Zanim Mavelle z Brenną pomogły Patrickowi dostać się do Florence Blustrode, ten zdążył już trochę zblednąć i pozielenieć na twarzy. Kuśtykanie ze skręcona nogą było bolesne i męczące (nawet dla całej trójki, bo Steward nie był mężczyzną ani przesadnie drobnym, ani niskim). Co oczywiście nie przeszkodziło mu grać dobrej miny do złej gry, a także z uporem lepszej sprawy udawać, że wcale nie został właśnie upokorzony przez ten pierdolony, podstępny las.
Wielki Pan Auror. Prawa Ręka Dumbledore’a. Pokonany przez spróchniałą, oślizgłą gałąź.
- Florence, kochanie, widzisz jak bardzo potrafię się poświęcić, byle tylko spędzić z tobą trochę czasu? – zapytał, siląc się na lekki ton.
W rzeczywistości wyszedł mu na tyle lekki, na ile mógł w sytuacji, w której się znalazł. W dodatku zaczęły go dopadać już ciemne myśli. I to z rodzaju tych nieprzyjemnych, krążących po głowie w czasie silnego stresu. Może rzeczywiście nie powinien w ogóle wchodzić do tego lasu? Może trzeba było zachować się jak każdego roku, na moment pojawić się na straganach, a potem spędzić wieczór w zupełnie innym miejscu, zapalając znicze i przynosząc sporą wiązankę? Może, po prostu, trzeba było wcześniej trochę pomyśleć?
- Trochę boli – rzucił chyba największym truizmem, jakim tylko mógł rzucić w takim momencie. Biorąc pod uwagę to, że Patrick bardzo kuśtykał, a stojąc w ogóle nie dotykał skręconą nogą do ziemi, nie musiał nawet dodawać co właściwie go trochę bolało.
Trochę bardzo. Nawet bardzo, bardzo. Mocno. Cholernie. Cholernie mocno.

Och, ten las był wyjątkowo podły i wyjątkowo podstępny. A najgorsze były w nim niecne gałęzie, spróchniałe konary, obrastające mchem kikuty złamanych drzew. Czekoladowe jajka nie były tego wszystkiego warte.
A mimo to zamrugał, dostrzegając aż osiem czekoladowych jaj w koszyczku Florence. No naprawdę? I jak miał teraz pokazać jej swoje własne zbiory? Pojedyncze czekoladowe jajko (które teraz już z pełną premedytacją zamierzał zjeść, w ramach pocieszenia dla siebie i własnego ego) i mokra szyszka (nawet nie wiedział czemu ją wziął).
Gdy usiadł, na jego twarzy odmalowała się wyraźna ulga. Dobrze było chociaż na moment kompletnie odciążyć bolącą kostkę i jeszcze lepiej było oddać się w czułe (a przede wszystkim biegłe) ręce uzdrowicielki.
- Zobaczyłem, jak sobie przycupnęłaś na skraju lasu, a że w jego środku nie było żadnej wyprzedaży garażowej to musiałem improwizować – odpowiedział, ciągle siląc się na lekki ton. Co nie zmieniało tego, że syknął, gdy Florence zaczęła ściągać z jego lewej nogi buta.
Dalej bolało. I pewnie Patrick powinien w tym momencie zgrywać wielkiego bohatera i udawać, że to nieprawda i wcale nie boli, ale nie umiał. Może też liczył na to, że dostanie za chwilę jakieś znieczulenie – najlepiej wyjątkowo mocne, bo kolejne słowa Bulstrode sprawiły, że skrzywił się paskudnie.
- Jestem dzielnym pacjentem – wymruczał. – Przyszedłem tu z samego jądra leśnej ciemności. Czym będą dla mnie kolejne dwie minuty bólu? – zapytał filozoficznie. Nie znosił jak bolało, ale gotów był przemęczyć się byle odzyskać pełną sprawność w swojej lewej stopie.
Wyciągnął z koszyczka wspomniane wcześniej jedyne, czekoladowe jajko i zaczął odwijać sreberko, żeby je czym prędzej pożreć.
- Słyszałem, że czekolada jest dobra na ból – usprawiedliwił się.

