Pojawili się w domu rodziców Prudence po to, aby spakować jej rzeczy. Mieli plan, w sumie całkiem sprytny. Jej mieszkanie aktualnie nie nadawało się do niczego, jednak babka Ellie miała swój własny plan, którym napastowała Prudence już od jakiegoś czasu, jakby przeczuwała to, że przyda jej się dom. Miała swoje sposoby na czytanie przyszłości, nigdy specjalnie nie kryła się z tym przed resztą członków rodziny, najwyraźniej szybciej niż sama Prudence wiedziała, że ta będzie potrzebowała nowego kąta.

Sam pomysł wydawał się Prue nie najgorszy, musieli tylko pomóc jej ogarnąć mieszkanie na Horyzontalnej, które należało do niej, bo nie nadawało się aktualnie do zamieszkania, babka miała to w nosie z twierdząc, że sama sobie z tym poradzi, jednak Prudence nie do końca chciała ją stawiać w takiej sytuacji.

Znaleźli się jednak w mieszkaniu jej rodziców, w jej sypialni z czasów dziecięcych, aby spakować dobytek kobiety. Dom był pusty, rodzice mieli swoje obowiązki, więc poza nimi, kotem i szczurem nie było tutaj nikogo, co w zasadzie raczej było pozytywem. Nie do końca jeszcze wiedziała w jaki sposób powinna przekazać im informację że wyszła za mąż, powinna to zrobić szybko, jak najmniej boleśnie, tyle, że póki co nie nadarzyła się ku temu okazja.

Na niewielkim stoliku nocnym znajdowały się otwarte butelki, jarzębinówka, dereniówka, aroniówka, jeżynówka i inne nalewki spod rąk Penelope. Prue sięgnęła po pierwszą, a później przynosiła kolejne, które miały im ułatwić pakowanie jej dobytku. Na szczęście nie miała zbyt wielu rzeczy, nie musieli spędzić tutaj godzin, w końcu jednak opadła na swoje niezbyt wielkie łóżko z butelką w dłoni, niby nie wypiła wiele, ale już czuła alkohol krążący w jej żyłach. Nie miała najmocniejszej głowy.

- Mam nadzieję, że uda nam się to wszystko ogarnąć zanim wrócą rodzice. - Wolała im się jednak nie pokazywać pijana i szczęśliwa, mogliby mieć w tej sytuacji lekki problem z zaakceptowaniem zmian, jakie pojawiły się w jej życiu, wolała się nimi podzielić na trzeźwo, ale na to dzisiaj było już zbyt późno.

- Najważniejsze, żebyśmy zabrali stąd Necro i kota, wiesz czekałam z kotem na Ciebie, nadal jest po prostu kotem, nie umiałam go nazwać. - Spoglądała na męża nieco błyszczącymi oczami. Niby było już popołudnie, jednak godzina nie należała do najbardziej oczywistych, aby znajdować się w staniu chociaż drobnego upojenia, ale oni mieli co świętować, czyż nie, był to ich miesiąc miodowy.

- Zrób sobie przerwę, to nie ucieknie. - Rzuciła jeszcze do Benjy'ego, bo wydawał się być mocno zaangażowany w pakowanie jej dobytku, sama sięgnęła po butelkę, jedną z wielu i upiła z niej spory łyk, skrzywiła się przy tym okropnie, orzechówka nie była najlepszym wyborem, ale przełknęła zawartość butelki, skoro ta już wpadła jej w dłonie. Benjy zasługiwał na przerwę, tak dzielnie walczył z kartonami, że nie mogła na to patrzeć, powinien nieco odpocząć, napić się czegoś mocniejszego, dzięki temu będzie im łatwiej kontynuować zadanie.

Nie wydawało jej się szczególnie rozsądne pozostanie w tym domu, decyzja została podjęta dość szybko, jako, że potrzebowali swojego miejsca na ziemi. Wymagało to odrobiny gimnastyki, ale logistycznie wszystko zostało nie najgorzej przemyślane. Zresztą wolałaby jednak nie zostawać tutaj z Benjy'm bo w tym pokoju wyglądał trochę jakby wszedł do domku dla lalek. Nie dało się nie zauważyć, że miał problem z poruszaniem się w jego wnętrzu, cóż, to miejsce było przystosowane do kogoś od niego drobniejszego, dużo drobniejszego. Do tego pamiętała podejście ojca do jego osoby, niby próbował być neutralny, ale Prue ciężko było wyprzeć z pamięci te jego zaciśniętą szczękę, gdy spoglądał na Fenwicka. Miała wrażenie, że John czasem zapominał, że nie była już tą małą dziewczynką, która całe swoje życie mieściła w tym pokoju. Prostsze więc było przystanie na pomysł babci, który wcześniej chciała odrzucić, teraz jednak postanowiła na niego przystać. Zwłaszcza, że wychodzili na tej zamianie na plus. Benjy też prędzej odnajdzie się w tamtym domu, tak jej się przynajmniej wydawało, bo było tam więcej przestrzeni, a on zdecydowanie jej potrzebował z tymi swoimi gabarytami.

