Promienie słońca powoli zaczynały rozświetlać mrok, który jeszcze chwilę wcześniej okrywał dom. Przebijały się przez szyby, zwiastowały, nowy, lepszy dzień. Piątek trzynastego. Naprawdę wspaniały poranek. Podniosła głowę, nie do końca była świadoma podróży, którą przed chwilą odbyła. Zasnęła, to było możliwe, spojrzała na swojego męża, który nadal leżał na dywanie, na ręce, na których miała jego krew, nie była już ciepła, musiała minąć dłuższa chwila. Widziała, że oddychał, nie pozwoliła mu umrzeć, chociaż tyle udało jej się zrobić.

Była zmęczona, to nie była lekka noc, wręcz przeciwnie, jedna z bardziej intensywnych nocy w jej życiu, ale musiała jakoś doprowadzić ich do względnego porządku. Przedpokój nie był do tego idealnym miejscem. Musiała znaleźć im bardziej dogodne pomieszczenie, sypialnia wydawała się jej właściwym miejscem. Szkoda tylko, że znajdowała się na piętrze. Nie miała wątpliwości co do tego, że bez drobnej pomocy magii nie będzie w stanie sobie poradzić, Benjy był wielki, ona wręcz przeciwnie, nie było żadnej szansy na to, że zdoła go przetransportować wyżej o własnych siłach.

Na szczęście trzymała w dłoni swoją różdżkę, mogła więc spróbować zrobić to w inny sposób, zaklęcie nie wydawało się szczególnie skomplikowane, powinna sobie z tym poradzić pomimo zmęczenia, które z każdą chwilą uderzało w nią coraz bardziej. Miała świadomość, że póki co nie może sobie pozwolić na odpoczynek, gdy będzie mieć pewność, że wszystko z nim w porządku zajmie się sobą, a do tego była daleka droga.

Miała naprawdę wiele do powiedzenia na temat tego, co się wydarzyło, póki co jednak nie było z kim rozmawiać, poczeka więc, aż dojdzie do siebie i wtedy nie omieszka mu wspomnieć co sądzi na temat takiej nieodpowiedzialności. Uniknęliby komplikacji, gdyby od początku był z nią szczery, na pewno pozwoli sobie na krótki monolog, bardzo krótki, aczkolwiek intensywny, jednak jeszcze nie teraz.

Nie wyszło najgorzej, jednak wiedziała, że mieli w tym wszystkim sporo szczęścia, coś im sprzyjało, bo to wcale nie było takie pewne, że to czego dokonała mogło się udać. Zaryzykowała, zresztą nie widziała innej możliwości, to był całkiem prosty wybór, a teraz znajdowali się znowu razem w tym jakże wspaniałym miejscu. Uśmiechnęła się sama do siebie, trwało to krótki moment, bo wiedziała, że to dopiero początek drogi, musiała go jeszcze jakoś postawić na nogi, ale tym będzie martwić się za chwilę. Najważniejsze, że aktualnie nie było najgorzej.

Prue podniosła się na nogi, coś strzyknęło jej w kolanie, kiedy to robiła, nie była przyzwyczajona do tkwienia w takiej pozycji, o czym jej ciało postanowiło ją poinformować. Nachyliła się, aby zabrać ze sobą na górę swoją torbę medyczną, jej zawartość na pewno jej się przyda, gdy będzie dokonywać dalszej diagnozy, zawiesiła ją sobie na ramię. Była gotowa do drogi. Westchnęła cicho, kiedy jej dłoń zaciskała się na różdżce, machnęła ją po chwili i mruknęła pod nosem zaklęcie, które miało unieść jej męża nad ziemią.

Podjęła dwie próby, gdyby pierwsza się nie udała.

Później ruszyła z wysoko uniesioną różdżką, unosząc w powietrzu bezwładne ciało Benjy'ego. Miała nadzieję, że nie zrobi mu krzywdy lewitując go na górę, schody jednak były dość wąskie. Istniała szansa, że zahaczy jego głową o którąś framugę, chociaż starała się jak najbardziej uważać. Nie ma się co jednak oszukiwać, w przypadku kogoś o jego gabarytach to wcale nie było łatwym zadaniem.

W końcu znaleźli się w sypialni, gdzie delikatnie opuściła jego ciało na łóżku. Sama zaś podeszła do niego, pozwoliła sobie na kolejne oględziny, podała mu jeden z eliksirów, które miały wspomóc proces leczenia. Gdy miała pewność, że wszystko jest tak jak powinno, sama wlazła do łóżka, nie zamierzała jednak spać, to nie był na to odpowiedni moment. Usiadła opierając się o zagłówek, skuliła się nieco, zakryła rękoma kolana. Powoli zaczynało do niej docierać, co właściwie wydarzyło się tej nocy, przestawiała się ze swojego zawodowego trybu na tryb żony, która omalże nie straciła swojego męża. Nie była z tego powodu szczególnie zadowolona.

Dotarcie na piętro nie było dla Prue prostym zdaniem. Nie była mistrzynią translokacji, ba, jej wiedza w tej dziedzinie ograniczała się raczej do umiejętności teleportacji, jakimś cudem jednak po raz kolejny okazała się być wyjątkowo zdeterminowana - jak zawsze, kiedy jej na czymś zależało. Udało jej się przenieść męża bez niepotrzebnych przystanków po drodze, nie był łatwym materiałem do transportowania, ważył swoje, nie obeszło się też bez strat, przydzwoniła bowiem jego głową o framugę... być może mogło to przynieść pozytywne efekty, kto wie, może potrzebował takiego pizgnięcia, aby coś do niego dotarło. Tak czy siak najważniejsze było to, że udało jej się dotrzeć do celu całkiem sprawnie, bez niepotrzebnych przystanków, czy kolejnych prób. Sama była bowiem nieco zmęczona, ta walka o życie kosztowała ją sporo energii, jego na pewno dużo więcej, ona tylko odrobinę pomogła mu pozostać wśród żywych.

