Nie do końca takiego zakończenia dnia się spodziewała. Wszystko potoczyło się tak szybko, nie potrafiła przestać widzieć przed oczami skróconej wersji wydarzeń, odtwarzała je cały czas w głowie niczym zdartą płytę, powtarzała sobie słowa, które zostały wypowiedziane, a padło ich zbyt wiele i były bardzo bolesne. Spodziewała się, że wiadomość o jej ślubie może rozczarować rodziców, jednak łączyła to raczej z tym, że po prostu będą niezadowoleni, że nie chcieli, aby im towarzyszyli podczas tego ważnego dla nich momentu, okazało się jednak, że jej ojciec zrobiłby wszystko, aby do niego nie dopuścić.

W pośpiechu opuścili dom jej rodziców, nie wyjaśniali niczego, po tym, co się stało nie musieli niczego wyjaśniać. John przeszedł samego siebie, nigdy nie widziała go w takim stanie, zapętlił się w swojej wizji świata i nie dopuszczał do siebie myśli, że jego córka jest dorosła, że może sama o sobie decydować, wyrzucał z siebie zdania, które na zawsze miały wyryć się w jej pamięci, były ostrzejsze od noży, mimo tego, że wiedziała, iż nie miały sensu, to jednak dość mocno w nią uderzyły. Nie chciała patrzeć na ojca, nie zamierzała też  pojawić się ponownie w domu rodziców dopóki on nie pójdzie po rozum do głowy, jeśli miało się to nie wydarzyć nigdy to trudno, był to tylko i wyłącznie jego wybór, jego podejście. Szkoda jej było matki, bo i ona miała ponosić konsekwencje jego czynów, ale była pewna, że to zrozumie, zresztą zawsze mogli się z nią spotykać na neutralnym gruncie.

Nie wzięli wszystkich rzeczy, nie chciała dłużej patrzeć na ojca, nie chciała czuć jego obecności w jednym miejscu, pewnie to nie byłoby problemem bo Benjy nie wytrzymał i go uderzył (wcale mu się nie dziwiła), widziała, że trafił bardzo celnie, polała się krew, więc nie wchodziłby im pewnie w drogę, ale sama świadomość, że John znajduje się gdzieś obok wzbudziłaby jej dyskomfort, właśnie dlatego wyszli z ledwie kilkoma kartonami, pozostawiając resztę tam, gdzie się znajdowała. Wiedziała, że Penelope nie będzie miała nic przeciwko temu, aby zająć się przekazaniem jej tych rzeczy.

Wyszli bez słowa, bez pożegnania, więcej słów nie było już w tym miejscu tego dnia potrzebne, wszystko co miało zostać powiedziane zostało powiedziane, czuła ogromną gorycz, była rozczarowana, przybita, nie spodziewała się, aż takiej eskalacji. Na kolacji podczas Mabon widziała nastawienie ojca do Benjy'ego, jednak nie spodziewała się tego, że było ono aż tak złe. Nie sądziła, że jej mąż, jej wybór okaże się być dla niego, aż takim ciosem. Wiedziała, że lubił kontrolować sytuację, trzymać rękę na pulsie, jednak nigdy nie zachował się w ten sposób. Był w tej swojej wyimaginowanej nienawiści okropnie zawzięty, nie dało się mu niczego wytłumaczyć, zresztą nie sądziła, że byłby ją w stanie zrozumieć. Nie po tym, co dzisiaj zobaczyła.

Teleportowali się do swojego nowego domu, to miał być naprawdę miły wieczór, mieli zacząć w końcu odnajdywać się w tym miejscu, budować swoją rutynę, swój azyl, a jednak nastroje zupełnie tego nie okazywały. Nie tak to miało wyglądać. Babcia Ellie jeszcze kręciła się po domu, Prue starała się udawać przed nią, że wszystko jest w porządku, chociaż widziała w jej spojrzeniu coś, co sugerowało, iż zdawała ona sobie sprawę, że coś się stało. Nie wypytywała jednak, na szczęście, nie chciała jeszcze o tym rozmawiać. Sprawa była jeszcze zbyt świeża. Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie wspomniała Ellie o tym, że nie wszystko poszło po ich myśli, nie chciała, aby ta zastanawiała się dlaczego pojawili się tutaj w takich wisielczych nastrojach. Babcia Bletchley zawsze przecież czuła i widziała więcej, niż wszyscy inni, nic jej nie umykało, nie było sensu aby się zbytnio niepokoiła.