Poinformowała rodziców o swoich planach, wspomniała im o tym, że dzisiaj się tutaj pojawią, jako, że ostatnio tu pomieszkiwała, nie wspomniała im jednak o najbardziej istotnej sprawie, i wolałaby z tym jednak poczekać, powinni ją zrozumieć, była przecież dorosła i rzadko kiedy, nie rzadko kiedy, nigdy nie podejmowała pochopnych decyzji, jednak mimo wszystko wolała przekazać im te dobre wieści na trzeźwo, a nie uchachana nalewkami swojej matki. Plan był więc prosty, zabrać co najbardziej potrzebne i zniknąć stąd zanim się pojawią.

- Plan jest, czy dobry to jeszcze się okaże, chociaż widzę, że masz do tego ukryty talent. - Wyjątkowo sprawnie szło mu pakowanie zawartości kolejnych szafek. To był całkiem interesujący widok oglądanie go jak z zaangażowaniem składał ubrania do kartonów. Miała chwilę, aby go na tym podglądać, bo sama legła w końcu na łóżku z butelką w dłoni. Nie lubiła pakowania się, na szczęście nie miała tutaj zbyt wiele dobytku, sporą część jej rzeczy została w mieszkaniu przy Horyzontalnej, a że zostało ono zniszczone to i rzeczy nie były w najlepszym stanie. Będzie musiała zacząć zaopatrywać się w nowe, z sentymentu jednak chciała zabrać wszystko, co miała w tej niewielkiej sypialni na poddaszu.

- Nie musisz niczego brać na klatę, tym bardziej, że to ja dzisiaj postanowiłam sprowadzić nas na złą drogę. Poradzę sobie z własnymi rodzicami. - Penelope na pewno nie miałaby nic przeciwko takiemu spędzaniu czasu, mimo wczesnej godziny, John, cóż on nie był przyzwyczajony do takich wybryków, ale była przecież jego córeczką na pewno jakoś zrozumiałby jej argumenty. Nie zamierzała zwalać tego, że nieco się wstawili na swojego męża. Byli przecież w tym razem, no i mieli swoje lata, nikt powinien nie mieć o to do nich pretensji, gorzej ze ślubem, który wzięli bez poinformowania o tym kogokolwiek, ale i to powinni im wybaczyć.

- Już nigdy nikt tak nie powie, a niech tylko spróbuje, to nie omieszkam dodać coś od siebie. - Odruchowo dotknęła obrączki na palcu, uśmiechnęła się sama do siebie, nie było już terminu ważności, właśnie pakowali jej rzeczy, by zamieszkać w swoim domku na przedmieściach Londynu, nie mogło być lepiej, nigdy. Był to naprawdę najlepszy czas w jej życiu. Wszystko wydawało się w końcu zacząć układać.

Kot chyba zrozumiał, że o nim rozmawiają, bo pojawił się znikąd i postanowił zaznaczyć swoją obecność. Musieli go nazwać, nie miała co do tego wątpliwości, kot będący kotem był łatwy do zastąpienia, a ten miał z nimi zostać jak najdłużej - zdążyła się już przyzwyczaić do obecności tej małej, czarnej kulki w swoim życiu.

Usłyszała to jego no proszę, przez co przeniosła spojrzenie w tamtym kierunku, po chwili dotarło do niej, którą szufladę właśnie miał pakować. Teraz połączyła kropki, komentarz był wskazany, szczególnie, gdy pod jego palce trafiła bielizna, bielizna która była wepchnięta w głąb szuflady, zupełnie nie pasowała do tego miejsca. Penelope miała swój nawyk, Prue próbowała jej go wybić z głowy, jednak nigdy jej się nie udało tego zrobić. Przestała próbować, zamiast tego upychała te jej prezenty właśnie w tę szufladę, bardzo głęboko. Oczywiście, że to Benjy musiał trafić na tę zawartość, wrzucił wszystko do kartonu po tym, jak już dokładnie się przyjrzał tej jakże praktycznej bieliźnie, z której jak dotąd nie zdarzyło jej się korzystać.

- To Penelope, i Ellie, one mają dziwny gust, co do prezentów. - Nie mogła postawić tego znaleziska bez komentarza, wydawało jej się, iż mąż potrzebował jakichś wyjaśnień, a nawet jeśli nie, to zamierzała mu je dać, sama. Czuła potrzebę, aby wyjaśnić zawartość akurat tej szuflady, z innych bibelotów, czy pierdół raczej nie musiała tego robić, pasowały do wizji pokoju nastolatki, to jednak nieco gorzej.

