Potrzebowała rozmowy. Potrzebowała szczerości, zrozumienia, potrzebowała się komuś wygadać. Nie mogła znieść siedzenia w ciszy, w mieszkaniu, w którym wszystko zaczęło jej się kojarzyć z nim. Nie powinna była tak łatwo przyzwyczajać się do jego obecności, przecież wiedziała, że ten moment nadejdzie, prędzej, czy później i że serce pęknie jej na milion kawałków, bo tak prosto było się jej w nim zakochać. Serce nie pytało jej o pozwolenie, rozum mówił swoje, a jednak przegrał sromotnie tę walkę, nawet nie wiedziała kiedy. Potrzebowała pocieszenia, potrzebowała kogoś, kto powie jej, że jeszcze się ułoży, chociaż nie czuła, że w ogóle było to możliwe. Cierpiała, cholernie cierpiała, chociaż przecież ją ostrzegał. Rozmawiali o tym, że był to tylko chwilowy przystanek w ich rzeczywistości, że to minie, że nie będzie mógł zostać na dłużej, bo nie miał tego w zwyczaju. To miał być tylko wakacyjny romans, a ona głupia pozwoliła sobie czuć. Zbyt wiele, za mocno, za szybko, teraz musiała jakoś odnaleźć się w tym świecie bez niego. Łóżko zrobiło się niewygodne bez ciała obok, kuchnia wydawała się pusta, kiedy na blacie nie stały dwa kubki pełne kawy, salon opuszczony, kiedy wracała z pracy, a jego nie było.

Nie mogła pójść do rodziców, oni zadawaliby zbyt wiele pytań. Pamiętała podejście ojca do jej chłopaka, wiedziała, że nie kryłby swojego zadowolenia, gdyby dowiedział się, że nie było go już przy niej. Nie była na to gotowa, nie chciała się mierzyć z jego wzrokiem pełnym satysfakcji, rana była zbyt świeża. Wybrała więc opcję, która od razu przyszła jej na myśl. Kto zrozumie ją lepiej od babci? Nikt. Ellie zawsze miała do powiedzenia ciepłe słowo, była gotowa wysłuchać, nie oceniała, nie wydawała opinii, po prostu była, a Prudence w tej chwili dokładnie tego potrzebowała.

Dom babci nie znajdował się blisko, postanowiła jednak się przejść. Być może ten chłodny, wrześniowy wieczór do tego nie zachęcał, ale tego właśnie potrzebowała. Deszcz padał, pogoda była paskudna, jakby idealnie odzwierciedlała jej smutek, jakby świat płakał razem z nią. Nie spieszyła się nigdzie, nie przeszkadzało jej to, że zdążyła już przemoknąć, że kosmyki włosów opadały jej na twarz, makijaż się rozmazał, kaptur przestawał wystarczać, aby chronić ją przed tym, co padało z chmur. Wszystko było jej obojętne, ona była obojętna, to nie był najlepszy czas w jej życiu.

Znalazła się wreszcie przed drzwiami, nie zdążyła jednak zapukać, czy zadzwonić dzwonkiem, Ellie pojawiła się w drzwiach kiedy tylko Prue przed nimi przystanęła. Nic nie mówiła, wciągnęła ją do środka, jakby nie chciała, żeby zwlekała zbyt długo, a przecież ledwie się tutaj znalazła. Babcia pomogła jej pozbyć się płaszcza, powiesiła go na haczyku, Prue schowała za uszy mokre kosmyki włosów, wiedziała, że nie wygląda najlepiej, a to, że była nieco przemoczona wcale nie było jej największym problemem. Oczy mówiły same za siebie, były przekrwione, zapuchnięte, babcia na pewno to zauważyła. Ona zawsze widziała więcej niż wszyscy inni.

- Bardzo długa, przez ten deszcz i wiatr. - Warunki nie sprzyjały spacerom, jednak nie przeszkodziło jej to w tym, żeby tutaj trafić na własnych nogach.

Gdy znalazła się w pokoju dostrzegła karty leżące na stole. Nie powinno jej to dziwić, babcia często z nich korzystała. Usiadła na tym zielonym fotelu, do którego ją doprowadziła. Podciągnęła nogi wysoko, objęła je ramionami, było jej chłodno, wiedziała jednak, że za chwilę się rozgrzeje, wizyty u Ellie nie kończyły się na herbacie - nigdy. Nie był to ten typ babci.

- Wino będzie idealne. - Nie potrzebowała nic więcej, rozejrzała się po pomieszczeniu, zauważyła kryształowy kieliszek, który musiał być babci, uśmiechnęła się do siebie na chwilę, dobrze było wiedzieć, że u niej wszystko w porządku.

- Czytałaś karty? - Zapytała jeszcze, chociaż to było oczywiste, bo inaczej przecież nie dostrzegłaby ich na stole, ale próbowała zagaić rozmowę, nie do końca wiedziała od czego zacząć, niby to była tylko babcia Ellie, ale tak dużo się ostatnio wydarzyło w jej życiu, że nie potrafiła póki co ułożyć tego w myśli, a co dopiero przełożyć na słowa. Wino pewnie jej w tym pomoże, no i rozplącze język.

