Ciężko było jej się obudzić. Prudence Bletchley zawsze wstawała o tej samej godzinie, miała swój stały rytm dnia, nie pozwalała sobie na rozleniwienie, to nie było w jej stylu, lubiła przestrzegać swoich rytuałów. Dzisiejszy poranek był jednak inny, niż wszystkie. Wstała, to znaczy otworzyła oczy jakieś dwie godziny później niż zazwyczaj, promienie słońca okropnie głośno świeciły tego poranka, głowa była ciężka, intensywnie pulsowała. Nie miała siły jej podnieść. Odruchowo wsunęła się głębiej w pościel, nasunęła kołdrę na twarz i leżała tak dłuższą chwilę.

Nie czuła się najlepiej, mdliło ją, głowa ważyła chyba z tonę, do tego wszystkiego zaczęły uderzać w nią wspomnienia, a raczej ich urywki, jeszcze bardziej wsunęła się w materac, najchętniej nie wyszłaby spod kołdry i utknęła w tym łóżku na wieczność. Właśnie, pojawiły się wspomnienia, ale nie do końca pełne, kilka scen, nie miała pojęcia jak dotarła do dormitorium, jak właściwie pokonała drogę na wieży.

Obserwowała gwiazdy, później pojawił się Wish, w tej swojej śmiesznej czapce z rogami, zaczęli rozmawiać i było jak dawniej, a może nawet zupełnie inaczej, ale nadal miło, bardzo miło. Pili alkohol, bardzo dużo alkoholu, a ona nie robiła takich rzeczy, jak zawsze dała mu się sprowadzić na złą drogę, nikomu innemu by na to nie pozwoliła, miała tego świadomość, a teraz nie wiedziała, co się do końca między nimi wydarzyło, skoro była pijana mogła nie ignorować tego uczucia, które pojawiało się w jego obecności, które zawsze miało pozostać zakopane bardzo głęboko. Przełknęła głośno ślinę, zacisnęła mocno dłonie na pościeli, przerażona. Pamiętała wszystko. Zawsze pamiętała wszystko, tak już miała, a tym razem pojawiła się czarna dziura, zero konkretów, tylko urywki, dla osoby takiej jak ona to było naprawdę dramatycznym przeżyciem.

Wysunęła się w końcu spod kołdry, chwilę zajęło jej przyzwyczajenie się do jasności dnia, usiadła na łóżku, dopiero teraz zobaczyła, że na poduszce miała tę jego czapkę, kolejne wspomnienie, byli na zewnątrz, oglądali gwiazdy, nie wiedziała tylko co było dalej, co jej umykało, czego nie wiedziała. Przesunęła językiem po ustach, były cholernie suche, chciało jej się pić, bolała ją głowa, czuła się fatalnie, fizycznie i mentalnie, nie podobało jej się to, że nie pamięta. On pewnie pamiętał, ona nie, miał nad nią przewagę.

Rozmawiało im się całkiem miło, może nawet, aż zbyt miło? Czy to była tylko magia świąt, czy mieli do siebie jakiś sentyment, trudno jej było stwierdzić. Wiedziała tylko tyle, że nigdy nie doprowadziła się do takiego stanu, nigdy jeszcze, aż tak nie straciła nad sobą kontroli, i ją to przerażało, okropnie. Panikowała, powinna chyba ustalić, co się stało, co robili później, jak znalazła się w dormitorium Krukonów. Bardzo dużo pytań - żadnych odpowiedzi, to było straszne.

Kiedy się podniosła, miała wrażenie, że świat nadal odrobinę wiruje, to nie było przyjemnym uczuciem, wręcz przeciwnie, najchętniej zostałaby dalej w łóżku, przeleżała w nim cały dzień, zawinięta w kłębek, ale wiedziała, że powinna pojawić się na śniadaniu w Wielkiej Sali.