W końcu podszedł do niej, oparł się o ten baldachim, pasował do tego miejsca jak pięść do nosa, bawiło ją to nawet, nie pamiętała, czy kiedy bywał w ich domu kiedyś miał szansę znaleźć się w tym pokoju, a teraz tutaj stał, jako jej mąż, co niesamowicie ją cieszyło. Spoglądała na niego, tym nieco rozmarzonym wzrokiem, widać było, że przez jej głowę przechodzi właśnie sporo myśli, próbowała znaleźć wspomnienie, zawiesiła się na chwilę, jednak nie istniało. Faktycznie, nigdy wcześniej nie był w tej jej malutkiej sypialni, jak już pojawiał się w ich domu na wakacjach, to bywał u Eliasa. Wróciła po chwili, co zwiastowało mrugnięcie.

Przesunęła się nieco w bok, aby zrobić mu więcej miejsca, ona mieściła się na tym łóżku bez problemu, zostawało nawet odrobinę przestrzeni na to, aby ktoś się dosiadł, nie przemyślała jednak tego do końca. Jej mąż był trochę za duży na te dziecięce mebelki, miała się o tym bardzo szybko przekonać.

Ledwie opadł na materac łóżko skrzypnęło, właściwie to nie było pierwsze, lepsze skrzypnięcie, a raczej trzask który sugerował koniec jego żywota. Zapadło się w miejscu w którym siedział, to znaczy zdążył usiąść.

Odruchowo parsknęła śmiechem, akurat upijała kolejny łyk nalewki, przez co omalże się nie zakrztusiła, zaczęła kaszleć, bardzo nieuroczo jak na młodą damę.

- Zdecydowanie połamałeś. - Próbowała uspokoić oddech, przymknęła na chwilę oczy, kilka łez popłynęło jej po policzkach, musiała nad sobą zapanować, ale wychodziło jej to raczej pokracznie. Jej mąż był za duży na jej łóżeczko, prosta sprawa.

- Jakby zmrużyć oczy, związać Ci dwie kitki, albo zapleść dwa warkocze to może ktoś wziąłby Cię za wyrośniętą dziewczynkę. - Ktoś ślepy na oba oka.

- Nie przejmuj się mebelkiem, nic takiego się nie stało, już dawno powinnam była zrezygnować z tego reliktu z baldachimem. - Nie, żeby potrzebowała w tym pokoju teraz łóżka, ale w końcu nadarzyła się okazja, aby je wymienić.

- Nie weszła Ci żadna drzazga w tyłek? [/B] - Zapytała jeszcze, bo to było bardziej istotne, w końcu zapadł się wraz z pękającym drewnem, wolała się upewnić, że nie zrobił sobie przy tym żadnej krzywdy, jak przystało na troskliwą żonę.

Nie dało się nie zauważyć, że Benjy męczył się poruszając po tym pokoju. Był malutki, przystosowany do wersji Prudence z czasów nastoletnich, nie żeby ona jakoś specjalnie zmieniła się od tamtego momentu, na pewno nie fizycznie, nadal była drobna, jednak mało w  tym pokoju było aktualnej wersji jej. Może kilka książek, które przyniosła tutaj po tym, jak jej mieszkanie zostało zniszczone świadczyło o tym, że właścicielka tej sypialni była dorosła.

- Na ten moment to najbardziej logiczne rozwiązanie. - przedyskutowali to wcześniej, wyciągnęli wszystkie za i przeciw, no nie wydawało jej się, aby mogli znaleźć coś lepszego. Rynek nieruchomości w stolicy aktualnie nie należał do najprostszych, bo wielu ludzi straciło swoje domy i mieszkania. Nie tak łatwo było kupić coś odpowiedniego, a domek babci był dla nich idealny, zresztą Ellie nie wydawała się widzieć innej możliwości, nalegała na to, aby się tam przenieśli, nie było więc sensu szukać dziury w całym, wręcz przeciwnie - pomysł został zaakceptowany.

Prudence zamierzała zaraz dołączyć do męża, aktualnie jednak walczyła z tymi nieszczęsnymi butelkami, a on zajmował się pakowaniem jej rzeczy, nie mogła pozwolić na to, by robił to sam, chociaż naprawdę dobrze jej się patrzyło na to, jak zgrabnie mu to wszystko wychodziło. Zamierzała za chwilę do niego dołączyć, póki co obijała się leżąc na łóżku. Tak właściwie to była całkiem miła odmiana - nie musieć robić tego samej. Doskonale odnajdywał się w jej rzeczach, widziała że pilnował detali, dbał o to, by wszystko zostało poskładane jak Merlin przykazał.

Oczywiście, że musiała to skomentować, nie byłaby sobą, zwłaszcza, że radził sobie tak wyśmienicie. - Ukryty talent bardziej mi się podoba, miejsce zdarzenia brzmi jakby co najmniej ktoś tu umarł, albo zniknął, strat póki co jeszcze żadnych nie ma... - No i raczej nie powinno być. Nie było w tym nic skomplikowanego, mieli przerzucić między domami te parę kartonów, i problem będzie z głowy. Później zamierzała nieco popracować nad wystrojem domu babki, bo jak dla Prudence był nieco zbytnio kolorowy i krzykliwy, Ellie miała naprawdę specyficzny gust, który nie do końca trafiał w ten jej, a skoro tamten budynek miał się stać ich domem, to wypadało popracować nad tym, aby faktycznie było widać po wnętrzu kto w nim mieszkał. Prudence przywiązywała wagę do detali, szczegółów, dom był jej azylem, w którym chowała się przed całym światem.

