Światło dnia powoli ciemniało, zwiastując powoli czas kiedy sklepikarze na Carkitt Market musieli zamknąć drzwi swoich lokali i przekręcić wiszące na nich tabliczki, informując że oto nadeszła godzina zamknięcia. Ale mimo tego odwiedzający centrum handlowe wciąż krążyli taką samą gęstą masą, jakby czekając do ostatniej minuty, by opuścić zadaszone wnętrze i rozejść się wreszcie do swoich domów. W końcu jednak padły ostatnie słowa pożegnania, deski skrzypnęły, a dzwoneczek umieszczony nad drzwiami wejściowymi zadźwięczał dając znać, że ostatni klient na dzisiaj odebrał zamówioną wcześniej różdżkę, pozostawiając lokal we względnej ciszy.

Larisa nie podniosła nawet spojrzenia, skryta w swoim kącie między regałami, powoli i z rozmysłem wsuwając podłużne pudełeczka na swoje miejsca. W każdym znajdowała się różdżka, każda kolejna która wyszła spod ich rąk, ich małe dzieło mające świadczyć o kunszcie i rzemiośle, którym się parali. Każda z własnych charakterem i wciąż bezpańska, ale kobieta wierzyła że prędzej czy później trafią w odpowiednie ręce zdolnych czarodziei - takich, którzy tylko potwierdzą że tworzone przez nich przedmioty były najwyższej jakości.

Runa, która została im pozostawiona podczas Spalonej Nocy, wciąż okazjonalnie żarzyła się na ścianach, przyprawiając ją o ból głowy i momentami irytację. Nie podobała jej się. Była niewłaściwa i szkodliwa, spędzając z powiek resztki snu, kiedy te tylko się tam osadzały. Nie ważne czego do tej pory próbowali, znak pozostawał niewzruszony, jakby szydząc z nich wszystkich, ale chyba powinna czuć się usatysfakcjonowana, że nie prześladowała ich w domu mieszczącym się w Little Hangleton. Tam nie zniosłaby tego tym bardziej.

- Wszystko jest na swoim miejscu - rozdzieliła delikatnymi słowami panującą w lokalu ciszę, zatrzymując się parę kroków od sylwetki męża i lustrując go sennym, trochę niemrawym spojrzeniem.

Nie wszystko. Nie wszystko? Larisa ściągnęła brwi w delikatnym geście, próbując wyłowić z panującej w głowie mgły jakiś detal, który może umknął jej gdzieś w natłoku pracy. Nie byłoby to niczym nowym ani niezwykłym, szczególnie że kiedy srebrzyste spojrzenie przetoczyło się ponownie po zakamarkach pomieszczenia i tam nie znalazła odpowiedzi na gnębiące ją właśnie pytanie, cóż takiego na myśli mógł mieć jej mąż. Trwała przez moment w miejscu, zastygła w swoich poszukiwaniach, ale kiedy tylko padło jedno proste słowo, ciało zareagowało jakby samo. Obcasy zastukały o drewnianą podłogę powoli, kiedy z każdym kolejnym krokiem zmniejszyła dystans, a wreszcie wąskie palce wsunęły się w znajomą jej szorstkość dłoni mężczyzny.

Lubiła czuć niesione przez jego skórę ciepło. Lubiła śledzić opuszkami palców szlaki, które rozprowadzały rozgrzaną krew po całym ciele i sprawiały, że jej świat nie był aż tak zimny i ostry. Rzeczywistość wydawała się mieć metaliczny posmak, kiedy nie było obok niej Mykewa, jakby pod jego skrzydłami przede wszystkim, znajdowała tę odrobinę ukojenia przed stalową drzazgą wzierającą się od dekad w meandry jej umysłu. Ciepło to było znajome, przyjemne i wzbudzało zaufanie, a tak jak on mógłby wyłupić jej oczy by mieć je na własność, ona spiłaby łapczywie krople jego krwi, by tylko móc pławić się w jego obecności po wsze czasy.

- Karnisz - powtórzyła, ale nie było to pytanie. Gdzieś w zgłoskach kryła się jakaś ulga, bo oto znalazła winowajcę wcześniejszych wątpliwości. Nie wszystko nagle znalazło swoje centrum, zogniskowało się na nim i przestało być takie męczące. Widziała ostatnio jakieś ogłoszenia dotyczące prac stolarskich, ale na co im było coś takiego, kiedy mieli dom pełen rzemieślników? - Myślisz, że udałoby się zamalować tę runę? - zapytała, przekrzywiając delikatnie głowę na bok i patrząc; najpierw na niego, potem na karnisz, a wreszcie i robiąc powolny skan otoczenia, jakby wywołana do tablicy zmora miała nagle pokazać się w zasięgu wzroku. Nie zrobiła jednak tego, niestety, ale Larisa pamiętała gdzie widziała ją ostatni raz. Intruz zanadto zaburzał jej otoczenie i burzył schematy, by tak zwyczajnie pozwoliła mu umykać.