Ogarnęła się na ile była w stanie, kiedy widziała swoje odbicie w lustrze nie do końca była zadowolona, nie był to dzień w którym prezentowała się najlepiej, dlaczego w ogóle jej na tym zależało? Nigdy się tym nie przejmowała. Pamiętała jak siedzieli razem na parapecie, bardzo blisko siebie, pamiętała jak szybko biło jej serce, pamiętała, że było miło, chciałaby, żeby jeszcze kiedyś było miło, tylko, że pojawił się taki dziwny głos w głowie, co jeśli zrobił to specjalnie? Jeśli ją upił, żeby nie pamiętała? Czy tak świetnie by udawał, że znowu umieją ze sobą rozmawiać? Nie wiedziała, chyba nie, ale czy na pewno? Przełknęła głośno ślinę, im więcej myślała, tym bardziej zdawała sobie sprawę, że mogła być zbytnio naiwna, głupia Prudence.

W końcu opuściła dormitorium i pospiesznie ruszyła w stronę Wielkiej Sali, spóźniona, bo przecież wstała dzisiaj dwie godziny za późno, nie był to jej najlepszy dzień, jako prefektka powinna dawać przykład, a jej wczorajszy wyczyn był raczej idealnym wzorcem nieodpowiedniego zachowania.

Nie był to najlepszy dzień w jej życiu. Wydawało się Prudence, że coś rozsadzi jej głowę. Miała światłowstręt, reagowała skrzywieniem na każdy promień słońca przebijający się przez okna, a tych w Hogwarcie było naprawdę sporo. Krajobraz za oknem nadal wyglądał jak z bajki, jednak światło dzienne nie ułatwiało funkcjonowania. Nocą, pod osłoną mroku wszystko wydawało się być właściwe, poprawne, jednak dzisiaj docierało do niej, że wydarzyło się coś, co nie powinno. Westchnęła ciężko, wiedziała, że długo zajmie jej pogodzenie się z tym, że coś się wydarzyło, coś musiało, miała takie dziwne, wewnętrzne poczucie, że zrobiła coś niewłaściwego i najgorsze było to, że nie miała pojęcia co to było. Jej umysł nie chciał z nią współpracować, zdradził ją, gdy naprawdę był jej potrzebny, była okropnie zła, na siebie, na niego, że namówił ją do tego, aby sięgnęła po alkohol, właściwie nawet nie musiał jej jakoś specjalnie przekonywać, gdyby jednak nie znalazł się w wieży astronomicznej to nie skończyłaby z tym okropnym bólem głowy i wątpieniem w swoją moralność, gdyby spędziła to Yule sama. Nie byłoby ono jednak tak przyjemne, przecież dobrze się bawiła, przecież jej się podobało, do czasu, wszystko do czasu, Prue nie znosiła tracenia kontroli nad tym co robiła, a tutaj nie kontrolowała już niczego. Uderzały w nią urywki wspomnień, ale nie była w stanie złożyć z nich całości. On pewnie pamiętał, na pewno będzie miał nad nią przewagę, spodziewała się, że nie był to jego pierwszy raz, kiedy raczył się taką ilością alkoholu, to było najgorsze, on miał pamiętać,  a ona nie.

Droga do Wielkiej Sali wyjątkowo jej się dłużyła, miała wrażenie, że kilka razy znalazła się na złym piętrze, schody z nią nie współpracowały, chociaż przecież doskonale wiedziała jak one działają, nie nabierała się już na te sztuczki, jednak jej umysł dzisiaj nie do końca z nią współpracował, gubiła się w swoich ruchach, czy gestach i wiedziała, że to nie wróży nic dobrego. Najchętniej przeleżałaby cały dzień w łóżku, ale wiedziała, iż powinna coś zjeść, wydawało jej się to istotne, albo przynajmniej napić się czegoś ciepłego, chciała pozbyć się bólu głowy, skrętu żołądka, jej organizm naprawdę mocno odchorowywał to, co wczoraj w siebie wlała, cóż była pewna tylko jednego - szybko tego nie powtórzy, nie chciała znowu doprowadzać się do takiego stanu, tak właściwie to chyba nigdy więcej. Nigdy więcej nie napije się alkoholu, tego nauczyła się podczas wczorajszego wieczoru.

