Był to bardzo przyjemny, letni dzień. Słońce wisiało wysoko na niebie, na którym nie było ani jednej chmury. Pogoda dzisiaj wyjątkowo rozpieszczała. Wydawało się, że nic nie mogło popsuć tego lipcowego popołudnia, jednak oczywiście nie mogło być zbytnio kolorowo. Elias'a odwiedzili koledzy. Nie miała pojęcia dlaczego spotykali się nawet w wakacje, jakby przez te dwa miesiące nie mogli bez siebie żyć. Prudence zamknęła się w swoim pokoju, nie wychodziła z niego praktycznie przez cały dzień, byle tylko nie wpaść na żadną znajomą twarz, wystarczające było to, że musiała ich spotykać w Hogwarcie.

Zmieniło się to jednak w chwili, w której usłyszała znajomy głos dochodzący z parteru. Babcia Ellie. Tego nie mogła przegapić. Uwielbiała tę kobietę. Była jej bardzo bliska, stała się jeszcze bliska, gdy okazało się, że łączą je pewne umiejętności, które nie były szczególnie często spotykane, poświęcała Prue wyjątkowo dużo czasu, aby mogła zagłębić się w tajniki widmowidzenia, chciała, by dziewczyna nauczyła się wszystkiego, co sama wiedziała, bo miało jej to ułatwić egzystencję w świecie pełnym przedmiotów, które opowiadały najróżniejsze historie.

Powoli zaczynała panować nad tą umiejętnością, nadal bywały momenty, kiedy odpływała zupełnie znienacka, nie była w stanie nic z tym zrobić, jednak wierzyła w to, że po tych wakacjach będzie miała większą kontrolę. Zapomniała o spotkaniu z babcią przez niespodziewanych gości, którzy pojawili się w ich domu tego ranka, teraz jednak w końcu postanowiła wyłonić się ze swojej jaskini. Nie mogła się tu ukrywać przed całym światem, no i chciała przywitać się z Ellie.

Odłożyła grube tomisko, które czytała od rana na swojej szafce nocnej, wyszła z łóżka - tego, z różowym baldachimem, po czym ruszyła w kierunku drzwi. Zamknęła je za sobą, gdy opuściła pomieszczenie, nie chciała, aby żaden z kolegów Elias'a zaglądał do środka. Nie mogli zaglądać do jej świata, tylko tego brakowało.

Ubrana była zwyczajnie, była w końcu u siebie w domu, trwały wakacje, miała więc na sobie czarne ogrodniczki, włosy jak zawsze spięte wysoko, kok dyndał jej na wszystkie możliwe strony, kiedy zbiegała po schodach. Na dole dostrzegła znajomą sylwetkę, nie czekała, podbiegła do kobiety i się do niej przytuliła. - Cześć babciu. - Powiedziała cicho, uśmiechała się jednak promiennie, chyba zapomniała o tym, dlaczego zaszyła się w swoim pokoju. Zresztą skoro była tutaj babcia, to nie groziły jej chyba nieprzyjazne spojrzenia, jakimi zazwyczaj obdarzali ją koledzy jej brata, jej rodziców nie było w domu, bo pracowali, co powodowało, że wcześniej nie czuła się do końca pewnie. Chłopcy chyba byli na dworze, albo tak jej się wydawało, nie miała pojęcia, czym się zajmowali - najpewniej jakimiś głupotami, jak zawsze. Nie sądziła, żeby robili coś interesującego.

Dopiero po chwili dostrzegła, że jeden z nich właśnie przekroczył drzwi wejściowe. Przeniosła wzrok w jego kierunku, akurat ten, którego najbardziej nie chciała widzieć. Przełknęła głośno ślinę, nie do końca wiedziała, jak się powinna zachować. Jej babka jednak wydawała się być zadowolona, że mieli towarzystwo. - Aloysius, miło Cię widzieć. - Prue nie miała pojęcia skąd wiedziała, kto przed nimi stoi, ale Ellie zawsze wiedziała wszystko, więc wcale nie powinno jej to dziwić.

Chłopcy bywali w tym domu, zbyt często zdaniem Prue, nie żeby mogła coś z tym zrobić, bo byli to przyjaciele jej brata, a więc zdaniem rodziców, a przede wszystkim matki byli tutaj mile widziani, co nie do końca się jej podobało. Wiedziała, że podczas wakacji odwiedzali się nawzajem, aby spędzić ze sobą jak najwięcej czasu, co jej zdaniem było nieco dziwne. Być może tak bardzo się lubili, czy coś, nie, żeby ona wiedziała do końca co to znaczy. Nie spoufalała się z nikim, aż tak bardzo, już nie.

