Świat robił się coraz bardziej miękki. Wpływ na to, na pewno miała zawartość butelki, która stała tuż obok niej, praktycznie pusta. Obraz nieco jej się rozmazywał, otoczenie się rozmywało, aczkolwiek w niczym jej to nie przeszkadzało. Godzina może nie do końca była na to odpowiednia, jednak był to całkiem wyjątkowy dzień, mogli sobie pozwolić na to, aby znaleźć się w tym śmiesznym stanie nim nadszedł wieczór.

Opierała się o kanapę, wzięła w dłoń tę nieszczęsną butelkę i zaczęła obracać ją w dłoni, obserwując jak płyn przyklejał się do ścianek, a później powoli z nich spływał. Nalewka była bardzo gęsta, nie miała pojęcia, co znajduje się w środku, wypiła dzisiaj już tyle, że zaczęła się gubić w smakach, które przyszło im kosztować, chociaż tak właściwie to już dawno przestało być tylko degustacją.

Uniosła butelkę do góry, nadal obracała ją w dłoni, powoli, strasznie ładnie mieniła się jej zawartość w promieniach zachodzącego słońca. Benjy zniknął, gdzieś na moment, nie miała więc nic lepszego do robienia. Nie wydawało jej się, że powinna wlewać w siebie więcej alkoholu, bo już całkiem przyjemnie szumiało jej w głowie, obawiała się, że jeden łyk więcej może spowodować, iż przestanie panować nad swoimi kończynami, tak właściwie to nie do końca wiedziała, jak wygląda to w tej chwili, bo póki siedziała nie było wcale tak źle, zdawała sobie jednak sprawę z tego, że to mogło być całkiem zdradliwe.

W domu było cicho, przyjemnie, gdzieś w tle słyszała muzykę, jednak nie dochodziła całkiem wyraźnie do jej uszu, czekała, aż Benjy wróci, wieczór zapowiadał się na całkiem przyjemny, chociaż wcześniejsza część dnia wcale tego nie zapowiadała. Przeszli dzisiaj sporo, być może nie fizycznie, jednak mentalnie ten dzień należał do tych bardziej wyczerpujących, wyjaśnili sobie wiele, co uważała za spory sukces, chociaż wiedziała, że to nie był koniec, bo okazało się, że pojawiły się sprawy, do których powinni wrócić, ale to nie był już problem na dzisiaj. Mogli nieco odpocząć.

Nie mogło być jednak, aż tak kolorowo. Usłyszała dziwne dźwięki dochodzące z zewnątrz. Nie mogła ich tak po prostu ignorować, postanowiła więc wstać i sprawdzić, co właściwie się tam dzieje. Powoli podniosła się na nogi, musiała zobaczyć, czy jest w stanie się na nich utrzymać, nadal miała w dłoni butelkę, którą odstawiła na niewielki stolik. Szła, nawet w miarę równym krokiem, więc nie było tak źle, jak się jej wydawało, przynajmniej jak na razie.

Dotarła do drzwi, otworzyła je i oparła się o futrynę. Zmrużyła oczy próbując zarejestrować to, co właściwie działo się na podwórku. Dostrzegła swojego męża i pojazd, który znalazł się przed ich domem. Próbowała zrozumieć skąd się wziął, ale myśli z nią nie współpracowały. Dlaczego pojawił się tu obcy człowiek? Myśl Prue, odpowiedź nie może być skomplikowana.

Kartony, jasne, to dało jej do myślenia, dopiero po chwili mrugnęła, zaczęło do niej docierać, co się wydarzyło. Przeprowadzali się dzisiaj, a to musiała być reszta rzeczy, których nie zdążyli przetransportować. Penny musiała zadbać o to, aby przekazać im rzeczy. Nie spodziewała się, że zajmie się tym jeszcze dzisiaj, ale powinna się przecież tego spodziewać, jej matka nigdy nie odkładała niczego na później. W tej chwili nie do końca wiedziała, czy to dobrze, bo jej umysł nie do końca z nią współpracował.

- Nie sądziłam, - czknęła - że ona też chce nas zabić... - Zrobiła się czerwona na twarzy, bo nie spodziewała się tego, że będą im towarzyszyć efekty dźwiękowe, nad którymi nie do końca panowała. Naprawdę była nawalona. Nie mogło im to jednak przeszkodzić w wniesieniu tego wszystkiego do wnętrza domu. Wiedziała, że musi wesprzeć towarzystwo. Ostrożnie więc zeszła po schodkach za swoim mężem, aby wnieść do domu chociaż jedno pudło, nie chciała być bezużyteczna. Na szczęście taksówkarz również zaangażował się w sprawę, inaczej pewnie zajęłoby im to sporo czasu.

Stawiała karton na kartonie pod ścianą, układała z nich całkiem spektakularną wieżę, dostrzegła, że zaczęły się bujać, chociaż nie powinny, bo przecież ściana miała spowodować, że jej budowla będzie stabilna. Wpatrywała się w nie krótką chwilę i sama zaczęła się bujać, tak samo jak pudła stojące przed nią.

Benjy żegnał się z jegomościem, który okazał się być ich wsparciem w tym drobnym przedsięwzięciu, przeniosła na chwilę spojrzenie w jego kierunku, jakimś cudem udało mu się zaciągnąć do domu wielkiego węża, który był dywanem, tak to musiał być dywan.