Ellie się uśmiechnęła, dobrze było zobaczyć ten uśmiech na jej twarzy. Przynajmniej u niej, jak zawsze wszystko wydawało się być w najlepszym porządku. Babcia rzadko kiedy miewała gorszy nastrój, tak naprawdę Prue chyba nie pamiętała dnia, kiedy zastałaby ją w złym humorze. To jedna z tych osób, które cieszyły się każdym dniem, jakby miał być ostatnim. Zazdrościła jej takiego podejścia, tej pewności siebie, a zarazem wyjątkowej lekkości. Ellie była naprawdę wyjątkowa, miała ogromne szczęście, że była właśnie jej babcią.

Prudence zdawała sobie sprawę, że nie musiała nic mówić, aby zwrócić uwagę starszej kobiety na swój wisielczy nastrój. Babcia zawsze widziała więcej, potrafiła czytać ludzi jak nikt inny, nawet nie próbowała ukrywać tego, że to nie jest najlepszy dla niej dzień, bo to nie miało żadnego sensu. Ellie i tak domyśliłaby się, że coś jest nie tak. Zawsze to robiła, już od dziecka zauważała, kiedy coś ją męczyło, gryzło od środka, spędzały razem dużo czasu, więc znała jej reakcje obronne.

- A czasem tylko chłód i echo przeszłości. - Dodała od siebie. Spacer nie należał do najprzyjemniejszych, czuła zimno, które wdarło się dosyć głęboko. Nie była jednak przekonana, że było to tylko i wyłącznie zasługą deszczu i wiatru, to wynikało z czegoś innego, zdawała sobie z tego sprawę. Liczyła na to, że może te fizyczne doznania nieco wyprą te w środku, jednak to nie zadziałało, było tylko gorzej. Cóż, przynajmniej próbowała jakoś sobie z tym poradzić.

Babcia znalazła się tuż obok niej i okryła ją kocem. Momentalnie zrobiło jej się ciepło, przestawała odczuwać chłód, było to całkiem przyjemnym uczuciem, owinęła się więc nim bardzo dokładnie, i wygodnie ułożyła pod nim. U Ellie zawsze mogła doznać ukojenia, miała swoje sprawdzone metody, niby nie do końca był to jej dom rodzinny, ale to miejsce wzbudzało w niej ciepłe emocje, tak samo jak i sama babcia, która potrafiła troszczyć się o innych. Jej policzki zaczęły nabierać koloru, ale oczy nadal wydawały się być nieco puste, przekrwione, zapuchnięte, nie miała się szybko pozbyć tych dowodów wskazujących na to, że nie był to dla niej najlepszy czas. Zbyt wiele łez wypłakała, żeby nie pozostawiło to na jej twarzy żadnych śladów.

- Nie możemy igrać ze starą, mądrą kolejnością. - Ellie miała swoje metody, Prudence znalazła się tutaj z konkretnego powodu, być może nie do końca potrafiła go nazwać, ale wiedziała, że dobrze trafiła. Babcia była najlepszym wyborem, nie oceniała, zawsze umiała doradzić. Nie miała zamiaru ukrywać przed nią prawdy, wiedziała, że rozmowa może jej pomóc, może ciężar który odczuwała stanie się lżejszy, rozmowa była wskazana. Nie mogła zamykać się w sobie i zatracać w tym bólu, który jej towarzyszył.

- No tak, czytacie siebie nawzajem, to najlepszy możliwy układ. - Nigdy nie udało jej się opanować tej umiejętności. Ellie była dużo bardziej wrażliwa, Prudence dostała pod niej tylko część tych wyjątkowych zdolności, tę która nie dla wszystkich wydawała się być szczególnie atrakcyjna. Widmowidztwo, przeżywanie historii innych ludzi, zatracanie się w przeszłości, jakby to, że nie mogła zapomnieć o niczym, co przydarzyło się w jej własnym życiu to było za mało. Niezły chichot losu.

Zmrużyła oczy, gdy kobieta zaczęła atakować ją kolejnymi nazwami. Nie zdążyła pomyśleć o jednym winie, a ta wyciągała z rękawa kolejne gatunki, którymi mogła ją uraczyć. Babcia miała tutaj spore zapasy, była gotowa na wszystko, nie można jej było zarzucić nieprzygotowania. Wpatrywała się w nią przez chwilę, próbowała skupić swoje myśli, dać jej jakąś odpowiedź, tyle, że nim to zrobiła Ellie sama zadecydowała o tym, co będzie dla niej najlepsze. Najwyraźniej i wino musiało idealnie pasować do okazji, jaka by ona nie była.

- Nie śmiałabym Ci się sprzeciwiać, jakże mogłabym, masz lata doświadczenia, na pewno wiesz, co jest dla mnie w tej chwili najlepsze. - Czerwone wino, na czerwone oczy. Oczywiście, że je zauważyła, nie mogło być inaczej.

Oparła się wygodnie, właściwie to trochę wtopiła w ten fotel, jakby chciała całkiem przykryć się kocem i zniknąć, spod niego wystawała tylko jej głowa. Wpatrywała się w babcię, która bardzo zgrabnie poradziła sobie z butelką, nim zdążyła mrugnąć nalała już nieco trunku do kieliszka i zmierzała w jej stronę.