Z pewnym żalem pozwoliła na jego odsunięcie się i pozostawienie jej z zaklętym pudłem. Emocja odbiła się jednak zaledwie na dnie srebrnych tafli oczu, bo wyraz twarzy pozostał tak samo senny, może już na myśl o całym procesie dobierania kotar. To było ciężkie zadanie, bo nigdy nie była przesadnie dobra w wystroju wnętrz. Pracownia miała być łatwa w poruszaniu się i ergonomicznie urządzona, a wszelkie ozdoby i frywolności były zwyczajnym kaprysem. Bardziej do tego chyba przydałby się ich syn, chociaż nie powiedziała tego na głos.

Materiały kotar były lejące się, a kolory posiadały pewną intensywność, strategicznie jednak przełamaną. To nie były intensywne, krzykliwe barwy, ale ich nasycenie wciąż było wyraźne. Najbardziej chyba lubiła czerwień co pewnie mogło dawać wrażenie, jakby zderzało się z jej własną ospałością. Często też sięgała po zieleń i srebro, co pewnie można było odnieść do upodobań Salazara, aczkolwiek nigdy nie można było być tego całkowicie pewnym.

Materiały zafurkotały, kiedy zaczęła wyciągać je z pudła. Pozwalała im rozłożyć się pod wpływem grawitacji, kiedy unosiła złożone kotary ku górze, chcąc ocenić to jak leżały i jak kolor prezentował się w świetle wnętrza.

Larisa pamiętała pierwszy raz, kiedy ujęła rękę Mykewa. Dziewczęca dłoń wsunęła się wtedy między jego palce, należące do mężczyzny już dorosłego i posiadającego na skórze pierwsze oznaki praktykowanego rzemiosła. Można by po wszelkich zadrach i zgrubieniach prześledzić całą mapę jego dotychczasowego dorobku. Ale zamiast zapytać, zabawiając przyszłego męża, wróciła do swoich zajęć, pozwalając by rozmowy na temat jej losu toczyły się nad jej głową. Ani razu nie żałowała tej bezwolności; nie kiedy pokonał jej ojca, nie kiedy wyrwał ją z rodzinnej posiadłości i nie kiedy cierpliwie uczył ją jak obchodzić się z drewnem i osadzać w nim rdzenie. W zamian za to wszystko, czym ją obdarował, ona wydarła mu syna. Ich syna.
Podobno w świecie zwierząt matki gotowe były zrobić wszystko, by swoje potomstwo chronić. Nigdy nie kwestionowała tych spostrzeżeń, ale jednocześnie obserwowała wychowane w rodowej posiadłości węże, wysiadujące złożone przez siebie gromady jaj. Obserwowała, jak owijały się wokół nich opiekuńczo, poświęcając własne zdrowie by zawsze mieć na nie oko. I tak samo obserwowała, jak wężowe matki pożerały czasem własne jaja.

Czasem śniła, że otwiera usta szeroko i niczym wąż. Że jest w niej jakaś prymitywna potrzeba, by pozbyć się potomstwa, które było wadliwe i które wydawało się nie być w stanie poradzić w świecie samemu. Następnie połykała w całości to, co uważała za wadliwe, a co przecież kochała również całym sercem. Ale może to jej serce było niewystarczające. Może zanadto rozsiadł się tam Salazar, a może zawsze było popsute. Może matki powinny jednak kochać swoje dzieci bezwarunkowo.

Drabina szczęknęła, kotary opadły, a karnisz został przykręcony lepiej do ściany na której się znajdował. Larisa w tym czasie przełożyła jeszcze parę tkanin, oglądając je powoli i uważnie. Do ostatniego momentu wyglądała, jakby długo jeszcze miała dywagować na tym, który wzór najbardziej pasował do wnętrz ich pracowni, ale kiedy Mykew na nią spojrzał, palce zacisnęły się mocniej na jednym zestawie i uniosły go ku niemu. Ciemne, z haftowanymi gałęziami głogu, które pięły się ku górze, przetykane zielenią liści, ale także czerwienią charakterystycznych jagód.