- Na kawałek mogę się zgodzić, bo to nasza wspólna odpowiedzialność, ale tylko kawałek, nie będzie inaczej. - Był jej mężem i zamierzała stać u jego boku podczas ewentualnej kłótni ze swoimi rodzicami, w sumie to z ojcem, wiedziała że Penelope raczej nie należała do osób, które szukały problemów, akceptowała wszystko, nic jej nie dziwiło, miała cholernie otwarty umysł. John, John był bardzo specyficznym człowiekiem, długość kija znajdującego się w jego dupie rosła z każdym mijającym rokiem. Nie miała pojęcia skąd się to wzięło, kiedyś był inny, najwyraźniej upływający czas nie miał na niego dobrego wpływu, być może też dochodziły do tego jakieś niespełnione oczekiwania, może czuł, że zawiódł, albo ona go zawiodła? Nie miała pojęcia, fakty jednak mówiły same za siebie.

- To będzie jego problemem, nie zamierzam się nim przejmować. - Decyzja, którą podjęli być może była spontaniczna, jednak przemyślana. Byli dorośli, nikogo nie skrzywdzili, wręcz przeciwnie, być może John miał innego wymarzonego kandydata na zięcia, nie był to jednak ich problem. Prue była duża, potrafiła podejmować własne decyzje.

- Na pewno wybaczą. - Raczej nie mieli innego wyjścia, prędzej, czy później musieli zrozumieć, że nie mogła trafić lepiej, że w końcu podejmowała takie decyzje, jakie chciała, nie patrzyła na nikogo, ani na nic, co kiedyś wcale nie było takie oczywiste. Na pewno dostrzegą, że ich córka wreszcie zaczęła żyć, a wszystko przez to, że Benjy znalazł się znowu obok niej. Pewnie będą potrzebowali odrobiny czasu, aby to przetrawić, ale w końcu to do nich dotrze.

- Tak, bardzo wizjonerskie, nie można im zarzucić przyziemności. - Widziała, że Benjy wyjątkowo zainteresował się zawartością akurat tej szuflady, cóż nie powinno jej to dziwić, prawda? Te koronki potrafiły poruszyć umysł nawet najbardziej zachowawczej osoby, spojrzała na karton, w który je pakował, będzie musiała do niego wrócić, skoro już wiedział co się z nim zajmuje, szkoda by było aby ta bielizna nadal znajdowała się na dnie kolejnej szuflady. W końcu miała ją dla kogo założyć, nie wątpiła w to że doceniłby ten gest.

- Zapamiętam tę informację, na pewno przyda się w przyszłości. - Nie mogła zawieźć jego pamięci wzrokowej, czyż nie? Skoro już o tym wspomniał, to warto będzie to wykorzystać w odpowiedni sposób.

Przesunęła się, aby zrobić mu miejsce, zasłużył na chwilę przerwy, tak dzielnie to wszystko pakował, że w końcu powinien do niej dołączyć na tym małym łóżeczku z baldachimem, odpoczynek mu się należał. Prue jednak nie do końca przewidziała to, że to łóżko nie było przystosowane do kogoś jego rozmiarów, zabawne, bo raczej zawsze starała się przewidywać każdą ewentualność, w tej chwili jednak chyba miała nieco zamroczony umysł. Nim którekolwiek z nich zdążyło zareagować konstrukcja zasugerowała im, że to nie był dobry pomysł. Rozległ się ten trzask, a chwilę później Benjy leżał w dziurze między deskami, a materacem. Ten widok rozbawił ją do łez, nie mogła przestać się śmiać, może to nie powinna być pierwsza reakcja, ale nie umiała się powstrzymać, po pokoju roznosił się głośny i dźwięczny śmiech. Nie mogła oderwać od niego wzroku, siedział w środku tej sterty, zupełnie nie pasował do wielkości rzeczy, które go otaczały, mebelek nie wytrzymał jego ciężaru, co wcale nie było zaskakujące.

- Od tyłu nie widać twarzy, bary da się jakoś zakamuflować na pewno, dałoby się to zrobić. - Przyglądała mu się uważnie, właściwie to wizualizowała sobie to, o czym przed chwilą powiedziała. - Kapelusz pewnie bym znalazła w szafie, jakiś odpowiedni, obawiam się jednak, że w moją sukienkę w kwiatki mógłbyś się nie zmieścić, tutaj musielibyśmy nieco pokombinować. - Jej sukienkę pewnie co najwyżej mógłby sobie naciągnąć na jedną nogę, może tylko rękę, ale pewnie dałoby się coś wymyślić. Na pewno byłaby z niego całkiem urocza dziewczynka, która pasowałaby do tej sypialni.