Wyciągnęła dłoń po kieliszek, kącik ust drgnął jej w uśmiechu, kiedy usłyszała dźwięk szkła stukającego o siebie, bo przecież nie było żadnej okazji do świętowania, po prostu trochę nie radziła sobie z rzeczywistością, to nie było nic wielkiego. - Dziękuję. - Powiedziała cicho, głos miała nieco zachrypnięty, w sumie nie odzywała się do nikogo przez ten cały dzień, unikała ludzi, jeszcze bardziej niż zazwyczaj.

Kobieta usiadła na przeciwko niej, wiedziała, że zbliża się nieuchronne, będzie musiała niedługo powiedzieć, co jej leży na sercu. Upiła niewielki łyk wina, pozostawiło na języku smak owoców, cynamonu i czegoś jeszcze, co trudno jej było odgadnąć przy pierwszym łyku. - Dobrze. - Odparła automatycznie, po chwili się jednak złapała na tym, jak to zabrzmiało. Nie, żeby czuła, że mogłaby urazić Ellie, ale jednak trochę słabo wyszło. - To znaczy, to nie do końca tak... - Zaczęła się tłumaczyć, ale chyba nie było sensu. - Masz jakieś plany na nadchodzący weekend, na pewno masz, Ty nigdy nie marnujesz czasu? Przygotowujesz się do jakiejś ważnej sprawy, a może świętujesz kolejne zwycięstwo? - Wypadało zapytać babcię, o te proste rzeczy. Najbardziej oczywiste z oczywistości, nie do końca było ją dzisiaj stać na więcej.

- Najważniejsze, że ogólne statystyki się zgadzają. - Nie zamierzała negować tego, co miała do powiedzenia Ellie. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że kobieta wiedziała, co robi. Nie znalazła się tutaj przypadkiem, przyszła do babci, dlatego, że wiedziała, że ta pomoże jej znaleźć remedium na jej smutki. Zawsze potrafiła to robić. Była gotowa więc przystać na każdy jej pomysł, każdą radę, liczyła na to, że faktycznie wyjdzie stąd chociaż odrobinę uleczona, czy pocieszona. Jedno z dwóch, nie można mieć przecież wszystkiego, nie od razu. - W pewnym momencie, z pewnym doświadczeniem udawanie nie ma żadnego sensu. - Mogłaby to robić, tylko właściwie po co? Miała swoje lata, swoją wiedzę, swoje doświadczenie, nikt nie mógł jej tego odebrać, widziała, że była z siebie dumna, w sumie i Prue była dumna z tego, że jej babcia miała takie, a nie innego podejście. Była naprawdę bardzo pewna siebie, ale nie uważała, że to coś złego, nie w przypadku, w którym faktycznie było to potwierdzone wiedzą, a jej babcia była naprawdę specjalistką w swoich dziedzinach.

Babcia poprawiła jej koc, Prue uśmiechnęła się do niej, no próbowała jak mogła, nie do końca wyszło jak chciała, ten uśmiech był odrobinę krzywy, ale naprawdę doceniała jej troskę i zaangażowanie, to co robiła było zwyczajnie miłe, nadal miała odruchy, które towarzyszyły jej w czasach kiedy Prudence była małą dziewczynką, niewiele się zmieniło, cóż, dla niej zawsze pozostanie wnuczką, nawet jeśli będzie miała pięćdziesiąt lat.

- Tak, to było głupie pytanie, Ty zawsze masz plany. - Babcia nie marnowała czasu, zawsze coś robiła, nie należała do tych osób, które z wiekiem traciły entuzjazm, wręcz przeciwnie Prue wydawało się, że im starsza była tym więcej miała zainteresowań. Dobrze było widzieć ją taką szczęśliwą w kwiecie wieku, wiele osób mogło jej pozazdrościć tego nastawienia do życia. - Sporo tego, mam nadzieję, że wszystko pójdzie po Twojej myśli. - Przesuwała kieliszek między palcami, obserwowała wino, które dotykało ścianek kryształowych kieliszków, kolor był naprawdę niesamowity, w końcu po raz kolejny upiła łyk, tym razem już nieco większy. Przyjemne ciepło zaczęło rozchodzić się po jej ciele, nie czuła już zimna, najwyraźniej koc i wino przynosiły oczekiwane efekty.

- Teraźniejszość może czuć się bezpieczna mając taką strażniczkę. - Przeniosła wzrok na regał, który wskazała jej kobieta, przejechała po nim szybko wzrokiem. Sporo tego było, zapewne kolekcjonowała te zapiski przez lata. - Wiele tego, nie mam pojęcia, jak się w tym wszystkim odnajdujesz. - Odparła z nieukrywanym podziwem, spodziewała się, że Ellie bardzo dokładnie wie, co jest napisane na której kartce, pergaminie, miała nad wszystkim kontrolę.

- Dobrze jest mieć do czego wracać, w końcu teraźniejszość to wypadkowa decyzji podjętych w przeszłości, czasem można zapominać o pewnych drobnostkach, które mogą ułatwić poruszanie się w niej. - Nie wątpiła, że metody babci mają sens, sama nie miała być może wielu notatek, bo nie musiała ich robić, nie musiała kolekcjonować papieru, bo wszystko zostawało w jej głowie.

Rozmowa toczyła się powoli, kolejne kieliszki wina trafiały w ręce kobiet, powoli wchodziły w ten stan, w którym ciężko było trzymać swoje myśli w ryzach, coraz więcej słów ślina przynosiła na język, wino smakowało coraz bardziej, a może po prostu smak już był coraz bardziej obojętny, alkohol mniej wyczuwalny.

