Wiadomość o znalezieniu trupa w Little Hangleton obiegła Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów lotem błyskawicy. Erik z początku nie przywiązał do niej większej wagi, bo i czemu? Podobne zgłoszenia pojawiały się od czasu do czasu i chociaż takie wezwania nie należały do najprzyjemniejszych, tak były stałym elementem pracy Brygady Uderzeniowej. Wprawdzie wzmianka o zgniłej ręce, znalezionej w dość osobliwym miejscu, wydawała się nieco podejrzana, tak to, co przykuło jego uwagę, było znacznie bardziej osobiste. Informację o znalezisku przekazała jego własna siostra.

Ona nigdy nie zrobi sobie dnia wolnego, pomyślał, narzucając na ramiona służbową szatę. Kilku funkcjonariuszy zdążyło już ruszyć na miejsce, lecz Erik zamierzał do nich dołączyć. Czemu? Chociażby po to, aby dowiedzieć się, jakim cudem akurat Brenna znalazła się w pobliżu takiego znaleziska. Szukała wrażeń na własną rękę? Przy śniadaniu nie wspominała o żadnej podejrzanej wyprawie. A może to kłopoty znalazły ją same? To by do niej pasowało. Pocieszające było jedynie to, że Brenna miała nie tylko talent do pakowania się w tarapaty, ale i do błyskawicznego wychodzenia z nich w jednym kawałku. Po upewnieniu się, że miał ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy, Erik udał się do sali zwolnionej z zakazu teleportacji na terenie placówki i przeniósł się do wioski.


Widok jednego z młodszych funkcjonariuszy, który łapał powietrze jak po długim biegu, nie napawał optymizmem. Drugi wyglądał niewiele lepiej: cały blady, spięty, rozglądający się nerwowo po okolicy. Czy to tylko irytacja wywołana nagłym wezwaniem, czy może faktycznie trafili na coś wyjątkowo paskudnego?

— Wszystko w porządku? Widzieliście Brennę? — rzucił, choć już w chwili, gdy słowa opuściły jego usta, pożałował pierwszego pytania. Jeśli stan zwłok był choć w połowie tak zły, jak sugerował raport, to pytanie o samopoczucie mogło zabrzmieć jak kiepski żart.

Skierowano go w stronę ogródka. Gdy stanął przed wejściem, przekrzywił głowę w swoim charakterystycznym geście. Brenna, w wilczej postaci, krążyła między rabatkami, pochylona nad ziemią, jakby tropiła coś, czego ludzkie zmysły nie byłyby w stanie wychwycić. Wiedział, że jej zwierzęca forma dawała jej przewagę, ale w tej scenerii wyglądało to niemal dramatycznie: jakby lada moment z ziemi mogły wyrosnąć kolejne kończyny, niczym groteskowe strachy na wróble. Erik wzdrygnął się na tę myśl.

— Na twoim miejscu bym uważał! — zawołał, posyłając wilczycy zmartwione spojrzenie. Uniósł głowę, rozglądając się po podwórzu, po czym zaczął po kolei wyłamywać palce, strzelając kostkami. — Cholera wie, w co tam wdepniesz i jaką zarazę z tego złapiesz. Właściwie… gdybyś coś podłapała, to powinniśmy iść z tym do magizoologa czy raczej do mugolskiego Londynu? Nie mogę sobie przypomnieć jak wyglądają oficjalne procedury w tego typu przypadkach.

Humor może i był nie na miejscu, ale po latach w Brygadzie Uderzeniowej człowiek uczył się, że czasem to jedyny sposób, by przetrwać najgorsze zgłoszenia. Oby to konkretne nie wylądowało na liście jednego z najgorszych, pomyślał ponuro.

— Co mogę powiedzieć, miałem bardzo spokojny poranek — odpowiedział siostrze, próbując usprawiedliwić się ze swojego dobrego humoru. — Mam szczerą nadzieję, że uda mi się jeszcze dzisiaj wrócić do tego stanu. Planowałem nawet podsumować dyżur w biurze, omawiając z Bonesem ostatnie partie raportów.

Bez względu na to, jak dobrze Brygada Uderzeniowa nie sprawowałaby się w terenie, jedno pozostawało niezmienne: dokumentacje. A ostatnimi czasy można było odnieść wrażenie, że jej ilość, zamiast maleć, to dodatkowo wzrastała, jakby szefostwo próbowało dokręcić im jakąś śrubę. A czy naprawdę była taka potrzeba? W sumie, nie wszyscy w zespole są erudytami, zdał sobie sprawę Longbottom. Dobrze, że przynajmniej mieli do dyspozycji samopiszące pióra, co redukowało liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. W większości przypadków.

— Miło poznać. Erik Longbottom, Brygada Uderzeniowa — przedstawił się krótko, gdy Alexander do nich dołączył, aby po chwili uścisnąć wyciągniętą ku niemu rękę. Obco-brzmiące nazwisko w pierwszej chwili go zmyliło, jednak starał się nie dać tego po sobie poznać. — I brat... szanownej pani dekoratorki. — Wskazał ruchem głowy na Brennę. — Miło widzieć, że spełnia się nie tylko zawodowo. Jest istną geniuszką, jeśli chodzi o wystrój.

