Spacer sprawił, że humor panny Rowle uległ znacznej poprawie w stosunku do tego, jak się czuła po przybyciu do ośrodka. Z początku wydawało jej się, że wszystko będzie w porządku, jednak dość szybko została skonfrontowana z faktem, że cała ekipa Cutty Sark nie będzie mogła skorzystać z atrakcji kurortu w pełnej krasie. Powiedzieć, że była zawiedziona, to jakby nic nie powiedzieć. Chociaż okolice syrenich term były wprost przepiękne, a majestatyczne widoki rozciągały się praktycznie po sam horyzont, tak dziewczyna zdecydowanie nie była zadowolona z tego, jak zostali przyjęci. Liczyła, że będzie mogła się w pełni zrelaksować, przygotowała sobie całą listę zabiegów, które chciała przetestować, a tutaj... Cóż...

Próby rozmowy z pracownikami ośrodka nie przyniosły wielkiego pocieszenia. Większość obsługi zdawała się unikać dzielenia się z odwiedzającymi jakimikolwiek istotnymi informacjami, a kiedy już znalazła kogoś, kto nieco się rozgadał, to zaczęła wątpić w intencje trytońskiego jegomościa. Nie do końca wiedziała, jak powinna interpretować propozycję prywatnego masażu w jej pokoju. Z jednej strony wydawała się dość normalna ze względu na to, kim był Marco, ale z drugiej chłopak był nią dość mocno zainteresowany. Czuła w tym wszystkim kapkę... dwuznaczności.

Helena westchnęła cicho, zerkając kątem oka na towarzyszącego jej Hannibala. Już miała coś powiedzieć, gdy nagle zatrzymała się w pół kroku; dobiegły ją dźwięki obcych głosów i niesionych za ich pośrednictwem słów mugolskiej piosenki. Prawie się wzdrygnęła, gdy pośród okrzyków wychwyciła charakterystyczny akcent zza oceanu. Dobry Merlinie, chroń nas przed Amerykanami. Mimowolnie obejrzała się przez ramię ku magicznym termom.

— Przysięgam, że to miejsce traci urok dosłownie z każdą godziną — rzuciła pod nosem do Hannibala, prostując się z godnością kogoś, kto był przekonany o prawdziwości swych słów, i wsuwając ciemne okulary wyżej na nos. — Najpierw zamknęli dostęp do solankowej groty tuż przed naszym przyjazdem, a teraz jeszcze czeka nas oblężenie ze strony jankesów. — I to jeszcze mugolskich. — Co będzie dalej? Uraczą nas pokazem filetowania lokalnego druzgotka na żywo? Wszystko na to wskazuje, skoro wszędzie czeka na nas jakaś kontrowersja!

W ostateczności jeszcze mogą spróbować z syreną, dodała bezgłośnie, po czym westchnęła ostentacyjnie, jakby cały świat postawił sobie za cel, aby ją rozczarować podczas tego wyjazdu. Miała nadzieję, że obcy szybko stąd znikną. Nie miała zbytnio ochoty na słuchanie na wpół pijanych mugoli. Z drugiej strony, zastanawiało ją, jak skończyłoby się to całe wywoływanie duchów w ich wykonaniu. Czy jedno z nich chciało udawać przywoływacza? Na twarzy Rowle pojawił się uśmieszek. Cóż za niedorzeczność!

— Panie Trelawney? — zagaiła Helena nieco wyższym głosem, podchodząc do starszego czarodzieja, który pracował nieopodal. Jedynie ciemne okulary sprawiały, że jej wzrok nie skakał z boku na bok; teraz trudniej było zauważyć, czy patrzy bezpośrednio na Peregrinusa. — W skali od 1 do 10... Jak wysokie są szansę, że mugol sprowadzi na siebie kłopoty, próbując igrać z duchem?

Skinęła ochoczo głową na zawoalowaną prośbę ze strony Peregrinusa. Niestety, zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, ubiegł ją Hannibal, który przyjął zadanie wyproszenia wścibskich mugoli z terenu ruin. Helena uniosła brwi. Czy naprawdę chciał tak ryzykować? Mieli do czynienia ze wstawionymi niemagami ze zza oceanu, którzy ewidentnie nie znali umiaru. Kto wie, do czego byli zdolni i jak bardzo zależało im na imprezowaniu w tym konkretnym miejscu? Oczywiście, magia dawała im ogromną przewagę w wypadku konfrontacji, ale czy należało kusić los?

— Uważaj na siebie — rzuciła jakby w ramach ostrzeżenia, zerkając nieufnie w stronę, z której dobiegały odgłosy rozbawionych jankesów. — Mogą być nieprzewidywalni, więc...

Urwała, zauważając, jak Selwyn przygotowuje się do tej ''misji''. Mogłam się domyślić, pomyślała przelotnie, tłumiąc w sobie głębokie westchnienie. Osobiście nie zdecydowałaby się na zagadanie do grupy mugoli w taki sposób, ale nie potrafiła odmówić Hannibalowi pewnego uroku. Jak mało kto wiedział, jak wykorzystać swoje atuty, a skoro już udało mu się wziąć szturmem londyńską scenę teatralną, to przekonanie paru osób do oddalenia się nie powinno mu sprawić większego problemu.