Kiedy zadbała o to, by znalazł się w łóżku sama się w nim znalazła. Nie mogła sobie pozwolić na to, żeby zasnąć, nie dopóki nie miała pewności, że wszystko jest w porządku. Musiała czuwać, nie było innej możliwości, powinna być gotowa na interwencję, jeśli taka będzie konieczna. Właśnie dlatego siedziała tuż obok. Jej wzrok co chwilę wędrował na ciele mężczyzny, sprawdzała, czy jego klatka piersiowa się unosi, czy oddycha. To było całkiem zajmującym zajęciem, na tym się skupiała, wolała nie myśleć o tym, co właściwie się wydarzyło. Nie wątpiła w to, że będzie to do niej wracać, nigdy nie pozbędzie się tych obrazów ze swojej głowy, czy tego chciała, czy nie. Taki już jest urok osób, które pamiętają wszystko.

Nie miała pojęcia ile czasu minęło, ile tkwiła w jeden pozycji, zawiesiła się na jego ciele, obserwowała, jak klatka piersiowa unosi się i opada, dzięki temu też stawała się spokojniejsza. Strach się ulatniał, wiedziała, że są to dobre symptomy, być może była przed nimi długa droga, jednak istniała, co wcale nie było takie oczywiste jeszcze kilka godzin wcześniej. Naprawdę  mogła go stracić, tak po prostu.

Miała świadomość, że obrażenia, które zadała mu bestia były z tych zabójczych. Jego ciało zostało dosyć mocno poturbowane, liczyła jednak na to, że w miarę szybka reakcja spowoduje, że nie będzie tak źle. Cóż, oddychał zdecydowanie mogło być gorzej, zwłaszcza, że praktycznie umierał na jej rękach.

Prudence nienawidziła wilkołaków, po tej nocy jej nienawiść do tych stworzeń miała być jeszcze większa, nie miała pojęcia dlaczego nikt jeszcze nie zajął się tymi przeklętymi tak jak trzeba, gdyby tylko mogła sama wypleniłaby je do ostatniej sztuki gołymi rękoma. O tym jednak będzie myśleć później, póki co miała zamiar skupić się na tym, aby doprowadzić swojego męża do porządku, co pewnie zajmie kilka dni, nie zamierzała mu w żaden sposób odpuszczać po tym, co się wydarzyło, wręcz przeciwnie zaczęła sobie w głowie szykować plan na to, jak bardzo dokładnie będzie musiała się nim zająć.

W końcu się poruszył, nie miała pojęcia, czy się obudził, czy był to tylko zwykły, senny odruch, nie spuszczała z niego wzroku, jakby odwrócenie go mogło spowodować, że stanie mu się krzywda, a przecież już było po wszystkim, już był bezpieczny, nie miało być gorzej niż tej nocy, która już mijała. Pierwsze promienie słońca zaczynały przebijać się przez szyby okien, chociaż trudno je było wyłapać przez gęstą mgłę. Nadchodził ranek, nie zwiastował jednak niczego dobrego, chociaż może? To, co najgorsze zabrała ze sobą odchodząca noc.

Otworzył oczy, Prue odetchnęła z ulgą, ciężar wydawał się opuścić jej ciało, ramiona jeszcze przed chwilą spięte opadły jej, ręce nadal miała jednak ciasno owinięte wokół własnych kolan. Miała świadomość, że ta pobudka nie była niczym przyjemnym, musiało go boleć całe ciało, które powoli zaczynało się zrastać. Rany były głębokie, potrzebowały czasu, żeby się zasklepić. Obserwowała go uważnie, póki co jednak się nie odezwała. Nie miała pewności, czy to nie było chwilowe, zresztą po chwili zamknął oczy, jak się okazało tylko na moment.

- Dalej żyjesz. - Nie sądziła, że musiała odpowiadać na to pytanie, jego ciało na pewno w tej chwili samo bardzo mocno zamierzało go o tym informować. - Jakimś cudem, udało Ci się przetrwać. - Ton jej głosu był spokojny, chociaż się denerwowała, bo zdawała sobie sprawę z tego, jak bardzo blisko było tego, żeby stało się zupełnie inaczej. Udało im się oszukać śmierć, jak wiele razy jeszcze przyjdzie im to zrobić? Nie miała pojęcia, był to pierwszy raz, czuła, że nie ostatni.

- Będzie bolało, jeszcze przez kilka dni, później wszystko powinno wrócić do normy. - Nie do końca wiedziała jak się zachować, naprawdę bała się o niego minionej nocy, obawiała się, że polegnie, że nie uda jej się go uratować, nie wybaczyłaby sobie tego. Bycie uzdrowicielem niosło ze sobą pewną odpowiedzialność, miała tego świadomość, kiedy jednak chodziło o życie najbliższych, cóż - nie dało się do końca opisać jej ciężaru. Tym razem udało jej się jakoś sobie z tym poradzić, bała się tego, że kiedyś może być inaczej. Musiała jednak jakoś to wszystko przetrawić, bo wiedziała, że to był dopiero początek, nie wątpiła w to, że takie sytuacje mogą się powtórzyć.

Przesunęła się na łóżku, ostrożnie, tak, by znaleźć się tuż obok niego, położyła się na boku, aby móc nadal na niego patrzeć, starała się trzymać emocje na wodzy, chociaż nie było to łatwe. Była zła i szczęśliwa jednocześnie, zła, bo nie powiedział jej od razu, co się stało, bo stracili bardzo dużo czasu przez to, że nie wspomniał jej o swoich obrażeniach, szczęśliwa, bo jakimś cudem nadal żył. - Jak się czujesz? - Było to pytanie z retorycznych, wiedziała, że nie może czuć się dobrze, z dwojga złego jednak miał możliwość, w ogóle jakoś się czuć.

