Dawno już przestała się dziwić temu, jaką profesję obrała sobie jej rodzina, a jednocześnie jak zależało wszystkim na łączących ich więziach. A może nigdy tego tak naprawdę nie kwestionowała, bo był to dla niej zawsze stan oczywisty. Coś, co trwało zanim pojawiła się na tym świecie i co miało na nim pozostać, kiedy już z niego odejdzie. Nie była bowiem przekonana, czy uda się jej pójść w ślady ojca, dziadka i całej reszty McKinnonów, którzy umrzeć nigdy nie umieli. Czasem bardzo tego chciała, czasem tej opcji absurdalnie wręcz nienawidziła. Nie wyobrażała sobie jednak momentu, kiedy miałaby nie oglądać ich twarzy nad syto zastawionym stołem, nad którym śmiali się, przekrzykiwali, trochę przekomarzali, ale w gruncie rzeczy to cieszyli ze swojego towarzystwa.

Szkoda tylko, że w takim przyjemnym dniu, kiedy gromadzić się miała cała rodzina, ktoś postanowił sobie robić z niej żarty. Równie okrutne co niewybredne, bo Rosie powoli traciła do nich cierpliwość, z rozpaczą machając różdżką i oczywiście nie mogąc wykrzesać z niej odpowiedniego czaru, który zakończyłby całą tę głupotę.

Zawył kolejny skurwyjec, kiedy babcia wparowała na poddasze. Blondynka krzyknęła, z manierą nastolatki, której ktoś właśnie mówi co ma robić, a ona bardzo ale to bardzo nie chce, bo wie wszystko lepiej. Szkoda w sumie, że McKinnon nie znała polskiego, bo może by ją nawet zaintrygowała treść utworu. Zamiast tego miała w sobie tylko złe emocje.

- Babciu, z nikim! Przysięgam ci, nikt normalny z moich znajomych nie mówi takimi szlaczkami - zapłakała, kiedy Oliver został odesłany do mamy. Pobiegł niemalże z radością. - Oh, babciu, jesteś genialna! Wlecą do domu, ale zamkną ryjce i będziemy mieć spokój! - wyprostowała się gwałtownie, bo to wcale nie był taki głupi pomysł (nie żeby się po babci spodziewała czegokolwiek innego). Zanim jednak zabrała się do wyciszania, postanowiła zrobić to samo co babcia i spróbować rozproszyć aktualnego śpiewaka.

Otworzyła buzie i zaraz ją zajęła, bo to w sumie było bardzo trafne pytanie i jakoś do tej pory nie brała pod uwagę, że ktoś nienormalny akurat mógłby się znaleźć. Potrząsnęła wreszcie głową, trochę urażona że jak to tak można było jej sugerować, ze miewała nienormalnych znajomych. Nie to, żeby sama posiadała jakiekolwiek wątpliwości co do tego, jakiż to element czaił się dookoła niej i na Śmiertelnym Nokturnie. Niestety, tutaj nie było zbyt dużego pola do manewru, ale to już nie była jej wina, że ktoś postanowił rodzinny biznes prowadzić piętro niżej od alei czarnoksiężników, a on chciała być bliziutko.

Ostatnia koperta zjadła sama siebie i zapanowała dookoła cisza, podczas której Rosie bała się niemal oddychać. Tak jakby zaczerpnięcie powietrza miało sprowokować strzępki magii i na nowo powołać je do życia. Przez dłuższą chwilę więc, wodziła tylko spojrzeniem zielonkawych oczu, od babci, która właśnie pomstowała na swój krzyż, do tego co działo się na podłodze. Cała zasypana była resztkami korespondencji. Koperty, kartki na których zapisane zostały nieznajome słowa, a do tego sowie pióra ptaków, które próbowały dobić się przez już zamknięte okna.