Odprowadziła go wzrokiem, a następnie przyklękła z gracją przy nadgryzionej zębem czasu ścianie. Przez chwilę wodziła wzrokiem po symbolach, które utrzymywały tutejsze zaklęcia zabezpieczające w mocy, aż jej wzrok zatrzymał się na wspomnianych wcześniej przez pana Trelawneya uszkodzeniach. Cegła ewidentnie nie była w dobrym stanie, ale to jeszcze niczego nie dowodziło. Bądź co bądź, ruiny miały to do siebie, że niszczały. Ludzie, pogoda, czas... a czasem zwykła ignorancja ze strony odwiedzających.

Helena mimowolnie przesunęła okulary niżej na nos, aby ciemne szkła nie utrudniały jej dostrzeżenia jej jakichś mniej rzucających się w oko szczegółów. Na pierwszy rzut oka nie wyglądało jej to na robotę człowieka. Długie linie przypominały ślady pazurów, rozłożone inaczej niż typowe zadrapania. Czy to wykluczało humanoida? Nie do końca. Ale coś jej tu nie pasowało.Dziewczyna przechyliła lekko głowę w bok, przesuwając spojrzeniem po sąsiednich cegłach w poszukiwaniu podobnych uszkodzeń, próbując powiązać ślady z konkretnym stworzeniem.

— Czy ten symbol jest w jakiś sposób wyjątkowy? — spytała Helena, zadzierając nieco głowę, aby spojrzeć na Peregrinusa. Nie zamierzała wydawać werdyktu bez pełnego obrazu sytuacji.

Po chwili znów skupiła się na runach. Przyciągały jej wzrok swoimi układami, jednak nie była w stanie wiele z nich wyczytać. Pamiętała część znaków z zajęć szkolnych, ale w tym momencie nie porwałaby się na wykonanie autorskiego tłumaczenia. Na pewno nie bez podręcznika i paru ściągawek.

[roll=Z]
+10 (II. poziom WoP)
+5 (I. poziom ONMS)
=15

Pokiwała głową, chociaż na jej twarzy pojawiła się wyraźna zmarszczka, gdy Trelawney dzielił się z nią wyjaśnieniami na temat zniszczonej runy. W pierwszej chwili sądziła, że uszkodzenie układu w tym miejscu wynikało z tego, że ta konkretna runa była głównym spoiwem systemu obronnego. Skoro jednak zdaniem Peregrinusa była jedynie zwykłym elementem ciągu, to nie miało to większego sensu. Nie znaczyło to, że Helena nie miała już przygotowanego alternatywnego wyjaśnienia. Wzięła głęboki oddech.

— To aż nazbyt dużo czasu. Ślady są dość... hmm… łatwe do zinterpretowania — odparła na pytanie Hannibala, podnosząc się powoli z ziemi. Wygładziła niespiesznie materiał sukienki, który zagniótł się mniej więcej w okolicy kolan.— Widzę ślady szczura, myszy i jakiegoś ptaka. To zapewne uderzenie dziobem ostatecznie wykończyło runę. Mam jednak wątpliwości co do tego, czy cała trójka działała... z własnej woli.

Wskazała na sąsiadujące z naruszoną runą cegły, którą właśnie próbował doprowadzić do porządku Peregrinus.

— Reszta konstrukcji, owszem, nie jest w dobrym stanie, ale nie widać tam tak poważnych uszkodzeń. O ile zaklęcia nie wywołują jakichś zmian w zachowaniu lokalnej fauny, to podejrzewam działanie czynnika zewnętrznego. Czegoś świadomego. Kogoś świadomego, kto nimi pokierował — Trudno było jej uwierzyć, że trzy różne gatunki zwierząt mogły zdecydować niezależnie o ataku w to samo miejsce muru. — To raczej nie byli animagowie. Trójka w jednym miejsc? Wątpliwe. Jak już to stawiałabym na ducha. Pomniejsze opętanie, gdzie każde ze zwierząt było opanowywane w nieregularnych odstępach czasu.

Nie potrafiła ocenić, co było powodem takiego, a nie innego działania. Widziadła nie znajdowały się nigdy w głównej sferze jej zainteresowań. Może duch nie miał wystarczająco dużo energii, aby przejąć kontrolę nad kilkoma osobnikami naraz? A może lokalna fauna była bardzo uboga w tym okolicach? Kto wie, zaklęcia narzucone przez właścicieli kompleksu również mogły się do tego przyczynić; czary zwodzące mogły odpędzać stąd nie tylko mugoli, ale także większość zwykłych zwierząt.

— To miejsce faktycznie może być nawiedzone — podsumowała z ciężkim westchnieniem.

Do czego to doszło, żeby niespełna osiemnastoletnia turystka musiała rozwiązywać takie zagadki na wakacjach? Czyż nie od tego był personel hotelu? Pracownicy włoskiego Ministerstwa Magii? Brytyjczycy już dawno otoczyliby cały teren przez zespoły co najmniej trzech różnych departamentów.