Prudence miała dosyć drastyczne zdanie na temat wilkołaków, mimo, że sama nigdy nie spotkała się z żadnym zbyt blisko. Szkody, które wyrządzali przeklęci jednak dosyć mocno jej dotyczyły. Nie miała w zwyczaju wrzucać wszystkich do jednego wora, w tym wypadku jednak wyjątkowo to robiła. Uważała, że należy unicestwić te bestie, wybić je, jedna za drugą, aby nie miały szansy niszczyć życia nikomu więcej, zbyt wiele razy widziała, czego mogą dokonać. Tym razem udało jej się zareagować, jednak mało kto miał szansę przetrwać bez większych szkód spotkanie z nimi twarzą w twarz. Ta noc tylko i wyłącznie spotęgowała jej wstręt do tych bestii, być może nawet nienawiść. Nie żywiła takiego intensywnego uczucia do żadnych potworów, mimo, że przecież widziała na swoje oczy naprawdę różne przypadki spotkań z najróżniejszymi z nich. Wilkołaki stały się jej największym wrogiem. To pewnie nigdy się nie zmieni.

Nie spodziewała się tego, że dane będzie jej to powtórzyć, że znowu znajdzie się w podobnej sytuacji. Tym razem była na to przygotowana, nie pozwoliła zaskoczyć się, jak wcześniej, jednak mimo wszystko nadal miała wrażenie, że nie zrobiła wystarczająco, bo mogła reagować szybciej, bardziej precyzyjne, mogła być uważniejsza, wyłapać pewne znaki, a jednak tego nie zrobiła. Miała do siebie żal, czuła, że zawiodła. Powinna dostrzec szybciej, że coś było nie tak, zmarnowała czas i prawie dopuściła do tego, aby odszedł z tego świata w jej ramionach. Świadomość tego nie była przyjemna, wiedziała nad czym powinna popracować, nie zamierzała dopuścić do podobnej sytuacji nigdy więcej, cóż powinna wprowadzić pewne zasady, tak, to na pewno mogło jej pomóc w ewentualnej ocenie sytuacji. Będzie jednak nad tym myśleć później, nie teraz, najważniejsze, że jakoś udało się z tego wyjść. Miała szczęście, że była dobrze przygotowana, że zakładała każdą ewentualność i nie obawiała się korzystać z bardziej alternatywnych metod leczenia, które mogły wzbudzać kontrowersje.

Ciężko jej było patrzeć na niego w takim stanie. Niby miała doświadczenie, niby niejedno w życiu widziała, jednak, kiedy ktoś na kim zależy Ci najbardziej na świecie zjawia się w podobnym stanie, w domu, cóż, to było nawet dla kogoś tak doświadczonego jak ona dość traumatycznym przeżyciem, chociaż starała się nie dawać po sobie o tym znać. Nie mogła pokazać słabości, nie w takiej sytuacji, była przecież uzdrowicielem, ale nawet ona miewała momenty, w której trudno jej było odciąć od siebie emocje, to był jeden z takich momentów. W końcu tuż obok niej, leżał jej mąż, jej mąż, który jeszcze przed chwilą znajdował się jedną nogą za zasłoną, a może nawet i obiema nogami.

- Mogło być lepiej. - Mruknęła jeszcze cicho. Jasne, nie było najgorzej, zdawał sobie sprawę, że żyje, a to można było uznać za dosyć sporo jak na obrażenia, które przyniosło jego starcie z wilkołakiem, jednak nie przestawała myśleć o tym, jak blisko śmierci się znalazł, to, że udało mu się wywinąć było niemalże cudem, miała szczęście, że był taki silny, gdyby nie to, pewnie skończyłoby się to inaczej. Być może nie był to moment, w którym warto było to roztrząsać, bo przecież przeżył, na tym powinni się skupić. - Ostrożnie. - Powiedziała cicho, kiedy do jej uszu dotarło jego syknięcie. Nie powinien się ruszać, miała świadomość, że to wcale nie było takie proste, jak mogło się wydawać, szczególnie, że dopiero wracał do żywych, próbował odnaleźć się w rzeczywistości, wiedziała, że musi mieć mętlik w głowie, bo sporo się wydarzyło, ból na pewno uderzał w jego ciało z każdej strony, gdyby tylko mogła, gdyby tylko potrafiła to wzięłaby go na siebie, jednak akurat tego nie była w stanie zrobić.

Woda. To jedno słowo spowodowało, że się podniosła. Nie zrobiła tego gwałtownie, raczej próbowała zrobić to jak najostrożniej potrafiła, aby przypadkiem nie spowodować kolejnych szkód, jeden nieodpowiedni ruch mógł spowodować, że poczułby się jeszcze gorzej, musiała uważać. Dość szybko zlokalizowała szklankę i wodę, znalazła się też po drugiej stronie łóżka, aby przynieść mu ulgę. Musiał nieco się unieść, zamierzała mu w tym pomóc, wsunęła rękę pod jego plecy - ostrożnie, każdy jej ruch był bardzo ostrożny, nie chciała przynieść kolejnego bólu, nawet najmniejszego, jego ciało i tak wystarczająco cierpiało. - Napij się, tylko uważaj, powoli. - Poinstruowała go jeszcze.

Kiedy to zrobił odstawiła szklankę na stoliku, i ponownie obeszła łóżko, aby znowu się znaleźć po jego drugiej stronie i ostrożnie na nie wejść, przyjęła tę samą pozycję co wcześniej, chciała być blisko, chociaż nie mogła być zbyt blisko, musiała uważać, aby przypadkiem nie dotknąć go w nieodpowiednim miejscu. Trudno było trzymać jej ręce przy sobie, ale musiała to zrobić, bo nie chciała, aby cierpiał.

