Nie miała nic przeciwko przechadzce na łonie natury, ale to nie był żaden spacerek dla zdrowotności, tylko przedzieranie się przez las tak, żeby nie zwrócić na siebie nadmiernej uwagi i nie zaalarmować kłusowników (jeśli rzeczywiście gdzieś tam się kryli). W takich warunkach dużo łatwiej było źle stanąć i skręcić kostkę – cholera, nawet jeśli świeciło się światło (z tej odległości raczej skryte przez drzewa przed niepowołanym wzrokiem, było to trudne, bo poza tym nikłym światełkiem, dookoła nadal było ciemno, a cienie rzucane przez dość nisko trzymane różdżki potrafiły zmylić i ich. Lestrange nie komentowała pod nosem. Przez ostatnie miesiące jej kondycja polepszyła się znacznie, dużo lepiej radziła sobie w takich warunkach niż jeszcze pół roku temu, nawet jeśli poruszali się w trójkę niezbyt szybko, a Brenna w wilczej postaci wysforowała się na prowadzenie jako kierownik wycieczki.

Kiedy Brenna dała im sygnał, że są już blisko, Victoria zgasiła światełko na różdżce, co jeszcze bardziej miało utrudnić dalsze poruszanie się, a niedługo później rzeczywiście okazało się, że są już na skraju tego lasu, a przynajmniej tej części, gdzie skrywał się zamek służący kłusownikom za bazę. A przynajmniej wyglądało to na zamek, bo spomiędzy drzew wydawało się to… duże. Akurat Victoria przypatrywała się budowli, bo to mogło okazać się zwyczajnie pomocne, i gdy Brenna szła na czworaka po ziemi czegoś szukając, Lestrange oglądała się z lewa na prawo, próbując oszacować wielkość zamku w metrach tak na szerokość, jak i na wysokość. Notowała w pamięci otwory w wieży, mające być okieneczkami, przyjrzała się uważnie (to znaczy na tyle na ile to było w ogóle możliwe w ciemności rozpraszanej światłem gwiazd gdzieniegdzie wyglądających zza chmur o tej porze roku już częstych). Victoria mrużyła oczy, jakby to miało w czymś pomóc.

Przerwała te oględziny dopiero, gdy usłyszała syknięcie Brenny, z różdżką w gotowości była o krok od rzucenia zaklęcia… ale wtedy usłyszała głos przyjaciółki.

– Taka w ziemi? Do nadepnięcia? Czy jakaś linka? – zapytała przyciszonym głosem, by ten jednak nie poniósł się zdradziecko gdzieś dalej, a chwilę później wpatrywała się w punkt, który wskazywał Sadwick. – Tak… – mruknęła. Cóż, istnienie pułapki faktycznie się zgadzało, teraz pytanie, czy reszta to nie blef. – Zorientowanie się jest wskazane – zgodziła się z Brenną. – Jak dasz nam znać, że to dobry trop? Mam nadzieję, że nie wpadniesz na nich sama, a jedno z nas będzie musiało dobiec… – mruknęła, bo to nie tylko mogło, ale na pewno było niebezpieczne, tym bardziej ze gdzieś tu prawdopodobnie był czarnoksiężnik. – Jak się dzielimy? – zapytała. – Mam taką propozycję, że powinnam pójść do środka. Jako tako znam się na magicznych stworzeniach – znaczy nie była ekspertem, ale miała wiedzę dotycząca fauny i flory.

– Nie nie, nie sprawdzaj – znaczy wiedziała, że Brenna tego nie zrobi, ale gdyby jednak… Victoria chciała po prostu wiedzieć, na co powinni uważać i co ominąć, żeby się nie władować w tę pułapkę przypadkiem. Z opisu brzmiała jak coś, co najpewniej reaguje na dotyk, ale bez linek podcinających nogi, to było już coś.

