Chyba każda dziewczyna na takim wydarzeniu prędzej czy później musiała trafić do łazienki, gdzie mogła przypudrować nosek, poprawić szminkę i fryzurę. Nie inaczej było z Victorią, która miała przechadzkę po ogrodzie, ale też wypiła eliksir, drinka i objadła się owoców w czekoladzie.

– Chcę to zobaczyć – parsknęła, słysząc słowa Brenny na temat Atreusa. – A co mu się stało, że miał w sobie taką żądzę mordu? – zapytała jeszcze, uśmiechając się pod nosem. – Prawda? Można odwalić akcję życia, a potem się wykpić, że co złego to nie ja – oznaczało to, że ludzie byli trochę bardziej wyluzowani, niż byliby bez tych masek, impreza spełniała więc swoją rolę idealnie. Choć niektórym to luzowało gatki aż za bardzo, jak choćby tej czarownicy, która podeszła do Christophera wyznając mu miłość, po czym chciała go pocałować. – Nie mamy żadnych topielców w sadzawce – skwitowała krótko, marszcząc przy tym brwi. – Wampirzyce i wilkołaki – parsknęła, bliska przewrócenia oczami. Wampiry na pewno odwiedzały ogród, jakieś wilkołaki pewnie też, ale obie z Brenną wiedziały, że chodzi o coś zupełnie innego. Weszły już do łazienki i ta cicha rozmowa, choć może nieco wyrwana z kontekstu, była słyszalna też dla jeszcze jednej osóbki, która już tutaj była, ale Victoria nie miała nic do ukrycia.

Spojrzała na nią zresztą, po uwadze Brenny i sama uśmiechnęła się do młodej czarownicy, którą akurat znała. Nie jakoś dobrze, ale na tyle, by być w stanie ją rozpoznać w makijażu i bez maski.

– Cześć, Lysso – przywitała się z dziewczyną i podeszła do jednej z umywalek. – Jak się bawisz?

Zerknęła krytycznie w lustro. Usta rzuciły jej się w oczy, bo szminka minimalnie jej się zjadła chyba razem z tymi owocami w czekoladzie, którymi się uraczyła. Ale przy tym spojrzała też na resztę twarzy widocznej poniżej maski zasłaniającej tylko jej górną część, tu i ówdzie makijaż wymagał poprawek, zresztą tak samo jak fryzura, postanowiła więc na chwilę ściągnąć maskę – delikatnie, i położyła ją na umywalkę, po czym wydobyła podręczną kosmetyczkę.

– Wyłowię cię – odrzekła pogodnie, jakby to miało załatwić cały problem z topielcami i topieniem w sadzawce, bo Bulstrode miał jakąś tajemnicę, związaną z chęcią zamordowania pierwszego Lestrange’a jakiego zobaczy. – Poza tym nie masz na nazwisko Lestrange, więc chyba nie masz się o co martwić? – dodała jeszcze i zerknęła kątem oka na Brennę która nad nią górowała i to pomimo wysokich obcasów, jakie dobrała do sukienki. – Nie powiedziałabym, że dodają odwagi. Raczej odejmują poczucie wstydu – bo to były tylko maski, bez płaszczy. Ludzie nadal zachowywali swoją sylwetkę, kobiety można było odróżnić od mężczyzn, kolory włosów, wzrost i tak dalej.

Na wzmiankę o Szeptusze, Victoria skrzywiła się wyraźnie.

– Przepowiadanie przyszłości bez zgody powinno być karane przynajmniej mandatem – mruknęła pod nosem, patrząc w lustro, w którym widziała też odbicie Lyssy i Brenny. Miała na to akurat bardzo jasne zdanie, tym bardziej podbite właśnie przez Szeptuchę, której nikt nie pytał, a i tak gadała, jakby była do tego proszona. Milczenie naprawdę czasami było złotem.

Wyciągnęła puder i delikatnym puszkiem poklepała się po czole. Przeszła właśnie do policzka, kiedy padło pytanie Lyssy, na które zdążyła odpowiedzieć bardzo krótko:

– Mhm – nie była to żadna tajemnica. Lyssa jednak nie czekając na żadną większą reakcję, kontynuowała. Victoria oczywiście doskonale wiedziała, że to z Lyssą Aidan poszedł na randkę, bo jego matka, zdenerwowana na swojego syna, który (nie) wysyłał ogłoszenia do gazet, że szuka żony, postanowiła wziąć sprawę w swoje ręce, a kuzyn napisał o tym Victorii, zupełnie nieświadomy, że to była jej zemsta. O której zresztą nawet go poinformowała, ale biedny nawet nie połączył kropek. Nieważne, bo i tak się nie dowie. Lyssa więc opowiadała, a Victoria słuchała, dodając tego pudru, aż ręka jej zamarła i po prostu patrzyła w lustrze w odbicie Lyssy. Trwała tak jeszcze chwilę nawet, gdy Dolohov skończyła, po czym nastąpiło ciche kliknięcie, gdy Victoria po prostu zamknęła swój puder i teraz już się odwróciła do dziewczyny, uśmiechając się na wpół współczująco, a na wpół… Brenna z pewnością znała ten uśmieszek. Nie oznaczał raczej nic dobrego i to najpewniej właśnie dla Aidana.

– Opowiadał ci o… – nie było sensu nawet powtarzać. – Musiałaś mu się bardzo spodobać, skoro poczuł się aż tak swobodnie – powiedziała niemalże bez wyrazu, ale można było dostrzec jak drży jej kącik ust. – Aidan czasami nie ma żadnego filtra do tego co mówi, a do tego ma niezwykle barwną wyobraźnię – co kończyło się… różnie. Victoria na ten przykład otrzymywała z tego powodu stos gadżetów z rybami i dostała też wyjca z piosenką autorstwa Aidana, co w ogóle rozpoczęło ten bajzel. – I sprawia w ten sposób pozór wyluzowanego gościa, co nie jest tak do końca prawdą – to był ten typ faceta, który głęboko ukrywał to, że tak naprawdę ma łeb jak sklep. Inaczej tiara w życiu nie przydzieliłaby go do Ravenclawu. Victoria miała całe życie doświadczenie z Aidanem, wiedziała więc do czego był zdolny. I był ten drugi osobnik, zachowujący się bardzo podobnie, który w ten sposób próbował ukryć swoje uczucia – zdążyła to już rozgryźć, gdy była z nim zaręczona, choć nie miało to teraz większego znaczenia, bo nie było ani zaręczyn, ani osobnika. – Porozmawiam sobie z nim. Sraka z 69 roku będzie najmniejszym z jego zmartwień – uśmiechnęła się uprzejmie. – Mam nadzieję, że poza tym zachowywał się przyzwoicie?

Zdążyła się tylko uśmiechnąć na wizję Atreusa-efla, aż żałowała, że nie miała okazji tego zobaczyć.

– Wskazówki – Victoria prychnęła. – To wiedźma, która często pojawia się na sabatach i zaczepia ludzi, którzy niekoniecznie sobie tego życzą, przepowiadając im przyszłość, albo opowiadając jakieś swoje wizje, najczęściej niezbyt miłe – ona akurat miała to nieszczęście, że Szeptucha ją zaczepiła. Ją i Sauriela na Beltane. – Ale to nie jest sabat i jakoś nie wyobrażam jej sobie w balowej sukni – zakończyła dyplomatycznie i uśmiechnęła się nieco przepraszająco.

Była bardzo bliska położenia Lyssie na ramieniu ręki, by poklepać ją i dodać jej nieco otuchy, powstrzymała się jednak. Uśmiechnęła się do niej jednak lekko. Tak, to była młoda dziewczyna, może spotykała się w szkole z jakimiś chłopcami, ale czy była kiedykolwiek na takiej prawdziwej randce? Był to prawdziwy pech, że poszła z Aidanem akurat po tej katastrofie, która spaliła dużą część Londynu, wiele przybytków, do których można było ją zabrać, były zwyczajnie nieczynne, ale czy gdyby działały, to Adi wziąłby ją do prawdziwej restauracji, a nie do jakiejś budy? Tego Victoria nie wiedziała (lecz zamierzała się dowiedzieć).

– Moja babka zwykła mówić, że mężczyźni dojrzewają do szóstego roku życia, a potem już tylko rosną. Z biegiem czasu myślę sobie, że w tych słowach jest sporo prawdy – odparła Lyssie. W sumie to wielu mężczyzn, których znała, właśnie tak się zachowywało, jakby było dużymi dziećmi i wiek niewiele tutaj zmieniał. A potem spojrzała na Brennę. – Aidan bardzo wiele rzeczy robi na pozór i na pokaz, bo tak mu jest wygodnej – ale potrafił się też przejąć i stanąć na wysokości zadania, wiele spraw jednak udawał, że go nie interesuje, by nikt mu nie zawracał dupy. A na samą randkę raczej się nie cieszył, na ile go znała, to był zdenerwowany samym faktem, że musiał na nią pójść, dlatego bardzo wątpiła, by był wyluzowany, choć nie podejrzewała go o to, by chciał, by było niemiło. Ale to była kolejna rzecz, którą musiała z niego wyciągnąć, a teraz miała przynajmniej do tego pretekst.

