy nie zdecydowali się jednak sięgnąć po coś więcej, nie zdarzył się jeszcze na to odpowiedni moment w czasie i przestrzeni, co jednak nie zmieniało faktu, że mogli korzystać z tych drobnych gestów, kiedy odnajdywali się chociaż na chwilę.

Kiedy leżeli na tej plaży bardzo łatwo przychodziła jej myśl, że mogłaby to robić codziennie, mieć go blisko siebie, spędzać z nim każdą wolną chwilę, podobało jej się to jak ze sobą współgrali, jak ich ciała zawsze odnajdywały do siebie drogę, chociaż nigdy nie pozwolili sobie na zupełne przekroczenie granicy. Mimo, że to nie leżało do końca w ramach przyjaźni, to jednak wydawało jej się właściwe, sądziła, że naprawdę jest tu dla niej miejsce, najlepsze z możliwych, nie chciała być w tym momencie nigdzie indziej, tu było jej najlepiej.

- Po pierwsze, pewnie znalazłbyś sobie nową, po drugie, oczywiście, że bym Cię ugryzła, po trzecie, to masz rację, z tym nie mogę walczyć, przyłapałam go kilka razy na tym, jak podpijał eliksiry z zapasów, nie ufałabym mu wcale. - Ustalili więc, że zgniecenie jej jak komara było raczej głupim pomysłem. - To brzmi bardzo poważnie, postaram się nigdy nie zawieść Twojego zaufania. - Zresztą robiła to od momentu, w którym stanęli ponownie na swojej drodze. Robiła co mogła, aby utrzymać go przy życiu i miało być tak zawsze, no zawsze dopóki ona będzie gdzieś obok. Kiedyś mogło się to zmienić, jednak raczej nie planowała tego w najbliższym czasie, miała go jeszcze trochę na podobne przygody.

Poruszył się nieco, kiedy musnęła go nogą, i obsypała piaskiem. - Przepraszam. - Odpowiedziała odruchowo, nie planowała tego, jakoś tak wyszło, miała świadomość, że piasek potrafił być bardzo irytujący, kiedy znajdował się tam, gdzie nie powinien. Dość szybko się poruszył, poprawił, jak zwał tak zwał, co sugerowało, że postanowił jakoś sobie z tym poradzić.

- Nigdy nie mówiłam, że to nie jest prawdą. Masz wiele zastosowań praktycznych, jesteś wygodny, dzięki Tobie skutecznie mogę unikać piasku, który jak wiemy lubi znajdywać drogę w miejsca, gdzie nie powinien się znaleźć, jak jest zimno potrafisz całkiem przyjemnie ogrzewać ciało, niczym wielki, przenośny termofor, tylko nie trzeba Cię ze sobą nosić, sam pojawiasz się obok, co powoduje, że w tym starciu masz przewagę. Pewnie znalazłoby się jeszcze więcej praktycznych zastosowań. - Być może powinna zrobić ich listę, chociaż przecież nie dlatego ciągle łaknęła tej bliskości, nie tylko dlatego cieszyła się na każde ich spotkanie, nie przez to za nim tęskniła, kiedy dzieliły ich kilometry. Łatwo było przyzwyczaić się do jego obecności, zbyt łatwo, nie mogła nie myśleć o tym, czy kiedykolwiek byłoby możliwe, że znajdą swoje miejsce na ziemi, postanowią zostać w nim na dłużej, chociaż spróbują... Musiała odsunąć od siebie te myśli, ona tego chciała, zamierzała gdzieś się zatrzymać, nie wydawało jej się jednak, aby to było jego pragnieniem. Doskonale odnajdywał się w drodze, potrzebował adrenaliny i przygód, nie wydawało jej się, aby brał pod uwagę możliwość stabilizacji, a szkoda.

- Myślisz, że mogłoby mi to zacząć przeszkadzać? - Uniosła brew, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, przy okazji odrobinę się poruszyła, nieco poprawiła swoją nogę, która zaczęła jej spadać z jego ciała. Na pewno miał rację, bo przecież znał ją jak nikt inny, na pewno z czasem zaczęłyby ją irytować takie pytania, zdecydowanie lepiej było pozostać przy tym, co mieli teraz.

- Przecież jeśli już postępuje się w ten sposób, to nie ma sensu pytać o cokolwiek, a kiedyś ktoś pyta, to pada właśnie niezaprzeczalny argument nie miałam wyjścia i każdy jest gotowy spojrzeć na Ciebie inaczej. To działa za każdym razem. Myślę, że wcale nie uważasz tego za irytujące, tylko głupio Ci przyznać, że jest to tylko i wyłącznie przekonujące. -  Oczywiście, że musiała dodać coś od siebie. Zresztą on działał w bardzo podobny sposób, nigdy nie pytał nikogo o zdanie, sięgał po to, co do niego należało, byli w tym do siebie okropnie podobni i ją też to na swój sposób w nim fascynowało.

Dostrzegła to, że spoglądał w bok, w stronę ludzi, którzy się tutaj z nimi znaleźli. Zajmowali się sobą, był to dzień, który każdy mógł spędzić jak chciał, ona wybrała najlepszą z możliwości, nie sądziła, że ktokolwiek z ich ekipy mógłby lepiej wykorzystać ten wolny czas. Uniosła się nieco, kiedy Benjy się odezwał. Nie zrobiła jednak tego gwałtownie, żeby nikt nie zauważył, że patrzą się na nich i szeptają coś sobie do uszu. Ludzie wiedzieli, że są ze sobą blisko, niektórym mogło to przeszkadzać. Zdawała sobie z tego sprawę. Oparła się teraz na nim obiema rękoma, najdyskretniej jak potrafiła posłała spojrzenie w stronę ludzi, którzy byli ich towarzyszami w niedoli.

Po chwili opadła na jego klatkę piersiową, już wszystko widziała i wiedziała, nie musiała dłużej zerkać w tamtą stronę. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, o kim mówił.

- Nie wydaje się być szkodliwy. - Przynajmniej jak do tej pory, tak na to nie patrzyła. Faktycznie kręcił się od jakiegoś czasu koło niej, ale nie był to pierwszy raz, niektórzy lubili towarzystwo kobiet, tak po prostu, bez żadnego kontekstu, nie widziała w tym niczego niewłaściwego. - Faktycznie dość często znajduje powód, żeby znaleźć się obok, ale to chyba nic takiego, nie masz się o co martwić, mogę mieć tylko jednego najlepszego przyjaciela. - Dodała jeszcze zaczepnie, nie sądziła, że do tego zmierzał, kiedy o tym wspominał, ale nie byłaby sobą, gdyby nie wykorzystała okazji na to, aby podkreślić, że to co ich łączyło było naprawdę wyjątkowe, nie wydawało jej się, aby była w stanie stworzyć podobną więź z kimś innym, zresztą nawet nie zamierzała próbować tego robić. Znali się zbyt długo, zbyt wiele o sobie wiedzieli, z tym nie dało się konkurować. Nikt nie wzbudzał w niej tak wielu emocji, za nikim równie mocno nie tęskniła. To mówiło samo za siebie.