Kiwnęła głową, choć bała się co by było gdyby rzucili na Brennę zaklęcie wyciszające… Ale najpierw musieliby zdążyć. Być może Lestrange reagowała nieco paranoicznie, ale z tymi padalcami wszystko było możliwe. Tym bardziej, że sama nienajlepiej widziała w tej ciemności i nie potrafiła sobie wszystkiego jakoś dobrze oszacować. A na pewno nie na tyle, żeby ułożyć w głowie jakiś duży plan, a Victoria jednak była z tych poukładanych osób, pedantycznych, która wierzyła w kalendarz i lubiła mieć przynajmniej jakiś zarys planu oraz opcje awaryjne. Jasne, w tej pracy nie dało się tak do końca, było w końcu mnóstwo zmiennych, ale nie zmieniało to faktu, że gdy miała wybór, to wolała mieć jakieś twarde podwaliny planu. Ale to nie był ten dzień. Zdołała oszacować tylko tak mniej-więcej gdzie mogą się znajdować ludzie w tej ruinie, ale to tyle, choć lepsze i to.

Bo nawet, jeśli Brenna miała jakieś dane o tej grupie, nawet jeśli obecność pułapki się potwierdziła, to mogła być tam tylko po to, by uśpić czujność Longbottom. Żeby zaufała zapiskom mocniej, by wtedy już konkretnie wpaść w prawdziwą pułapkę. Brązowooka miała nadzieję, że to jednak nie będzie tak. Gdy jednak Bren zmieniła się znowu, by sprawdzić teren, sama nie opuszczała różdżki.

– Wszystko w porządku, panowie? – zwróciła się do Apollo i młodego Sadwicka szeptem, nie będąc pewna, czy oboje byli tak w pełni gotowi na to, co mogło się tutaj za chwilę zacząć dziać.

Victoria nadal nasłuchiwała i próbowała cokolwiek dostrzec w ciemności, gdy czekali na powrót Brenny. Na całe szczęście obyło się bez wycia, nie musieli się więc zrywać, by przyjść jej z pomocą, a niedługo później zresztą dołączyła do nich z informacjami.

– No dobrze, trzeba więc obrać taktykę Bulstrode’a, to jest najpierw obić mordy, a potem ewentualnie zadawać pytania… – westchnęła cicho, bo sama nie wyznawała na co dzień tej metody rozwiązywania spraw, czasami jednak nawet ona dostrzegała, że cel uświęcał środki. Klatka, opuszczone ruiny na kompletnym zadupiu, pułapka w ziemi. Nie – to zdecydowanie nie był przypadek. – To prowadź. Rozumiem, że rozdzielamy się tam przy tej zawalonej ścianie? – upewniła się jeszcze, czy na pewno dobrze zrozumiała.

Byłoby prościej, gdyby każdego czarnoksiężnika można było podciągnąć pod bycie Śmierciożercą, może wtedy mieliby już więcej informacji o tej zdecydowanie terrorystycznej organizacji, ale to w rzeczywistości nie było tak. Wielu z ujętych czarnoksiężników nie miało tatuażu z wężem i czaszką na przedramieniu, lecz to nie sprawiało, że byli mniej groźni bądź mniej ważni, a przynajmniej dla biura aurorów. Śmierciożercy byli tylko jedną składową ich pracy, wcale nie zajmując lwiej części wśród spraw, którymi się zajmowali. Bo więcej czasu poświęcano jednak na tych nokturnowych czarnoksiężników… Może było ich więcej, może byli mniej ostrożni… Ale ci, którzy tykali krew tak niewinnego stworzenia, jakim był jednorożec, mieli szczególne względy u Victorii.

Przez „obijanie mord” miała na myśli właściwie po prostu rzucanie zaklęć jako pierwsi, bez zagajenia rozmowy pod tytułem „hej, kim jesteście i co tu robicie, proszę okazać wszystkie dokumenty w tym licencję na teleportację” – a więc właśnie rozbrojenie, unieruchomienie, by potencjalny przeciwnik nie mógł odwinąć się czymś paskudnym. Jeśli się pomylą to po prostu przeproszą (i poproszą o dokumenty…), a jeśli nie, a Victoria była prawie pewna, biorąc pod uwagę atmosferę okolicy, pieczęcie na wejściu, najpewniej wartowników i klatkę na dziedzińcu, że nie ma tutaj mowy o pomyłce, tym bardziej, że w okolicy chyba nie było żadnych legalnych wykopalisk archeologicznych?