- Pół roku? To długo, szmat czasu, chętnie bym Cię zobaczyła w takiej wersji. - Każdy miewał czasem takie decyzje, których później żałował. Nie do końca potrafiła sobie go wyobrazić w takiej fryzurze, być może kiedyś będzie miała szansę, aby chociaż na chwilę zrobić mu na głowie coś takiego, skoro już wspomniał o tym, że zaliczył taki epizod to się prosiło o odtworzenie.

- Praktycznie jednak bardzo słabo, jak coś Cię kłuje w tyłek. Rozumiem. Nawet dla kogoś takiego jak Ty ten dyskomfort może być bardzo męczący. Pozwolisz, że na to zerknę? I pozbędę się problemu? - Skoro już ustalili, że ma w tyłku drzazgę, to warto było się jej pozbyć. - Wiesz, jak wejdzie głębiej to będzie tylko gorzej, lepiej szybko się jej pozbyć. - Dodała jeszcze, aby brzmieć nieco bardziej przekonująco.

- Fakt, podłoga była bardziej stabilna, powinnam była wpaść na to, że to głupi pomysł. - Niestety tego nie zrobiła, a więc pojawiły się starty w postaci pokiereszowanego tyłka.

Na szczęście to miał być ich ostatni raz w najbliższym czasie w tym miejscu. Drzwi do pokoju znowu zostaną zamknięte i nikt nie będzie zaglądał do jego wnętrza. Będzie stał i czekał na swój moment, chociaż ten raczej nie nastanie. Nie wydawało jej się, aby miała tutaj po cokolwiek wracać, już nie teraz. Wiadomo, rodzice powtarzali jej, że zawsze będzie tu dla niej miejsce, jednak nie sądziła, że kiedykolwiek będzie jej już potrzebne.

- Cieszę się, że się co do tego zgadzamy. - Była ciekawa, ile ma jeszcze ukrytych talentów o których nie miała pojęcia, na pewno sporo, przecież ominęło ich jakieś piętnaście lat życia swojego życia, podejrzewała, że w ciągu tego czasu nauczył się naprawdę wiele, nie wątpiła w to, że nie  raz ją jeszcze zaskoczy.

Nie tak trudno było znaleźć kompromis. Nie zamierzała robić z niego czarnej owcy, te czasy już się skończyły, mógł nią być kiedyś, w innym miejscu, ale teraz był jej mężem, jeśli coś dotyczyło ich razem, to nie widziała innej opcji, jak razem rozwiązywać problem. Tak było najbardziej sprawiedliwie, mieli stać u swego boku, walczyć razem z całym światem, nikt nie mógł im stanąć na drodze, kiedy współpracowali byli dużo silniejsi - nie miała co do tego nawet najmniejszych wątpliwości.

- Tak, nie jesteśmy pierwsi, na pewno mogłabym się z tym pogodzić, wątpię jednak w to, że oni faktycznie wytrzymają, być może z początku będą nieco niezadowoleni, ale w końcu nadejdzie akceptacja, wiesz nie mają nad zbyt wielu. - Pewnie gdyby ilość dzieci Bletchleyów była większa, to mogliby rozważać różne opcje, mieli jednak wyłącznie bliźniaki, nie mogli sobie pozwolić na marnowanie żadnego dziecka, kto im poda szklankę wody na stare lata?

Spodziewała się tego, że ojciec nie będzie szczególnie zadowolony z decyzji, którą podjęli, miał swój plan, swoją wizję, tylko, że to nie było jego życie, tylko jej, musiał więc spasować bo moment, w którym żyła by spełniać oczekiwania innych dobiegł końca, nigdy miał się nie powtórzyć. Pewnie ciężko będzie mu się z tym pogodzić, bo Prue nie należała do buntowników, nigdy nie sprawiała żadnych problemów, a teraz cóż - przeżywała drugą młodość i nadrabiała to wszystko. W końcu czuła, że żyje.

- Wiesz przecież, że rozsądek to niemalże moje drugie imię. Wspomniałeś wcześniej o wizjonerstwie, to też mnie zachęciło, przecież jestem naukowcem, eksperymenty to moja pasja, być może dojdziemy do czegoś nowego, odkrywczego. Nie mogłabym zignorować takiej możliwości. - Spoglądała na niego uśmiechając się od ucha do ucha, wiedziała, że na pewno to doceni, chociaż powinna po prostu któregoś dnia go zaskoczyć, tak to będzie najlepsza opcja. Układała w głowie plan, co oczywiście było po niej widać, bo znowu nieco zmrużyła oczy i na moment się zawiesiła.