Przekazała karton, który trzymała w dłoniach Benjy'emu, który dołączył go do prowizorycznej wieży, którą udało im się zbudować. On później gdzieś zniknął, ulotnił się, pewnie musiał przetrawić to, co się wydarzyło. Wiedziała, że to co powiedział było tylko wymówką.

Prue nie opuszczało poczucie winy, nikt nie powinien traktować go w ten sposób, nie w tamtym miejscu, sama zaprowadziła go do rodzinnego domu wierząc, że jakoś to będzie. Myliła się jednak, nie przewidziała takiego scenariusza i miała o to do siebie pretensje.

Pożegnała babcię, odprowadziła ją do drzwi, zamierzała pomóc jej z zniesieniem wszystkiego do taksówki, ale ta otaksowała ją wzorkiem, co wystarczyło, by Prue zrozumiała, że był to zły pomysł. Ellie lubiła sama zajmować się swoimi sprawami, ciągle podkreślała to, że jest w kwiecie wieku, tym razem nie mogło być inaczej. Zamknęła za nią drzwi, wtedy też odetchnęła głęboko. Nie musiała już udawać, że nie jest, aż tak źle, bo było przecież fatalnie.

Ruszyła bez zastanowienia na górę, gdzieś tam bowiem był Benjy, poruszała się cicho, szła korytarzem mijając kolejne puste pomieszczenia, aż w końcu zauważyła bo na balkonie. Przez krótką chwilę się w niego wpatrywała, dopiero po jakichś dwóch minutach ruszyła przed siebie, aby znaleźć się gdzieś obok.

Weszła na balkon bez słowa, nie do końca wiedziała co powinna powiedzieć, zamiast tego ruszyła przed siebie, aż wreszcie znalazła się tuż za swoim mężem. Na pewno usłyszał jej kroki, nie miała co do tego żadnych wątpliwości.

Zrobiła krok w bok, aby znaleźć się obok niego. Najgorsze było to, że nie słyszała całej wymiany zdań jaka padła między nimi podczas tamtego epizodu, czuła, że ojciec mógł mu powiedzieć coś, czego nie powinien, jeśli do niej odezwał się w ten sposób, to mogło być tylko gorzej.

Ich ramiona się ze sobą stykały, sięgnęła dłonią do jego ręki, aby spleść ich palce ze sobą, wolała zacząć od gestów, niżeli słów. To one wyrażały więcej. Trwała tak w ciszy przez chwilę, próbowała zebrać myśli, niekoniecznie jej się to jednak udawało.

- Nie sądziłam, że zachowa się w ten sposób. - Powiedziała cicho, niemalże szeptem. - Przepraszam, że Cię tam ze sobą zabrałam, nie powinnam. Nigdy więcej nie popełnię podobnego błędu, on wybrał. - Ojciec wybrał swoją wersję wydarzeń, swoje racje, swoje poglądy, to było całkiem proste do wydedukowania.

Rzadko kiedy zdarzało się, aby Prue nie do końca wiedziała, co powinna powiedzieć. Często gubiła się w swoich myślach, po tym błądzeniu jednak była w stanie jednak wydusić z siebie coś. Dzisiaj to nie do końca działało, bo właściwie jak można byłoby skomentować to, co się wydarzyło? Padły komentarze, które spowodowały nieodwracalne zmiany, nic nie mogła z tym zrobić, nie było czasu na żadną reakcję, to było poza nią.