– Fakt, część wie jak się zachować, Brenna ci może więcej opowiedzieć – kiwnęła tutaj na przyjaciółkę. – Ale tak całkiem serio, no to przy tej pracy ma się do czynienia z różnymi ludźmi, co trochę wymusza, hmm… to bezpośrednie wyrażanie myśli – wielu brygadzistów czy aurorów było więc… trudnych w obyciu, szorstkich. Częściej dotyczyło to mężczyzn niż kobiet. I tak jak na co dzień Victoria wyrażała się ładnie, to też potrafiła rzucić soczystą kurwą, albo wymówić takie słowo jak „sraka”, co zresztą już zrobiła. Brenna miała też rację w innej rzeczy – Lyssa pewnie nie miała tu za dużo znajomych. I może należało jej trochę pomóc, by nie czuła się zbyt samotna w Anglii? – W razie czego moja młodsza siostra niedawno wróciła z Francji, gdybyś chciała towarzystwa damy, która zna jednocześnie Anglię i Francję – i zawsze mogły porozmawiać ze sobą po francusku, jeśli Lyssa czuła taką potrzebę.

– Nie martw się. Aidan mówił mi, że wybiera się z tobą na randkę, więc go po prostu… delikatnie podpytam o to i o tamto – i przyciśnie tam gdzie trzeba, wplątując przy tym niby od niechcenia, że ma nadzieję, że nie wymawiał zakazanych przy damach słów i tak dalej. „Delikatnie” w tym przypadku było ogromnym niedopowiedzeniem i Victoria uśmiechnęła się niemalże niewinnie. – O jedzeniu psów? – Victoria zdumiała się wyraźnie.

Lyssa zmarszczyła nos w jakimś średnio zadowolonym wyrazie, bo Szeptucha wcale nie brzmiała jakoś super przekonująco. Kolejna wariatka, a przynajmniej na taką mogła brzmieć. Skoro wiedziała o ludziach rzeczy których nie powinna, to Dolohóvna tym bardziej nie miała zamiaru się kiedykolwiek na nią natknąć. Aczkolwiek pozostawało pytanie czy Szeptucha nie miała zamiaru natknąć się na nią, bo biorąc pod uwagę to co mówiła Victoria, to mogło się tak zdarzyć.

- Masz bardzo mądrą babkę - odpowiedziała, odpowiadając równie lekkim uśmiechem. Mężczyźni byli... głupi. Była w tym twierdzeniu jakaś nastoletnia buta, kogoś kto mężczyzn kojarzył głównie ze szkolnych korytarzy. No dobrze, nie mężczyzn, chłopców. Ale do niedawna to właśnie wokół nich kręciła się przede wszystkim uwaga Lyssy. Nie przeszkadzało jej to jednak w tym, by podobne zarzuty wycelować w i starszych przedstawicieli tej płci, skazując na potępienie połowę ludzkiej rasy. Może dlatego tak bardzo drażniło ją w pewien sposób, kiedy ktoś się jej podobał - zaraz po słodyczy zauroczenia przychodziła gorycz uświadomienia sobie, że wcale nie było czym się zauroczyć.

- Pracujesz w BUMie? - zapytała grzecznie, przenosząc spojrzenie na Brennę. Nie miała za dużo styczności z przedstawicielami angielskiego prawa. Chociaż w sumie... Victoria, Aidan, no i ten nieszczęsny Moody na Beltane. Lista robiła się powoli coraz dłuższa i dłuższa. Pytanie czy to dobrze czy źle. - Nie wiem - odpowiedziała na propozycję Longbottom całkiem szczerze. - Wszyscy do tej pory wydawali się... - zbyt angielscy. - Zawodem.

Na wzmiankę Victorii o Primrose, pokiwała głową. Trochę niepewnie z początku, wyraźnie się zastanawiając, ale wreszcie ulegając pokusie. Posiadanie kogoś z kim mogła porozmawiać po francusku i do tego dziewczyny, zawsze wydawało się miłą opcją.

- Tak, jedzeniu psów. Bo ta buda gdzie mnie zabrał miała obrazek takiego wielkiego psa w bułce... - urwała z boleściwą miną, pozwalając by cisza odpowiednio wybrzmiała, a kobiety dopowiedziały sobie same jak się tak rozmowa potoczyła.