Ktoś w końcu był odpowiedzialny za wygląd wnętrza podczas tych wszystkich przyjęć, które były wyprawiane w Warowni. Przynajmniej naprawdę nie szukała kłopotów, pomyślał Erik.

— Może to ktoś z okolicy...? — skomentował, marszcząc wyraźnie czoło, próbując sobie przypomnieć, czy ktoś zgłaszał ostatnio w biurach Brygady Uderzeniowej jakieś zaginięcie. — Trzeba by było rozpytać wśród sąsiadów albo w centrum wioski. Nie rzuciły wam się w oczy żadne plakaty rozwieszone w okolicy? Plotki?

A najlepiej byłoby sprawdzić dodatkowo u nas, dodał bezgłośnie, rozglądając się niespiesznie na prawo i lewo. Wprawdzie zgłoszenia zaginięć wpływały do nich stosunkowo szybko, ale jeśli facet nie miał rodziny lub jego krewni zakładali, że po prostu gdzieś się zawieruszył, to mogli odłożyć wizytę u funkcjonariuszy w czasie. Pokiwał głową na tłumaczenia Brenny. Jeśli nikt nie mieszkał w rezydencji od dłuższego czasu, to było to całkiem niezłe miejsce na ukrycie ciała, biorąc pod uwagę, że podwórze zdążyło trochę zarosnąć przez ten czas. To dodatkowo sugerowało, że była to lokalna sprawa; jeśli ktoś uznał to miejsce za dobre na ukrycie zwłok, to musiał wiedzieć, że mało kto interesuje się posiadłością.

Przygryzł dolną wargę, starając się powstrzymać uśmiech, który zdecydowanie nie pasował do okoliczności, w jakich się znaleźli. Wprawdzie ufał Brennie w stu procentach, jeśli chodziło o dekorowanie sal balowych, bankietowych czy przyjęć ogrodowych, tak miał wrażenie, że sugerowanie się jej gustem w kwestii wystroju, chociażby sypialni mogło nie przypasować każdemu. Inne gusta.

— Ah, rozumiem. — Skinął powoli głową na komentarz Aristova. — A od jakiego czasu kręcili się tu ludzie związani z przeprowadzką? — Przekrzywił lekko głowę. Jeśli przez ostatnie dni kręciła się tutaj ekipa przeprowadzkowa lub dostawcy paczek o niestandardowych gabarytach, to też wypadało do nich jakoś dotrzeć, co by uzyskać parę oświadczeń z ich strony. — Ktoś oglądał dom w ramach przygotowania do remontu?

Kwestię przesłuchania najętego przez Alexandra człowieka pozostawił Brennie. Osobiście nie widział potrzeby przeprowadzania jakiegoś szeroko zakrojonego przesłuchania, ale zadanie mu paru dodatkowych pytań raczej nie mogło w niczym zaszkodzić. Zawsze to dodatkowy wpis do akt sprawy, o który będzie można się oprzeć na kolejnych etapach śledztwa. Bądź co bądź, to właśnie pierwsze godziny czy dni bywały najbardziej kluczowe w takich przypadkach. A że ciało odnaleziono dość niespodziewanie, to przyda im się jak najwięcej informacji.

— Skoro chcesz porozmawiać z ogrodnikiem, to mogę w tym czasie przejść się po sąsiadach — zaproponował bez większych oporów. Chociaż przewyższał siostrę pod względem wieku i stażu pracy, to nie miał problemu z tym, aby podporządkować się jej ewentualnym zaleceniom. Często bywała dużo lepiej zorganizowana od niego. — Nawet jeśli nie zaginął nikt z domostw w okolicy, to może chociaż skojarzą, czy w okolicy nie kręcił się ktoś podejrzany. Little Hangleton to nie Londyn, mogli coś zauważyć.

W stolicy nikogo nie obeszłoby, gdyby ktoś nieoczekiwanie wylądował na środku Alei Horyzontalnej miotłą wyścigową spoza Anglii. Ot, kolejny lokalny bogacz lub zagraniczny turysta, który pojawił się w magicznej dzielnicy w sprawach służbowych. Wystarczyło jednak zmienić miejsce lądowania na mieścinę pokroju Little Hangleton lub Doliny Godryka, a nagle okazywało się, że dosłownie wszyscy wiedzieli o tej wizycie, a o tajemniczym przybyszu plotkowano by do końca wakacji.

Wprawdzie Erik nie spodziewał się, że sprawca zjawił się tutaj w podobnych okolicznościach, ale zasada była taka sama: ludzie z mniejszych miast po prostu zauważali więcej, bo na tutejszych ulicach działo się mniej, więc każdy dziwny wypadek zapadał w pamięć. Jeśli go nie powstrzymano, Longbottom skierował się w stronę wyjścia z podwórza, zamierzając przejść się po okolicznych domach.

[roll=Z]