- Gwarantuję Ci, że się go nie pozbędziesz z pamięci. - Skoro miał takie podejście, to zamierzała mu obiecać, że dokładnie tak się wydarzy. Doszli już do tego, że te fikuśne koronki nie miały się dłużej marnować, więc zamierzała faktycznie dotrzymać słowa.

Chciała dla niego dobrze, przesunęła się, aby zrobić mu miejsce obok siebie, miał sobie tylko odpocząć, nic więcej. Życie jednak dosyć szybko zweryfikowało ich plany, łóżko nie wytrzymało ciężaru, wystarczyło, że na nim usiadł, właściwie to oparł ciężar swojego ciała, a ono postanowiło dokonać swojego żywota. Trzask, później jego wpadnięcie w tę dziurę. Ten widok... Nie mogła powstrzymać śmiechu. Naprawdę próbowała, ale wyglądał tak cholernie absurdalnie w dziurze, na tym malutkim łóżeczku, baldachim jeszcze całkiem uroczo powiewał nad jego głową. Nieczęsto widywało się podobne rzeczy.

- Wiesz, że nigdy nie wyprę tego ze swojej pamięci, prawda? - Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak pracował jej mózg, nie było szansy na to, aby zapomniała coś takiego, była jeszcze zbyt trzeźwa na ewentualne czarne dziury.

- Po prostu chciałabym mieć szansę zobaczyć Twoje każde wydanie, nie było mnie obok przez tyle lat i widzę, że naprawdę wiele mnie ominęło. - Była ciekawa jak wiele, to pewnie kiedyś uda im się nadrobić, chociaż nie wydawało jej się, że wszystko, ale całkiem zabawne były te momenty, gdy dowiadywała się o nim czegoś zupełnie nowego.

- Istnieją zdjęcia? Teraz Ci nie odpuszczę, będę Cię męczyć, aż mi je pokażesz. - Prue potrafiła być bardzo upierdliwa, kiedy jej na czymś zależało, a w tej sytuacji, no była skłonna zrobić wiele, aby zobaczyć go w warkoczykach, naprawdę wiele

- Tak, bardzo od tyłu, w naprawdę gęstej mgle, najlepiej, aby też jedynym światłem był księżyc, wtedy mogłoby się udać. - Cóż, jego gabaryty... wyróżniały się na tle innych ludzi, nawet mężczyzn, kobiety takich rozmiarów... Pewnie było ich bardzo mało o ile w ogóle istniały.

- Ok prostu nie chcę, żeby coś Cię kłuło w tyłek, wiesz ile osób miewa problemy z drzazgami w różnych miejscach? Nie jesteś pierwszy, z dwojga złego lepsza drzazga w tyłku niż... - Nie dokończyła, ale na pewno był w stanie sam domyślić się gdzie.

- Nikomu nie pisnę słówka, jestem Twoim wspólnikiem w zbrodni, obowiązuje nas dozgonna tajemnica. - Dodała jeszcze bardzo poważnym tonem, naprawdę nie zamierzała puścić pary z ust.

Widziała, że próbował się podnieść, trochę mu to jednak nie szło, zaplątał się strasznie w tych listewkach i materacu. Prue zeskoczyła więc z łóżka i stanęła przed nim, przez chwilę się wpatrywała w to, jak był wkomponowany w to wszystko.

- Dawaj Wielkoludzie. - Wyciągnęła dłoń, aby pomóc mu wstać. Wydawało jej się to całkiem rozsądne, mimo, że przecież był prawie trzy razy od niej cięższy. Zaparła się nogami, jakby to mogło w jakikolwiek sposób jej pomóc.

Nie przywiązywała do tego miejsca jakiejś szczególnej wagi, to już od dawna nie był jej dom, raczej pokój do którego mogła wrócić, gdyby coś poszło nie tak, nie korzystała z tej możliwości przez wiele lat, nigdy nie było, aż tak źle, żeby musiała to robić. No poza tym ostatnim razem, kiedy faktycznie wszystko się posypało, to jednak było już za nią, zdecydowanie wolała opuścić to miejsce, zamknąć za sobą drzwi i pozwolić na to, by na meblach znowu zaczęły opadać drobiny kurzu. Nie znosiła prosić o pomoc, wracać z podkulonym ogonem, ale w tym przypadku nie miała innego wyboru.

To jednak minęło, ten krótki epizod w jej życiu minął, na całe szczęście, bo nie uważała za szczególnego osiągnięcia wracanie pod dach rodziców po ponad dekadzie. Jasne, dobrze było wiedzieć, że miała miejsce do którego mogła wrócić, jednak wolała nie mieć ku temu kolejnych okazji.

Udało im się znaleźć nowy dom, dzięki czemu mogli zabrać stąd jej rzeczy i rozpocząć układanie swojego własnego świata gdzieś indziej, wcale nie tak daleko, babka okazała się mieć bowiem wcale nie najgorszy pomysł, na który przystali.