Naprawdę chciała dobrze, miała świadomość, że ojciec miał swoje poglądy, swoje podejście, które budował przez lata, jednak wydawało jej się, że może uda jej się chociaż odrobinę na niego wpłynąć - to było błędem. John Bletchley uważał, że wie wszystko najlepiej i nikt nie mógł niczego z tym zrobić. Powinna się tego domyślić, chociaż liczyła, że spróbuje być nieco bardziej przychylny, stało się zupełnie odwrotnie. Wylał z siebie swój żal, skomentował to w naprawdę paskudny sposób i to by było na tyle. No, przy okazji pierwszy raz w życiu ktoś przyłożył mu w twarz, co było odmianą. Jego rodzina wiedziała jak to wygląda, jakim był typem człowieka, uważał siebie za jedyną osobę, która miała prawo decydować, która wszystko wiedziała najlepiej, niby nie narzucał swojego zdania, jednak nie miał problemu z tym, aby komentować wyborów, których dokonywali jego bliscy, nie zawsze były to miłe komentarze, raczej chłodne kalkulacje, tym razem jednak coś w nim pękło. Zachował się tak, jakby coś go opętało. Nie było powrotu do tego, jak miała widzieć ojca. Jego obraz z tego wieczoru na zawsze zostanie przy niej, gdyby chodziło tylko o nią, pewnie zacisnęłaby zęby, i zatrzymała to w sobie, próbowała łagodzić sytuację, tylko, że nie chodziło o nią. Nie mogła mu wybaczyć tego, w jaki sposób potraktował jej męża, to było zbyt wiele.

Wybrała go, już dawno go wybrała, to z nim chciała spędzić resztę życia, nikt nie mógł jej tego zabronić, na pewno nie ojciec, była przecież dorosła, miała prawo do podejmowania swoich własnych decyzji, szkoda, że nie zauważał tego, że w końcu była szczęśliwa i zaczęła żyć, a nie egzystować. Za bardzo był zacietrzewiony w swoich uprzedzeniach.

Pojawiła się na balkonie, miała nadzieję, że nie przeszkodzi Benjy'emu w zbieraniu myśli. Wydawało jej się jednak, że powinna znaleźć się tuż obok niego, nawet jeśli miała nie mówić zbyt wiele, czasem wystarczała tylko obecność drugiego człowieka dla odzyskania odrobiny równowagi. Słowa jej ojca były okrutne, wiedziała, że jej mąż przeżył swoje, jednak to co padło mogło być pewnego rodzaju powrotem do przeszłości. Już dawno przecież nikt nie widział w nim Aloysius'a, nie wyciągał jego tożsamości, nie mówił o nim w ten sposób, w jaki zrobił to jej ojciec.

Przystanęła go, splotła ze sobą ich dłonie, żeby wiedział, że jest tutaj, gdyby jej potrzebował, a może to ona potrzebowała jego, sama nie do końca wiedziała, dla niej również nie był to przyjemny wieczór. Poczuła palce zaciskające się na jej, to wystarczyło, aby powoli zaczynała się uspokajać.

- Trochę mogłam, przecież wiem, jakim jest człowiekiem. - To, że jeszcze nie widziała go w takim stanie niczego nie zmieniała. Ojciec był, jaki był, miał swoje poglądy, bardzo mocno wbite do głowy i powinna wiedzieć, że nic z tym nie zrobi, nawet jeśli chodziło o nią. Nie zamierzał zrozumieć innego punktu widzenia, zamiast tego wyładował na nich swój gniew związany z utratą kontroli nad tym, co działo się w jego idealnym świecie.

Benjy się do niej odwrócił, uniosła głowę, aby na niego spojrzeć, chciała odczytać emocje z jego twarzy, zobaczyć, jak się miewał, odezwała się ponownie. - Podejrzewam, że wtedy jedynym powodem było Twoje nazwisko, jakbyś miał na to jakikolwiek wpływ. - Był to odwrócony klasizm o którym też już kiedyś ze sobą rozmawiali. Konwenanse, które kształtowały współczesny świat.

- Pewnie tak by się stało, niektórzy ludzie nie są w stanie widzieć więcej, szkoda, że jest jedną z takich osób. - Wydawało jej się, że ojciec będzie w stanie zrozumieć nieco więcej, jednak miała o nim chyba zbyt dobre zdanie. Dzisiaj sporo się zmieniło, bezpowrotnie.