W tym momencie pudło, które znajdowało się na szycie zbudowanej przez nią wieży, spadło, nie zdążyła go złapać w locie, bo nie była przecież jakoś szczególnie szybka, a do tego alkohol całkiem skutecznie jeszcze bardziej spowalniał jej ruchy. Zawartość pudła wysypała się na podłogę, westchnęła ciężko, bo wypadało to wszystko pozbierać, a nieszczególnie miała w tej chwili na to ochotę.

Na drewnianym parkiecie znalazły się bibeloty, o których istnieniu zapomniała. Pamiątki, które były wepchnięte bardzo głęboko w szafę. Usiadła na ziemi, oparła się o ścianę i póki co je obserwowała, zastanawiała się od czego powinna zacząć, typowo dla siebie zaczęła obmyślać plan, zamiast od razu się tym zająć.

Przez krótką chwilę, właściwie moment, próbowała zrozumieć, co właściwie się wokół nich działo. Zajęło jej nieco, nim ustaliła fakty, ale nie myślała tego wieczora najbardziej klarownie. Obraz nieco jej się rozmywał, nie ma się co dziwić, miał prawo, zważając na to, że nie była do końca trzeźwa, tak właściwie to było sporym niedopowiedzeniem, była dużo bardziej pijana niż trzeźwa, przez co nie myślała jasno, na szczęście jeszcze jakoś udawało jej się poruszać, co uważała za swój dzisiejszy, osobisty sukces.

Współczuła mężczyźnie, który został tym wybrańcem, dzięki któremu jej pudła znalazły się w tym miejscu. Nie ma się co oszukiwać, ani ona, ani jej mąż nie byli w tej chwili w najlepszej formie, co na pewno dało się zauważyć, nie przejmowała się tym jednak jakoś szczególnie, no bo podobne sytuacje się zdarzały, czyż nie? Byli młodzi, mieli prawo się bawić... doszła do całkiem logicznych wniosków, pomimo tego uczucia nieważkości, które jej towarzyszyło.

- Właśnie nie wiem, to - pokazała palcem, no, a przynajmniej starała się to zrobić, bo nie do końca trafiła tam, gdzie chciała - wygląda przerażająco. - Tak, ciągle mówiła o dywanie, którego teraz wizualizowała w swojej głowie raczej jako wielką anakondę która mogłaby chcieć ich zbyt mocno przytulić. Zielony tak właściwie nie był złym kolorem, Penny mogła trafić gorzej, jednak przez to i komentarz Benjy'ego ten dywan chyba już na zawsze będzie jej się kojarzył z wielkim wężem.

Udało jej się wziąć jedno pudło w swoje ręce i się przy tym nie potknąć, co było drugim wielkim osiągnięciem w przeciągu kilku ostatnich minut, ten dzień chyba nie był jednak taki zły. Spojrzała jeszcze na mężczyznę, który został zaangażowany w to przedsięwzięcie i uśmiechnęła się do niego całkiem miło, chcąc podziękować mu za to, że postanowił zaangażować się w ich sprawę. Mogła podejrzewać, że zrobił to, aby zwinąć się stąd jak najszybciej - co wcale jej nie dziwiło, nie miała pojęcia, że Benjy okazał się być dla niego bardzo hojny, gdyby o tym wiedziała na pewno zaaprobowałaby jego decyzję, szczególnie, że dzięki temu nie musieli sobie radzić ze wszystkim sami, co w tej chwili zdecydowanie nie było wskazane. Na pewno trwałoby to wieczność, a może jeszcze dłużej.

Była pełna podziwu dla swojego męża, który próbował panować nad wszystkim, co działo się wokół nich, widać było, że uwielbiał kontrolować otoczenie, nawet kiedy nie do końca był w stanie. Całkiem nieźle mu to szło, nadzorował wszystko z ogromnym entuzjazmem, to na pewno pomogło im całkiem szybko przenieść te wszystkie kartony.

Zajęła się układaniem pudeł, jedno na drugim, wydawało się jej to być całkiem słusznym rozwiązaniem, nie wpadła na to, że konstrukcja będzie mogła przez to dość szybko zmienić swój kształt, w tamtej chwili wydawało jej się to całkiem logicznym rozwiązaniem, dzięki temu mieli więcej przestrzeni, a potrzebowali przecież jak najwięcej miejsca... to nie tak, że wystarczyłoby go nawet gdyby każdy karton stanowił swoją osobną wyspę, nie, wcale nie o to chodziło. Pudła zaczęły się bujać, i ona zaczęła się bujać z nimi w podobnym rytmie, jakby dzięki temu miały się uspokoić. Niestety ten plan nie zadziałał, nie udało jej się uratować podłogi przed katastrofą.

Odwróciła się na moment, bo słyszała, że Benjy kogoś przepraszał, nie miała pojęcia kogo, w głębi duszy liczyła na to, że nie uszkodził tego nieszczęsnego taksówkarza, który towarzyszył im podczas przenoszenia kartonów, szkoda by było, gdyby doznał tutaj urazu skoro tak bardzo wsparł ich podczas tej wieczornej misji na którą nie byli do końca przygotowani, spoglądała w tamtym kierunku, ale to musiało być nic wielkiego, bo nie usłyszała więcej ani jednego słowa, po chwili wróciła wzrokiem do swojej chwiejącej się wieży, niestety nadal nie przestała się poruszać, a może to jej świat wirował przed oczami, to również było prawdopodobne.

