Poranek był całkiem przyjemny. Słońce nieśmiało wyłaniało się zza chmur, co sugerowało, że nie będzie to jeden z tych okropnie nieprzyjemnych, jesiennych dni. Pogoda zachęcała do spacerowania, warto było korzystać z tych ostatnich dni, które jeszcze odrobinę przypominały o tym, że niedawno było lato. Zgodziła się na to, żeby Benjy wyszedł z łóżka. Oczywiście, nie miała zamiaru pozwolić mu na samotne wędrówki, to jeszcze nie był ten moment, on miał dopiero nadejść, pewnie jutro, czy pojutrze, ale podczas tego pierwszego wyjścia postanowiła mu towarzyszyć. Chciała sprawdzić, czy faktycznie już było lepiej, zdecydowanie wolała to choć odrobinę kontrolować.

Dotarli na Pokątną, nie miała pojęcia dlaczego wybrali akurat taki cel, tak właściwie to nogi same ich tu przyprowadziły. Ludzie, którzy spieszyli się do pracy mijali ich na chodniku, oni nie musieli się nigdzie spieszyć, co było wcale nie taką najgorszą perspektywą.

Prue uważnie obserwowała okolicę, nie bywała tu często, większość czasu spędzała w Ministerstwie, jako, że na początku września sporo się wydarzyło to musiała zapamiętać ten nowy porządek. Niektóre miejsca nie przetrwały Spalonej Nocy, inne wydawały się zupełnie nie zmienić, los bywał przewrotny.

Co chwila kątem oka spoglądała na swojego męża, sprawdzała, czy przypadkiem się nie krzywi, analizowała jego mimikę i ruchy, żeby zasugerować przerwę w spacerowaniu, gdy nastanie taka potrzeba. Nie wątpiła w to, że sam na pewno nie zamierzał wspomnieć nic na temat ewentualnego dyskomfortu, za bardzo irytowało go leżenie w łóżku do którego musiała go zmusić, obeszło się na szczęście bez unieruchomienia ciała.

- Właściwie to nie widać, że miesiąc temu miasto praktycznie nie spłonęło. - Powiedziała cicho. Stolica wydawała się wrócić do dawnego rytmu, być może jeszcze trochę brakowało do tego, jak wyglądało to wcześniej, jednak ludzie przecież musieli wrócić do normalności, do życia, na tyle na ile w ogóle było to możliwe po czymś takim.

Ścisnęła mocniej jego dłoń, całkiem zabawne było to, że jeszcze miesiąc temu przemierzała z nim to miasto jako praktycznie zupełnie obca osoba, a teraz była jego żoną. Uśmiechnęła się sama do siebie, naprawdę była okropnie szczęśliwa, że jej życie potoczyło się w taki, a nie w inny sposób.

Sytuacje jak ta w której się znaleźli pokazywały, że czasem nawet drobne rzeczy jak zwyczajny spacer mogą cieszyć. Tamtej okropnej nocy, kiedy świat się zatrzymał nie miała pewności, że kiedykolwiek jeszcze będzie miała szansę iść z nim za rękę ulicami Londynu. Doceniała to, że dostali kolejną szansę. Być może nieco sceptycznie podchodziła do tej aktywności, była bowiem bardzo czujna, co chwila upewniała się, że na pewno wszystko jest z nim w porządku. Organizm, bez względu na to jak silny po czymś takim potrzebował sporo czasu na rekonwalescencje. Miała świadomość, że ludzie różnie znosili ten okres powrotu do zdrowia, jej mąż należał do tej grupy, która nie lubiła się nad sobą rozczulać i nie była przyzwyczajona do tego, aby odpoczywać. Udało jej się jednak wyperswadować mu z głowy wszystkie głupie pomysły, pilnowała tego, aby spędził w łóżku odpowiednią ilość czasu. Niestety dla niego nieszczególnie była w tym łaskawa, jak przystało na odpowiedzialną uzdrowicielkę.