Nie odwracała wzroku, nawet gdy Benjy spojrzał ponownie w stronę horyzontu, miała wrażenie, że ojciec dotknął miejsc, których nie powinien, które były ukryte gdzieś głęboko, być może odkopał coś, co powinno być zakopane. Nie miała pojęcia, co dokładnie między nimi padło, nie słyszała całej tej wymiany zdań, jednak nie musiała jej słyszeć, aby wiedzieć, że pewnie wyciągał najbardziej nieprzyjemne komentarze. Skoro był w stanie do niej odezwać się w ten sposób, co dopiero do jej męża.

- Niby tak, próba została podjęta, zakończyła się paskudnym niepowodzeniem, na pewno nie zostanie powtórzona. - Zależało jej na to, aby jej najbliżsi mieli ze sobą cywilizowane stosunki, jednak nic z tego nie wyszło, musiała to zaakceptować.

- To zrozumiałe, nie musisz mnie przepraszać. Nie wiem, co Ci powiedział, ale co by to nie było, to na pewno mija się z prawdą, nie zna Cię, nie wie jakim jesteś człowiekiem, niczego o Tobie nie wie. - Dodała jeszcze łagodnym tonem. Nie miała pojęcia co mogło między nimi paść, nie chciała też się o to jakoś szczególnie wypytywać, nie teraz.

- Jakbyś potrzebował kiedyś coś z siebie wyrzucić, to wiesz, że jestem obok i będę zawsze. - Dodała jeszcze, nie należała do osób, które zamierzały naciskać, czy na siłę wyciągały myśli innych osób, jednak zależało jej na tym, aby Benjy wiedział, że może jej powiedzieć o wszystkim. Tak, to mogło wydawać się oczywiste, bo byli przecież małżeństwem, ale i on i ona również przeżyli swoje, mieli sporo zabliźnionych ran o których wcześniej nie rozmawiali.

- Tak, to dobry pomysł, w końcu to pierwszy wieczór w naszym nowym domu. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, nie mogli pozwolić na to, żeby ktoś popsuł im pierwsze, wspólne chwile w tym miejscu.

Benjy zgasił papierosa, był to moment, w którym mogli opuścić balkon, zejść na dół. Nie było sensu zwlekać, więc odwróciła się na pięcie, ruszyła w stronę drzwi, nie wypuszczała przy tym jego dłoni ze swojej, nie chciała tego robić.

- Nie zobowiązuje, jednak jako osoba z doświadczeniem powinnam podejść do tego inaczej. - Tak, wiedziała, że nie była odpowiedzialna za czyny swojego ojca, jednak znając jego charakter mogła po prostu nie doprowadzić do tego spotkania. Zresztą miała do siebie żal, że straciła poczucie czasu, prościej byłoby, aby opuścili jej dom rodzinny wtedy kiedy jeszcze byli tam sami. Miałaby szansę przygotować się do rozmowy, tak skończyło się na tym, że potoczyła się ona sama, dość niefortunnie.

Nie chciała tego. Nie chciała, żeby Benjy wysłuchiwał podobnych komentarzy, bo na to nie zasługiwał. Jej ojciec miał swoje zdanie, swoje podejście, które było tylko zlepkiem jego poglądów, które nie do końca miały sens. Minęło przecież tak wiele czasu, a ten nadal zachowywał się tak, jakby jej mąż był kimś innym, jakby nadal był Rookwood'em, a to przecież zostawił za sobą. Zresztą nie ma się co oszukiwać, już jako Rookwood potrafił znaleźć specjalne miejsce w jej sercu. Nazwisko nigdy nie miało dla niej znaczenia. Chodziło o niego, po prostu, o to jakim był człowiekiem, jaki był dla niej.