Niestety okazało się, iż to nie był tylko jej świat o czym świadczył karton, który bardzo spektakularnie wylądował na podłodze, rzeczy, które się w nim znajdowały rozsypały się po niej wydając przy tym głośne dźwięki, narobiło to sporo hałasu, miała nadzieję, że nic się nie stłukło, nie - chyba nie było tam żadnego szkła, oby.

Jako, że nie mogła już nic z tym zrobić, to postanowiła po prostu usiąść pod ścianą i patrzeć na ten bałagan, jakby to miało coś zmienić, jakby jej wzrok sam z siebie mógł poukładać to, co właśnie się wysypało. Nie była szczególnie zadowolona z tego, co stało się z pudłem, czego nie ukrywała jakoś specjalnie.

- Skąd wiesz, że nie ucieknie? - Uniosła wzrok i spojrzała na Benjy'ego, który znalazł się przy niej, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Nie była chyba co do tego tak bardzo przekonana. - Co jeśli w nocy dostaną nóg i sobie gdzieś pójdą? - To było abstrakcyjne, okropnie abstrakcyjne, ale faktycznie obawiała się, że przez noc, któreś z bibelotów znikną w czeluściach.

Otworzyła szeroko oczy, kiedy wspomniał o wężu, teraz to mieli poważny problem, nie pamiętała o jego istnieniu jeszcze przed chwilą. Przygryzła dolną wargę, przeniosła wzrok na rzeczy, które leżały na podłodze. - Co jeśli naprawdę je zje? - Jej uwagę przykuła drobna spinka z nietoperzem, która znajdowała się tuż przy jej stopie, wzięła ją do ręki i ścisnęła w dłoni. Na ziemi leżały też kamyki, listy, ususzone liście, kwiaty, kredki, notatki, muszelki, koraliki, a to był dopiero początek skarbów, które znalazły się na podłodze.

- Co jeśli ten wonsz jest rzeczny i niebezpieczny? - Wróciła spojrzeniem do Benjy'ego i wpatrywała się w niego, chyba nie mogli tego tak zostawić w tym przypadku.

W miarę szybko udało jej się ustalić, co się dzieje. To było naprawdę sporym sukcesem, jak na to, w jakim stanie się znajdowała. Póki co, stała oparta o framugę, bo to miejsce wydawało jej się być całkiem bezpieczne, nie miało szansy jej zaatakować w jakiś straszny sposób, nieco obawiała się tego, że schody mogą mieć gorsze zamiary, bo w tej chwili wydawały się jej być bardzo strome. Oczywiście wędrówka po nich nie miała jej ominąć, nie kiedy dotarło do niej, że jej matka postanowiła dosłać im wszystkie rzeczy, które spakowali. Szkoda, że nie zapytała, czy to był dobry moment... bo patrząc na nich teraz na pewno trafiłby się lepszy od tego, ale musieli jakoś sobie z tym poradzić.

Spoglądała to na Benjy'ego, to na rulon, który przez niego, może dzięki niemu w tej chwili wydawał się jej być naprawdę niebezpieczny. Nie miała pojęcia, dlaczego Penny postanowiła wysłać im to okropne zwierzę, dlaczego wydawało jej się to dobrym pomysłem, niby wiedziała, że to był tylko dywan, całkiem ładny dywan, ale nie umiała patrzeć teraz na niego inaczej, czekała, aż się ruszy, pokaże swoje zębiska i ugryzie kogoś z nich, to byłoby naprawdę fatalne, jak na to, że miała to być ich pierwsza, wspólna noc w nowym domu.

Wbiła spojrzenie na swojego męża, właściwie to próbowała złapać ostrość spoglądając w jego kierunku, mrużyła przy tym oczy - inaczej się nie dało, bo obraz jej się rozmywał, był strasznie miękki, świat odrobinę wirował. Słuchała uważnie tego, co miał do powiedzenia, nie do końca jednak pocieszyło ją to, co mówił.

- Myślisz, że to lepiej? - Zawiesiła się na moment po tym co powiedział. Przed jej oczami pojawiły się węże, które kiedyś widziała w jakimś atlasie, czy innej książce. Faktycznie, te jadowite miały nieco inne ubarwienie, było jej widać z daleka, skrzywiła się sama do siebie, gdy nieco odpłynęła, węże zdecydowanie nie były tym, czego oglądanie sprawiało jej przyjemność. Po plecach przeszedł jej dreszcz. Mrugnęła i znowu znalazła się w rzeczywistości.

- Myślisz, że to dla nas lepiej? Jakby się wokół nas owinął, a później nas zjadł? - W tej chwili chyba wydawało jej się, że lepszą opcją byłoby spotkanie z takim wężem, który kąsał i truł, przynajmniej śmierć była szybsza. - Ty byś się mu pewnie nie zmieścił do brzuszka, ze mną trochę gorzej. - Spojrzała na niego, na węża, a później na siebie, nie podobało jej się to, co widziała. Zdecydowanie wolałaby nie zostać przez niego przytulona, a później pochłonięta i strawiona. Bardzo, ale to bardzo by jej się to nie podobało.

- Dokonaj oględzin, lepiej wiedzieć z jaką bestią mamy do czynienia. - Pokiwała jeszcze głową kilka razy, w górę i w dół, co miało potwierdzić, że uważała to za naprawdę wyśmienity pomysł, musieli zorientować się z czym mieli się mierzyć. Lepiej szybciej, niż później, zwłaszcza, że ten zwierz miał znaleźć się w ich domu.