Wolała towarzystwo babci, co mogło być uznane za dziwne, jednak wyciągała ze spotkań z nią naprawdę wiele, Ellie wzięła ją pod swoje skrzydła i uczyła naprawdę wielu rzeczy. Ostatnio skupiały się przede wszystkim na tym widmowidzeniu, które nieco komplikowało jej codzienne życie. Nigdy nie mogła bowiem wiedzieć, kiedy trafi na przedmiot, który postanowi opowiedzieć jej własną historię, zdawała sobie sprawę, że jeśli będzie nad tym pracować to z czasem ona będzie decydowała o tym, co może zobaczyć, to rysowało się zdecydowanie lepiej. Nie czuła, aby ten dar był jej przekleństwem, chociaż wiedziała, że mógł być różnie odbierany, przez niego zdarzało jej się błądzić myślami, co z dodatkiem jej choroby cóż powodowało, że zaczynała się dość mocno wycofywać, nie chciała zbytnio zwracać na siebie uwagi.

Ceniła sobie ten wakacyjny czas i spokój, którego mogła zaznać będąc w domu. Nie musiała się wysilać, nosić masek, w tym miejscu mogła być sobą, no, prawie zawsze, bo bywały dni jak ten, kiedy w jej azylu pojawiali się intruzi, przez których zamykała się w sypialni i nie chciała jej opuszczać. Bezpieczniej było trzymać się od nich z daleka, nie doprowadzać do niepotrzebnych konfrontacji.

Loys oparł się o framugę, patrzył w ich kierunku. Oczywiście, że musiał zjawić się wewnątrz domu właśnie wtedy, gdy wyłoniła się ze swojej jaskini. Przyglądała mu się dłużej niż powinna, zawiesiła się na moment, dlaczego zdjął koszulkę? Nie powinien tak paradować po jej domu, nie mógł tego robić, szczególnie, że przyciągało to jej spojrzenie bardziej niż chciałaby przed sobą przyznać, byla tylko człowiekiem. Dopiero po chwili przesunęła wzrok na jego rękę, dostała odpowiedź na pytanie, którego nie zadała, najwyraźniej postanowił sobie zrobić z koszulki tymczasowy opatrunek, bo albo jej się wydawało, albo dostrzegła krew, musiał przeciąć swoją skórę. Uniosła brew pytająco, jakby potrzebowała jakichś wyjaśnień, chociaż przecież to było u nich normalne, ciągle pakowali się w kłopoty, nie zastanawiali się nad swoimi decyzjami, ryzykowali, a później kończyło się to w właśnie taki sposób.

Kobieta wpatrywała się w niego przez chwilę, na jej twarzy pojawił się ciepły uśmiech. Ellie uwielbiała młodzież, kiedy przebywała blisko młodych ludzi miała wrażenie, że ubywa jej lat, nie to, żeby czuła się stara, ale dobrze było otaczać się ludźmi, dzięki którym mogła poczuć się jeszcze młodziej. - Bałagan? Chłopcze, to nic takiego. - Jej głos był przyjemny dla ucha i melodyjny, mówiła zupełnie szczerze, nic wielkiego się nie wydarzyło to tylko kilka kropel krwi na podłodze, których zaraz się pozbędą.

Prudence nie przestawała obserwować chłopaka, nie umknęło jej to syknięcie, musiało go to bardziej boleć niż mówił. Zawsze miał tendencje do ignorowania swojego stanu zdrowia, najwyraźniej to też się nie zmieniło. Przewróciła oczami kiedy usłyszała kolejne słowa padające z jego ust. Oczywiście, że to nic wielkiego, zapewne powiedziałby, że to jakaś dwójka lub trójka w skali, którą kiedyś ustalili, więc nie dowiedziałaby się, że coś sobie zrobił, gdyby się nadal ze sobą przyjaźnili. Odpłynęła na moment myślami, przymrużyła oczy, wspomnienia zaczęły przeskakiwać w jej głowie niczym zdjęcia.

Kropla krwi skapnęła na podłogę, Bletchley mrugnęła i ponownie znalazła się w rzeczywistości. Przeniosła wzrok na babcię, nie sądziła, że pozwoli mu odejść bez pokazania jej tego, co mu się stało, jasne, mógł im wmawiać, że to nic wielkiego, ale tutaj zwracano uwagę na to, w jakim kto się znajdował stanie, nawet jeśli była to tylko drobna rana.

