—18/10/1972—
Okolice Księżycowy Staw, Wielka Brytania
Erik Longbottom & Heather Wood

Heather Wood ostatnio nie narzekała na nudę. Zaliczyła całkiem interesującą wizytę na zamek ze swoimi zakonowymi koleżkami, w którym z początku chciała zamieszkać. Duchy, które tam spotkała postanowiły ją jednak zamrozić, co potraktowała jako obrazę, zresztą zamek znajdował się na wypizdowie, a ona była młoda - wolała mieszkać w mieście, szybko więc zapomniała o tym, że w ogóle rozważała to, że może kupić tamtą posiadłość.

Była nieco rozczarowana, bo miała zaliczyć kolejną wycieczkę ze swoim nowym najlepszych kolegą dwa dni temu, ale kilka dni wcześniej został pokiereszowany przez bestię przez co ona się nie odbyła, na szczęście miały pojawić się kolejne możliwości. Tak wiele działo się w jej życiu! Nie mogła narzekać na nudę i to było wspaniałe, bo Ruda nie znosiła nudy. Miała obiecane, że odbędą jeszcze tę wyprawę, która nie doszła do skutku, a dzisiaj pojawiła się tutaj, aby załatwić jakieś rzeczy dla zakonu. Wspaniale! To było dużo bardziej pasjonujące od patrolowania ulic Londynu.

Towarzyszyć miał jej Erik, co uznała za całkiem sympatyczną niespodziankę, bo lubiła z nim współpracować. Miała do niego zaufanie, trochę już razem przeżyli, zresztą powinna mu podziękować za namiary na klątwołamacza, nie spodziewała się, że ta krótka informacja, aż tak zmieni jej życie, dzięki niemu przecież spotkała kogoś wyjątkowego, z którym od razu złapała więź inną niż wszystkie, a nawet nie wiedziała, że potrzebuje kogoś takiego w swoim życiu.

Humor jej dopisywał, a jakże, uśmiechała się więc od ucha do ucha, jesień była całkiem przyjemna, wiatr muskał jej twarz i plątał włosy, nie miała na noc narzekać, a co najważniejsze jeszcze mogła tu przylecieć na miotle.

- To nie tak, że nie ufam Brennie... - Starała się brzmieć bardzo neutralnie. - ale nie znoszę się teleportować, świstokliki to trochę podobny środek transportu, więc ogólnie, z zasady im nie ufam, nie tylko temu jednemu, a wszystkim z ich gatunku. - Dodała na usprawiedliwienie swojej opinii.

- My, razem, w kłopoty? No coś Ty, to będzie na pewno wspaniała zabawa. - Nieco inaczej patrzyła na ich wspólne doświadczenia. - Obiecasz mi, że jak gdzieś zgubię po drodze rękę, albo nogę to ją znajdziesz? - Przeniosła jeszcze wzrok na Longbottoma. Kto wiedział, jak przebiegnie ich podróż, a zdecydowanie wolałaby mieć po niej wszystkie kończyny, były jej przecież jeszcze potrzebne.

- Powrót całkiem spoko, chociaż jeśli mam być szczera to wolę takie wypady niż pracę w BUMie. Jest nudniejsza. - Niby mogło być gorzej, mogła utknąć w jakimś nudnym biurze w ministerstwie, ale jednak miała chyba prawo ponarzekać. - On ma nas przenieść do Francji? Tu jest napisane, że ten pomiot szatana ma nas tam przenieść. - Pokazała Erikowi kartkę z adresem, nie spodziewała się tego, że wylądują dzisiaj za granicą, to było miłą niespodzianką. - Myślisz, że uda nam się przytachać stamtąd trochę wina? Pewnie będziemy mieli na to miejsce. - Nie mogłaby ominąć takiej okazji, francuskie wino przecież było całkiem niezłe.

- To tak nie działa. Nie da się na siebie ściągnąć nieszczęścia samym gadaniem. - Wydawała się mieć co do tego pewność, ton jej głosu brzmiał bowiem tak, jakby nie znosił sprzeciwu. - Mogę się zgodzić z tym, że urwałaby Ci Twoją, jednak raczej nie przyszyłaby mi jej, bo by nie pasowała. Jesteś za duży na to, żeby stać się moim dawcą kończyć, musiałaby znaleźć innego szczęśliwca. - Wyobraziła sobie jak wyglądałaby z ręką, albo nogą Erika i parsknęła śmiechem. Wyglądałaby tragicznie, on miał przerażająco długie nogi i wielkie ręce, nie potrafiłaby się na pewno nimi posługiwać, więc byłby to zupełnie niewykorzystany potencjał, komuś innemu mogłyby się bardziej przydać. - Dobrze jest jednak wiedzieć, że masz bardzo solidny powód co do tego, żebym zawsze wracała cała i zdrowa. - Sama pewnie nie chciałaby sprawdzić, jak zareagowałaby Longbottomówna na to, gdyby ktoś z jej bliskich wrócił bez jakiejś części ciała.

- To prawda, podejrzewam, że kiedyś będzie mi tego strasznie brakowało, to nie tak, że nie chcę, żeby się to skończyło, wiesz? Po prostu lubię jak dużo się dzieje. - Naprawdę zależało jej na tym, żeby wojna się skończyła, śmierciożercy ponieśli konsekwencje za swoje terrorystyczne zagrywki, jednak trochę się bała, że wtedy w ogóle już nie będzie potrafiła się odnaleźć w spokojnym i ułożonym świecie. Powinna sobie znaleźć jakieś interesujące zajęcie, aby nigdy się nie nudzić, tak - to była jakaś myśl. Nie zamierzała do usranej śmierci przecież wypisywać mandatów za źle zaparkowane miotły. Zbyt szybko stawało się to monotonne. Na szczęście Zakon był pełen utalentowanych czarodziejów od których mogła się sporo nauczyć, być może znajdzie dla siebie jakąś inną drogę, kiedy będzie ich podglądać.

- Stolica! Nie mogliśmy lepiej trafić, zobaczymy jak im się powodzi, na pewno Paryż wygląda lepiej od Londynu... - Po ostatnich atakach stolica Wielkiej Brytanii niemalże cała spłonęła, więc wcale nie było o to jakoś specjalnie trudno.

- Nie wiem, czy jestem w stanie utrzymać cokolwiek podczas tego typu podróży, ale warto spróbować, najwyżej butelki rozbiją się po drodze, żałowałabym gdybyśmy nie spróbowali. - Erik nie zamierzał jej odmówić, co w sumie było całkiem pocieszające, nie powiedział, ze to głupi pomysł, szkoda byłoby nie skorzystać z okazji i nie zaopatrzyć się w to pyszne wino. W końcu było uznawane za jedno z lepszych na świecie. Skrzynka być może nie była jakąś wielką ilością, ale tym mogliby już się podzielić, więc wcale nie było tak źle.