- Jest plan? - Oczywiście, że jakiś musiał istnieć, wyjątkowo ona nie miała żadnego, bo nie była przygotowana na to, że jeszcze tego wieczora będą musieli ogarniać cały ten pierdolnik. Dobrze, że miała Benjy'ego - on zdecydowanie lepiej radził sobie podczas takich spontanicznych sytuacji. Idealnie się pod tym względem dopełniali.

Zdecydowanie wiedział, co robił. Idealnie odnalazł się w koordynacji tego przedsięwzięcia, spoglądała na niego kątem oka z podziwem, w tej chwili był jej bohaterem, sama pewnie nie wiedziałaby co robić. Dołączyła na moment do ekipy przenoszącej pudła, a później zajęła się ich układaniem. Lubiła klocki, kiedy była dzieciakiem, więc to nie było znowu dla niej takie nieprzyjemne zajęcie. Nie przewidziała jednak tego, że te klocki, z których budowała teraz będą nieco bardziej skomplikowane, nie kontrolowała tego, które pudło ile waży, które powinno być fundamentem, które znaleźć się na górze, robiła to raczej losowo, co oczywiście miało mieć swoje skutki, które pojawiły się szybciej, niż wcześniej, bo grawitacja zrobiła swoje. Kiedy zajmowała się się kartonami na moment zapomniała o istnieniu ich nowego lokatora, to znaczy tego wielkiego węża, ale Benjy w końcu przyniósł to bydle do domu, co przypomniało jej o istniejącym zagrożeniu.

Spojrzała w kierunku dywanu, po raz kolejny, faktycznie leżał, przynajmniej jak na razie. - Co jeśli on udaje? - Nie do końca ufała temu przedmiotowi, nie w tym momencie. - Co jeśli teraz sobie leży, a później wstanie, jak my będziemy leżeć? - Być może czekał na swój moment w czasie i przestrzeni, wyglądał na przebiegłe stworzenie. - Usłyszysz to szszszszsz? Z góry? Jak będziesz leżał? - Wolała się upewnić, że faktycznie tak to wyglądało, nie, żeby mu nie ufała, ale jednak to była naprawdę bardzo poważna sprawa.

Spojrzała na męża, gdy wspomniał jej o tym, gdzie wężowi utknęłaby ta spinka, ponownie zmrużyła oczy, później przeniosła wzrok na dywan, jakby chciała porównać ich wielkość, zajęło jej to dłuższą chwilę, bo obraz nieco jej się rozjeżdżał przed oczami. - Wolę nie ryzykować. - Przesunęła się nieco w bok, wyciągnęła rękę w stronę Benjy'ego i przypięła mu spinkę do włosów. Uśmiechnęła się do siebie całkiem zadowolona. - Pasuje Ci. - Pokiwała sobie nawet głową z aprobatą, to był wspaniały pomysł.

- Może właśnie szykuje się do ataku, udaje obojętnego, one chyba tak mają. - Doskonale znała się przecież na wężach...

- O nie, rzeczny nierzeczny, wtedy jesteśmy straceni, bo może być i bezpieczny i niebezpieczny, w zależności od okazji. - W jej głosie można było wyłapać drobną panikę, co jeśli to faktycznie był jakiś nowy, zupełnie nieznany gatunek, który posiadał jakieś specjalne umiejętności, a jeśli był magiczny? Jeszcze gorzej, nie powinna chyba się na tym skupiać, bo dojdzie do naprawdę niezbyt ciekawych wniosków.

- Nie ma innej opcji, musimy to posprzątać, bo do rana nic z tego nie zostanie. - Nie, żeby cieszyła ją ta perspektywa, ale strzeżonego Merlin, czy tam Morgana strzeże, a nie chciała, aby jej pamiątki stały się pokarmem tej bestii, która tylko czekała, aż znikną na piętrze.

Spojrzała na koraliki, które zaczęły się toczyć po podłodze... one też musiały utrudniać ich zadanie? Co za dzień. - One wyczuwają niebezpieczeństwo, uciekają przed nim. - Wniosek nasuwał się sam, przecież inaczej by się tak nie rozproszyły po ziemi.

Nie miała wyjścia, spróbowała podnieść się na nogi, żeby dołączyć do porządkowania tych nieszczęsnych bibelotów. Była całkiem sprytna, bo podniosła się przy ścianie, żeby przypadkiem nie wylądować twarzą na podłodze, udało jej się to po krótkiej chwili.

Nie do końca darzyła zaufaniem ten nieszczęsny dywan. Kiedy Benjy wspomniał o tym, że jest wężem... cóż, wzięła to sobie do serca, może nawet nieco za bardzo. Nie dało się ukryć, że miał w sobie coś zwierzęcego, wyglądał jak wielki gad, nie do końca jej się to podobało. Kto wie bowiem, czy w nocy faktycznie nagle nie ożyje, niby to był tylko dywan, ale wiadomo jak to jest, w ich świecie rzeczy często lubiły przybierać postać czegoś zupełnie innego. Nie mogli tego lekceważyć.

Bardzo uważnie słuchała tego, co miał do powiedzenia jej mąż. Dobrze, że posiadał taką wiedzę, że się znał, przynajmniej wiedzieli, czego mogli się spodziewać. Wpatrywała się w niego i kiwała głową, kiedy się odzywał, rejestrowała wszystko, każde słowo, co wcale nie ułatwiało jej w tej chwili łączenia faktów, bo co jeśli istniała chociaż odrobina szansy, że to mógł być tylko kamuflaż? Jasne, to dywan, Penny nie sprawiłaby im węża do nowego domu, ale jednak miała to dziwne poczucie, że coś w jego słowach mogło być prawdą.