Prue uważała, że ostrożność nie była niczym złym, wręcz przeciwnie, czasem była wręcz konieczna i tak było właśnie teraz. Nie robiła tego być może bardzo ostentacyjnie, jednak nie łudziła się, że ignorował jej wcale nie tak dyskretne spojrzenia jak jej się mogło wydawać. Nie przejmowała się tym jakoś szczególnie. Miała prawo jak nikt inny do tego, aby się o niego troszczyć i właśnie to robiła, chociaż wiedziała, że za tym nie przepadał. Jakoś jednak musiał to przetrawić.

- Jakby nic wielkiego się nie stało. Podejrzewam jednak, że te mury będą do końca swojego istnienia pamiętać tę historię w przeciwieństwie do ludzi. - I opowiadać ją takim jak ona, którzy widzieli więcej. Kto wie ilu właściwie ludzi straciło życie podczas tamtej nocy. Straty były ogromne, ale nie chciała się teraz na tym skupiać, właściwie czy też tak bardzo różniła się od wszystkich innych? Nie do końca. Zasługiwali jednak na spokój i szczęście, nie mieli lekkiego życia, zresztą ledwie znowu się odnaleźli, podjęli decyzję o tym, że chcą być razem, a świat próbował jej go odebrać. Nie wyszło, ale dało jej to do myślenia, że warto jest cieszyć się każdym mijającym dniem, tymi najprostszymi czynnościami, które mogli razem robić.

- Z drugiej strony, czy jest sens skupiać się na tym co było, skoro tak naprawdę warto doceniać to, co jest tu i teraz? - To też można było bardzo łatwo stracić. Nie wspominała o przyszłości, ostatnio zauważyła, że lepiej jest tego nie robić, bo plany mogą zostać bardzo szybko zweryfikowane, w najmniej odpowiednim momencie. To było dla niej czymś zupełnie nowym, życie chwilą, ale nie uważała, że jest to szczególnie niewygodne, może tak było prościej?

Nie byłaby sobą, gdyby chociaż przez chwilę nie pozwoliła sobie na analizowanie sytuacji. Coś musiało zajmować jej myśli, tak już miała. Czasem było to głośniejsze, czasem cichsze, jednak rzadko kiedy zdarzało jej się iść przed siebie z pustką w głowie. Nie była jedną z tych osób, które potrafiły się odciąć i spacerować sobie tak po prostu, jak gdyby nigdy nic. Tym razem skupiała się na obserwowaniu swojego męża, sprawdzaniu, czy miewał się dobrze. Obserwowała jego twarz, to w jaki sposób się poruszał, aby wyłapać każdą, niepokojącą rzecz. Było to całkiem zajmujące, zwłaszcza, że nie chciała mu dać się na tym przyłapać, poczułaby się z tym źle, mimo, że wiedziała, że on wie. Po prostu problem nie istniał, dopóki nie została nakryta na gorącym uczynku, prawda?

- Ja, tak, właśnie odkryłam tę filozofię, jeszcze do końca nie wiem, co o niej myślę. Muszę to przeanalizować, chociaż póki co, nie wydaje się to wcale takie głupie. - Nie powinna tego mówić, bo to nie było dla niej typowe. Raczej wolała mieć wszystko zaplanowane, przygotowane, jednak można było czasem pójść na jakieś ustępstwa. Oczywiście, że w niektórych dziedzinach życia nie było to możliwe, jak chociażby dbaniu o zawartość ich domowej apteczki, ale nie wydawało jej się, aby naprawdę musiała robić wszystko według jakiegoś planu. Warto było docenić to, co się miało, szczególnie, że nigdy jeszcze nie posiadała tak wiele, i już niestety miała szansę przekonać się o tym, jak może smakować utrata tego.

Dostrzegła zmianę w tonie jego głosu, oczywiście, że musiał podkreślić to, że było to niesamowite, bo nie pasowało do niej takie podejście. Minione wydarzenia jednak mówiły same za siebie, życie było naprawdę kruche, szkoda było je marnować na planowanie czegoś, co mogło się nigdy nie wydarzyć.