Szła przed siebie powoli, głowę miała opuszczoną, jakby chciała uniknąć konfrontacji z całym światem, raczej zamierzała dzisiaj przemykać gdzieś obok, nie zwracając na siebie uwagi - tak, jasne, oczywiście że nie było to do końca możliwe. Weszła w kogoś, właściwie to wpadła, poczuła dłonie zaciskające się na jej talii, które przyciągnęły ją ledwie chwilę później do siebie. Uniknęła upadku, uderzył w nią znajomy zapach, tak właściwie to nie musiała podnosić głowy, aby wiedzieć kto ją złapał. Aloysius. Jego nie chciała dzisiaj spotkać, oczywiście więc, że na złość sama sobie wpadła w jego ręce, nie mogło być inaczej, świat zdecydowanie z nią dzisiaj współpracował. Idealnie.

Uniosła głowę, aby na niego spojrzeć, chociaż nie powinna tego robić, wiedziała, że jak zajrzy mu w oczy znowu serce zabije jej szybciej, co nie było niczym dobrym, już wczoraj w Wieży Astronomicznej mieszał jej w głowie, może sama sobie mieszała, nie miała pojęcia do końca, jednak zdawała sobie sprawę, że trudno jej było ignorować te myśli, wczoraj wieczorem zaczęły wychodzić na powierzchnię. Przeczuwała, że zrobili coś głupiego, nie wiedziała do końca co, przez to, gdy na niego spoglądała była nieco wycofana, wystraszona? Odrobinę, brakowało jej tej zwyczajowej pewności siebie, błysku w oku, była nieco przygaszona.

- Może, ale chyba nie do końca. Prędzej ja odlecę, niż grunt. - Gdyby tylko potrafiła bardzo chętnie odleciałaby teraz gdzieś bardzo, bardzo daleko, jak najdalej stąd. Niekoniecznie uderzyła o posadzkę, oczywiście, że uratował ją przed tym, z drugiej strony gdyby nie nadszedł w tym samym czasie z zupełnie innej strony to nie musiałby jej łapać.

Odsunął się o krok, w sumie ona również to zrobiła, nie czuła, aby znajdowanie się w jego ramionach było właściwie, nie w tym miejscu, nie kiedy ktoś mógł ich zobaczyć, zaczęliby gadać, a ona nie znosiła plotek, gdzieś w głębi czuła, że pasowała wyjątkowo dobrze do tych ramion, której ją otaczały, jakby to nie był pierwszy raz gdy znajdowali się tak blisko siebie. Ugh. Nadal nie miała pojęcia, co konkretnie robili wczoraj wieczorem.

- Dzięki, na Twoje dobre słowo zawsze mogę liczyć. - Uśmiechnęła się krzywo, wiedziała, że nie wygląda dzisiaj dobrze, naprawdę nie potrzebowała słuchać jego opinii, miała przecież lustro w pokoju.

- Czy ja wiem, czy wyczyn, nic mnie to nie kosztowało, a jednak udało mi się Cię pobić. - Nie, aby chciała górować nad nim akurat w tym, ale trudno, przebiła go, tak wyglądała jak siedem nieszczęść, nie był to najlepszy dzień w jej życiu.

Puścił ją przodem, weszła do Wielkiej Sali, rozejrzała się po jej wnętrzu. Nadal na środku stał jeden, wspólny stół. Ruszyła przed siebie, widziała spojrzenia skierowane w ich stronę, na szczęście pewnie większość uczniów uznałaby to za zbieg okoliczności. Bletchley zajęła jedno miejsce z brzegu, z dala od innych, jak zawsze, nie szukała towarzystwa, nie spoglądała za ramię, czuła, że idzie za nią, liczyła na to, że ją minie i usiądzie gdzieś dalej, nie do końca była gotowa na konfrontację, tym bardziej, że nie miała pojęcia co do końca się wydarzyło wczorajszej nocy.