Wiedziała, że rodzice mogą różnie zareagować na podjęte przez nich decyzje. To mogło być dla nich niespodziewane, a raczej na pewno miało być, tak samo jak to, że ich jedyna córka nie chciała, aby znaleźli się przy niej podczas tak ważnego dnia, nie zamierzała jednak się tłumaczyć ze swojego zachowania, była dorosła, mogła robić co chciała, wierzyła zresztą, że z czasem zrozumieją jej wybór, nie wszystko dało się bowiem przewidzieć, czy zaplanować i to była jedna z takich sytuacji.

- W końcu zrozumieją, wybaczą, przejdzie im, zresztą nigdy dotąd nie zrobiłam niczego, aby się na mnie chociaż przez chwilę zezłościli, więc to też może być ciekawym doświadczeniem. - Należała raczej do tych idealnych latorośli, które przynosiły swoim rodzicom wyłącznie dumę, zawsze musiał być jednak ten pierwszy raz, czyż nie? To był chyba ten moment w jej życiu.

- Szkoda tylko, że będziesz tego świadkiem, sama nie wiem, czego się po nich spodziewać, ale z czasem powinni to zrozumieć. - W końcu była to ich wspólna decyzja, postanowili wziąć ślub nikomu nic nie mówiąc, chcieli połączyć ze sobą swoje drogi życia i to zrobili. Było to całkiem logicznym posunięciem.

- Wypadłeś stamtąd z hukiem, chociaż wymyślili całkiem niezłą bajeczkę, sama wierzyłam w to, że postanowiłeś podbijać Australię. - Nie mogli sobie przecież pozwolić na to, żeby coś nadszarpnęło ich reputację, wygodniej było wymyślić opowieść, swoją własną narrację. Prue miała świadomość, że świat z którego pochodził Benjy był bardzo brutalny, rządził się swoimi prawami, pewnie miał wymyśloną rolę, jaką powinien w nim grać, kiedy jeszcze nie było go w planach, nikt nie patrzył na to, czego chciał, czego pragnął, musiał się dostosować do ogólnie przyjętej wizji. Mało kto miał w sobie tyle odwagi, aby to wszystko porzucić, uciec od tego, tak naprawdę nadal nie miała pojęcia, jak wiele kosztowało go podjęcie takiej, a nie innej decyzji, zresztą nie wydawało jej się, aby akurat on był szczęśliwy gdyby musiał tańczyć tak jak mu zagrają. Zawsze robił to, na co miał ochotę.

Potwierdził jej słowa, no jasne, że była naukowcem, nie mogła ignorować kolejnych możliwości pogłębiania swojej wiedzy, każda dziedzina życia, była ku temu odpowiednia, tacy jak ona musieli korzystać z okazji, które same się pojawiały, to był jeden z takich momentów. - Prawda, trafił mi się idealny kompan do przeprowadzania takich doświadczeń, sporo już widziałeś, masz ogromną wiedzę, nie wypada zignorować możliwości. Trzeba będzie oficjalnie rozpocząć te badania, jak nieco się rozgościmy w naszym nowym domu. Będziemy musieli bardzo dokładnie je przeprowadzić, tak, aby nic nam nie umknęło, a później wszystko odpowiednio udokumentować, sądzę jednak, że efekty będą na tyle zadowalające, że może się okazać, że to będzie pierwszy z wielu eksperymentów o które się pokusimy, wróżę nam doskonałą współpracę przez lata. - Cóż, poniekąd potwierdzili chęć tej współpracy nakładając sobie obrączki na palce, mieli czas, mogli pozwolić sobie na naprawdę wiele podobnych eksperymentów, które mogły im przynieść same korzyści. Tak, to miał być dopiero początek, a mieli przecież całe lata życia przed sobą.

- Te w Mungu były paskudne, kanarkowe, podejrzewam, że wiele osób zrezygnowało z pracy właśnie przez nie, nikt nie wygląda w tym dobrze, ale powinnam mieć gdzieś coś bardziej odpowiedniego, ze stażu, czy coś. - Skoro sam o tym wspomniał to zamierzała dorzucić i kitelek do ich zaplecza, nie zamierzała odbierać mu tej przyjemności, pewnie znalazłaby coś jeszcze, gdyby nieco dokładniej przejrzała swoje wszystkie rzeczy, będzie musiała to zrobić, żeby pewnego pięknego dnia, czym go zaskoczyć. To był dalekosiężny plan, powoli układała sobie w głowię listę rzeczy, które mogą pomóc jej w realizacji go.

Benjy zamknął karton, miał do niej dołączyć na tym miniaturowym łóżeczku, odpoczynek należał mu się po tym, jak dzielnie walczył z jej rzeczami i nie narzekał, tyle, że los miał co do tego zdecydowanie inne zdanie. Ledwie usiadł na krańcu materaca, a rozległ się trzask, nie było już ratunku, zapadł się dość niezgrabnie, nie zdążył zareagować, mebel nie wytrzymał jego ciężaru, zdecydowanie był stworzony tylko i wyłącznie dla nastoletnich dziewczynek.