Ellie przyglądała mu się przez chwilę, niby rozumiała takie podejście, wiedziała, że młodość rządziła się swoimi prawami, przez chwilę się wahała, ale w końcu się odezwała. - Pozwolisz, że na to spojrzę, wiem, że to pewnie nic takiego, ale lepiej by było, żeby nie odpadła Ci później ręka, podejrzewam, że Twoi rodzice mogliby mieć z tym problem. - Nie chciałaby, żeby pojawiły się jakieś niepotrzebne spięcia przez to, że obrażenia zostały zignorowane.

- Prue, pójdziesz po apteczkę? - Przeniosła wzrok na wnuczkę, nie musiała pytać, dziewczyna oddaliła się w stronę kuchni, gdzie jej rodzice trzymali jakieś podstawowe środki na takie okoliczności.

- Ciebie młodzieńcze zapraszam do salonu, nie będziemy oglądać tego w przedpokoju. - Sama ruszyła przed siebie bardzo pewnym krokiem, aż w końcu usiadła na kanapie, czekała, aż młodzież pojawi się w pomieszczeniu.

Unikała parteru cały dzień, tylko po to, żeby nie trafić na kogoś, kogo wolała nie oglądać. Wiedziała, że pewnie spotkają się przy stole, przy kolacji, czy obiedzie, raczej kolacji, kiedy rodzice wrócą już do domu, bo to głównie oni naciskali na wspólne posiłki. Była w stanie znieść tę krótką chwilę, później znowu schowałaby się w swojej jaskini i jakoś przetrwałaby ten czas, kiedy jej dom był pełen osób, z którymi nie do końca chciała mieć coś wspólnego. Zdawała sobie sprawę, że mieli taki zwyczaj, bywali u siebie, nocowali, spędzali ze sobą czas, to było nieuniknione, że i w ich domu musieli się pojawić, jej brat się w końcu z nimi przyjaźnił. Wybierała więc opcję najmniej dla siebie szkodliwą, po prostu unikała interakcji z jego kolegami, wydawać się mogło, że to było całkiem proste, jak widać, jak zawsze pojawiły się drobne komplikacje.

Postanowiła wyłonić się ze swojej sypialni tylko dlatego, że usłyszała głos Ellie, nie mogła przecież zignorować wizyty babci w tym miejscu, no i oczywiście, że ledwie znalazła się na dole, to i on pojawił się w progu. Nie mogło być inaczej, ciągle to się zdarzało, im bardziej próbowała unikać kontaktu, tym gorzej jej to wychodziło. Powinna była się z tym pogodzić, chociaż nie miała w zwyczaju tak łatwo się poddawać. W tym wypadku jednak nie widziała innej możliwości, naprawę się starała, ale to nie przynosiło żadnych, nawet najmniejszych efektów.

Wpatrywała się w niego dłużej niż by chciała, trudno jednak było jej tego nie robić, kiedy znajdował się przed nią w takim wydaniu, nawet z tą głupią bandaną na głowie wyglądał dobrze. W końcu dostrzegła, po dłużej chwili tę rękę i to na niej zawiesiła spojrzenie, też patrzyła na nią dłużej niż powinna, jakby w głowie już starała się zrobić listę możliwych urazów, których mógł się nabawić. Takie kalkulacje nie były dla Prue niczym nowym, jednak dawno nie oceniała poziomu jego uszkodzeń, teraz też nie powinna tego robić, a jednak tak się stało.

- Jak? - Nie mogła nie zadać tego pytania, nie wydawało jej się, aby w jej spojrzeniu było coś niewłaściwego. Jasne, zdawała sobie sprawę z tego, że robiła to dość intensywnie, ale sam stanął w progu, a od tego miała oczy, żeby patrzeć, było to całkiem proste.

Ellie przez chwilę się nie odzywała, spoglądała za to na Prudence, to na Aloysiusa i mruknęła cicho, pod nosem, krótkie mhhhhh jakby się nad czymś zastanawiała. Nic więcej, nie wtrącała się w tę wymianę zdań, ani spojrzeń, jakby wcale jej tutaj nie było.

- Co Ty nie powiesz... - Dodała jeszcze Prue. Oczywiście, że musiał sięgnąć po jakiś kąśliwy komentarz, nie byłby sobą, gdyby tego nie zrobił. Za każdym razem, gdy dochodziło między nimi do jakichś interakcji postępował w ten sposób. Nie było w nim już Wish'a którego uwielbiała, z którym mogła spędzać czas godzinami, bez którego nie wyobrażała sobie żadnego dnia spędzonego w Hogwarcie.