Prudence poprawiła się na fotelu, odsłoniła koc, bo robiło jej się coraz cieplej.
- Wiesz Babciu, nie spodziewałam się, że można mieć wszystko i stracić to w krótką chwilę, skończyć z niczym, znaczy niby wiedziałam, bo przecież to nie był pierwszy raz, chociaż w sumie to był pierwszy raz, kiedy było tak. - Machnęła w powietrzu wolną ręką, próbując pokazać, co właściwie miała na myśli mówiąc tak. Starała się mówić wprost, jednak nie była w tym najlepsza, do tego wypity alkohol nie ułatwiał jej formułowania myśli w słowa. - Wiesz o co mi chodzi? - Zapytała jeszcze spoglądając na kobietę nieco rozmytym wzrokiem. - Niektórzy chyba nie zasługują na szczęście. - Odetchnęła ciężko, bo powinna się z tym po prostu pogodzić, nie wszystkim było przecież ono pisane.

- Znikają z Twojej głowy, gdy przenosisz je na papier? Tak permanentnie? - Nie wydawało jej się, aby to faktycznie było takie proste. Nie dało się tak po prostu przenieść myśli na papier i później do nich nie wracać, pozwolić im sobie leżeć zapisanym na papierze, by mogły zaczekać na odpowiedni moment, kiedy będzie gotowa je wyciągnąć. W sumie kto tam wiedział, z jakimi dziedzinami magii eksperymentowała babcia, pewnie nawet by nie zdziwiło Prue, jeśli faktycznie znalazła jakąś metodę na to, aby pozbyć się tych myśli z głowy. Ona była niesamowita.

- To jest trochę krzywdzące, nie sądzisz? Tak naprawdę nigdy nie wiadomo, która z podjętych decyzji może mieć ogromne znaczenie, a która okaże się zupełnie nieistotna. Gdyby dało się to przewidzieć życie byłoby prostsze. - Uniosła kieliszek i upiła z niego spory łyk wina. Rozmowy z babcią nie były proste, ale chyba właśnie o to w nich chodziło, zawsze mogła wyciągnąć z tego co potrzebowała w danym momencie. Zostawiała jej wiele miejsca na własne przemyślenia, pozwalała dochodzić do samodzielnych wniosków.

- Czy nadal tak masz, w sensie, czy na pewnym etapie życia już wiedziałaś kim będziesz, czy to ciągle się zmienia? - Była ciekawa, czy istniała w ogóle możliwość, że kiedyś wszystko będzie jasne, czy będzie wiedziała kim jest i czego potrzebuje, czy to jednak wiązało się z wiecznym poszukiwaniem. Babcia z racji na swój wiek mogła jej wyjaśnić, jak to dokładnie działało, jak było w jej przypadku.

- Tak, niekiedy musi pojawić się odpowiedni moment w czasie i przestrzeni, żeby wrócić do niektórych rzeczy. - Nie miała co do tego wątpliwości, nie zawsze wszystko dało się odczytać od razu, zrozumieć od razu, niektóre sprawy wymagały czasu.

- Tak, taka już moja natura, mam swoje katalogi w głowie, tam wszystko układam. - Ellie zdawała sobie sprawę z jej przypadłości, była przecież jej babcią, doskonale wiedziała, jak funkcjonował jej umysł, nie była zresztą pierwszym dzieckiem w ich rodzinie, które cierpiało na podobną przypadłość, rozumiała ją doskonale, bo wcześniej nauczyła się jak to działa na przykładzie swojego syna. - Może, kiedyś zdecyduję się spróbować tej metody, póki co myśli są zbyt głośne, wolę je odpowiednio poukładać, wtedy będę mogła je zacząć wyciągać. - Ostatni czas nie był dla niej najłatwiejszy, wspomnienia, które trzymała bardzo głęboko pojawiały się na powierzchni, wracała do niej masa retrospekcji, niczym klatki filmowe ukazywały się jej przed oczami, dostała w końcu instrukcje jak je czytać, bo wcześniej jak się okazało widziała dość mocno zakrzywioną przeszłość, obraz zrobił się pełniejszy, co niosło ze sobą analizowanie tych wszystkich, minionych chwil. Gubiła się w tych myślach trochę za bardzo, ale nie była w stanie z tym walczyć, to działo się samo.

Wypity alkohol rozplątywał język, powodował, że przestawała się zastanawiać nad tym po co tu przyszła, co dokładnie chciała powiedzieć, czego raczej nie powinna. Płynęła, tak po prostu. Mogła się domyślić, że babcia była w zdecydowanie lepszym stanie od niej, przecież była zaprawiona w boju, miała lata doświadczenia, nie to co Prue, która raczyła się raczej niewielkimi ilościami trunków. Cóż, był to jednak taki dzień, kiedy wydawało jej się, że ma prawo pozwolić sobie nieco przekroczyć granicę, popłynąć, babcia nie miała jej oceniać, nigdy tego nie robiła, wręcz przeciwnie zachęcała do tego, aby sięgała po to, co wydaje jej się być na dany moment potrzebne, a więc sięgała tego wieczora, raz za razem po kolejną porcję wina. Policzki zrobiły jej się już rumiane, oczy rozmyte, a język wyjątkowo chętny do rozmowy, bardzo szczerej rozmowy.