- Tak, mam wrażenie, że tego zachowania nie byliby w stanie przewidzieć nawet najwspanialsi z jasnowidzów. - Próbowała brzmieć lekko, nie dało się jednak nie zauważyć, że zachowanie ojca spowodowało u niej zauważalną zmianę nastroju. Spodziewała się, że będzie zirytowany, ale nie, że aż tak. Popsuła jego idealny obrazek, założenia, tylko szkoda, że nikt nie pytał jej, czy on się jej podobał. Zazwyczaj akceptowała wszystko, starała się podejmować jak najmniej kontrowersyjne decyzje, robiła to, czego od niej oczekiwano, ten jeden, jedyny raz jednak postanowiła postąpić inaczej. Wybrała siebie, swoje szczęście, swoje marzenia. Dla jej ojca było to najwyraźniej zbyt wiele. Musiała się z tym pogodzić, zresztą sam doprowadził do tego, że znaleźli się w dosyć patowym położeniu, to stało się tylko i wyłącznie przez niego. Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości, zachowywał się, jakby go okropnie skrzywdziła, a przecież nie zrobiła niczego złego, nikogo nie skrzywdziła, nikogo nie zabiła, nie popełniła żadnego przestępstwa, po prostu postanowiła podążać za głosem serca.

- Wstyd mi za niego, wiesz? - Nie potrafiła zrozumieć tego podejścia. Jasne, bywały momenty, kiedy sama słuchała ojca, dystansowała się przez jego komentarze, zakładała rzeczy, których nie powinna, ale wtedy była dzieckiem. Gdy dorosła otworzyła oczy i zrozumiała, że świat nie był czarno-biały. Nikt nie miał wpływu na to, jakie nazwisko nosił, nikt sam nie pchał się na świat, nie chciał urodzić się w dokładnie tej, a nie innej rodzinie. Pochodzenie wcale nie definiowało jego wartości, czy tego jakim był człowiekiem. Łatwo było zakładać pewne rzeczy, nie próbując poznać człowieka, to było jednak krzywdzące, okropnie krzywdzące.

- Tak, to jest okrutne, ale wiele osób ma takie podejście. - Ich świat rządził się swoimi prawami, nazwisko często było najważniejszą cechą rozmówców, czasem nawet nie dało się dojść do rozmowy, jeśli było nieodpowiednie. Na to nie mogli mieć wpływu, chociaż w sumie, wystarczyło aby trzymali się od takich ludzi z daleka, szkoda tylko, że jej ojciec okazał się być jedną z takich osób, musiała to jednak jakoś przetrawić. Wiedziała przecież, że nie będzie łatwo przekazać mu wieści, bo kierował się jakimiś swoimi bezsensownymi przekonaniami, które nie do końca miały podstawy aby mieć wpływ na realia, a jednak był w tym okropnie zaciekły. Jego strata, nie wiedział co tracił, może kiedyś przejrzy na oczy, oby wtedy nie było na to zbyt późno.

- To tylko i wyłącznie ich strata, nie mają możliwości zobaczyć co kryje się pod powierzchnią i jak bardzo wartościowym człowiekiem jesteś. - Jego wygląd mógł sprawiać pewne pozory, nazwisko również, jednak to, co kryło się głębiej było zupełnym przeciwieństwem tego, co mogło się wydawać komuś na pierwszy rzut oka. Uważała, że miała sporo szczęścia, że dopuścił ją do siebie, pokazał wnętrze, od początku mieli do siebie słabość, jakoś tak wyszło, aż w końcu został jej mężem. Nie mogła sobie wymarzyć lepszego scenariusza. To, że inni nie chcieli widzieć więcej było tylko i wyłącznie ich problemem. Nie do końca podobało jej się to, że świat działał w ten sposób, nie mogła jednak z tym nic zrobić, nie miała wypływu na obcych ludzi, mogła tylko i wyłącznie dbać o to, aby sama nigdy nie stała się kimś takim, chociaż czy właściwie jej to groziło? Miała szansę zobaczy, że takie uprzedzenia nie prowadzą do niczego, że były zupełnie niepotrzebne, tylko komplikowały sytuację. Warto było dawać szansę każdemu, kto stawał na drodze.