– Taka też jest dobra – ona też mówiła tak pół żartem, pół serio, bo w naturze Victorii nie leżało rzucanie się na ludzi z pięściami, była na to zbyt spokojna i ułożona (choć niewykluczone, że bardzo rozzłoszczona wycelowałaby komuś pięścią w nos). Przygryzła usta, tłumiąc śmiech, gdy Brenna tak niefortunnie dobrała kolejne słowa. – Dobra, skoro wszystko jasne… Panowie, gdyby coś szło nie tak, dajcie znać może za pomocą czerwonych iskier – zaklęcie Vermillious, kształtujące czerwone snopy iskier, które zatrzymują się w powietrzu, byłoby prędzej czy później możliwe do zauważenia przez którąś z nich… gdyby coś poszło bardzo nie tak, bo wszystko było tutaj możliwe.

Szła ostrożnie za Brenną, teraz uważając jeszcze bardziej, bo całkiem po ciemku, nie chcąc zdradzić ich pozycji. Bren była dużo sprawniejsza fizycznie niż ona, ale przynajmniej nie prezentowała sobą już aż tak tragicznego poziomu jak jeszcze kilka miesięcy temu. Bez większego problemu podciągnęła się więc na mur, a potem przecisnęła przez dziurę. To Apollo był tu chyba w najgorszej kondycji, ale sama nic nie komentowała, magia w końcu pomagała im na różne sposoby, więc wielu funkcjonariuszy wcale nie było sprawnościowymi asami. Lestrange zatrzymała się, przyglądając się klatkom, na oko pustym, aż nie dostrzegła poruszenia w jednej z nich. Lunaballe… Biedne stworzenia. Jeśli to nie byli ci konkretni kłusownicy, to z pewnością byli jacyś, może nawet powiązani z tamtymi – i, co najważniejsze, nie zdążyli się jeszcze stąd zawinąć, więc istniała szansa, że dorwą się do jakichś listów, notatek, czegokolwiek, co mogłoby ich nakierować dalej… O ile nie zdążą się tego pozbyć.

Jedno było pewne: mieli za mało czasu, by im uciec oraz nie musieli się martwić o to, że robią nalot na niewinnych ludzi.

Skradały się we dwie, Victoria miała nieco bardziej utrudnione zadanie, bo jej buty nie były tak ciche jak wilcze łapy. Miały pewną przewagę, nawet jeśli szły po ciemku, bo one spodziewały się tutaj ludzi, którzy z kolei nie spodziewały się ich.

…ale i tak Victoria poczuła jak serce zabiło jej mocniej, gdy nagle zza zakrętu wyszedł na nie gość, którego jasne galoty mocno odznaczały się w półmroku. Niemal wpadł na nie i wyglądał na kompletnie zdezorientowanego. Nie mogła mu się dziwić.

Niewiele myśląc, bo nie wiedziała nawet, czy typ ma przy sobie różdżkę, machnęła swoją, próbując wpłynąć na jego umysł tak, by ten nie był w stanie wydawać z siebie dźwięków i nie zawołał po pomoc, póki jeszcze mrugał zaskoczony.

Gdyby to były inne warunki, Victoria może i gapiła się na przystojnego młodzieńca choćby po to, żeby nacieszyć oczy, ale tutaj i teraz mogła sobie pomyśleć tylko, że szkoda, że się tak marnuje, bo mógł zdecydowanie lepiej wybrać swoją karierę z taką twarzą i ciałem, które dość dobrze było wyeksponowane w jego obecnym ubiorze, choć wątpliwe, że chciałby przed dwoma funkcjonariuszkami paradować w kalesonach…