- Duża różnica stylu, tak samo duża jak duży jest ten wąż. - Odruchowo spojrzała w stronę dywanu, miała wrażenie, że się poruszył, przez co cofnęła się o krok, jeszcze bardziej zmrużyła oczy, próbując znowu złapać ostrość, nie wyglądało to dobrze.

Przeniosła spojrzenie na Benjy'ego. To, co mówił miało jakiś sens, ale czy na pewno wystarczało, żeby uwierzyć w to, że ta bestia miała dobre zamiary? Nie do końca. - Może nie był głodny? - Nie musiał być ciągle głodny. - Co jeśli dopiero przed nim pora kolacji? - Na pewno miał jakieś godziny, w których się żywił, to nie tak, że jadł wszystko, w każdym momencie, w którym mu się nawinęło pod paszczę, chyba tak to nie działało, w sumie to nie była pewna, bo się nie znała szczególnie na wężach. - Co jeśli czekał na odpowiednią godzinę? - Naprawdę wydawało jej się, że to mogło się wydarzyć, chociaż przecież to było całkiem absurdalne, bo to nie był wąż, a dywan. W tej chwili jednak nie myślała jakoś szczególnie logicznie, bo wypity przez nią alkohol bardzo skutecznie jej to uniemożliwiał.

Przestała się tym jednak chwilowo przejmować, kiedy zaczęli zajmować się kartonami. Udało im się z nimi poradzić całkiem sprawnie zważając na stan w jakim się znajdowali. Uważała, że za ten sukces odpowiedzialny był przede wszystkim jej mąż, który miał plan, jaki? Sprytny. Całkiem sprytny i działający, to było najbardziej istotne. W pewnym momencie, po zrobieniu kilku rund z pudłami Prudence została w domu, aby zająć się dalszą częścią tego przedsięwzięcia. Zaangażowała się w układanie bardzo wysokiej wieży, no, może nie tak bardzo wysokiej, bo jej wzrost nie pozwalał jej na to, aby budowla była jakoś okropnie spektakularna, jednak jak na jej warunki fizyczne poszło jej nie najgorzej. No przynajmniej z wysokością, okazało się bowiem, że nie była to szczególnie stabilna wieża, czego nie przewidziała, bo nie wpadła na to, że powinna podejść do sprawy nieco inaczej, zwracać większą uwagę na kształt, czy ciężar pudeł. Zaczęła się chwiać, w sumie to najpierw wieża, a później ona i wtedy doszło do tej tragedii - karton wylądował na podłodze, a jego zawartość rozsypała się wokół niej, nie sądziła, że z jednego pudełka może zrobić się taki bałagan, niefortunnie musiała trafić na najgorszy karton z możliwych do spadnięcia.

Póki co, jedynie spoglądała na te drobne pierdolety, niektóre z nich nadal się nie zatrzymały, tylko dalej toczyły się po podłodze. Nie miała pojęcia, czy uda im się to wszystko posprzątać, obawiała się, że niektóre z tych koralików będą odnajdywać jeszcze przez lata, a to nie była przyjemna myśl. Prudence lubiła porządek, nie znosiła, kiedy coś go zakłócało i znajdowało się nie tam, gdzie powinno.

Benjy do niej dołączył, znalazł się tuż obok, co oznaczałoby, że pożegnał już ich kierowcę, musiał go pożegnać, bo inaczej przecież nie siedziałby koło niej. To dobrze, nie przepadała za obcymi ludźmi kręcącymi się niedaleko, nawet jeśli okazywali się całkiem pomocni.

Spojrzała na męża, który potwierdził jej słowa. Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, nieszczególnie była zadowolona z tego, że taka bestia znajdowała się w ich przedpokoju, czy to był moment, w którym powinna napisać list do mamy i powiedzieć, co myślała o tym, że uraczyła ich takim prezentem? Może dzięki temu udałoby się im ustalić coś więcej na temat tego gada? To nie było takie głupie, wcale, a wcale.

- Nie ma powiek? - Wpatrywała się w węża przez dłuższą chwilę, przesunęła się przy tym nieco do przodu, zmrużyła oczy, żeby mieć lepszą widoczność. - Nie ma powiek. - Powtórzyła jeszcze raz. Logiczne - nie miał powiek, więc nie mógł ich zaatakować. Prosta sprawa. - Czy węże w ogóle mają powieki? - Wróciła wzrokiem do Benjy'ego, patrzyła na niego, w sumie to wpatrywała się w jego oczy, żeby popatrzeć na jego powieki. Benjy miał powieki, wąż nie miał powiek. Zawiesiła się na moment, próbowała zlokalizować w swojej głowie jakąś zawartość z informacjami na temat gadów, nic jednak nie zostało jej podsunięte, musiała więc opierać cały swój osąd na tym, co mówił jej mąż.

- Pozycje może utrzymywać, żeby nas zmylić, on wie, że Ty wiesz, wiesz? - Na pewno rozumiał, co miała na myśli, to było przecież całkiem logiczne, czyż nie? Nadal nie ufała temu wielkiemu stworzeniu, miała wrażenie, że może im zrobić krzywdę, mimo, że był to tylko dywan, całkiem ładny dywan, pewnie ten wygląd też miał ich zmylić, żeby mu zaufali.

