Najbliżej piątek, godzina dwunasta - pani chciała, więc należało pojawić się o wyznaczonym czasie. Rowle oczywiście odpisał na jej list, zgadzając się na zaproponowany przez nią termin, a także podsyłając wymaganą dokumentację; należało wprowadzić poprawki do części pracowniczych umów, ale załączał to wszystko tylko po to żeby mieć wymówkę i Philomena nie mogła się do niego przyczepić, że przychodził z niczym. Bo przecież prawdziwy powód jego dzisiejszej wizyty był zupełnie inny niż sprawy rezerwatu.

Po prawdzie to gryzł się z ta kwestią już od dłuższego czasu, bo jakim cudem ktoś taki jak Philomena Mulciber, nie był po ich stronie? Jedynej, właściwej i takiej, która zasiadała dumnie obok Czarnego Pana w Kromlechu? Niezbadane dla niego były wyroki boskie, ale może to i lepiej, bo dzięki temu posiadał możliwość wcielenia jej w szeregi Śmierciożerców własnoręcznie, oczywiście o ile kobieta przystanie na jego ofertę.

Nie wątpił, że niewiele w nadchodzącej rozmowie będzie porywów serca - stara prawniczka nie wyglądała na kogoś, kto gwałtownie podążał za ideami, które wydawały się jej bliskie. Zamiast tego była chłodna, wykalkulowana i liczyła wszelkie straty i zyski. Gdyby nie to, nie utrzymałaby się przez tyle lat na swojej pozycji i nie siedziałaby dalej za adwokackim biurkiem, nie tylko pilnując spraw swoich petentów, ale też przedstawiając je przed Wizengamotem.

- Cieszę się, że znalazła pani dla mnie czas tak szybko - uśmiechnął się do niej lekko, grzecznie, kiedy już siedzieli po dwóch stronach biurka ustawionego w jej gabinecie. Ona na prawowitym miejscu, on tam gdzie siedzieli wszyscy petenci. Miłe przywitania mieli już za dobą i mogli zwyczajnie porozmawiać. - Czytałem ostatnio artykuł, do skomentowania którego zaprosiła panią Arista Black. Nie próbując być nawet nadmiernie grzecznym, mogę z czystym sercem powiedzieć że zdecydowanie przypadł mi do gustu fragment który wyszedł spod pani pióra. Mam nadzieję, że to nie tylko przelotna współpraca. Nić Ariadny wydaje się ciekawym projektem pani Black, ale widać że zwróciła się o pomoc do autorytetu.

Leviathan nigdy nie posiadał złudzeń co do tego, jak się prezentował. Nigdy też nie zabiegał o to, by pełnić reprezentatywną rolę czegokolwiek, ale niestety ta przypadła mu z urodzenia, jako pierworodnemu synowi czarodzieja, który pochodził z czystokrwistego rodu z długą, wielopokoleniową tradycją. Wygląd nie był wszystkim, ale zdecydowanie w życiu pomagał; gdyby odjąć Leviemu łuski i oczy, przywrócić je do normalności, to pewnie można by bez mrugnięcia okiem powiedzieć, że był przystojny. Może nie tak... pięknolicy, jak Elliott Malfoy, bo należeli do dwóch różnych kategorii ludzi, ale tkwiąca w Rowle'u drapieżność pozostawałaby na tyle subtelna, że działałaby magnetycznie. A tak straszyła już na pierwszy rzut oka.

Może gdyby był rozsądniejszy, już dawno zacząłby napędzać narrację, że za ciążącą nad jego rodem klątwą, stał nie kto inny jak jakiś mugolak. Ktoś, kto sprzeniewierzał się tradycjom i zwyczajom czarodziejskim. Ktoś, kto chciał zniszczyć dobre rodziny, a przez to był zdolny do takich okropności jak wypaczanie ludzkiego oblicza. Nie miał na to do tej pory czasu czy głowy, ale może nie był to taki zły pomysł. Szczególnie w aktualnych nastrojach.

