—14/10/1972—
Anglia, Londyn
Anthony Shafiq

Kwitnące irysy
U moich stóp -
Sandały sznurowane niebiesko.

Noc była najgorsza.

Rwany sen, kadzidła nie zdały się na zbyt wiele, eliksir był zbyt słaby na lęk, na obawę, na niekończącą się spiralę koszmarów ukształtowanych lękiem o ukochaną osobę. Nie pamiętał nawet konkretnych obrazów. Tylko krzyk. Ogień. Drganie ciała wywijanego przeklętym crucio. Tortury. Krzyki.

Ból.

Poranek był najgorszy.

Zwlekł się z łóżka jeszcze przed świtem. Przekrwione oczy szybko dostały po kropli eliksiru, cienie pod oczami zamaskował ulubioną w ostatnim czasie maścią. Nie był w stanie jeść, ledwie przełknął kawę gorzką jak myśli, które nim owładnęły. Żadnych wieści. Żadnego słowa. Nic. Czekanie. Patrzenie na dokumenty i czytanie kolejny raz tego samego wiersza w dokumencie pozbawionym znaczenia, skoro Jonathan mógłby już nie żyć.

Czy jego towarzysze wiedzieli, żeby przekazać mu najgorsze wieści? Tyle, że Morpheus byłby tego świadom, ale pozostali?

Głowa nieustannie podsuwała wizje pogrzebu, zebranych żałobników, rozpaczliwe próby odegnania tej wizji tylko ją zaogniały w wewnętrznym konflikcie, w którym na nic się zdało przekonywanie siebie, że nie ma co płakać na śmiercią, która - bez potwierdzenia - była li tylko wytworem jego rozregulowanej wyobraźni.

Nieświadomość jest definicją szczęścia.

Ale wiedział. Wiedział i czekał. Czekał i wiedział.

Przedpołudnie było najgorsze.

Zaczął się modlić, pogardzając sobą w duchu, była to jednak ostatnia rzecz, którą mógł zrobić. Bardzo świadomie przekierowywał swoje myśli, co kosztowało go lwią część energii, na przyjemne aspekty tej relacji. Jeszcze jeden pocałunek. O nic więcej nie proszę. Jeden. Szansę na to by poczuć obok ciepło. Uścisk. Uśmiech. Jeden pocałunek. Nic więcej... – powtarzał w myślach palcami przewijając sznur smoczych pereł w cichej mantrze, która nie mogła być aż tak głupia skoro jakkolwiek tonowała jego defetystyczne myśli.

Nagle usłyszał dźwięk dochodzący z holu.

Poderwał się momentalnie z miejsca i ruszył do wejścia do swojego apartamentu.

Nie sposób było inaczej wyrazić tego napięcia i rozpływającej się po ciele ulgi. Anthony przylgnął do mężczyzny, wpił się w niego, podobnie chcąc w tym jednym pocałunku wyrazić wszystko, co działo się podczas nieobecności Jonathana. Strach. Żal. Wściekłość. Nadzieję, kurczowo, wręcz desperacko trzymaną, tak jak teraz obiema dłońmi trzymał jego twarz w niemym dziękczynieniu za bezpieczny powrót.

Oddychanie?

Na cóż one komu, gdy to Jonathan był jego powietrzem. Jego życiem.

Jego miłością.

– Żadnych gości – odpowiedział cicho wpatrując się w ciepłe oczy swojego przyjaciela, wciąż tak blisko, jak blisko może być ćma płomienia. – Sami domownicy... – najprostsza z możliwych deklaracji. Tu nie było mowy o powolnym poznawaniu się, o wytyczaniu szlaków nowej znajomości, o niepewności jutrzejszego dnia. Wszystko albo nic.

Masz mnie całego, albo nie masz mnie wcale.

Przez myśl Anthony'ego, egoistyczną w swym szczęściu, przemknęło jednak zmartwienie. Brwi ściągnęły się w momentalnej trosce.
– Jesteś cały mój miły? – nie mógł przecież zapytać o szczegóły doświadczeń, nie mógł wiedzieć. Żadnych sekretów, ale cudze sekrety nie liczyły się do ich umowy. Zaufanie i czas, czas i zaufanie, przyjdzie jednak czas na licytacje, na negocjacje o zdobycie dostępu, zdobycie wiedzy pozwalającej oczom strachu nieco się zmniejszyć. Teraz liczyło się teraz, liczył się on, chyba cały, nadal cały.