- Kilka godzin, nie jestem w stanie stwierdzić jak długo. - Nie do końca pilnowała czasu. Wstawał kolejny dzień, on znalazł się tu w nocy, pięć, może sześć godzin minęło odkąd znajdował się zakrwawiony w ich przedpokoju. Najdłuższe pięć godzin w jej życiu - tego jednak nie dodała. Póki co nie zamierzała mu dokładać, chociaż nie miało go to ominąć, nie było takiej opcji, aby nie skomentowała jego zachowania.

- Bo nie spałam, nie mogłam spać. - Nie mogła, bo nie zamierzała tak po prostu pozwolić sobie zasnąć w momencie, w którym on niemalże umarł. To nie było nic wielkiego, sen przecież nie był priorytetem, nie w takich sytuacjach, musiała czuwać, nie wyobrażała sobie, że mogłaby zrobić inaczej, musiała się nim zająć. - Kilka godzin, nie było Cię kilka godzin. - Nie była mu w stanie udzielić bardziej precyzyjnej odpowiedzi na to pytanie, musiałaby to nieco bardziej przeanalizować, a przecież i jej nieco się to wszystko rozmywało. Nie pamiętała takich szczegółów, one nie były istotne, grunt, że udało im się jakoś to przetrwać, to było w tej chwili najważniejsze.

Widziała, że cierpi, najgorsze było to, że nie mogła mu w żaden sposób pomóc, skorzystała ze wszystkich środków, które miała pod ręką, aby złagodzić ból, jednak nie były one wystarczające, nie znajdowali się w Mungu, nie mieli nic więcej, powinna nieco bardziej przygotować się na wszystkie możliwe ewentualności, a jednak tego nie zrobiła, to był jej błąd, nie miała zamiaru go powtórzyć.

- Masz prawo się tak czuć. - Starała się mówić cicho, nie chciała powodować kolejnych bodźców, które mogły być nieprzyjemne po tym, co mu się przytrafiło. - Składałam Cię dość szybko, bo czas nie był naszym sprzymierzeńcem, mogło być lepiej, musisz mi to jednak wybaczyć. - To był jej błąd, nie zauważyła wcześniej jego dolegliwości, nie zareagowała, gdyby to zrobiła pewnie ominęliby te mniej przyjemną część, a tak musiała sobie radzić dość spontanicznie, zrobiła, co mogła, żeby jakoś uniknąć najgorszego, jednak niosło to konsekwencje. - Ten wilkołak dość mocno Cię poturbował. - Dodała jeszcze, chociaż na pewno zdawał sobie z tego sprawę.

Prue niby zdawała sobie sprawę, że była to jego codzienność. Jego praca wiązała się z ryzykowaniem życia, jednak zobaczenie go w takim stanie, w jakim znajdował się w nocy nie było dla niej najprostszym doświadczeniem. Wiele w swoim życiu wiedziała, nie była laikiem, jednak i ona raczej gdyby miała rozsądnie spojrzeć na taki przypadek to nie wróżyłaby mu przeżycia. Zastanawiała się, jak wiele razy znajdował się w podobnej sytuacji, czy zawsze było, aż tak bardzo źle, jak często zdarzało mu się wyrywać z ramion śmierci. Chyba jeszcze nie była gotowa na to, aby poznać odpowiedź na to pytanie. Musiała to po prostu przetrawić, przywyknąć do tego, że takie momenty mogą się zdarzać, czy w ogóle dało się przywyknąć do czegoś takiego?

Przede wszystkim musiała zadbać o to, aby w domu znalazło się więcej medykamentów. W głowie już zdążyła zrobić listę rzeczy, w które powinna się zaopatrzyć, zmienić ją trzy razy, powykreślać niektóre przedmioty i dopisać bardziej istotne. Na dniach pewnie się tym zajmie, bo nie znosiła nie być przygotowana na to, co mogło się wydarzyć, a w tym przypadku mogło zdarzyć się wszystko. Dosyć boleśnie się o tym przekonała i nie mogła sobie pozwolić na kolejny, durny błąd. Fakt, nie miała zbytnio szansy zadbać o to wcześniej, bo dopiero, co się tutaj przenieśli, to jednak nie było żadnym argumentem. Powinna spodziewać się niespodziewanego - zawsze.

Być może nie mieli szczęścia i akurat tej nocy przytrafiła się sytuacja inna od wszystkich, poważniejsza, jednak mogła się ona powtórzyć, musiała mieć gotowy plan, zwłaszcza, że była tutaj zdana na siebie, nikt nie miał pomagać jej walczyć o jego życie, więc wypadało, aby kontrolowała to, co może ułatwić jej pracę, a było tego sporo. Tym razem musiała sobie radzić z jakąś śmieszną apteczką i tym, co się nauczyła, a to było mało. Było bardzo blisko tego, aby sobie nie poradziła, tak naprawdę jej determinacja była głównym czynnikiem, dzięki któremu udało jej się utrzymać przy życiu, a nie tak to powinno wyglądać, poniekąd traktowała tę noc jako okropną klęskę, swoją własną klęskę, bo przecież powinna być gotowa na dosłownie wszystko.

- Masz rację, póki co nie ma sensu w to wnikać głębiej. - Nie był to na to odpowiedni moment, mogli poczekać, kiedy poczuje się lepiej, wtedy bardzo dokładnie będzie mogła mu wytłumaczyć, jak to wyglądało. Bez sensu było teraz jeszcze mu dokładać, wtedy też nie będzie musiała być już dyplomatyczna, wręcz przeciwnie. Na pewno miała zamiar wrócić do tematu, nie mogła udawać, że nic się nie stało, bo przecież praktycznie umarł jej na rękach, a to nie mogło mieć miejsca ponownie. Niby nie mogła mieć o to do niego pretensji, bo przecież tym się zajmował, jednak można to było rozegrać zupełnie w inny sposób, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, to by sporo ułatwiło i pomogło uniknąć komplikacji do których doszło. Nie miała jednak siły teraz o tym myśleć.