Prudence obawiała się tego, co mogło się wydarzyć. Najgorsze było to, że w głowie miała czarną dziurę, powodowało to ogromny dyskomfort, bo nigdy jej się coś takiego nie zdarzało. Wypity wczoraj alkohol okazał się zadziałać na jej przypadłość, miała tendencje do pamiętania wszystkiego, wystarczyło nieco brandy profesora od astronomii i było zupełnie przeciwnie - nie pamiętała niczego. Westchnęła ciężko, gdy o tym pomyślała. To było niedopuszczalne, nie powinna była zachować się w ten sposób, komuś takiemu jak ona, nie wypadało podejmować takich nieprzemyślanych decyzji. Wieczór potoczyłby się zupełnie inaczej, gdyby on nie pojawił się w Wieży Astronomicznej, nie miała co do tego żadnych wątpliwości, poczęstował ją tym sokiem dyniowym, jego smak był dziwny... Miał być niby tylko sokiem dyniowym, teraz jej coś kliknęło, ten ostry smak... On musiał już wtedy wlewać w nią jakieś procenty, od tego się zaczęło, dlatego później tak ochoczo zgodziła się na to, aby sięgnąć po butelkę profesora.

Nie dało się nie zauważyć, że gadka wyjątkowo im się kleiła, że w święta okazali sobie bardzo dużo empatii, tak właściwie bardzo łatwo udało im się ignorować to jak ich relacja wyglądała przez ostatnie kilka lat, nie zionęli w sobie nienawiścią, wręcz przeciwnie komunikowali się ze sobą jak dawniej, jakby nic nie popsuło tego, co kiedyś między nimi było.

Łapała się na tym, że reagowała na niego impulsywnie, ale nie czuła wyłącznie złości, już od jakiegoś czasu chodziło też o coś innego, do czego nie chciała się przyznać sama przed sobą, co skrywała głęboko, próbowała udawać, że te emocje nie istnieją, ale wczoraj, wczoraj mogła pozwolić wypłynąć im ja powierzchnię i co najgorsze była spora szansa na to, że tego nie pamiętała. Wróciła do dormitorium w jego czapce, to też o czymś świadczyło, tylko o czym? Być może dał jej ją bo było zbyt chłodno, może sama mu ją zabrała, bo przecież miała w pamięci skrawki rozmowy i o tym też dyskutowali. Najgorsze było to, że nie miała pewności, co właściwie się między nimi wydarzyło.

- Zazwyczaj nie miewam problemów z tym, aby trzymać się gruntu, to wyjątkowy dzień. Bardzo wyjątkowy. - W jej głosie dało się wyczuć chłód, starała się jakoś trzymać swoich zasad, udawała, że wszystko jest w porządku, chociaż nie było. Wczoraj straciła kontrolę, dzisiaj czuła się fatalnie, słońce okropnie ją drażniło i jeszcze ledwie wyłoniła się z pokoju wspólnego to wpadła na sprawcę całego zamieszania, który na sto procent wiedział więcej niż ona. Musiała gracz musiała udawać, że nic takiego się nie wydarzyło, gdyby jednak tak było, to nie przyglądałaby mu się tak uważnie, próbowała z niego wyczytać cokolwiek, ale zupełnie jej się to nie udawało.

- Jasne, następnym razem pozwolę Ci wygrać, chociaż tak właściwie to chyba nie będzie następnego razu, będę musiała jakoś pogodzić się z brakiem rewanżu. - Jedyne, czego była pewna to to, że nie zamierzała tego powtarzać. Na pewno nie wypije ani kropli alkoholu do końca edukacji, nie po tym, co się wydarzyło, nie po tym, jak się teraz czuła, nie zamierzała doprowadzać do tego stanu ponownie, na pewno niezbyt szybko.

Weszła do Wielkiej Sali, w przeciwieństwie do niego nie rozglądała się za nikim, nie szukała znajomych, chciała usiąść sama, napić się czegokolwiek, zjeść być może sucha kromkę chleba, nie spodziewała się bowiem, że jej żołądek będzie w stanie przy tych mdłościach przyjąć coś innego, wręcz przeciwnie miała wrażenie, że jeśli spróbowałaby wmusić w siebie coś konkretniejszego to skończy się szybką ucieczką z tego miejsca. Usiadła więc w końcu, wcale nie szła daleko, w odpowiedniej odległości od ludzi, na których nie miała ochoty teraz patrzyć, to było chyba jednym co jej się udało tego poranka.