Babcia odezwała się dopiero wtedy, kiedy chłopak się z nią przywitał, zauważył jej obecność, to chwilowe zamilknięcie nie było w jej stylu, tyle, że zaczęła się nad czymś bardzo mocno zastanawiać, chyba nigdy nie widziała swojej wnuczki z takim nastawieniem do kogokolwiek i to ją zaciekawiło.

- Nie możesz być tego taki pewien, bywają sytuacje, w których samo przywiązanie nie wystarcza. - Odpowiedziała w końcu chłopakowi, widziała, że próbuje udawać, że nie rusza go to, że krwawił, próbował udawać, że wszystko jest w porządku, ale jednak nie wydawało jej się, aby do końca było. Wyciągnęła argument, który wcale nie tak łatwo było podważyć i wcale nie uważała, że nie postąpiła słusznie. Ktoś musiał spojrzeć mu na tę rękę, szkoda by było, aby faktycznie ją stracił. Odesłała Prue po apteczkę, a sama udała się do salonu. - Nie wydaje mi się chłopcze, że masz tendencje do dramatyzowania. - Rzuciła jeszcze kiedy wchodziła do pomieszczenia. Nie wyglądał na takiego, a babcia Bletchley wyczuwała naprawdę wiele, i znała się na ludziach, jak nikt inny.

Kiedy Aloysius spoglądał na wejście do salonu, Ellie spoglądała na niego mrużąc przy tym oczy, zastanawiała się nad czymś bardzo intensywnie, poprawiła dłonią swoją torebkę, którą trzymała na kolanach, po chwili postawiła ją na małym, drewnianym stoliku.

Prudence pojawiła się w pomieszczeniu kilka chwil po nich, jej nadejście zwiastował charakterystyczny dźwięk fiolek, które się o siebie obijały. Nie do końca była pewna, czego będą potrzebować, więc wzięła całą apteczkę, którą przygotowali jej rodzice na wszelki wypadek, lubili mieć każdą sytuację pod kontrolą, być gotowi na wszystko, a że w tym domu bywali nastoletni chłopcy - to nigdy nie wiadomo było, co może się wydarzyć. Musieli mieć pewność, że będą przygotowani na każdą ewentualność.

Weszła pewnym krokiem do salonu, kiedy postawiła apteczkę na stole tuż obok torebki babci, jej zawartość dość mocno łupnęła, była naprawdę ciężka, sama nie wiedziała, co do końca znajdowało się w środku. Przeniosła wzrok na babcię. - Co będzie nam potrzebne? - Ellie być może nie była medykiem, jej zainteresowania leżały raczej z dala od tej dziedziny magii, jednak wychowała dwóch synów, więc miała szansę widzieć różne urazy, których można się było nabawić w domu.

Widziała, że Loys jeszcze nie pokazał tego, jak wyglądała jego ręką, więc postanowiła się wtrącić. - Żebyśmy mogły to opatrzyć, musisz to rozwinąć. - Powiedziała, jakby to nie była najbardziej oczywista z oczywistości. Starała się brzmieć neutralnie.

- Będziesz musiał bardzo ostrożnie pokazać nam co Ci się przytrafiło, nie chciałybyśmy, abyś się tutaj wykrwawił, prawda Prue? - Zwróciła się do chłopaka, a po chwili jej spojrzenie przeniosło się na wnuczkę.

- Mhm, jasne. - Nie brnęła w to dalej, bo miała świadomość, że spoglądała na niego dość intensywnie, dobrze było jednak wiedzieć, że porównał to do żaby, której nikt nie chciał dotknąć, w tym przypadku to było dalekie od prawdy, bo ona chciała go dotknąć, sprawdzić, jak wyglądała jego ręka, czy na pewno wszystko z nim w porządku. Zamknęła na moment oczy, musiała pozbyć się tych myśli, od dawna podobne reakcje nie miały racji bytu, nie byli już sobie bliscy, ktoś inny się pewnie teraz o niego martwił, to nie była jej rola, już nie.

- Mam masę zajęć. - Powtórzyła za nim, bo to było prawdą, na pewno znalazłaby coś ciekawszego do robienia i przynajmniej nie musiałaby go oglądać, dzięki czemu te myśli dałyby spokój, chociaż pewnie nie, miały ją męczyć jeszcze przez chwilę, wracać do niej, zawsze tak było, za każdym razem, kiedy zdarzały się ku temu okoliczności. - Ale mogą zaczekać. - Przeniosła wzrok na swoją babcię. Wiedziała, że nie pozwoli mu tak po prostu wyjść stąd nim nie spojrzy na to, co sobie zrobił. Spodziewała się tego, że wyśle ją po apteczkę. Tak naprawdę nie musiała czekać na tę prośbę, ale jednak to zrobiła, dopiero później ulotniła się z przedpokoju, w którym się znajdowała, żeby przynieść potrzebne przedmioty.