Otworzyła szerzej oczy, kiedy wspomniał o rurach, przeniosła wzrok na węża, później na niego, znowu na węża. - Co jeśli on wejdzie w rurę? - Był to kolejny problem, który mógł się pojawić, kto wie, jak zamierzał się przemieszczać, jeśli wlezie do rur, to mógłby stać się niewidoczny i zaatakować ich z zaskoczenia, to nie było szczególnie optymistyczne. Tak wiele możliwości dzięki którym mógł ich zaatakować.

Pokiwała twierdząco głową na kolejną uwagę Benjy'ego. - Masz rację, Ciebie nie zje, jesteś za duży, dużo za duży, nie zmieściłbyś mu się w brzuchu. - To był naprawdę dobry argument, wąż miałby dużą przeszkodę do pokonania, nie poradziłby sobie z nią. - W sumie to nie ma nóg, nie wszedłby po schodach, co nie? - Kolejna rzecz, której nie posiadał wąż, dzięki której wydawał się być mniejszym problemem. Kolejne argumenty Benjy'ego spowodowały, że faktycznie przyjęła do wiadomości to, że bestia nie miała jak im zrobić krzywdy. Miał rację, nie było w ogóle takiej opcji, zbyt wiele czynników mu to uniemożliwiało.

- Tak, masz rację, pewnie by się zgubił, dobrze, że ten dom nie jest taki mały. - W tym przypadku okazało się to być sporym plusem.

Później zajęła się wpinaniem mu spinki we włosy, uznała to za dobry pomysł, bo na pewno nie miał jej zgubić, przy nim wszystko było bezpiecznie, a przynajmniej tak się jej wydawało. Wąż był mniej groźny, spinka bezpieczna, no co ona by zrobiła bez takiego męża?

- Ja też się ruszam, trochę. - Nie do końca panowała nad swoim ciałem, ale misja zakończyła się sukcesem, obejrzała swoje dzieło, pokiwała sama sobie głową z aprobatą, zadowolona z efektu, który osiągnęła. - Oczywiście, że pasuje, bo ładnemu to we wszystkim ładnie, co nie? - Nie musiał wcale jej odpowiadać na to pytanie, bo była przekonana o tym, że wygląda doskonale z tą spinką we włosach.

- Będziesz mógł mnie przed nim bronić, to był doskonały ruch z mojej strony. - Oczywiście, że wszystko doskonale przemyślała, jakżeby inaczej. Mógł zostać jej rycerzem, tylko, czy Benjy miał miecz... nie powinna się teraz nad tym zastanawiać, chcąc nie chcąc znowu na chwilę odpłynęła, jej myśli prowadziły ją w bardzo nieodpowiednie miejsca, uśmiechnęła się sama do siebie, czerwieniąc się przy tym na twarzy, po chwili mrugnęła kilka razy, żeby wrócić na miejsce.

- Tak, jesteśmy najlepsi. - Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Bestia nie miała szans z ich sprytem, to było pewne. - Gotowi na wszystko. - Przygotowali się na wszystkie możliwe scenariusze, a przynajmniej tak się jej wydawało. - Sam się zrobił ten system, to znak. - Jaki znak? Nie miała pojęcia, ale system ostrzegawczy brzmiał bardzo profesjonalnie, to było ich kolejną przewagą. Mieli ich naprawdę wiele.

Zaczęła się podnosić, tuż przy ścianie. Trwało to dłużej niż powinno, ale misja zakończyła się sukcesem, gdy Benjy się odezwał przeniosła wzrok w jego kierunku. - To liść. - Odpowiedziała mrużąc oczy. Po co jej były liście? Nie miała pojęcia, jako jedenastolatka uważała, że są naprawdę fajne, więc je ususzyła i schowała do kartonu.

Benjy całkiem nieźle sobie radził z ogarnianiem tego drobnego bałaganu, nie zamierzała jednak oglądać go w akcji, mieli to posprzątać razem, więc do niego dołączyła zbierając tę drobnicę, co wcale nie było takie łatwe, bo koraliki zaczęły przed nią uciekać, wymykały jej się spod palców. Wzdychała więc co chwilę oburzona, że nie chciały z nią współpracować.

- Koraliki są gorsze, bo uciekają, ciągle uciekają. - Skupiona była właśnie na jednym z nich, nachylała się, a ten turlał się dalej, podskakiwał po podłodze, zaczęła więc podążać za nim, nieco chwiejąc się na nogach. Musiała go złapać, nie mogła pozwolić na to, żeby zniknął jej z oczu, miała bowiem wrażenie, że wtedy już nigdy go nie znajdzie.

Dyskutowali o potencjalnym zagrożeniu, aby przygotować się na każdą ewentualność. Dywan nadal przyciągał jej wzrok, jakoś odruchowo spoglądała w tamtym kierunku, żeby mieć pewność, iż nie ruszył się z miejsca. Trudno jej to było jednak ocenić, bo obraz nieco jej się rozmazywał, był bardzo miękki, mimo tego, że próbowała go wyostrzyć mrużąc oczy. To nie do końca pomagało, niestety. Niby rozum próbował podpowiedzieć jej, że to wcale nie było żadne zwierzę, że koło węża to nawet nie stało, jednak Benjy całkiem skutecznie już na samym początku wzbudził w niej wątpliwości, na szczęście dostrzegł ewentualne zagrożenie, dzięki czemu mogli przygotować plan, a nawet kilka, tak jak najbardziej lubiła. To co miał do powiedzenia jej mąż w tej chwili wydawało się jej być całkiem sensowne, właśnie dlatego tak kiwała głową, nie negowała jego słów, w przeciwieństwie do niej, która czerpała wiedzę głównie z książek ta jego opierała się na praktyce, co bardzo jej imponowało w tej chwili. Dobrze było mieć przy swoim boku kogoś tak doświadczonego, mało kto mógł się poszczycić taką wiedzą.