Rowle z pewnym bólem, ale zostawił swojego pupila w domu. Do kancelarii pani Mulciber nigdy nie przychodził ze smoczognikiem czy innym stworzeniem, szanując zasady jakie w tym miejscu panowały. Podobał mu się też wystrój, o jaki dbała Philomena. Czuło się, że miało się odpowiednią osobę na odpowiednim stanowisku. Kogoś, komu zależało.

Nie miał niestety świadomości, ze jakiś czas temu przed mecenas Mulciber gnieździł się Martes i rozpoczynał rozmowę w podobnym do niego tonie. Może wtedy spróbowałby podejść do tematu nieco inaczej - może, bo chyba sam nie byłby pewien, czy w ogóle obchodziło go na ile Philomena mogła się domyślać tutaj pewnych powiązań. Bardziej pewnie martwiłoby go, czy nie pojawił się tutaj na darmo, do kogoś komu wiadoma oferta została już złożona.

- Czyli wiedziona była pani niczym więcej jak dobroć serca i słuszność sprawy? - upewnił się, próbując jakoś utrzymać się na powierzchni mądrych słów, których używała tak łatwo, jakby było to dla niej powietrze. Rozumiał, przecież nawet jeśli Rowle'owie jako rodzina zajmowali się zwierzętami, to nie żyli pod kamieniem ani tez słoma nie wystawała im z butów. Piękne, kwieciste słówka uznawał jednak zazwyczaj za stratę czasu.

Pani mecenas była niewątpliwie niezwykle światłą osobą i pewnie dlatego Rowle nie był śmiały by pochwalić się przed nią tymi swoimi przejawami rozsądku. Wciąż myślał, wciąż mielił to co miał w głowie i bardzo prawdopodobne było, że przez samą obeność takiej kobiety jak Philomena Mulciber (z jakiegoś powodu prawie napisałam Rowle) dojdzie w końcu do wniosku że rzeczywiście było to przemyślenie zwyczajnie złe. Leviathan bowiem bardzo nie chciał być postrzegany jako nacechowany słabościami, a coś co pokazałoby mugolaków w świetle siły, zadziałałoby na niego w bardzo negatywny sposób. Honor rodzinny można więc było traktować za chwilowo wciąż nietknięty, a w późniejszym czasie i uratowany.

Młody kawaler uśmiechnął się do starej raszpli- przepraszam, harpii - grzecznie, słuchając jej odpowiedzi. Splótł ręce przed sobą w pewnym zastanowieniu, bo może i niewiele w nim było wyuczonej charyzmy, ale nie znaczyło to że cokolwiek wylewało się z niego łatwo. Protekcjonalny uśmiech był czymś znajomym, ale jednocześnie aspektem od którego zdążył się odzwyczaić. Na jego poku kariery, niewiele było osób które mogły na niego w ten sposób spoglądać, albo które w ogóle chciało to robić. Nawet jego własny ojciec już chyba tego nie robił, zbyt zajęty innymi sprawami niż pokazowe rozczarowania nad swoim synem.

- Walka dla słuszności sprawy zawsze wydawała mi się niezwykle kwiecistą ideą i równie pustą wydmuszką. Brak w niej ambicji jednostki, a wydawało mi się, że jest pani niezwykle ambitną osobą, pani mecenas. Wystarczy się rozejrzeć dookoła, po chociażby samym gabinecie, żeby dojść do wniosku że nie tylko słusznością sprawy budowała pani to wszystko - nie poruszył się, przyglądając się jej z właściwą dla siebie manierą nieruchliwego gada. - Dla większego dobra, tak brzmiało hasło Grindelwalda, prawda? Jak pani myśli, jakie pasowałoby do Czarnego Pana?