- Teraz to ja mam alergię na wszechświat. - Mruknęła cicho, a na jej twarzy pojawił się grymas. Najpierw podsunął jej go pod nos, skrzyżował znowu ze sobą ich drogi, tylko po to, żeby za chwilę jej to odebrać. Miała prawo być na niego obrażona i nie bała się mówić o tym głośno, co niby mógł jej teraz zrobić? Nie mogło być przecież gorzej, chociaż tak właściwie... nie powinna myśleć w ten sposób, bo na pewno zaraz jej udowodni, że się myliła, rzuci kolejną kłodę pod nogi i zaśmieje się jej w twarz. - Mam go w nosie, wszechświat, jego plany i tak wszystko zawsze musi się popsuć. - Mogła użyć nieco mocniejszych słów, ale nie była jeszcze tak bardzo pijana, aby niecenzuralne słowa padały z jej ust, zresztą przy babci jakoś nie potrafiłaby z nich skorzystać.

- Dobrze, bardzo dobrze, potrzebuję szczerości jak niczego innego. - Naprawdę miała nadzieję, że Ellie otworzy jej oczy, liczyła na to, mogła się jednak przecież spodziewać, że będzie zupełnie inaczej. Miała tendencje do rzucania przynęty i zachęcała do głębszych rozmyślań, nie wiedziała jednak, czy jest na to gotowa w tej chwili. Jej świat zrobił się czarno-biały, tak właściwie to może nawet całkiem czarny.

Słuchała uważnie tego, co mówiła babcia, wzrok wbiła jednak w wino, które znajdowało się w jej kieliszku. Trawiła to, co do niej mówiła, zapamiętywała każde słowo, nie gardziła nigdy jej mądrościami, wręcz przeciwnie chciała z nich wyciągnąć jak najwięcej. Ellie znała się na wszystkim, los jej nie oszczędzał, a i tak jakoś odnalazła się w tym, co miał dla niej naszykowane, radziła sobie ze wszystkimi niedolami i wyciągała z nich to, co było najważniejsze, nadal miała w sobie ogrom optymizmu, to było dobre podejście, ale Prue w tej chwili nie do końca umiała brać z niej przykład. Naprawdę czuła, że coś postanowiło jej odebrać wszystko, być może nie spodziewała się tego, że najpierw dostanie to wszystko, ale skoro już się pojawiło to ta strata była naprawdę bolesna. Czuła się jakby ktoś wyrwał jej kawałek serca i niby powinna być na to przygotowana, a jednak nie do końca dało się do tego przygotować.

- Oczywiście, że nie ma w tym za grosz sprawiedliwości, tylko dlaczego to działa w ten sposób? Ledwo zdążysz się przyzwyczaić do tego, że jest dobrze, godzisz się na to, a chwilę później wszystko się rozsypuje, zostaje Ci zabrane? Czy można mieć nadzieję, że to kiedyś minie, czy za każdym razem jest tak samo? Może nie ma sensu pozwalać sobie na szczęście, bo jego brak, nagłe zniknięcie okropnie boli, być może metodą jest nie dopuszczać do takich sytuacji. - Myślała głośno, cóż, próbowała znaleźć rozwiązanie na swoje problemy, i w tej chwili najprostsze wydawało jej się niedopuszczanie do kolejnych, ależ była sprytna. Uśmiechnęła się krótko, sama do siebie, że wymyśliła sobie taką złotą radę, upiła też kolejny łyk wina.

- Miłość jest okropna, ślepa, przynosi same szkody. - Była okropnie rozgoryczona i najwyraźniej nie miała problemu z tym, aby poinformować o tym babcię. Prychnęła, zdecydowanie była to tego sceptycznie nastawiona. - Doświadczenie? Wolałabym tego nie doświadczyć, jasne, było miło, wspaniale, cudownie, ale co mi po tym, jak teraz myślę tylko o tym, jak bardzo boli, jak bardzo byłam głupia, że pozwoliłam sobie pierwszy raz na to, żeby nie myśleć, że przepadłam, a teraz tonę. - Mówiła nie do końca składnie, ale wypełniały ją naprawdę nieprzyjemne emocje, z którymi nie potrafiła sobie poradzić, no i do tego wszystkiego miała świadomość, że ten ostatni czas był też najpiękniejszym w jej życiu, więc jeszcze bardziej w nią to uderzało, bo to się skończyło i nie miało wrócić. Zapadła się w fotelu ponownie, okryła kocem, jakby potrzebowała w tej chwili nieco ukojenia. Za bardzo się zaczęła otwierać, a nie była przyzwyczajona do, aż takiej wylewności.

- Jeśli będzie próbował je rozdawać jeszcze kiedyś, to raczej z niego zrezygnuję, niech ktoś inny się w to bawi. - Jak już ustaliły nic nie było stałe, więc rozsądniejsze wydawało jej się po prostu niesięganie po szczęście. Prosta sprawa. - Tak, najpierw pozwoli Ci uderzyć w ziemię, podepcze Cię, pokaże Ci, jak bardzo na to nie zasługujesz, a później stwierdzi, jednak nie, fajnie, że poczekałeś, teraz łap. Nie podoba mi się to. Zresztą nie uważam, że będzie lepszy moment, już nie będzie. - Prudence zdecydowanie nie była dzisiaj promyczkiem, nie zamierzała udawać, że jest inaczej.