Ellie przez krótką chwilę po prostu milczała. Wyczuwała dość napiętą atmosferę, która unosiła się w powietrzu, co tylko i wyłącznie ją zaciekawiło, wiedziała, że takie podejście nie brało się znikąd, musiało mieć swoją genezę. Pamiętała też o tym, że wnuczka na początku swojej edukacji nie przestawała jej opowiadać o swoim przyjacielu, z czasem to minęło, jak widać zmieniło się zupełnie. Nie umknęło jej to, Ellie potrafiła wyciągać wnioski, zawsze widziała więcej niż wszyscy inni.

- Musimy zweryfikować, czy ten przypadek należy do większości, nie martw się, to potrwa tylko chwilę, zaraz będziesz mógł wrócić do chłopaków. - Mrugnęła do niego porozumiewawczo. Miała świadomość, że kiedy jest się młodym ciągle się gdzieś spieszy, ma się wrażenie, nieustanne, że czas ucieka przez palce, więc postanowiła uprzedzić go, że nie zamierza zajmować mu zbyt wiele czasu. Powinno się tak stać, jeśli uraz faktycznie nie był zbyt głęboki, co im sugerował, skoro miał wystarczyć tylko kawałek materiału i woda utleniona, przynajmniej jego zdaniem.

Prue pojawiła się w salonie z medykamentami, których obecność nieco zbyt mocno zaakcentowała, chciała mieć to już za sobą, im szybciej zajmą się problemem, tym szybciej Loys znajdzie się na zewnątrz, wiedziała, że i on i ona tego chcą, wyjątkowo mieli zgodność.

Zagryzła usta kiedy się odezwał, czuła, że zaczyna się irytować. Tak, była to najbardziej oczywista z oczywistości, ale nie musiał tego tak roztrząsać, próbowała być w stosunku niego neutralna, a on, on zachował się jak zawsze. Czuła, że policzki zaczynają jej płonąć, bo musiał to wyciągnąć, zawstydziła się okropnie, co można było dostrzec przez kolor jaki zaczynała nabierać jej twarz.

- Nigdy nie wiadomo, czego się po Tobie spodziewać, musisz mi wybaczyć, że nie mam zbyt wysokich oczekiwań. - Mruknęła jeszcze cicho, nie zamierzała odpuszczać, mimo, że nie znajdowali się sami. Nie chciała tego pozostawić bez komentarza, chociaż może niepotrzebnie kontynuowała ten temat.

Przeniosła wzrok na babcię, przypomniała sobie o jej obecności dopiero, kiedy ta się odezwała. - Prawda, to byłaby ogromna strata, nie wiem, jak byśmy sobie z nią poradzili. - Dodała, w jej głosie można było wyczuć ironię. Zupełnie nie bawiła jej ta sytuacja, dawno nie czuła się w swoim domu tak niezręcznie, bardzo chciałaby móc zamknąć się w swojej sypialni, jednak wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej, do tego Ellie była tego świadkiem, pewnie zaczęłaby zadawać niewygodne pytania na temat tego, dlaczego reaguje w ten sposób, a ona nie miała siły na to, żeby jej wszystko wytłumaczyć, więc nadal stała niedaleko stolika i czekała na rozwój sytuacji.

- Podoba mi się takie nastawienie, skoro już nam to obiecałeś, to na pewno nie może być inaczej. - Ellie uśmiechnęła się do chłopaka, który w końcu zaczął rozwijać ten swój prowizoryczny bandaż. Robił to ostrożnie, powoli, nie pokazywał po sobie, że sprawia mu to dyskomfort, nawet na chwilę się nie skrzywił, chociaż przecież musiało go to boleć.

Prudence wbiła spojrzenie w jego rękę, czekała na to, aż zupełnie pozbędzie się tego materiału, była ciekawa tego, co pod nim zastaną. Leczenie od zawsze ją interesowało, niemalże od początku swojej eukacji w Hogwarcie wiedziała, czym zamierza się zajmować po tym, jak opuści zamek, przeczytała więc już w swoim dość krótkim życiu wiele ksiąg związanych z uzdrowicielstwem, jednak rzadko kiedy miała okazję stosować to, co z nich wyciągnęła w praktyce. Tutaj zresztą też się do tego nie pchała, miała być wsparciem babci, która być może nie miała żadnego specjalistycznego doświadczenia, jednak niejedno już w swoim życiu widziała.