Leviathan nie posiadał jakichś wielkich aspiracji, by cokolwiek Philomenie udowadniać. Nie dobitnie i nie po to żeby mówiła mu, że ależ oczywiście panie Rowle, ma pan racje. Mógł nie był wystarczająco charyzmatyczną osobą, by próbować bawić się w podobne gierki, ale nie znaczyło to że był kompletnie ślepy albo gorzej - nie znał gatunku ludzkiego. Patrzył na nią i mówił wprost; widzę cię. Czy jej się to podobało czy nie, to już była inna sprawa.

— Wtedy by to było zatraceniem własnych wartości — wzruszył ramionami. Anthony Shafiq prezentował się na wszystkich plakatach równie wyniośle co tanio. Prezentował się strasznie nowobogacko, jak ktoś kto nie pochodził ze starej, dobrze znanej rodziny z ugruntowaną pozycją, a dorwał się do pieniędzy przed sekundą i musiał teraz ogłosić całemu światu kim był.

— Nie chodzi mi o to co mówi Czarny Pan — wzruszył ramionami, wyraźnie nieco rozczarowany. — Ale niech już będzie, tajemnica adwokacka podobno bywa bardziej wiążąca jak ta kapłańska. Rozumiem, że nie popiera pani sposobu, w jaki Lord Voldemort obwieszcza całemu światu swoją pozycję. Do różnych ludzi trafiają różne metody, rozumiem. Tak samo zdaję sobie sprawę z tego, że niektórzy, też ci bardziej inteligentni, tacy do których lubi się pani zwracać w swoich artykułach mogą również mieć pewne wątpliwości. A ja bym chciał, żeby pani to zmieniła. Słowem, oczywiście. Te wydają się pani przychodzić niezwykle łatwo — prawdziwe czy też nie. — Nie mówię, że musi pani w nim przywoływać imię Czarnego Pana, opiewając jego dotychczasowe dokonanie. Obydwoje wiemy, że nie jest to w pani… pisarskim stylu.

— Proszę się nie martwić, jestem ostania osobą, która skłonna by była wkładać w pani ręce coś nakreślonego cudzą — uśmiechnął się do niej płasko i na wyraz grzecznie. Oczywiście, mogła znaleźć w jego zapewnieniu wyraźną lukę, ale jeśli chodziło o niego samego, on nie miał interesu by budować całe akapity wypocin i prosił, by się pod tym podpisała. Cokolwiek by wymyślił, ona opisałaby to tysiąc razy lepiej. Czy ktoś inny miał zamiar to robić, to już była inna kwestia, acz Rowle miał to do siebie, że niechętnie ustępował w warunkach, która nakreślił sobie z kimś innym.

— Warunki. A jakie warunki, dla długofalowej współpracy, najbardziej by panią satysfakcjonowały? Moim, wstępnym oczywiście i dla rozpoczęcia wspólnej działalności i wsparcia, byłoby przygotowanie przez panią artykułu. Artykułu, który traktowałby o tej pożal się boże sztuce, zaprezentowanej w The Globe, a która nastaje na dobre imię Merlina. Co pani na to? — zapytał, przez moment studiując uważniej wyschniętą sylwetkę staruchy. — Nikt nie będzie wymagał od pani niczego, co wykraczałoby poza pani kompetencje. A kontakty, cóż, jako osoba która przyszła do pani, można nazwać mnie pierwszym kontaktem. Oprócz mnie o pani oddaniu będzie wiedział Czarny Pan, oczywiście, a także osoby wyżej postawione w organizacji. Nikt przypadkowy nie będzie zawracał głowy. — A potem zamilkł na chwilę, jakby ważąc jej kolejne słowa. Oh nie, on nie zapominał. Fakt, że kiedyś zostałby złapany za gardło i oskarżony o nie wiadomo jakie rzeczy, wydawał mu się losem najgorszym, jaki tylko mógłby mu się przydarzyć. — Pani Mecenas, oczywiście, przyjmę od pani wszelkie wsparcie, w przypadku o jakim pani wspomina. Miło by było uważać, że taka sytuacja nigdy nie nastąpi, ale niestety zdaję sobie sprawę z tego, że może być to myślenie życzeniowe.