Najwyraźniej jego słowa nie były wystarczająco przekonywujące. Musiała przeżyć swoje, aby w ogóle zacząć zastanawiać się nad tym, czy taka filozofia miała sens. To nie tak, że mu nie wierzyła, miała jednak zawsze jakieś swoje racje, którymi się kierowała. Zresztą każdy miał prawo do zmiany zdania, czyż nie? Powinien docenić to, że zaczęła otwierać oczy.

Uniosła wzrok, żeby przyjrzeć się mijanym przez nich miejscom. Była praktycznie pewna, że za szklaną witryną, którą teraz mijali jeszcze miesiąc temu znajdowała się kawiarnia, a teraz to miejsce przekształciło się w księgarnie. Czy poprzedni właściciele nie przeżyli tamtej tragicznej nocy, nie należeli do grona szczęśliwców? Mogła tylko gdybać, wolała uznać, że postanowili, że jest to idealny czas na przebranżowienie.

Mijali kolejnych ludzi, kolejne miejsca, Londyn powoli wracał do swojego rytmu, chociaż sądziła, że w ludziach pojawiła się jakaś zmiana, byli jakby mniej ufni, miała wrażenie, że niektórym zdarzało się spoglądać za siebie, czy do góry - jakby chcieli się upewnić, że nie ma tutaj żadnego zagrożenia.

- Jeszcze oficjalnie nie przyznałam Ci racji. - Musiała wtrącić swoje trzy grosze. - Sądzę jednak, że to są wystarczające powody do ewentualnej zmiany zdania. - Przez ostatni miesiąc wydarzyło się naprawdę sporo, to musiało się w jakiś sposób odbić na jej zachowaniu, było to całkiem logiczne. - ale tak, nie da się ukryć, że w tej Twojej filozofii jest coś sensownego. - Oby tylko teraz nie wykorzystał tego przeciwko niej. Być może nie powinna się z nim tym tak ochoczo dzielić, bo wiedziała, że może się to skończyć dla niej źle. - Przyznaję rację, ale nie łudź się, że to może być jakimkolwiek argumentem, powiedzmy, że połowicznie się z tym zgadzam, nie zawsze ma to sens, ale często. - No, nie mogła tak przecież zupełnie się przestawić.

Nie musieli się nigdzie spieszyć. Był to dzień kiedy po prostu szli przed siebie bez żadnego celu i oglądali zmiany, do których doszło. Odnajdywali się w świecie który budował się na nowo. Nie sądziła, aby miało to być powtarzalnym doświadczeniem, podobne katastrofy nie zdarzały się przecież zbyt często.

Zatrzymała się na moment, kiedy parsknął. Nie mógł sobie tego odmówić, nadal trzymała go za rękę, nie zamierzała jej dzisiaj wypuścić. Starała się podejść odpowiednio do jego filozofii, ale nie dało się nie zauważyć, że była ulepiona z zupełnie innej gliny. Podchodziła do tego, co mówiła bardzo ostrożnie, już tutaj powinna zapalić się lampka. Naprawdę starała się zmienić swoje nawyki, ale to nie było takie proste, nie po tylu latach podążania zupełnie inną drogą. Mimo wszystko próbowała dać temu jakąkolwiek szansę, chociaż nie było to dla niej łatwe, wydawało się jednak trochę mieć sens.

Prychnęła. No jasne, budował reputację złego wpływu na jej osobę. Czy mogła się z tym nie zgodzić? Trochę. Zdecydowanie widziała to inaczej. Jasne, w tym jednym przypadku bardzo się różnili, mieli zupełnie inne podejście, jednak to niczego nie zmieniało. Oczywiście, że podeszła do tego ostrożnie i próbowała jak najdelikatniej pokazać, że być może pojawiła się szansa, iż nieco zmieniła zdanie. Nie mogła wejść w to tak po prostu całkowicie, być może wcale nie było jej tak blisko do tej całej filozofii życia chwilą, ciągle musiała mieć choć odrobinę kontroli.

- No jasne, Ty jesteś z tych co uznają wszystko, albo nic. - Pokręciła jeszcze głową, chociaż wcale jej to nie dziwiło. Pasowało to do niego, do niej zdecydowanie mniej.