Na jej twarzy pojawił się grymas, gdy dostrzegła w końcu jego rękę, to nie wyglądało najlepiej, nawet z takiej odległości, w której się znajdowała, nie musiała szczególnie się przyglądać ranie, by dotarło do niej, że jest paskudna i głęboka. Przeniosła wzrok na babcię, bo to ona była dorosła, to ona miała tutaj jakikolwiek autorytet.

Ellie nie zwlekała, dość szybko sięgnęła po apteczkę, przeglądała fiolki, aż w końcu wręczyła jedną z nich chłopakowi. - Zacznij od tego, będzie smakowało okropnie, ale musisz wypić całą fiolkę, aby zaczęło działać, będziesz musiał też tutaj chwilę poczekać. - Uprzedzała go o wszystkich krokach, które musieli podjąć. - Prue zanjdziesz mi maść, tą, która jest specjalnością Penny?- Zapytała, jednak Prudence wiedziała, że to pytanie nie wymagało odpowiedzi, kiwnęła więc głową, i zaczęła szukać, zajęło jej to krótką chwilę, aż w końcu mały, szklany słoiczek trafił jej w ręce.

- Pokaż rękę. - Powiedziała do Aloysius'a, poza maścią znalazła kilka gazików, i wodę utlenioną, o których sam wspominał. Musiała to najpierw zdezynfekować, jeśli ręka faktycznie nie miała mu odpaść, no, albo ta rana miała nie zacząć się babrać.

Usłyszała jego parsknięcie, to spowodowało, że ponownie na niego spojrzała. Znowu bardzo intensywnie, najwyraźniej nie mógł się powstrzymać. Taksowała go wzrokiem przez kilkanaście sekund, nie wiedziała, co w tym było śmiesznego. Na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że została tutaj tylko ze względy na swoja babcię, gdyby nie ona - już dawno schowałaby się w swojej sypialni, gdzie było względnie bezpiecznie. Nie przekraczali tej granicy, nie wchodzili do niej, na szczęście. To było w tej chwili najbardziej bezpieczne miejsce w całym domu. W każdym innym miejscu, mogła się nadziać na któregoś z nich, zresztą widać to było na załączonym obrazku, ledwie opuściła swój pokój, a stanęła z nim twarzą w twarz i nie mogła tak po prostu odejść, nie w tej chwili. Nie kiedy okazało się, że potrzebował pomocy, a jej babcia nie zamierzała mu odpuścić i pozwolić, aby ignorował ból.

- Daleko temu do bycia wzruszającym. - Odburknęła. Gdyby nie to, że jak zawsze wpadł w kłopoty nie musiałaby stać tak blisko niego, nie musiałaby znowu przyzwyczajać się do jego obecności. Wspomnienia minionych lat nie uderzałyby w nią z taką siłą, a chociaż chciała zapomnieć, to wiedziała, że nigdy nie będzie jej to dane, że te obrazy zostaną w niej na zawsze, w przeciwieństwie do ich przyjaźni, która też miała być na zawsze, ale nagle przestała istnieć. To było frustrujące, okropnie frustrujące, w tej chwili naprawdę żałowała, że nie może być jak wszyscy inni, że w pewnym momencie te wspomnienia wyblakną i nie będą takie wyraźne. Pamiętała wszystko, każde słowa, które padły z jego ust, każdy gest, te drobne, niby nie zauważalne rzeczy, które dla niej robił, bo wtedy się o nią troszczył. Teraz zachowywali się, jakby byli sobie zupełnie obcy, nie, nie obcy, jakby byli śmiertelnymi wrogami, a to, że żadne z nich jeszcze nie trzasnęło drzwiami było spowodowane tylko i wyłącznie obecnością w tym pomieszczeniu jej babci.

- Dziękuję za zaufanie. Postaram się to zrobić jak najszybciej, żebyś nie musiał marnować czasu na takie drobnostki. - Jak wiadomo czas był bardzo cenną walutą, szczególnie, kiedy było się takim młodym i pełnym wigoru. Ellie o tym nie zapominała. Naprawdę chciała tylko spojrzeć na jego rękę, odrobinę pomóc mu złagodzić ból, nie musiała bowiem być specjalistą, żeby wiedzieć, że mimo jego postawy, mimo tego, że starał się pokazywać, że wszystko jest z nim w porządku, to nie do końca tak było. Nie krwawiłby tak mocno nawet przy tym prowizorycznym opatrunku, który sam sobie zorganizował, trzeba było nieco bardziej specjalistycznych środków, aby mu z tym pomóc.