Nie powinna jednak chwalić dnia przed zachodem słońca, krzesło na przeciwko niej się poruszyło, przez co uniosła głowę z nad stołu i zobaczyła jego. Dosiadł się do niej, cóż pewnie wszystkie, najlepsze miejsce były już zajęte, bo spóźnili się na śniadanie, jednak czy naprawdę był, aż tak zdesperowany, aby usiąść obok? Jasne, nawiązali wczoraj drobny sojusz, tak naprawdę nie miała pojęcia, jak bardzo go nawiązywali i co dokładnie się wydarzyło, ale żeby przez to teraz siadał niedaleko? Nie wydawało jej się, aby ten jeden wieczór wystarczył do tego, by zmieniły się ich stosunki, wczoraj było Yule, dzisiaj rzeczywistość, zresztą już widziała zmianę w jego zachowaniu, znowu robił się zaczepny, pewny siebie, czego wczoraj nie demonstrował w ten sposób.

- Dzień dobry. - Przyglądała mu się spod grzywki, która opadała jej na oczy, nie miała siły jej dzisiaj poprawiać, zresztą dzięki niej słońce wydawało się świecić nieco mniej jasno. Jakoś powinno im się udać przetrwać razem śniadanie, zwłaszcza, że spędzili ze sobą noc, a przynajmniej jej część, cholera to brzmiało źle - zwłaszcza, że nie miała pojęcia, co tak do końca robili poza obserwowaniem nieba i dyskusją o nietoperzach.

Pamiętał, go lubiła pić do śniadania, postawił przed nią kubek z herbatą z mlekiem, sięgnęła po niego i upiła niewielki łyk, wcześniej podmuchała na zawartość bo wydawała jej się być gorąca.

- Dzięki. - Mruknęła jeszcze cicho, całkiem naturalnie, nie przestawała mu się przyglądać. Na szczęście nie była w stanie dostrzec tych śladów, które na nim zostawiła poprzedniej nocy, bo pewnie uciekłaby stąd w podskokach, niczego nieświadoma siedziała wciąż na przeciwko, jakby wcale do niczego między nimi nie doszło, jakby wczoraj przy nim nie czuła się jakby znalazła swoje miejsce na ziemi.

- Jesteś pewien, że dasz radę dotrzymać tej obietnicy? - Nie miała siły dzisiaj go prowokować, więc może dobrze było utrzymać to zawieszenie broni jeszcze na śniadanie, to mogłoby im wiele ułatwić.

Później zaczął wybierać półprodukty, mieszać je ze sobą, takie których ona pewnie nigdy by nie połączyła, spoglądała na to mrużąc oczy, nie do końca wiedziała, co robi, czy gust smakowy mógł mu się, aż tak zmienić w przeciągu tych kilku lat? Dość szybko uzyskała odpowiedź. Lekarstwo na kaca, faktycznie, musiał mieć w tym spore doświadczenie, skoro tworzył własne mieszanki, które miały pomóc jakoś poradzić sobie z tym dniem po spożywaniu alkoholu.

Wypił to jednym haustem i nie wypluł zawartości, dość niepewnie spojrzała na szklankę którą przed nią postawił, jeśli jednak miało to przynieść chociaż odrobinę ukojenia, to była skłonna zaryzykować. Sięgnęła po nią, przechyliła, zamknęła przy tym oczy i nie skupiała się na smaku, czy zapachu, po prostu przełknęła całość tej jego mikstury, popiła ją herbatą, jakoś to przetrwała.

- Kiedy zacznie działać? - Skoro stosował takie metody wcześniej to powinien wiedzieć takie rzeczy.

- Ja je uwielbiam, kolejna rzecz, która nad różni. - Dodała jeszcze, nie odrywała od niego wzroku, sama sięgnęła po kubek z herbatą złapała go w obie ręce, które odrobinę jej drżały, pewnie przez ten alkohol, który wczoraj w siebie wlała.

Nie widziała innej możliwości, jak przejście do tej typowej dla siebie ostrożności, kiedy znajdowała się przy nim. Wczorajszy wieczór pokazał, że nie musiała tego robić, ale ten dzień był wyjątkowy, nie oszukiwała się, wiedziała, że wszystko będzie musiało wrócić do normy. Szczególnie, że nie pamiętała zbyt wiele, wydawało jej się, iż on posiada więcej informacji od niej, na pewno częściej niż ona sięgał po alkohol, co wydawało jej się argumentem za tym, że to tylko ona nie do końca potrafiła ułożyć sobie w głowie te obrazy, że tylko jej to się rozmywało, że tylko ona miała w myślach czarną dziurę. Było to dla niej okropnie niekomfortowe.