Przewróciła oczami, kiedy usłyszała jego komentarz. - Można uznać, że trochę trafiłeś, ale nie do końca, bardziej zastanawiam się nad tym, w jaki sposób powinnam się przygotować na kolejne możliwe sposoby, żeby to uniemożliwić, wiesz, lubię być przygotowana na każdą ewentualność. - Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jakie miała podejście. Nie należała do osób, które dwa razy popełniały te same błędy, wyciągała wnioski, wykorzystywała nabyte doświadczenie, więc tak Prue być może i myślała o wszystkich, możliwych sposobach w jaki mógł odejść z tego świata, ale tylko dlatego, żeby być gotową na to, by znowu zatrzymać go na miejscu. Prosta sprawa.

Podała mu wodę, nie wpadła na to wcześniej, była dość mocno zaabsorbowana tym, że się obudził, musiał więc sam się o to upomnieć. Widziała, że słuchał tego, co do niego powiedziała, nie pił łapczywie, chociaż pewnie bardzo tego chciał, póki co jednak jeszcze musiał być ostrożny, bo przecież ledwie się obudził. Musiał czuć się paskudnie, zważając na to, że jego ciało zazwyczaj idealnie z nim współpracowało, a teraz było dość mocno pokiereszowane i trudno było się z nim zsynchronizować.

- To nic takiego, od tego jestem. - Nie było to przecież niczym skomplikowanym, podała mu szklankę wody, każdy mógł zrobić coś podobnego, nie należało to do jakichś niesamowitych czynności. Obserwowała go przy tym uważnie, jakby jeszcze próbowała wybadać samym wzrokiem jak bardzo ucierpiał. Obudził się całkiem szybko, jak na to, co mu się przydarzyło, nie zmieniało to jednak faktu, że szkody były spore, nie będzie mógł się ruszyć z tej sypialni przez kilka dni, o tym jeszcze nie miała zamiaru go informować, na takie dobre wiadomości nadejdzie odpowiedni moment. Nie miała serca dokładać mu w tej chwili kolejnych ciosów, wiedziała, że to może go zaboleć, na pewno nie będzie z tego zadowolony, jednak nieszczególnie ją to interesowało. Musiał wrócić do pełni sił, nie mógł ryzykować, że w między czasie dorzuci sobie kolejnych schorzeń, ale to później, jeszcze do tego przejdzie.

Wiedziała, że on musiał stracić poczucie czasu, widziała podobne sytuacje wiele razy, takie urazy wiązały się z pewnym zagubieniem w czasie i przestrzeni, nie było to dla niej niczym nowym. Nie miała do niego o to pretensji, przecież nie miał na to wpływu, nie wiedział, co się działo, jego ciało całkiem skutecznie nie pozwalało mu odnaleźć się w rzeczywistości. Nie myślał racjonalnie, ale nie było to jego winą. To wszystko spowodował ten cholerny wilkołak, jak ona ich nienawidziła. Przymknęła na moment oczy, wolała nie kierować swoich myśli w tamtym kierunku. Nie sądziła, że nienawiść do tych stworzeń może być jeszcze większa, jak widać, nigdy nie można niczego zakładać.

Leżała na łóżku, odwróciła się znowu w taki sposób, aby móc się w niego wpatrywać. Naprawdę cieszyło ją to, że się obudził, że był tutaj z nią, bo to wcale nie było takie oczywiste jeszcze kilka godzin temu. Mogła odetchnąć, nieco się uspokoić, bo przecież nie odszedł. Niełatwo jednak było pozbyć się z głowy tego widoku, który tak mocno zapadł jej w pamięci, czy tego chciała, czy nie ciągle do niego wracała.

- Nie powinnam, to nie mogło się wydarzyć, bo mogłabym coś jeszcze przegapić. - Miała do siebie żal, że kiedy tylko pojawił się w domu nie zauważyła tego, jak mocno był ranny, szybka reakcja była wskazana, a ona uwierzyła mu na słowo, że wcale nie jest źle, mimo tego, że czuła, że jest zupełnie inaczej. Później mówił to wszystko, godził się z tym, że miał odejść tej nocy, niby jak miałaby zmrużyć oczy? Musiała czuwać, musiała mieć pewność, że faktycznie udało jej się go przywrócić do żywych, nie mogła sobie pozwolić na to, żeby zasnąć, jeszcze nie teraz, nie dopóki faktycznie jego sytuacja chociaż odrobinę się nie poprawi. Widziała, że było z nim w tej chwili dużo lepiej, niż jeszcze przed kilkoma godzinami, nie walczył już o życie, ale to jeszcze nie był stan, w którym mogła sobie pozwolić na chwilę snu.

Nie chciała się do niego zbytnio zbliżyć, bo bała się tego, że jej dotyk może przynieść mu ból. Trzymała się na dystans, chociaż miała niesamowitą ochotę go przytulić, wiedziała jednak, że w tej chwili to wcale może nie być najlepszym posunięciem. Rozsądek wygrywał tę walkę, chociaż nie należała ona do najłatwiejszych, nie dało się pozbyć z pamięci tego, że czuła, jak jeszcze niedawno jego ciało robiło się coraz chłodniejsze, co było oznaką tego, że śmierć naprawdę znajdowała się tuż obok.

- Niby wiem, ale naprawdę nie chciałabym Ci dokładać, przeżyłeś swoje. Mam nadzieję, że ten kundel nie miał tej przyjemności. - Nie pamiętała, czy poinformował ją o tym, jak wyglądało zwierzę, które go zaatakowało. Miała nadzieję, że gorzej niż on, dla Prudence wilkołaki nie były niczym więcej niż stworzeniami, które pragnęły krwi, najchętniej pozbyłaby się ich wszystkich z tego świata, szkoda, że nie miała ku temu odpowiednich umiejętności.