- To ma sens, chociaż na chwilę można przestać się na nich skupiać. - Metoda babci do niej przemawiała, być może faktycznie mogłaby spróbować wprowadzić ją w życie, nie do końca wiedziała, jakby to wyglądało w przypadku jej przypadłości, ale może warto było to sprawdzić. Myśli bywały zbyt intensywne, ciągle domagały się uwagi, dzięki temu sposobowi mogłaby skupić się na czymś innym, przynajmniej teoretycznie. Chcąc nie chcąc miała tendencje do tego, aby wracać do wspomnień, odtwarzać je w swojej głowie. Było to dla niej całkiem naturalne, bo przecież nie mogła przed nimi uciec, chociaż bardzo tego chciała. Być może był to jednak odpowiedni sposób na to, aby wszystko sobie poukładać. Jeśli zajmie się pisaniem, to będzie skupiona na tej czynności, chociaż na chwilę powinna przestać to przeżywać ciągle od nowa.

- Będę musiała tego spróbować, bo ostatnio jest ich trochę zbyt wiele. - Przyznała się do tego, chociaż wiedziała, że nie musiała mówić o tym na głos, bo jej babcia na pewno to dostrzegała. Niby była do tego przyzwyczajona, ale chyba nie zdarzyło się jeszcze, aby aż taki chaos panował w jej głowie. Zazwyczaj jakoś sobie z tym radziła, potrafiła je uciszyć, teraz? Teraz zupełnie straciła nad wszystkim kontrolę i zupełnie jej się to nie podobało.

- Być może masz rację, ale to oszczędziłoby cierpienia, pozwoliłoby unikać tych wszystkich sytuacji, które za bardzo wgryzają się w ludzi. - Miała świadomość, że życie byłoby wtedy dużo bardziej nudne, przewidywalne, ale czy to faktycznie było takie złe? W tej chwili naprawdę wolałaby nie cierpieć, nie wracać do tego co się wydarzyło, chociaż nie była przekonana co do tego, czy chciałaby odwrócić bieg wydarzeń, więc było w niej nieco hipokryzji, bo najchętniej pozbyłaby się tej nieprzyjemnej części, a to co dobre zostawiła, ale życie przecież tak nie wyglądało, prawda?

- Tak, te najdrobniejsze, z pozoru najmniej istotne decyzje potrafią zmienić wszystko, zupełnie wszystko. - Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Nie sądziła jednak, że faktycznie było to takie piękne, nie w tej chwili, w tej chwili raczej należała do osób, które wolałaby aby wszystko, co ją spotykało było całkiem przewidywalne, bo była zraniona i nie chciała tego powtarzać.

- Co zrobiłaś z tą złością? W jaki sposób przestałaś podchodzić do życia w ten sposób? - Miała świadomość, że właśnie znajdowała się na podobnym etapie i nie do końca jej się to podobało, skoro mogła popytać babcię o rady, to zamierzała to zrobić, szkoda było nie skorzystać z jej doświadczenia. - Czyli to po prostu tak działa, że się nie wie, że to jest płynne, że nigdy nie ma stałości. - Jeszcze kilka tygodni temu wydawało jej się, że wie kim jest, czego potrzebuje, ale zmieniło się to raptownie, kiedy w jej życiu pojawił się Benjy, teraz miała wrażenie, że niczego już nie wie i jest okropnie zagubiona, chyba nigdy jeszcze aż tak nie błądziła i nie podobało jej się to wcale.

- Odwaga okazała się być dla mnie niezbyt łaskawa. - Dodała jedynie, bo chyba była na początku tej drogi, o której wspominała Ellie, miała nadzieję, że kolejne etapy będą bardziej przyjemne, o ile w ogóle kiedyś nastaną. Nie do końca potrafiła uporać się z tym wszystkim, co siedziało jej w głowie, panował w niej okropny mętlik, jeszcze miesiąc temu wszystko było ułożone i proste, teraz przez to, że raz odważyła się sięgnąć po to, czego naprawdę chciała szlag trafił jej porządek i stałość. Rzadko kiedy pozwalała na to, aby w jej życiu panował chaos, tak się złożyło, że nie do końca umiała sobie z tym poradzić, żarło ją to od środka i okropnie męczyło. Być może nie była jeszcze gotowa na podejmowanie takich decyzji, jednak to zrobiła, a teraz musiała mierzyć się z konsekwencjami, które nadeszły, zawsze przecież przychodziły. Każda decyzja niosła ze sobą jakieś skutki, mniej lub bardziej pozytywne.

- Nie podoba mi się to, naprawdę mi się to nie podoba, chciałbym wierzyć w to, że nic nie dzieje się bez przyczyny, ale to nie jest łatwe. - Wszechświat miał swój plan, którego nie potrafiła zrozumieć. Nie sądziła, aby zasługiwała na to, żeby teraz cierpieć, przecież w jej całkiem krótkim życiu spotkało ją wiele złego, myślała, że to będzie koniec tych przeciwności losu, najwyraźniej jednak się myliła. Musiała znowu oberwać, jakby to, co spotykało ją dotychczas nie było wystarczające. Naprawdę nie wymagała wiele, nie miała ogromnych oczekiwań, bo wiedziała, że nic w życiu nie jest takie proste, a i tak znowu spotkało ją rozczarowanie.