Tej nocy Patrick miał przeżyć tyle upokorzeń, że kolejne chyba nie zrobiło mu już większej różnicy. Siedział i wyglądał jak człowiek, który właśnie został pokonany przez życie, myślami błądząc wokół tego, że naprawdę powinien tej nocy robić dokładnie to samo, co robił niemal każdego, poprzedniego roku. Być może pogrążanie się w poczuciu straty było smutne i na dłuższą metę bezowocne, ale z pewnością lepsze niż skręcanie kostki w zdradliwym lesie.
- Żebyś wiedziała – rzucił, uśmiechając się trochę szerzej do Florence. Wsadzając sobie solidny kawałek czekoladowego jajka do ust, psychicznie nastawiał się na ból, który miał za moment poczuć. I to nie tak, że Patrick jakoś szczególnie obawiał się bólu – z racji na zawód, który wykonywał, musiał nawyknąć do myśli, że czasem bardzo bolało. Ale w tym przypadku chodziło o to, że skręcił tę nieszczęsną kostkę kompletnie bezmyślnie i głupio, raniąc nie tylko swoje ciało, ale także i dumę.
Patrzył intensywnie na Florence, gdy ta badała jego stopę a potem zajęła się jej leczeniem. Na moment odwrócił głowę, obiecując sobie w myślach, że będzie więcej biegał, więcej ćwiczył i w ogóle nie pozwoli by następnym razem zaskoczyła go jakakolwiek spróchniała gałąź. Jakaś jego część nie chciała również, żeby uzdrowicielka widziała jak bardzo go bolało. I niby wiedział, że miała takich przypadków mnóstwo, ale nie zmieniało to tego, że w tym konkretnym chodziło o niego i jego urażoną dumę.
- Nie było aż tak źle – zauważył kilka sekund po tym, jak nadeszła ulga.
Chwilę później Seraphina została wniesiona do namiotu. Patrick ledwo dostrzegalnie pokręcił głową, znowu myśląc o tym, że prezentował się dzisiaj doskonale: już cztery kobiety, które znał wiedziały jakim był łamagą. A wolał nie myśleć kto inny jeszcze zdążył zobaczyć, jak łamał kostkę.
- Moja partnerka od pierwszego tańca! – odpowiedział na jej powitanie. Coś w jego sylwetce wskazywało na to, że całkiem ucieszył się z jej widoku. Może okoliczności nie były najszczęśliwsze, ale… - Szlag, a tak chciałem poskakać przez ognisko – wymruczał na słowa Florence.
Obserwował jak uzdrowicielka zaczęła zajmować się nogą Seraphine.
- Nie, dlaczego pytasz?

Patrick posłał Florence słaby uśmiech. Było źle, ale przecież nie mógł się jej do tego przyznać. Bywały w życiu takie sytuacje, w których dorosły mężczyzna musiał zacisnąć zęby i udawać, że był bardziej dzielny i męski, niż naprawdę był. To była jedna z takich sytuacji.
- Uwierz mi, że czasem wystarczy twoje spojrzenie, by pacjenci trzy razy zastanowili się przed kolejną głupotą, którą zamierzają popełnić – sprostował. On już wiedział, że na pewno trzy razy się zastanowi, zanim po raz kolejny pojawi się na Ostarze i przejdzie mu przez myśl szukanie w lesie czekoladowych jajek. A poza tym planował intensywniej ćwiczyć w najbliższym czasie.
Obserwował jak zajmowała się Seraphiną. Wiedział, że jeśli czegoś naprawdę nie należało robić, to przeszkadzać uzdrowicielowi podczas wykonywania jego obowiązków.
- Może, zwyczajnie, zadowolą się piwem kremowym albo czymś słodkim ze straganów? – podsunął żartobliwym tonem, gdy zajęła się usuwaniem krwiaków i siniaków z jego nogi.
Gdyby nie to, że potrzebował tej nogi tego dnia także po to, by pójść na cmentarz, sprzeciwiłby się jej działaniom. Nie do końca czuł się komfortowo w sytuacji, w której się właśnie znaleźli. Skupił uwagę na jej aurze, zastanawiając się, co tak zaniepokoiło Florence.
Odpowiedź nadeszła kilka sekund później.
Gdyby czarownica nie była jasnowidzką, Patrick z miejsca zacząłby mówić coś o tym, że to był tylko zły sen i nie powinna się przejmować. Ale wiedział, że w przypadku Florence Bulstrode to nie było aż tak proste a ona sama nie przejmowałaby się zwykłymi koszmarami, nawet jeśli te okazałyby się wyjątkowo nieprzyjemne.
Powoli, jakby zastanawiał się nad własną reakcją, kiwnął głową. Starał się podchwycić jej spojrzenie.
- Były jeszcze jakieś znaki w tym śnie? – podpytał równie cicho. Nie mógł jej powiedzieć, że wypytywał nie tylko dla siebie jako aurora i biura aurorów, ale również dla siebie jako dla członka Zakonu Feniksa.
Zabawne, ale gdyby naprawdę mogło chodzić tylko o niego samego, Patrick wcale nie chciałby znać prawdy.