Trudno jej się było opanować, bo ten widok, był naprawdę zabawny. Popłakała się ze śmiechu, chociaż wiedziała, że nie była to dla niego komfortowa sytuacja, musiał jej to wybaczyć. Powinni chyba niedługo opuścić to miejsce, nawet meble im sugerowały, że czas na nich.

- Systematyczne niszczenie wizerunku brzmi bardzo brutalnie, bardziej ujęłabym to jako zdolność kamuflażu, odkrywanie swoich ukrytych osobowości, każdy miewał w swoim życiu nie do końca przemyślane decyzje. Zresztą nie sądzę, aby faktycznie którakolwiek z nich byłaby w stanie wpłynąć na Twój autorytet. - Naprawdę była ciekawa, co ją ominęło przez tę ponad dekadę, kiedy tak o tym mówił jeszcze bardziej rozbudzał jej ciekawość. Miała świadomość, że niektóre eksperymenty pewnie prosiły się o zapomnienie, jednak na tym polegała droga w poszukiwaniu siebie, czyż nie?

- Były podejmowane z chwilową pełną świadomością, jak się się jest młodym to ma się wrażenie, że wszystko się wie najlepiej, na tym chyba to polega. Kiedy jednak tak o tym mówisz, to prosi się o to, abym jakoś namówiła Cię do demonstracji tych wszystkich wersji Twojej osobowości, poszukiwania własnego ja musiały być naprawdę intensywne. - Skoro wszystko zaczynało się na warkoczykach, które już nie były szczególnie typowe, to ciekawe, co jeszcze miał do ukrycia. Gdy mówił o tym w ten sposób to prosiło się o to, aby spojrzeć na dowody i móc ocenić, czy faktycznie było tak źle.

- Zawsze da się dopasować jakąś koncepcję. - Uśmiechnęła się z racji na to, że w końcu się z nią zgodził. Byłby naprawdę uroczą dziewczynką, pewnie każdy schodziłby jej z drogi, nie chcąc znaleźć się zbyt blisko. To była naprawdę zabawna wizja.

Widziała, że próbował się wydostać z pułapki, w której się znalazł, jednak łóżko nie chciało go wypuścić, nadal tkwił między tymi deskami, nie mógł się z nich wyrwać, kto by się spodziewał, że taki mebelek może mieć w sobie, aż tak ogromną determinację?

- Wiesz jak to jest, strzeżonego Merlin strzeże, lepiej zapobiegać niż później szukać rozwiązań. - Jedna mała drzazga potrafiła powodować naprawdę ogromny dyskomfort, szczególnie kiedy miała znajdować się w takich miejscach, warto było więc rzucić na to okiem, i się jej pozbyć, jeśli faktycznie postanowiła się tam zagnieździć.

Podjął kolejną próbę wydostania się ze swojej tymczasowej pułapki, jednak i ona zakończyła się niepowodzeniem, stwierdziła, że jest to odpowiedni moment na to, aby zaangażować się w sprawę, nie mogła tak stać i patrzeć, musiała reagować. Nie, żeby spodziewała się tego, że jej działania mogą przynieść jakikolwiek efekt, bo przecież jego masa... cóż, bardzo przekraczała tę jej, ale Prue nie poddawała się bez walki. Wyciągnęła więc dłoń w jego kierunku, chciała się do czegoś przydać.

- Wiem, ale co z tego? W małym ciele duży duch, czy coś. - Uśmiechnęła się szeroko, oczywiście, że było to zuchwałe, miało zakończyć się raczej niepowodzeniem, jednak nie zmieniało to faktu, że zamierzała podjąć próbę. Razem zawsze było łatwiej radzić sobie z przeciwnościami losu. Nie miała pojęcia, jak do tego doszło, jakimś cudem jednak współpraca popłaciła, Benjy wydostał się spomiędzy tych desek, które chwilę wcześniej nie chciały go wypuścić. Odnieśli spektakularny sukces, co niesamowicie ją cieszyło.

Gdy stanął stabilnie na nogach przyciągnął ją do siebie, tego się nie spodziewała, więc udało mu się to zrobić jednym, płynnym ruchem. Wystarczyła sekunda, aby znalazła się tuż obok niego, nie, żeby jej to przeszkadzało.

- Przecież jestem, i nigdzie się nie wybieram. - Zawsze miała być tuż obok, gotowa go wesprzeć, jeśli tylko będzie tego potrzebował. Nic więcej nie miało znaczenia oprócz tego, że w końcu mieli siebie.

Złożył pocałunek na jej włosach, a później zamknął ją w swoich ramionach, uśmiechała się nadal sama do siebie, nigdzie nie czuła się tak bezpieczna, jak w jego ramionach, wtedy wszystko przestawało istnieć, świat wydawał się zatrzymywać w miejscu, a istotne było tylko to, że są razem i nic nie miało ich więcej rozdzielić.