- Tak, robi swoje, i ma gdzieś to, czy to nie jest za wiele, czy uda się to przetrwać. - Miała ogromny żal do wszechświata i w tej chwili nie była fanką tego, jak działał.

- Mam nadzieję, że kiedyś doznam oczyszczenia, póki co raczej jestem od tego daleka. - Nie miała problemu z tym, aby przyznać się do tego, że aktualnie czuła głównie złość, żal, rozczarowanie. Nigdy w życiu nie czuła się, aż tak paskudnie, nie wydawało jej się, że wszystko zostało jej niesprawiedliwie odebrane. Z drugiej strony to były tylko i wyłącznie jej założenia, może tylko ona czuła się tak wyjątkowo podczas tych ostatnich tygodni, może była ślepa, kiedy myślała, że wszystko idzie dobrze, kiedy przyzwyczajała się do tej nowej rzeczywistości, a strasznie łatwo było jej to zrobić. Gdy już kogoś do siebie dopuściła, gdy pozwalała sobie odczuwać te wszystkie pozytywne emocje zatraciła się w tym i zignorowała fakt, że życie tak nie wygląda, że nie ma szczęśliwych zakończeń, a powinna to przecież wiedzieć. Czy faktycznie powinna mieć żal do wszechświata, czy raczej do siebie? Cóż, docierało do niej, że raczej do siebie.

Łatwo było jej rzucać te swoje teorie, że już wystarczy, że więcej nie powtórzy tego samego błędu, że nie pozwoli sobie na szczęście, w tej chwili to wydawało się być najlepszym rozwiązaniem, chociaż przecież nie mogła przewidzieć, co zdarzy się w jej przyszłości, czy naprawdę będzie taka asertywna, aby rezygnować z wszystkiego, co wszechświat będzie miał jej do zaoferowania? Wiele mogło się zmienić.

- Czyli według Twojej teorii, jeśli przyjęłabym taką wersję wydarzeń, to ból i tak by mnie znalazł i pojawiał się tylko on, to też nie brzmi szczególnie pozytywnie. - Nie sądziła, że to była tylko teoria, gdyby się nad tym głębiej zastanowić, to to co mówiła Ellie naprawdę miało sens. To jeszcze bardziej mieszało jej w głowie, bo nie wiedziała jak się w tym wszystkim odnaleźć, jak sobie poradzić z tym co się wydarzyło i jak zachowywać się w przyszłości. Nie była chyba do końca gotowa na takie przemyślenia, nie w tej chwili.

- Nie spodziewam się, że to minie, wiesz? - Nigdy nie zdarzyło jej się jeszcze odczuwać wszystkiego tak mocno, jak teraz. Raczej potrafiła się odcinać, zamykać w sobie po kolei te emocje, które miały zostać zakopane, to potrzebowało czasu, jednak w tym momencie wszystko było dużo bardziej intensywne. Nie spodziewała się, że kiedyś pozbędzie się wszystkiego, co się w niej nagromadziło w tym krótkim czasie, to nie było możliwe.

- Szczególnie, że to trochę bardziej skomplikowane, to nie było chwilowe, to nigdy nie było chwilowe, siedziało dużo głębiej, czekało na moment, w którym będzie mogło wyjść znowu na powierzchnię. - Od lat trzymała w sobie, bardzo głęboko zakopane uczucia, które kiedyś nie miały prawa istnieć. W teraźniejszości sytuacja wyglądała inaczej, mogła pozwolić sobie na to, żeby do nich wrócić, obudziły się, pojawiły się dużo bardziej intensywne, niż kiedykolwiek wcześniej, pewnie dlatego, że to nie było zupełnie nowe, tylko kiełkowało od lat. Łatwo było się w tym zatracić, uznać, że to właściwe, bo przecież takie szanse raczej się nie zdarzały, tyle, że bardzo szybko rzeczywistość wszystko zweryfikowała.

Słuchała uważnie tego, co miała do powiedzenia Ellie, czuła, że to, co wydarzyło się ostatnio w jej życiu mogło być tym, o czym mówiła. To nie było coś, co minie, raczej faktycznie będzie do niej wracać, będzie o tym pamiętać, bo nigdy nie czuła niczego tak intensywnie, nauczyła się wiele o sobie, zobaczyła, że potrafi jeszcze patrzeć na kogoś tak, jak wydawało jej się, że nigdy nie będzie jej dane. Otworzyła się, pozwoliła sobie czuć wszystko i wtedy nie czuła, że było to złe, zmieniła podejście, zmieniła siebie, wiedziała, że to jest ryzykowne, ale wtedy jej nie przeszkadzało, teraz przynosiło konsekwencje, ale czy naprawdę powinna żałować, że po tylu latach pozwoliła sobie na życie, takie prawdziwe życie? Nie miała pojęcia, wiedziała tylko tyle, że teraz niosło to ze sobą cierpienie, ale może kiedyś, kiedy ono przestanie być takie intensywne będzie to wspominać zupełnie inaczej, na pewno będzie do tego wracać, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, ukształtowało ją to w pewien sposób, chociaż przecież sądziła, że wie już o sobie naprawdę wiele.