- Wydaje mi się, że gdyby Prudence naprawdę chciała wrócić do swoich zajęć to już by jej tutaj nie było. - Ellie wydawała się być wręcz tego pewna, że gdyby jej wnuczce naprawdę zależało na tym, żeby się stąd ulotnić, to by to zrobiła. Mogła szukać dla siebie wytłumaczenia, jednak ona wiedziała swoje. Nikt nie trzymał jej tutaj przecież siłą, postanowiła zaangażować się w te drobne zadanie z własnej woli. - Na pewno zdajesz sobie z tego sprawę. - Spojrzała na chłopaka uważnie, jakby chciała powiedzieć coś więcej, ale tego nie zrobiła. Czuła, że znał Prue bardziej niż byłby w stanie przyznać, na pewno nie bez powodu opowiadała mu o nim przez całe dwa lata wakacji, kiedy wspominała o tym, że ma najlepszego przyjaciela. Nawet jeśli wszystko mówiło, że już teraz nimi nie byli, to pewnych rzeczy się nie zapominało, one zawsze siedziały w człowieku, nawet jeśli nie chciał tego przed sobą przyznać. Pani Bletchley nie umknęła ta napięta atmosfera między młodzieżą, czuła, że musiało wydarzyć się coś większego, niestety nie miała się dowiedzieć co, a szkoda, lubiła wiedzieć, tak po prostu. Prudence jednak ostatnio stała się wyjątkowo zamknięta w sobie. - Niestety wydaje mi się, że nie obejdzie się bez apteczki, to ta gorsza wiadomość, ale nie będzie tak źle. - Dodała jeszcze, nie mogła mu tego odpuścić, naprawdę obawiała się tego, co znajdowało się pod tym bandażem, musiała mieć pewność, że będą mieć pod ręką odpowiednie medykamenty.

Chcąc nie chcąc, Prue wróciła do pomieszczenia, w którym był on. Nie zrobiła tego szczególnie dyskretnie, zresztą tak czy siak czekali na to, aż pojawi się tutaj z tą nieszczęsną apteczką. Pierwsze koty za płoty, dość szybko udało się babci namówić do do tego, żeby pozwolił im obejrzeć ranę. Może dobrze się stało, że Ellie przyszła tutaj akurat w tym momencie, inaczej pewnie by to zignorował i jeszcze mogłoby mu się stać coś poważniejszego. Nie, żeby ją to martwiło, nie powinno jej to martwić, a jednak tak się stało. Mrugnęła, bo znowu zaczęła gubić się w swoich myślach, jak zawsze kiedy Loys znajdował się gdzieś obok, nic nie mogła z tym zrobić, dobrze, że w miarę szybko się na tym złapała, głupio by było, jakby zauważyli, że odpłynęła, nie znosiła jak ktoś ją na tym przyłapywał, zwłaszcza on.

Zaczął odwijać materiał, robił to powoli, jakby wcale się nie spieszył, nie przestawała się wpatrywać w jego rękę, bo naprawdę ciekawiło ją, co znalazło się pod tym bandażem. Nie chodziło o niego, a o lekcję, którą mogła wyciągnąć, nieczęsto zdarzało się, że mogła w praktyce uczestniczyć w podobnych zadaniach. Tak, jasne, miała to być tylko lekcja, nie bez powodu jednak się skrzywiła, nie bez powodu zastanawiała się, czy bardzo go to boli, musiało boleć, tylko jak zawsze się do tego nie przyznawał, udawał bohatera, miał tendencje do ignorowania bólu, nigdy nie pokazywał, że cierpi, tym razem było podobnie. Wiedziała jednak, że musiało go boleć, mógł udawać nawet przed samym sobą, że to nic takiego, ale na pierwszy rzut oka można było dostrzec, że rana była bardzo głęboka.

- Jak zawsze myślisz, że chodzi o Ciebie... - Rzuciła jeszcze, chociaż powinna się ugryźć w język, jej babcia tu była, nie mogła o tym zapominać. - To po prostu ciekawy przypadek medyczny, gdyby ktoś inny tu siedział też bym się mu tak przyglądała. - Dodała jeszcze, jakby chciała bardzo, ale to bardzo wyjaśnić mu, że chodziło tylko i wyłącznie o to, jak wyglądała jego ręka. Nie do końca było to prawdą, chciała się upewnić, ze na pewno wszystko z nim w porządku, chociaż nie powinno jej to już obchodzić, nie mogła jednak powstrzymać dawnych nawyków.

- To jeszcze odrobinę mnie niepokoi. - Powiedziała Ellie lekkim tonem, bardzo lekkim jak na atmosferę jaka wisiała w powietrzu, nic jej nie umykało, wyczuwała to napięcie między nimi, odrobinę ją to bawiło nie wiedzieć czemu, być może widziała w tym początek jeden ze swoich powieści, tak, wpadła na nowy, całkiem błyskotliwy pomysł, który zamierzała przelać na papier.