— Po pierwsze, nie wyrzucała żadnych dzieci, przyrzekam — wyprostowała się, przetrzepując materiał sukienki. Dla porządku. — Po drugie, tak mi się babciu wydaje, że to jednak nie jest chiński. Ja się ich zdążyłam nasłuchać i one jednak inaczej gadają. To… to jest jednak co innego. I one wcale nie są moje? — obruszyła się nieco. — A może to nie ja tu jestem winna, tylko w Zamtuzie coś się ostatnio stało, co? I ja teraz stałam się celem tych ataków, żeby zrobić całej rodzinie na złość? A co jeśli to tylko początek i zaraz sypnie się na nas wszystkich lawina skurwyjcowa?

Głupio aż było się przyznać, ale Ambrosia bardzo lubiła tę nudną rutynę, którą stanowiły święta. Głupio, bo zawsze chciała być tą fajną ciocią, która bawiła się ze swoimi kuzynami, kiedy inni dorośli zajmowali się poważnymi sprawami. Lubiła te roześmiane dzieciaki i to jak beztroskie zdawały się być. Ba, lubiła nawet Olivera, chociaż nigdy by mu się do tego nie przyznała twarzą w twarz, bo był czasami nieznośnym bachorem. Była w niej jakaś tęsknota za domem, własną rodziną i roześmianym głosem kogoś, kto byłby w stanie odwiedzać z nią wszystkie rodzinne zgromadzenia. Sama sobie zgotowała tę pustkę, a może zanadto dużo wiary pokładała w przepowiedniach, które wyszeptała swojego czasu jej matka. Wierzyła, że pewien rodzaj przyszłości był jej pisany, ale zamiast tego siedziała jeszcze chwilę temu z Olivierem na strychu i próbowała rozbroić arsenał obrzydliwych skurwyjców.

Gdyby mogła, wysadziłaby je wszystkie w powietrze, ale nawet nie była przesadnie dobra w tym typie zaklęć. Pozostawało więc zatrzaskiwanie okna i modlenie się, że brat coś poradzi, ale niestety, oboje polegli. Kiedy tak patrzyła na babcię, która już była bardzo, ale to bardzo stara, mimowolnie zastanawiała się, co stanie się kiedy wreszcie jej zabraknie. Wyglądali z dziadkiem trochę… pokracznie, ale w ten pocieszny, pełen miłości sposób. W końcu Philip nigdy nie miał się już zestarzeć i przeżywał kolejne już swoje życie jako ghoul, upadły cukiernik i właściciel Kościanego Zamtuza. Nigdy o to nie pytała, ale zastanawiała się czy oboje mieli plany wziąć sprawy we własne ręce, kiedy babcia umrze. Czy… czy dziadek postanowił, że nie pozwoli jej na to, wiążąc na zawsze do świata żywych, czy może pozwoli jej odejść w spokoju.

— Babciuuu… ten sam typ szaleńca, który gotowy jest przyjść do Kościanego Zamtuza, chociażby — uśmiechnęła się nieco kwaśno, ale było między nimi pewne porozumienie co do tego, kto właściwie zaglądał do rodzinnego przybytku. W ogóle trzeba było być trochę szalonym, żeby zaglądać do normalnego burdelu, a ich, mieszczący się na Podziemnych Ścieżkach, to był w ogóle poziom wyżej do co tego wszystkiego. — Już się biorę za to wszystko, ale obiecaj mi że jak zejdziesz na dół, to najpierw sobie usiądziesz, okej? — upewniła się jeszcze, odprowadzając babcię spojrzeniem, kiedy ta wreszcie ruszyła ze strychu. Drzwi skrzypnęły za nią i cisza przez moment niemal dzwoniła w uszach blondynki. Rozejrzała się - resztki listów i kopert były rozrzucane dookoła. Część cała, ale inne zostały podarte, albo nieudolnie przetransmutowane w coś innego. Dobrze, że miała różdżkę, bo nie widziało jej się zbierać tego wszystkiego ręcznie. Uniosła więc dłonie i zamachała nimi, wykonując odpowiednie gesty i zaprzęgając magię do działania. Zbierała wszystko na jedną kupkę, tak by potem było jej łatwo wszystko zebrać i wynieść ze strychu, a potem wyrzucić do śmietnika.