- To głupie pytanie. - Skomentowała jeszcze jego słowa. Oczywiście, że chciała się do niego przytulić, nie do końca jednak sądziła, że był to dobry pomysł. Tak właściwie, może gdyby była ostrożna, to nie wydarzyłoby się nic złego? Zmrużyła na moment oczy, próbowała się przekonać, że to nie było, aż tak niewłaściwe jak jej się wydawało. Mrugnęła, a po chwili bardzo powoli, ostrożnie przesunęła się nieco bliżej. - Jeśli coś zacznie boleć Cię bardziej, nawet odrobinę, masz mi powiedzieć, jasne? - Wolała to powiedzieć, zanim do niego przylgnie. Miała nadzieję, że będzie z nią szczery. W końcu jego ciało było poobijane, nie chodziło tylko o tą wielką ranę, miał na nim również masę siniaków i otarć, miała przyjemność obejrzeć je wszystkie.

W końcu powoli, bardzo powoli pozwoliła się sobie wsunąć się pod jego ramię, przylgnąć do jego ciała. Niby nic wielkiego, ale naprawdę znaczyło to dla niej wiele. Jeszcze kilka godzin temu nie miała przecież pewności, że w ogóle będzie to jeszcze możliwe, nie wiedziała, czy się obudzi, czy to nie była jego ostatnia noc. Przymknęła na moment oczy, nie mogła się rozpłakać, musiała być silna, chociaż jej ciało zaczęło drżeć, emocje, które tkwiły w niej całą noc musiały kiedyś znaleźć ulgę, próbowała uspokoić oddech. Nie robiła tego dla siebie, a dla niego, nie chciała, żeby czuł się winny, bo przecież to, co się wydarzyło nie było jego winą. - Nie stoczyłam żadnej walki, po prostu czuwałam, to nic wielkiego, a że nie spałam, to wyglądam jak wyglądam, musisz się przyzwyczaić do tego, że czasem też zdarza mi się nie być w najlepszej formie. - Nie traktowała swojego udziału w tym wszystkim jako czegoś wielkiego, zrobiła to, co zrobiłby każdy na jej miejscu.

Dla Prudence to było całkiem oczywiste. Musiała wrócić się w swojej głowie, przeanalizować każdą klatkę, każde wspomnienie po kolei, aby wyłapać, co mogłaby naprawić. Miała ku temu w końcu wyjątkowe predyspozycje, co przy jej podejściu do życia mogło być bardzo męczące. Będzie to roztrząsać, aż pojawi się pewność, że wyłapała każdą, najdrobniejszą rzecz, którą mogła poprawić. Tak już miała. Była to jedna z metod, dzięki którym potrafiła jakoś przetrawiać sytuacje, w których się znajdowała. Wyciągała wnioski, nie pozwalała sobie na popełnianie tych samych błędów, ciągle nad sobą pracowała, by stawać się coraz lepszą w tym co robiła. Miała świadomość, że w dużej mierze zawiodło przygotowanie do różnych ewentualności, które mogły mu się przytrafić, ledwie się przecież tutaj przenieśli, nie zadbała odpowiednio o zaopatrzenie medyczne. Pierwszym krokiem będzie więc ogarnięcie tego.

Nie uważała, aby w tej chwili było potrzebne poruszanie tematu tego, co się wydarzyło, i ona i on doskonale zdawali sobie sprawę z tego do czego omal nie doszło. Jako, że dopiero się przebudził chciała się przede wszystkim nacieszyć tym, że wrócił do żywych, bo to nie było wcale tak oczywiste, jak mogło się wydawać. Walka była bardzo desperacka, zakończyła się sukcesem, ale to nie miało jej wystarczyć. To było za mało. Kto wie bowiem, kiedy znowu przytrafi mu się coś podobnego, nie mogła następnym razem znowu błądzić, działać impulsywnie, nie znosiła pracować w ten sposób. Powinien pojawić się na to wszystko większy plan, co do tego nie miała wątpliwości. Miała pewność, że to nie był ostatni raz, nie zadawała sobie pytania, czy to się powtórzy, tylko kiedy.

Nie mogła mieć do niego pretensji o to, że stała mu się krzywda, doskonale zdawała sobie przecież sprawę, że nie zrobił tego celowo, to po prostu się wydarzyło. Mogło się powtórzyć, w końcu miewał naprawdę różne zlecenia, mogła jednak lepiej się zorganizować, zamierzała to zrobić, bo chaos nigdy nie był jej sprzymierzeńcem. Wolała przygotować się wcześniej na wszelkie możliwości, tak było prościej. Nie spodziewała się jednak tego, że tak szybko wydarzy się coś podobnego i to było ogromnym błędem, za który on mógł przypłacić życiem, był to tylko i wyłącznie jej błąd. Jako uzdrowiciel, a przede wszystkim jako jego żona musiała dbać o to, aby żył.

- Oczywiście, że tak bym zrobiła, jest zbyt wiele rzeczy, które można poprawić, aby z tego nie skorzystać przy tworzeniu kolejnego świata, nie wiem tylko, czy ktoś brałby pod uwagę moje listy, ale to jest zmartwieniem na ewentualny koniec świata, póki co chyba nic nam nie grozi. - Miała świadomość, że nie dla wszystkich jej sposób działania mógł wydawać się oczywisty. Trudno jej jednak było zmienić to w sobie z racji na to, że miała możliwość zapamiętać każdy, nawet najmniejszy swój błąd. Obrazy uderzały w nią w najmniej odpowiednich momentach, myśli same wędrowały w takim, a nie innym kierunku, nic innego jej nie pozostawało poza kontrolowaniem tego, co mogło zdarzyć się w przyszłości. Wiedziała, że nie da się przewidzieć wszystkiego, jednak świadomość tego, że bierze pod uwagę różne ewentualności powodowała, że była nieco bardziej spokojna. Czuła się dzięki temu pewniej, bo mogła uniknąć tego zupełnie niepotrzebnego chaosu, który nigdy nie był jej sprzymierzeńcem. Niektórzy doskonale się w nim odnajdywali, potrafili podejmować szybkie, racjonalne decyzje, ona wolała mieć czas na przygotowanie się do tego, dzięki temu mogła rozważać różne opcje, a lubiła wiedzieć, że jej wybór był najlepszym z możliwych.