Czy grzechem byłoby ucałować go raz jeszcze, skoro modlił się o jeden pocałunek?

Monotonny dźwięk przesuwającego się po torach pociągu.

Zaciągnięte story jednego z przedziałów Hogwardzkiego Expressu.

Byli tam we czwórkę, jak zawsze, ale Jonathan przesadził z eliksirem uspokajającym i opadł na antoniuszowy bark, traktując go jako pochudłą, wiktoriańską poduszkę, która sapnęła gniewnie przerzucając kartkę w najnowszym podręczniku do starożytnych run, ale nie przesunęła się ani o cal.

Nawet gdy ramię ścierpło.

Teraz cierpło mu serce, gdy Jonathan całkiem świadomy oparł głowę o niego, nie dając mu nawet czasu, by mógł dokonać inspekcji obrażeń i zarządzić natychmiastowe nimi zaopiekowanie.

Z większa troską, z większoą czułością podszedł do Jonathanowej duszy, równie posiniaczonej, a trudniejszej do opatrzenia.

Maść na duszę. Czemu alchemicy nie pracowali nad tym?

– Przykro mi kochany – wyszeptał w jego włosy, obejmując go łagodnie i gładząc plecy kojącymi gestami. Przez ułamek sekundy wyrzucał sobie swoją samolubność w obawie o Jonathana, w której jednak centrum było jego złe samopoczucie, szybko jednak tę energię postanowił przekuć w stanie się nieco bardziej miękką poduszką. Nie miał balsamu na duszę.

Nie wszystkie problemy załatwisz pieniędzmi.

Powiedział mu Somnia podczas wróżby i Anthony wiedział, że to prawda, ale...

– Może w takim razie Little Hangleton? Rano zorganizowałem mojej rodzinie wycieczkę po szkockim zamku szczęśliwie bez mojego udziału. Podbijam stawkę Jonathan. Romantyczna kolacja i basen pełen ciepłej wody i Twojego ulubionego olejku z dużą, bardzo dużą ilością piany. – Odsunął się tylko trochę, tak, aby móc znaleźć jego oczy, wyłuskać choćby cień uśmiechu, ucałować krzywiznę warg w cichej zgodzie na wspólny czas. I tak. Sam czuł tę różnicę, ten moment kiedy Jonathan mógł powiedzieć mu, że było ciężko, a nie chować się samotnie w domu byle tylko Anthony nie zobaczył stłuczeń. Byle nie zadał o jedno pytanie za dużo.

Czuł ciężar jego żalu. Czuł jego smutek, rozgoryczenie zaszyte w spiętych mięśniach, które powoli odkrywały, że nie muszą być napięte. Jak móc dźwigać coś tak ciężkiego, ale też niewidzialnego? Jak można zdjąć z barków, chociaż trochę, troszeczkę, by przynieść ulgę, otrzeć pot i łzy z ukochanej twarzy.

Jak?

Zatrzymał jego gest zasłaniania odbarwionej skóry. Odetchnął niespiesznie wpatrując się w niego, w łagodność, we wrażliwość, w lekko przygaszony blask połowicznego tylko powodzenia. Połowicznej porażki.

- Romantyczna kolacja, ciepła woda, pozwolę wetrzeć sobie wcierkę do włosów, a Ty pozwolisz sobie na bardzo powolny i dogłębny masaż dłoni. - Opuszki delikatnie łaskotały odsłanianą na powrót skórę, gdy materiał koszuli wracał ponownie poniżej lini barku. Anthony pochylił się do wspomnienia nieprzyjemnego uścisku. Walka z magicznymi posągami! Nie mieli tam żadnych wykwalifikowanych wojowników od brudnej roboty? Jonathan był istotą stworzoną do wyższych celów, był strategiem, zarządzał kapitałem ludzkim a nie…

Wargi miękko odcisnęły się na siniaku. Pocałunek jak okład, ożywczy balsam. Jeden, drugi… kolejny. Nie był maścią, ale Anthonemu zależało, żeby Jonathan czuł. Żeby wiedział. Każda jedna blizna. Każda rana. Nie musisz ich ukrywać miły… Jestem tu by je widzieć. By znać Twój wkład i wielbić go tak długo jak tylko mi na to będziesz pozwalał.