- Tak potrafią, to może być bardzo brutalne. - Mogła mieć żal tylko do siebie, że wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Gdyby wczoraj wyznaczyła jakąś granicę, to dzisiaj nie czułaby się w ten sposób, a miała okropne poczucie winy. Nie miała pojęcia, co między nimi zaszło, mogło wydarzyć się dosłownie wszystko, zwłaszcza, że rozmowa sama się kleiła, nie potrzebowali wiele, aby znaleźć się razem na parapecie, by oparła na nim swoją głowę, a później? Kto wiedział co było później, na pewno nie ona, spodziewała się, że on mógł to wiedzieć, ale nie zamierzała o to pytać, nie pozwalała jej na to duma. Nie chciała mu pokazać, że zupełnie nie panowała nad tym, co się z nią wczoraj działo. Najgorsze było to, że tak łatwo przyszło jej zatracenie się w tym wszystkim kiedy znajdował się obok niej, kiedy nieco zszedł z tonu, kiedy rozmawiał z nią jak dawniej. Wydawało się Prue, że miała to za sobą, ale dotarło do niej, że nadal miała do niego pewien rodzaj sentymentu, co nie powinno w ogóle istnieć, a jednak nie umarło w niej nigdy.

- W tym raczej nigdy nie będę w stanie Ci dorównać. - Nie miała najmniejszego problemu, aby powiedzieć to w głos. Zresztą nie wydawało jej się, aby prześciganie się w ilości spożywanego alkoholu powinno należeć do jej zainteresowań. Wolała więc jasno określić, że to się nigdy więcej nie powtórzy, nigdy, była tego pewna. Prudence nie popełniała tych samych błędów dwa razy.

- Tak, zauważyłam, raczej grasz po to, aby zobaczyć, jakie granice Twój przeciwnik jest w stanie jeszcze przekroczyć, czerpiesz z tego przyjemność, prawda? - Wiedziała, że do tego zmierzał. Sama nie potrafiła odrzucać jego propozycji gier, za każdym razem angażowała się w nie, nie potrafiła oprzeć się kolejnym konfrontacjom. Wzbudzał w niej zbyt wiele emocji, a skoro nie mogła mieć nic innego, to chciała dostać chociaż to, nie mogli się już przyjaźnić, nadal nie wiedziała dlaczego, ale mogli zostać swoimi wrogami, lepszy taki kontakt niż żaden.

Później znaleźli się w Wielkiej Sali, myślała, że będzie miała już spokój, jednak los udowadniał jej ciągle, że to nie był jej dzień. Aloysius usiadł na przeciwko niej, jakby nie było żadnego lepszego miejsca, być może nie było, pojawili się na śniadaniu dość późno, trudno było znaleźć jeszcze coś w miarę logicznego.

Nalał jej herbaty, przesunął kubek w jej stronę, sięgnęła po nią bez zawahania, pamiętał, jakie napoje wybierała, jakby przez ostatnie kilka lat wcale się od siebie nie odsunęli, mógł zapomnieć, mógł udawać, że zapomniał, jednak tego nie zrobił.

Upiła więc łyk herbaty, to było przydatne, aby pozbyć się tej okropnej suchości z ust, miała wrażenie, że nie uda jej się szybko nawodnić, wczorajsze picie nie było zbyt dobre dla jej organizmu. Jego słowa, wcześniej rzucone potwierdziły to, że wyglądała fatalnie, wcale się temu nie dziwiła, fatalnie też się czuła.

- Wydaje mi się, że w tym wypadku mamy wspólny cel, nie wiem, czy to dobrze, chociaż kiedyś, gdy zdarzało nam się współpracować, to nie wychodziło nam tak najgorzej. - Przetrwanie śniadania nie brzmiało, jak coś wielkiego, być może będą mogli je zjeść w spokoju, a później się rozejść, każde w swoją stronę, i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło. Tak właściwie do końca nawet nie wiedziała, co się wydarzyło, więc to byłaby najlepsza z możliwości.