- Nie musisz być dobry w takich rzeczach, chcę po prostu, żebyś wiedział, że jeśli coś Cię męczy, to tu jestem - Miała świadomość, że nie łatwo było dzielić się swoimi myślami, czy słabościami, to wymagało ogromnego zaufania, ale nie tylko. Zdawała sobie sprawę, że Benjy przez wiele lat musiał trawić wszystko sam, nie miał nikogo kto by go wspierał, pewnie trudno będzie mu się wyzbyć przyzwyczajeń, jednak chciała, żeby wiedział, że była obok, zawsze gotowa go wysłuchać, albo po prostu być. Nie musiał nawet zbyt wiele mówić.

- Dobre i to, może z czasem tych przypadków będzie więcej, aż w końcu przestaną być przypadkami. -  Oswojenie się z nową sytuacją, z tym, że byli małżeństwem wymagało czasu. Prue nigdy nie miała w zwyczaju niczego narzucać, czy naciskać, liczyła na to, że z czasem po prostu sam zacznie mówić, jeśli coś będzie leżało mu na sercu. Wiedziała, że to może potrwać, ale nie przejmowała się tym jakoś szczególnie, wierzyła, że uda im się z czasem pozbyć tych przyzwyczajeń, które wynikały z nieodpowiednich doświadczeń.

Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, kiedy ponownie się odezwał. Odruchowo mocniej ścisnęła jego dłoń, oczy jej błysnęły, napięcie wydawało się opuścić jej ramiona. Nie spodziewała się usłyszeć teraz tego z jego ust, zaskoczył ją, poczuła jednak przyjemne ciepło, które rozchodziło się po ciele. Były to całkiem proste słowa, jednak niosły ze sobą wszystko.

- Też Cię kocham, najbardziej na świecie. - Nie mogła nie odpowiedzieć mu tym samym. Tworzyli rodzinę, wybrali się nawzajem, mieli być swoim oparciem podczas również tych gorszych dni, okazało się, że akurat ten dzisiejszy niósł ze sobą nieco rozczarowania, pewnie mieli przeżyć jeszcze wiele podobnych, razem jednak było to dużo łatwiej przetrwać.

- Jestem szczęśliwa jak nigdy dotąd. - Tylko i wyłącznie dzięki niemu, temu, że był obok, że postanowił zostać. Chciała, żeby to wiedział. Nic nie miało tego zmienić, a na pewno nie niezadowolenie i fochy jej ojca. Zbyt wiele czasu poświęciła na egzystencję, żeby nie doceniać tego, iż w końcu zaczęła żyć. Sporo się zmieniło w ostatnim czasie i podobały jej się te zmiany. Dawały jej radość, i w końcu jakąś wizję na przyszłość, wspólną przyszłość, to było w tym najdoskonalsze.

Opuścili balkon trzymając się za ręce, pozostawili za sobą jesienny chłód. Weszli do swojego nowego domu, mogli świętować to, że znaleźli sobie miejsce, w którym będą mogli zacząć budować wspólną przyszłość. Nikt nie mógł im w tym przeszkodzić, mimo tego, że nie wszystko dzisiaj poszło po ich myśli, nie mogli pozwolić, aby to im zawadzało.

Znaleźli się w kuchni, po tym jak zeszli ze schodów. Prue zatrzymała się przy jednym z blatów, znała ten dom jak własną kieszeń, spędziła w nim bardzo dużo czasu, nigdy jednak nie spodziewała się, że kiedyś przyjdzie jej tutaj zamieszkać ze swoim mężem, uśmiechnęła się do siebie na tę myśl, to był naprawdę ciekawy zwrot akcji.

- To co, herbata, herbata z wkładką, wkładka bez herbaty? - U rodziców skosztowali trochę nalewek jej mamy, alkohol jednak powoli przestawał krążyć w ich żyłach, a wcale nie miałaby nic przeciwko temu, aby nadal czuć tę lekkość bytu, szczególnie po tym dość ciężkim dniu. Uważała też, że warto było oblać nową nieruchomość, czekała jednak na decyzję Benjy'ego, wpatrywała się w mężczyznę nawet na moment nie opuszczając spojrzenia.