- Czasem zastanawiam się, czy jest we mnie jeszcze co ratować. - Życie jej nie oszczędzało, raczej za każdym razem udowadniało, że może być tylko gorzej. Fakt, tym razem miała do czego wracać, pojawiły się momenty, które nigdy nie miały zostać zapomniane, jednak co z tego? Była na początku swojej drogi, wiedziała, że nie będzie jej dane tego powtórzyć, czuła, że to było wyjątkowe, będzie do tego wracać przez lata i zastanawiać się, czy mogła coś zrobić, zareagować, aby ta historia zakończyła się inaczej.

- Zapewne masz rację, chociaż teraz trudno jest mi w to uwierzyć. - Wiedziała, że Ellie miała swoje doświadczenie, przeżyła wiele, więc to, co mówiła to nie były tylko przemyślenia, raczej własne przeżycia i to, jak sobie z nimi poradziła, nie dzieliła się z nią tym bez powodu, jednak w tej chwili, w tej chwili trudno jej było myśleć o tym, że to co aktualnie rozdzierało ją od środka minie.

Sięgnęła po kieliszek, w którym znajdowała się reszta wina, dokończyła ją jednym haustem. Czuła już szum w głowie, lekkie otępienie, które jednak nie powodowało, że myśli przestawały kotłować się w jej głowie. Przez tę rozmowę stawały się jeszcze bardziej intensywne, być może tak miało być, być może musiała to przetrwać, aby jakoś wrócić do rzeczywistości, odnaleźć się w niej po tym wszystkim.

Uniosła głowę i spojrzała na Ellie, kiedy ta się do niej odezwała. Jak zawsze bardzo celnie trafiała. Znała ją, wiedziała, że to co ją gryzie to nie jest nic małego. Nie zachowywałaby się w ten sposób, gdyby to była drobnostka. Odetchnęła ciężko, nie mogła jej zbyć, musiała jej powiedzieć więcej, nogi nie przyprowadziły ją tutaj bez powodu. Babcia nie miała jej oceniać, na pewno nie powie, że była głupia i naiwna, kiedy więc kobieta skończyła mówić przez chwilę milczała, bo zbierała myśli. Zastanawiała się od czego właściwie powinna zacząć, bo to nie było wcale takie proste.

- Nie mam pojęcia, jak Ci to przybliżyć, to nie jest taka krótka historia, jakby się mogło wydawać. - To ostatnie tygodnie w jej życiu spowodowały zamieszanie, ale przecież mieszkało to w niej od lat, było bardzo głęboko schowane i skorzystało z możliwości wyjścia na zewnątrz.

- Nie wydaje mi się, żeby klątwa mogła coś zaradzić, zresztą nie chciałabym robić mu krzywdy. - Być może była zła, rozczarowana, ale nigdy nie należała do osób, które mściły się w taki sposób, nie na tych, na których jej chociaż odrobinę zależało. Ellie wydawała się być naprawdę skłonna to zrobić, ale Prue nie do końca sądziła, aby był to najlepszy pomysł.

- To nie pierwszy raz, kiedy to się skończyło, już kiedyś, bardzo dawno temu też mnie porzucił, przestało mu na mnie zależeć, przynajmniej wtedy w to wierzyłam, ostatnio okazało się, że to nie było takie proste, że to nie było jego zasługą, zbyt wiele nas wtedy różniło, żeby coś mogło się wydarzyć. - Ścisnęła mocniej w dłoniach brzeg koca, nie rozmawiała o tym z nikim, to nie było dla niej komfortowe, jasne to była Ellie, ale nie zmieniało to faktu, że mówienie o tym, co czuła wiele ją kosztowało.

- Uwierzyłam w to, że może potrzebowaliśmy innego miejsca, innego czasu, bo przecież nie spotkalibyśmy się przypadkiem, prawda? Z początku nawet nie wiedziałam kim jest, ale coś nas do siebie przyciągało, a później, później okazało się, że to on, zawsze chodziło tylko o niego. Na pewno pamiętasz, że jak byłam mała nie potrafiłam przestać o nim mówić. - Trudno było jej nie wspomnieć o przeszłości, bo wydawało jej się, że ona miała ogromny wpływ na to, co działo się z nią teraz.

- Wiedziałam, że nie mogę się zakochać, wiedziałam, że to nie może się wydarzyć, ale stało się, a on wyszedł, zostawił mnie, zresztą uprzedzał, że tak się stanie, a i tak to zrobiłam, wiem, że to było głupie, naiwne, ale to się po prostu stało, samo się stało, tak jak wtedy, może po prostu nigdy nie zniknęło? Sama nie wiem, ale przecież nie da się kogoś zmusić do tego, żeby przy tobie został. - Nie patrzyła na Ellie, oglądała swoje dłonie, bo nie miała odwagi jej spojrzeć w oczy.

- Więc jak dla mnie miłość to jest kłamstwo, jeśli coś rodzi się przez lata, a później kończy się w ten sposób, to jak mam uwierzyć, że ma prawo zaistnieć, jak mam w nią uwierzyć? To musi być kłamstwo. - Naprawdę była rozgoryczona, miała wrażenie, że popełniła błąd w swoich osądach, ale czuła to wszystko, wtedy wydawało jej się prawdziwe, zresztą nadal nie była w stanie się tego wyzbyć.