Przeszła do wypicia mikstury, która niby miała pomóc, naprawdę na to liczyła, bo nie spodziewała się tego, że ból głowy może aż tak bardzo przeszkadzać w egzystencji, do tego ten światłowstręt i wirowanie świata. Kac był naprawdę paskudną dolegliwością.

- Mam nadzieję, warto, żeby po wypiciu tego okropnego napoju faktycznie coś się zmieniło, inaczej będę rozczarowana. - Nie bez powodu wlała w siebie tę obrzydliwą mieszankę, oby naprawdę coś się zmieniło, jeśli tak się nie stanie, będzie ciężko. Może jakoś uda jej się dowlec do dormitorium i tam paść na pysk, spodziewała się, że w takiej sytuacji już dzisiaj nie wstanie.

- Może te Twoje, w święta można wracać do domu, nie trzeba siedzieć w szkole, tylko w towarzystwie tych, których naprawdę się lubi i niczym nie przejmować. - Nie miała problemu z tym, aby podzielić się z nim swoim punktem widzenia. Dla niej to naprawdę był jeden z najlepszych momentów w roku. Nie musiała chować się przed ludźmi, mogła ok prostu być sobą.

- Tak, wszystko się zgadza, jak zawsze mamy inne zdanie, nawet mnie to nie dziwi. - Często się tak zdarzało, przynajmniej aktualnie, kiedyś było zupełnie inaczej, wydawało jej się, że czasem nie zgadzali się ze sobą tylko dlatego, żeby nie wyszło, że mają podobne podejście do jakiegoś tematu.

Spoglądała na niego uważnie, jakby obawiała się, że jeśli chociaż na moment odwróci głowę to coś przegapi, coś się stanie, znowu coś jej umknie. Nie mogła na to pozwolić, zbyt wiele informacji zdążyło jej uciec. Nie mogła pozwolić na to, aby ponownie to się stało.

Oczywiście, że nikt nie mógł dorównać mu w piciu, jasna sprawa, to były kolejne słowa, które sugerowały jej, że pamiętał więcej  z poprzedniej nocy, bo miał większe doświadczenie, bo nie był to jego pierwszy raz, kiedy doprowadził się do takiego stanu, na pewno więc musiał zapamiętać wszystko, w przeciwieństwie do niej. Ona poległa, obrazy jej się mieszały, no i nie była w stanie wszystkiego zobaczyć, spora część była wielką, czarną plamą.

- Jasne, podejrzewam, że trudno Ci z tym dorównać, bo jesteś taki... - Tutaj machnęła przed nim ręką, zaznaczając przestrzeń gdzieś nad sobą i poruszając dłonią w dół. Taki - duży. Na pewno mógł wlać w siebie więcej niż ktoś inny, miała świadomość, że masa i wielkość ciała miały na to wpływ, ona była przy nim skrzatem, powinna o tym wczoraj pamiętać, kiedy tak ochoczo sięgała po butelkę z alkoholem.

- Tak, mam inne, zdecydowanie inne. - Ustaliła bowiem, że spożywanie alkoholu nie należało do listy jej wielu talentów. Spróbowała, poległa, prosta sprawa, nie zamierzała więc tego powtarzać.

- Każdy Twój ruch jest przemyślany, a jakżeby inaczej, powinnam się tego spodziewać. - Dopisała sobie swoje znaczenie tych słów. Miała swoją odpowiedź, a przynajmniej tak się jej wydawało, najwyraźniej ten wczorajszy wieczór też był testem, w którym poległa, bo pozwoliła mu się upoić, a później, później coś się wydarzyło, czuła taki dziwny ciężar na swoim ciele, tylko nie wiedziała z czego wynika, podskórnie jednak miała świadomość, że coś się stało.