Wyszła z łóżka i podała mu tę wodę, co nie wydawało jej się być czymś, czego nie mogłoby zrobić dziecko, była nawet zła na siebie, że wcześniej o tym nie pomyślała, ale ta noc odrobinę ją zmęczyła, więc trochę brakowało jej racjonalności. Powinna zadbać o to, aby lepiej się trzymać, nabyć jeszcze większą odporność na zmęczenie bo przy pracy z trupami zrobiła się nieco miękka, rzadko kiedy musiała pracować tak intensywnie, był to kolejny punkt, który powinna dodać do swojej listy, którą właśnie układała w głowie, nie mogła pozwolić sobie na wyjście z wprawy, bo mogło się to skończyć bardzo źle. Niby ciągle zdarzało jej się leczyć żywych, jednak nie robiła tego tak często jak kiedyś, musiała coś z tym zrobić.

- Cieszę się, że się w tym zgadzamy. - Dodała jeszcze, chociaż nie umknęło jej to parsknięcie, czy tam charknięcie, no efekt dźwiękowy, który wydostał się z jego ust. Nie zamierzała robić z siebie jakiejś bohaterki, wykonywała przecież to, czego uczyła się przez całe życie, to nie było nic wielkiego.

Wróciła do łóżka, znajdowała się na przeciwko niego, jednak niezbyt blisko, żeby przypadkiem nie dołożyć mu kolejnego powodu przez który będzie cierpiał, kącik ust drgnął jej w delikatnym uśmiechu, gdy wspomniał o tym, że tamten wyglądał gorzej, było to może marne pocieszenie, ale jednak, doskonale wiedziała, że Benjy nie odpuszczał tak łatwo, że nie pozwoliłby na to, aby bestia  z nim wygrała, ceniła tę jego zawziętość, chociaż jak widać była ona też nieco niebezpieczna.

- Pociesza mnie to. - Dodała jeszcze po chwili, raczej nie należała do osób, które cieszyło to, że komuś działa się krzywda, jednak w tym przypadku było zupełnie inaczej.

- Nie dziwi mnie, że tak się czujesz, bo jest w tym trochę prawdy, to co Cię spotkało było bardzo bliskie przeżucia. -  Być może nie trafił pod zęby bestii, a pod pazury, jednak gdyby zdarzyło się inaczej to efekt pewnie byłby podobny. - Fakt, zważając na to co przeżyłeś moje przytulenie pewnie nawet nie będzie odczuwalne. - Jego argumenty wydawały się do niej docierać, przekonały Prue, że to wcale nie było, aż tak nieodpowiednie jak mogło się jej wydawać chwilę wcześniej. Zresztą chciała to zrobić, chciała poczuć ciepło jego skóry, upewnić się, że naprawdę jest żywy i nigdzie się nie wybierał.

- Całkiem szybko zapomniałam, nie sądzisz? Musisz mi częściej przypominać o swoich zaletach. - Jeszcze nie daj Merlinie faktycznie dojdzie do tego, że przestanie je zauważać. Prudence przecież miała ogromne problemy z pamięcią. - Mam nadzieję, że nie ściemniasz. - Wiedziała przecież, że bardzo dobrze potrafił udawać, że nic mu nie jest, zresztą poprzedniej nocy bardzo dobrze się o tym przekonała, oby nie miało się to wydarzyć ponownie.

Pękła, znalazła się bliżej, przylgnęła do jego ciała. Nawet nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo tego potrzebowała. Niby nie było to nic wielkiego, ale jeszcze kilka godzin wcześniej nie miała pewności, że jeszcze kiedykolwiek będzie się mogła tak po prostu do niego przytulić, był naprawdę bliski śmierci, nie miała pojęcia, jak często mu się to zdarzało, miała prawo jednak wierzyć w to, że aż tak blisko nie znalazł się jeszcze nigdy wcześniej. Nie sądziła, że pierwszy, lepszy uzdrowiciel by go z tego wyciągnął, na szczęście ona miała pewne doświadczenie, dobrze, że trafił do domu, wolała nawet nie myśleć, jakby to wszystko wyglądało gdyby się tak nie stało.

Była bardzo ostrożna, uważała, żeby nie dotknąć go tam, gdzie nie powinna, naprawdę starała się uniknąć niepotrzebnych komplikacji, czy dokładać mu chociaż drobnego powodu do bólu, bo jego ciało i bez tego było w naprawdę fatalnym stanie. - Dziękuję za aktualizację, kiedyś nie byłeś skłonny dzielić się takimi niewielkimi liczbami. Nie będę się wiercić. - Skoro już znalazła pozycję, dzięki której nie było najgorzej, to zamierzała się jej trzymać. Cieszyło ją to, że się tym z nią podzielił, że faktycznie nie udawał, że wszystko jest w porządku i to nic wielkiego, to wcale nie było takie oczywiste. Przymknęła na moment oczy, nie mogła powstrzymać tego drobnego drżenia ciała, chociażby chciała. Dużo się wydarzyło tej nocy, a i ona miała swoje granice, w końcu musiała pęknąć, chociaż robiła to niemalże niewyczuwalnie, to mu nie umknęło. Naprawdę nie chciała, aby teraz się nią przejmował, to nie był odpowiedni moment, sam przecież praktycznie się rozsypał. Powinna być silniejsza, ale była tylko człowiekiem.