Pojawiły się wątpliwości związane z porą żywienia gada. Nie miała pojęcia, w jaki sposób mógł funkcjonować, czy jadł raz dziennie, raz na kilka dni, raz na tydzień? Od czego to zależało, czy po prostu był głodny to sięgał po posiłek, czy teraz był głodny, czy może aktualnie trawił poprzedni obiad? Miała bardzo mało danych, przez co nie do końca umiała wyciągnąć jakiekolwiek wnioski, co nieco ją irytowało. Nie mogli przez to do końca przygotować się na wszystko, bo nie wiedzieli jak wyglądała codzienność węża, nie mieli szansy obserwować jego zwyczajów, zresztą nie był chyba żadnym znanym gatunkiem, przez co też wiedza teoretyczna odpadała. Niedobrze.

- Jeśli każdy ma swoje godziny, to on też ma swoje godziny, czy on nie jest każdy? - Pamiętała jak to było, kiedy rodzice jej powtarzali w tych najbardziej stresujących ją momentach, że nie jest jak każdy, i że nie powinna się sugerować innymi, czy mama i tata wąż mogli mu powtarzać takie same słowa? Nie miała pojęcia, to tylko mieszało w jej głowie, bo już nie wiedziała, czy jak każdy miał swoje godziny posiłków, czy jak nie każdy mógł nagle zgłodnieć i postanowić ich zeżreć. - Nie da się jeść cały czas. - Dodała jeszcze na jego komentarz. To sugerowałoby, że wąż też musi mieć jakiś swój system, tyle, że nie miała pojęcia, jak on działał. - Wydaje Ci się, nie masz żołądka bez dna, no chyba, że byś coś spalił, wtedy przez moment mogłoby Ci się wydawać, że tak jest. - Bywały momenty, kiedy bardzo trudno było zaspokoić głód, poczucie sytości nie nadchodziło, bo było nieco zaburzone, nie wydawało jej się jednak, aby to miał być ich dzisiejszy problem, chociaż w sumie, zmierzyła Benjy'ego wzrokiem od stóp do głów, dotarło do niej nagle, że był trochę jak studnia bez dna, zapomniała o tym na chwilę. Być może faktycznie mógłby dzisiaj ciągle jeść, to wcale nie było takie wątpliwe. - Nie wiem i nie chcę wiedzieć? - Skrzywiła się odruchowo na samą myśl, że można by z tego czegoś zrobić posiłek, zdecydowanie wolałaby nie sprawdzać tego, jak smakuje. - i nie chcę wiedzieć skąd Ty wiesz, jak smakują wonsze, dobra? to by było za dużo na teraz. - Wolała go uprzedzić, chociaż mogła się spodziewać tego skąd to wie. Nie chciała jednak myśleć o tym, co kiedyś wsadzał do ust. Pokręciła głową, jakby chciała wyrzucić te myśli ze swojej głowy.

Kolejne pytanie nieco zbiło ją z tropu, faktycznie całkiem dobrze, że Benjy je zadał. Jeśli to był magiczny gad, to może znał się na zegarku, przeniosła znowu na niego wzrok, nie wydawał się jej być z tej odległości szczególnie światły, nie miał zbyt mądrego wyrazu twarzy, więc może nie mieli się czym martwić. - Nie ma ręki, nie miałby jak sprawdzić, tak, a słońce poszło spać, ale co jak wstanie, i on będzie wiedział, że to już? - Jeśli kierował się słońcem, to musiał czekać na kolejny dzień, mógł ich zwodzić ze swoimi zamiarami do rana... - Może nie ma nadgarstka, a co jakby go nosił na ogonie? Czy on ma ogon, czy cały jest ogonem, czy jego ogon to równocześnie jego brzuch? Zegarek na brzuchu brzmi dziwnie, przeszkadzałby mu na pewno. - Pokiwała teraz sobie głową twierdząco, to raczej nie było dla gada szczególnie wygodnie, więc może nie było sensu martwić się jego umiejętnością odczytywania godzin z zegarka. - ale tak, to wyśmienity pomysł, zmylmy go, poprzestawiajmy wszystkie tak w razie gdyby jednak... - Gdyby jednak ich wąż znał się na zegarku, przezorność była bardzo dobrym nawykiem.

Na moment odpuścili bestii, zajęli się tym, co było w tej chwili istotniejsze, a mianowicie przenoszeniem kartonów do domu i układaniem ich, no nie było to jeszcze jakoś szczególne zaawansowane układanie, raczej po prostu uporządkowanie tego tak, aby istniało jakieś przejście w przedpokoju. Prue się w to zaangażowała całkiem mocno, sprawiało jej to przyjemność, przynajmniej do momentu, w którym jej wspaniała wieża postanowiła przestać współpracować. Nieco rozczarowana przycupnęła pod ścianą i spoglądała na tę niewielką tragedię. Nie chciało jej się tego sprzątać, ale zostali podstawieni pod ścianą przez węża, który patrzył na nich złowieszczo, patrzył, chociaż nie miał powiek, ale miał oczy, powieki nie były mu potrzebne do patrzenia... Prudence zaczęła się już gubić w tym, co było mu do czego potrzebne, a co niepotrzebne, jednak warto było przedyskutować jego przystosowanie anatomiczne do życia, to mogło dać im do myślenia.