- Tak, tak, jesteś ponad zwyczajnymi ludźmi, to zrozumiałe, Ty wiesz co robisz, inni nie wiedzą. - Wyjątkowo nie miała zamiaru mu umniejszać, czy się z nim sprzeczać, nie była dzisiaj w swojej najlepszej formie. On nie wydawał się, aż tak odczuwać konsekwencji związanych z poprzednim dniem, był zdecydowanie w lepszej formie od Prue.

Dokładnie trafił w jej gust, wiedział, po co sięgała przy śniadaniu, trafił i tym razem, pamiętał, nie sądziła, żeby trafił, chociaż może, czy naprawdę zaprzątałby sobie pamięć takimi pierdołami związanymi z nią? Pewnie nie. To musiał być przypadek, czy coś. Nie zamierzała tego roztrząsać po prostu upiła łyk herbaty, później kolejny, to nie było przecież nic wielkiego, tylko herbata.

- Czy ja wiem, czy groźnie? To nic wielkiego, mamy podobny problem, chcemy przetrwać to śniadanie, możemy to sobie ułatwić, później się rozejść, prosta sprawa. - Później mogli wrócić do normalności, do zwyczajnego podejścia, udawać, że nic się nie wydarzyło, bo przecież tak powinno być lepiej. Nie, żeby tego chciała, wczorajszy wieczór okazał się być miłą odmianą, ale nie sądziła, żeby zwiastował jakieś trwałe zmiany, widziała to w jego dzisiejszym nastawieniu, być może jeszcze nie, aż tak upierdliwym do jakiego przywykła, bo póki co nie uderzał w nią jakoś mocno, ale wczoraj nie robił tego wcale, a dzisiaj już próbował zadzierać nosa. To mówiło samo za siebie, powinna zapomnieć o świątecznym wieczorze, cóż i tak większość z niego już zapomniała...

- Tak, bardzo dziwnym trafem. - Kiedyś, gdy byli dziećmi wszystko było prostsze, mogli niczego przed sobą nie ukrywać, sięgali po szczerość i zdecydowanie to im służyło, później, później było gorzej, ale przywykła do tego, wypadało się dostosować.

- Fakt, nie pomyślałam o reputacji, dla niektórych jest ona naprawdę istotną. - Spojrzała na niego spod tej ciemnej grzywki, która opadała jej na oczy. Oczywiście, że powinna pamiętać o jego reputacji, była dla niego ważna, to, że dosyć dobrze się znali, mogło ją nadszarpnąć. W końcu kto chciałby się przyznawać do tego, że kiedykolwiek dał jej się poznać, Prudence nie była szczególnie lubiana wśród reszty szkolnej społeczności, nie daj Merlinie jeszcze ktoś by sobie coś dopowiedział, Aloysius miałby przerąbane, musiał pilnować tego, żeby wszystko szło po jego myśli. Powinna się tego spodziewać, ukuło ją to odrobinę, ale przecież nie powinna mieć żadnych innych oczekiwań, chciała tylko przetrwać ten poranek, a później się zobaczy.

- Czyli to sytuacja w której zawsze wygrywam? Uda się, świat przestaje wirować, nie uda się, mogę zarzucać Ci nieporadność, nieźle, sam się postawiłeś. - Raczej nie zdarzało się, aby ona miała być zwycięzcą podczas ich wspólnych gierek, fakt, to nie była  gra, mimo wszystko zupełnie nowa sytuacja, pewnie taka pierwsza i ostatnia.

Prychnął, a później zaczął mówić, nie spuszczała z niego wzroku. Wydawał się być wyjątkowo szczery, ostatnio nie zdarzało im się to często, słuchała go z uwagą, może nawet zbytnią jak na to, że powinien być jej obojętny. Było jej go szkoda, nie powinno, ale było. Święta dla niej zawsze były wyjątkowe, dzięki rodzinie, którą się wtedy otaczała. Najwyraźniej nie we wszystkich rodzinach było to takie oczywiste.

- Tak szczerze, czy naprawdę myślisz, że są jakieś strony? Każdy próbuje po prostu przetrwać. - W ten, czy inny sposób. Jasne, gdyby mieli podobne zdanie to mogłoby być mylące, miewali je jednak w przeszłości, ale wtedy wszystko wydawało się być prostsze, bo byli dzieciakami i świat nie był taki czarno biały jak teraz.