Jej zaklęcie na całe szczęście podziałało i mężczyzna nie mógł zawołać po pomoc – to bardzo ułatwiało sprawę. Tak, nie było tu całkowicie cicho i bezgłośnie, ale przynajmniej obyło się bez gwałtownych, przeszywających dźwięków, które z pewnością mogłyby kogoś wyrwać ze snu, albo przynajmniej zaalarmować. Brenna zareagowała równie szybko, obalając faceta na ziemię, robiąc co prawda przy tym trochę hałasu, ale być może nie będzie tak źle – to był w końcu zamek, facet równie dobrze mógł zaspany szurnąć o ścianę, albo się potknąć (i miała nadzieję, że reszta kłusowników, bo tym z pewnością byli, dokładnie tak pomyśli, albo nic nie usłyszy). I teraz, gdy Longbottom w wilczej postaci przyszpilała mężczyznę do podłogi, Victoria rzuciła się do niego, by go sobie obmacać… i w innych warunkach być może uśmiechnęłaby się do niego złośliwie, ale teraz szukała różdżki, by mu ją zabrać, żeby nie mógł narobić bałaganu. To znaczy mógł też potrafić czarować bez różdżki, ale wtedy nadal trzeba było wykonywać gesty rękami i na to też miała zaraz coś zaradzić, bo wyprostowała się nieco nadal kucając , by rzucić na niego zaklęcie obwiązujące go ciasno linami, żeby nie mógł się ruszać i nadal tutaj leżał – milczący, nie mogąc wezwać pomocy.

Na szczęście zaklęcie wyszło i nie musiała go poprawiać, ani sięgać w tej chwili po kajdanki, które trzymała w kieszeni spodni. Po tym uśmiechnęła się do młodzieńca krzywo, podniosła się i kiwnęła na Brennę – mogły iść dalej, jednego miały z głowy… To chyba nie był jego dobry dzień.

No zgoda, był przestępcą i trzeba go było aresztować, ale to na szczęście nie zabraniało patrzeć i może będzie ku temu okazja trochę później, gdy tu już zrobią porządek, bo Victoria nie przyjmowała do wiadomości wersji, w której to się nie udaje.

Lestrange odruchowo odwróciła głowę słysząc wybuch od strony, z której przyszły (przy czym nie słyszała, by ktoś krzyczał „Bombarda Maxima”, a jak wiadomo, w niepisanych zasadach leżało, że trzeba było te inkantację wykrzyczeć na głos), , mogła mieć tylko nadzieję, że Apollo i Sadwick nie potrzebują pomocy, bo one we dwie zaraz ruszyły przed siebie, najpewniej tam, skąd wyszedł Adonis w kalesonach. Na oko od środka budynku Victorii wydawało się, że kierują się właśnie do tej niezawalonej części, nadającej się do jakiegoś tam zamieszkania.

Trzask, skrzypnięcie, czy cokolwiek to było, potoczyło się lekkim echem po kamiennej ścianie i sprawiło, że Victoria poprawiła uchwyt na różdżce, by być gotowej w każdej chwili rzucić zaklęcie i zareagować. W półmroku obie z Brenną były chyba bardziej słyszalne niż widzialne ze względu na kolor ubrań i sama teraz zastanawiała się, czy ktoś usłyszał je… czy raczej tamten huk.

Doszła do wniosku, że musiało chodzić o wybuch, bo on i je zaalarmował…

Victoria rozejrzała się po komnatce bardzo szybko, by ocenić z iloma przeciwnikami będą miały tutaj do czynienia i czy przypadkiem nie było tutaj czegoś, na co powinny uważać, kątem oka dostrzegła ptaka w klatce, ale męski głos sprawił, że to na tym się skupiła

Niestety żaden z dwójki mężczyzn nawet nie dorównywał urodą tamtemu, który leżał teraz skuty i pozwijany w kokon, nie mogąc nawet krzyknąć, choć teraz jego ewentualne wrzaski nie zrobiłyby różnicy… Chyba, że kłusowników było tutaj jeszcze więcej.

Brenna na szczęście uniknęła zaklęcia, które rozbiło się o ścianę i najwyraźniej obrała już swój cel, Victoria zamierzała więc zająć się tym drugim, który próbował teraz w trymiga zebrać się z łóżka z różdżką, ale na jego nieszczęście – miała przewagę zaskoczenia.

I nie zamierzała pozwolić, żeby miał czas sam zaatakować, więc sama również spróbowała mu wytrącić różdżkę z ręki, wytwarzając mu przy ręce ciśnienie.