Zmarszczyła nos słuchając argumentów Benjy'ego, nie do końca jej się wydawało, aby to, że wąż ciągle patrzył było jego wadą, wręcz przeciwnie. - Co jeśli postanowi nas zaatakować, jak będziemy mrugać, skoro on nie mruga, to ma większe szanse. - Na pewno zauważyłby ich nieuwagę. - Wiem! - Odparła z entuzjazmem. - Nie możemy mrugać jednocześnie, wtedy nie uda mu się nas przechytrzyć. - To było całkiem bystrym rozwiązaniem, a przynajmniej tak się jej w tej chwili wydawało. - Trudno będzie zauważyć, że przestał spać, jak nie ma powiek i nie zamyka oczu. - To był kolejny problem, który jej się teraz nasunął. - chyba, że wtedy będzie się ruszać, jak już się obudzi to będzie musiał się ruszać i robić szszszsz, co nie? - Spojrzała na swojego męża, jakby był jakimś specjalistą do spraw węży, w jej oczach teraz naprawdę nim był. Potrzebowała odpowiedzi na nurtujące ją pytania.

- Trochę jesteśmy, nie mamy elementu zaskoczenia, a do tego nas podsłuchuje, chociaż nie wiem, czy nas słyszy, jak śpi? Chyba nie? - Wszystko zależało od tego, czy ten gad naprawdę spał w tej chwili, czy tylko próbował ich oszukać. W tej sytuacji było coraz więcej niewiadomych, coraz więcej pytań, więc musieli naszykować rozwiązania na więcej ewentualności, to robiło się naprawdę bardzo skomplikowaną sprawą. Kiedy zwrócił uwagę na tuszę węża przyglądała się jego rękom, gdy próbował zademonstrować obwód zwierzęcia, a później ponownie spojrzała w jego kierunku, próbowała to oszacować przyglądając się wężowi bardzo uważnie, to co pokazał Benjy było bardzo bliskie rzeczywistości, przynajmniej tak się jej wydawało. No, do najszczuplejszych nie należał. - Jest gruby. - Powtórzyła, bo było to prawdą, no nie dało się stwierdzić inaczej. - Tylko może schudnąć, chociaż nie w jedną noc, co nie? - Na pewno nie mógł zrzucić masy tak szybko, chyba, że strawiłby poprzedni posiłek, tyle, że wcale nie wiedzieli, czy był najedzony, czy po prostu gruby, kolejna niewiadoma. - Zmieścić to się może i zmieści, ale czy wyjdzie? Z tym gorzej. - Mógł jakoś wcisnąć się do rury, gdyby się postarał, pewnie część ciała by tam wlazła, ale gorzej z całością.

Coraz bardziej wierzyła w to, że wąż nie był tak poważnym zagrożeniem, jak jej się wydawało. Na piętrze będą musieli być bezpieczni, bo co słusznie zauważył jej mąż, nie wyglądał jakby potrafił się teleportować, a nóg nie miał, więc niby jakim cudem miałby pokonać schody, to było niemożliwe, albo miało trwać bardzo dużo czasu, na pewno zdążyliby się wyspać, nim miałby stąd trafić na górę. - Może, tak, one chyba chodzą po drzewach, poręcz jest z drewna więc jest trochę jak drzewo, ale to na pewno będzie czasochłonne, nie mamy się czym martwić. - W końcu jej ulżyło, wszystkie przedstawione przez nich argumenty gwarantowały w jej opinii to, że nie mieli się czym martwić. Wąż nie miał ich zjeść tej nocy, ani żadnej kolejnej.

Później przypięła mu jeszcze do włosów tę spinkę, która to miała być ochroną przed gadem, gdyby jednak wężowi jakoś udało się do nich dostać, chociaż, czy o to jej chodziło? Nie do końca, nie chciała zgubić tej drobnej spinki, a Benjy nawet nieświadomie na pewno będzie jej pilnował, nie pozwoli, aby stała się jej krzywda, szkoda by było, żeby spinka przetrwała tyle lat i zgubiła się przy pierwszym wypadnięciu z kartonu. Zgodzili się co do tego, że wyglądał z nią we włosach dobrze, więc nie było powodu, aby miał ją zdjąć.

Musiała nieco podskoczyć, właściwie to podnieść się na nogach, żeby przybić mu piątkę, tak właściwie to ledwo otarła się dłonią o jego dłoń, bo nie dosięgnęła tak wysoko, niezbyt odpowiednio oszacowała odległość z racji na rozjeżdżający się obraz, było to nieco pokraczne, ale jednak idealnie podsumowało ich dzisiejszą współpracę, bo ona wyglądała podobnie przez ten stan, w którym się znajdowali, najważniejsze, że udało im się doprowadzić sprawy do końca, no prawie do końca bo pozostał jeszcze ten drobny bałagan na podłodze.

Udało jej się wstać bez żadnych szkód, zaczęła angażować się w ogarnianie otoczenia, chociaż szło jej to niezbyt dobrze. - Skoro jesteś specjalistą od koralików. - Był, widziała to, obserwowała jak mu to wyśmienicie szło. - To ja zajmę się liśćmi, bo one Cię nie lubią, to chyba całkiem niezły układ? Liście nie myślą, więc będzie mi łatwiej. - Skoro koraliki miały jakiś swój plan działania, to wolała zająć się martwą roślinnością.