- Wiem, że nie muszę. - Nie chciała jednak pokazywać słabości, w końcu wiedziała na co się pisze, miała świadomość, że może dojść do podobnej sytuacji, tyle, że kiedy leżał na tym nieszczęsnym dywanie w przedpokoju, cały we krwi to stało się realne, naprawdę mogła go stracić, a na to nie była gotowa. Umierał na jej rękach.

Przyciągnął ją jeszcze bliżej, czuła jego oddech na swojej skórze. Żył, nie odszedł, nadal jednak trudno jej było się pogodzić z tym do czego doszło. Milczała przez chwilę, próbowała ciągle walczyć z tymi emocjami, nie udało jej się to jednak, musiały znaleźć ujście, zbyt długo dusiła wszystko w sobie, trzymała się w jednym kawałku, mimo, że czuła, że w środku wszystko zaczyna pękać. - Okropnie bałam się, że nie dam rady. - Powiedziała cicho, zacisnęła mocniej powieki, bo czuła, że zaczynają ją piec, a nie chciała się popłakać, mimo wszystko jedna łza z nich popłynęła, starała się oddychać spokojnie, ale wychodziło jej to raczej średnio. - Bałam się, że zawiodę, że mi się nie uda, a nie wybaczyłabym sobie tego. - Wolała sobie nie wyobrażać alternatywnej sytuacji do tej, która właśnie się działa, szczególnie, że naprawdę byli bardzo bliscy tego, aby to naprawdę się stało.

- To dobrze, dobrze, że go zabiliście. Najlepiej, aby wszystkie zostały zabite. - Naprawdę nie znosiła wilkołaków, teraz jeszcze bardziej, niestety nie było możliwości, żeby każdy z przeklętych zniknął z powierzchni ziemi. Było to odrobinę pocieszające, że udało im się pozbyć chociaż tego jedynego przypadku, który doprowadził Benjy'ego do takiego stanu, jednak to, że wilkołak to zrobił samo w sobie świadczyło o tym, że musiał być bardzo niebezpiecznym przypadkiem. Jej mąż należał do osób, które potrafiły się bronić, a jednak oberwał dość mocno, co dopiero gdyby trafiło na kogoś innego. Mogła być z niego dumna, udało mu się bowiem pozbyć ogromnego zagrożenia, szkoda tylko, że niemal przypłacił to swoim własnym życiem, a więc ceną największą z możliwych.

- Uczyłam się w jaki sposób reagować w podobnych sytuacjach, leczyłam ludzi po podobnych przejściach, to nie jest jakieś specjalne osiągnięcie dla kogoś kto przez lata pracował z podobnymi przypadkami, zresztą zawiodłam wiele osób, tym razem nie mogłam tego zrobić. - Nie zawsze udawało jej się osiągnąć sukces, to było dla niej najgorsze, obawiała się bowiem, że Benjy będzie kolejną osobą, której nie uda jej się utrzymać przy życiu, a tego sama by nie przeżyła, kochała go tak mocno, że nie była sobie nawet w stanie wyobrazić, jak bardzo uderzyłaby w nią jego strata.

- Zresztą pewnie gdyby był to ktoś inny, to nie udałoby mi się sobie z tym poradzić, jesteś silny, ja tylko odrobinę pomogłam Ci przetrwać. - Nie zamierzała umniejszać jego zasłudze, gdyby nie to, że miał taki silny organizm, nie mogłaby nic z tym zrobić, tak jakimś cudem udało jej się go złożyć w całość. - Niech Ci będzie, mogę uznać, że to była współpraca. - Powiedziała to dla świętego spokoju, wiedziała bowiem, że inaczej istniała szansa na to, że będzie wracał do tematu. Nie czuła potrzeby rozdmuchiwania tego co zrobiła. - Zresztą każdy medyk zachowałby się tak samo, to całkiem proste. - To, że posiadała wiedzę na temat nieco bardziej alternatywnych możliwości leczenia ją uratowało, wiedziała, że nie każdy uzdrowiciel byłby w stanie z nich skorzystać, doskonale zdawała sobie z tego sprawę, nie lubiła jednak o tym mówić. Udało jej się, to było najważniejsze, nie uważała, że był sens, aby się nad tym teraz rozdrabniać.

- Wierzę Ci. W takim wypadku chyba wypada podziękować za komplement. - Nie przejmowała się jakoś szczególnie swoim wyczerpaniem, było chwilowe, później to odeśpi i wszystko wróci do normy, była to naprawdę mała zapłata za to, co udało im się osiągnąć. Przetrwał noc, miała pewność, że nie znajdzie się za zasłoną, czuła pod sobą ciepło jego ciała, oddech powoli wracał do swojego rytmu, czekała go długa rekonwalescencja, ale żył, to było w tym wszystkim najbardziej istotne.

- Tak, nic się przed Tobą nie ukryje, niestety. - Musiała przyznać mu rację, bo znał ją jak nikt inny, znowu się poruszył, więc skorzystała z okazji, schowała twarz w jego szyi, naprawdę potrzebowała w tej chwili tej bliskości, chociaż starała się tego nie okazywać, przesunęła też dłoń, bardzo delikatnie na jego klatkę piersiową, aby móc wyczuć pod opuszkami palców to jak się poruszała, jakby chciała mieć pewność, że naprawdę oddychał i był tutaj z nią.

- Okropnie mnie wystraszyłeś. - Powiedziała jeszcze cicho, nie chciała go za to winić, ale nie mogła przecież ukrywać, że było inaczej. - Naprawdę było blisko, strasznie blisko. - Na pewno zdawał sobie z tego sprawę, bo przecież to jego ciało w tej chwili cierpiało tak, jakby ktoś je przeżuł. - Myślałam, że to koniec. - Jego koniec, jej koniec, ich koniec, a nie była na to gotowa.