Aloysius wypił całą zawartość fiolki bez zająknięcia. Później zaczął wyciągać rękę w kierunku Prue, była nawet zdziwiona, że tak łatwo poszło, jednak zatrzymał ją gdzieś w połowie drogi. Oczywiście, przecież nie mogło pójść zbyt prosto, nie powinna chwalić dnia przed zachodem słońca, była ciekawa, co tym razem, co znowu mu nie pasowało, na co czekał. Im szybciej opatrzy mu tę rękę, tym szybciej stąd wyjdą, naprawdę tego nie rozumiał?

No i się odezwał, tym jakże grzecznym, oficjalnym tonem, nie patrzył w jej stronę, tylko na babcię. Wiedziała, że coś jest na rzeczy, czekała więc tylko kiedy wydusi to z siebie. Ellie spoglądała na niego z ciekawością. Nawet nie drgnęła, gdy spytał, czy ona mogłaby go opatrzyć, chociaż wydawało jej się to dziwne, kiedy zaś usłyszała jego argument, zagryzła policzek od środka, żeby nie dać po sobie poznać, jak bardzo ją on rozbawił. Musiała być poważna, nie mogła nadużyć zaufania tego młodego człowieka, chociaż to co mówił było tak okropnie absurdalne, że ciężko jej się było powstrzymać usta przed samowolnym uśmiechem. Miała jednak lata doświadczenia, jakoś jej się to udało. Wpadła też na pewien pomysł, przeniosła na krótką chwilę wzrok na swoją torebkę, miała ze sobą karty, bardzo dobrze, na pewno nadarzy się okazja, aby je wykorzystać, już ona się o to postara, była ciekawa, co mówią o nich, na pewno miały wiele do powiedzenia, nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. - W przypadku takich zranień to nawet lepiej, małe dłonie nie są mankamentem, wręcz przeciwnie, będzie delikatniejsza. - Dodała jeszcze, niby mogła to zrobić za Prudence, ale po tym co zobaczyła nie mogłaby sobie tego wybaczyć, ominęłaby ją naprawdę spora dawka rozrywki.

- Dostaniesz przyspieszoną wersję, skoro tak Ci zależy na czasie. - Po raz kolejny zrobiła się czerwona, naprawdę użył tego argumentu? Do tego powiedział, że przez drobne dłonie się ślamazarzy, to nie było miłe. Najchętniej rzuciłaby ten słoiczek, te gaziki i stąd poszła, ale wtedy by wygrał, a nie zamierzała mu tego ułatwiać nigdy.

- Pokaż tę rękę. - Powtórzyła się, tym razem jednak nie czekała na jego ruch, sama wyciągnęła dłoń, aby złapać go za rękę i nieco ją do siebie przesunąć. Zrobiła to delikatnie, mimo tego, że na jej twarzy widać było irytację, naprawdę znowu pokazał się jej z wspaniałej strony. - Nie ruszaj się. - Powiedziała jeszcze. - Będzie piekło. - Kolejna sucha informacja. Nie spoglądała na niego, nie, nie robiła tego. Skupiła się na tej ranie, którą mogła obejrzeć z bliska. Uniosła buteleczkę z wodą utlenioną, otworzyła ją i bez ostrzeżenia powoli zaczęła skraplać ranę. Kiedy woda utleniona dotknęła krwi zaczęła się pienić, co świadczyło o tym, że działała, uderzyła też w nich ta charakterystyczna woń, coś jak powietrze po burzy, chociaż w małej skali, bo tlen zaczął się uwalniać. Sięgnęła po gazik, bardzo ostrożnie zaczęła pozbywać się zaschniętej krwi, no już nie do końca zaschniętej, bo zmieniła ona konsystencję. Była skupiona, jakby przełączyła się zupełnie na inny tryb, nie zwracała uwagi na to, że to właśnie jego ręka. Po chwili odłożyła pierwszy ze słoiczków na stół i sięgnęła po ten drugi, kiedy odkręciła wieczko przyjrzała się gęstej maści, która się w nim znajdowała, jej barwa była bursztynowa, a aromat całkiem przyjemny dla nosa. Pachniała żywicą i cytrusami. Wiedziała, że powinna zadziałać, bo przecież stworzyła ją jej mama, a Penny nie miała sobie równych w tworzeniu maści, czy eliksirów. Bardzo powoli, ostrożnie, zaczęła nakładać mu ją na ranę, tak, aby pokryła jej każdy milimetr.