- Powiedzmy więc, że raczej się z tym zgadzam, jednak widzę możliwość na pojawienie się wyjątków? - Nie było to całkowitą racją, ale było czymś więcej niż połowiczną racją, więc szala była raczej po jego stronie. Trafił się jej naprawdę ciężki egzemplarz, ale doceniała to, jak bardzo bronił swojego podejścia to było naprawdę zachwycające, on był zachwycający, ale o tym nie wspomniała, żeby za bardzo nie odbiegać od tematu.

- Tak myślisz? - Dodała jeszcze, zaczęła się zastanawiać, co mogło się kryć za tym jego podążaniem za ciosem, spodziewała się, że zaraz ją uświadomi. Miała nadzieję, że zdoła temu jakoś podołać, wcale nie tak łatwo było jej oddać kontrolę. Uwielbiała planować, ale jednak próbowała chociaż odrobinę to zmienić, bo przecież warto było to zrobić, doskonale widziała argumenty za tym przemawiające, szkoda tylko, że tak trudno było wprowadzić to w życie.

Dość szybko pokazał jej co planuje. Przełknęła głośno ślinę, niby nie było to, aż tak zobowiązujące, ale przecież wypadało rozważyć wszystkie za i przeciw wobec wizyty w danym miejscu, chociaż miał to być krótki wypad, więc tak właściwie mogła po prostu wziąć w nim udział nieprzygotowana. To nie było nic wielkiego, czyż nie? - Na jakiej zasadzie działa wpadnie nam w ręce? - Zapytała jeszcze o to, bo przecież było naprawdę wiele możliwości i nie mogła mieć na nie wpływu. - Zamierzasz w ciemno udać się w podróż poślubną? - Zapytała jeszcze. Oczywiście, że musiała uznać ten ich ewentualny wyjazd za podróż poślubną, która przecież należała się parze młodej jak psu buda. To nie tak, że miała coś zaplanowane, raczej o tym nie myślała, bo nie pobrali się w typowy dla większości sposób, co jednak nie zmieniało faktu, że mogli pozwolić sobie na to, aby gdzieś wyjechać i nacieszyć się sobą, tak po prostu. Nie powiedziała tego w głos, ale uznała ten pomysł za naprawdę interesujący. - Nie mogę się nie zgodzić, więc tak, niech będzie. - To by źle o niej świadczyło, dlatego właśnie stwierdziła, że to nie było taką złą opcją. - Ty poprosisz Corio o moje wolne. - Dodała jeszcze, bo niestety w jej miejscu pracy nie tak łatwo było wynegocjować wolne. - Nie powinieneś tego wykorzystywać do negocjacji. - Musiała to podkreślić, chociaż właściwie się tym nie przejmowała. - Niech będzie zgoda/ - Trudno jej było walczyć z jego argumentami.

Nie mogło być przecież zbyt prosto, nie umiałaby chyba tak po prostu stosować się do nowej filozofii życiowej, zwłaszcza, że była ona zupełnym przeciwieństwem tej dotychczasowej. Musiała więc oficjalnie jakoś zabezpieczyć się przed tym, co mogło z niej wynikać. Ostrzegła go, co było przecież całkiem miłe. Naprawdę próbowała coś w sobie zmienić, ale nie mogła tego zrobić bez zastanowienia, aż tak jej jeszcze nie pomyliło.

- Nie potrafię, bo to nie jest takie proste, wiesz? To siedzi gdzieś głęboko, było pielęgnowane przez lata. - Nie potrafiła pozbyć się tych cech tak po prostu, niczym przez dotknięcie różdżki. Doskonale zdawał sobie sprawę z jej podejścia, jego było zupełnie odwrotne, co mogło nieco komplikować sprawę, ale potrafili się porozumieć, nie trzymali się swoich założeń uporczywie, wiedzieli, kiedy odpuścić, co w sumie powodowało, że wcale nie tak trudno było im się ze sobą dogadać pomimo tych dość sporych różnic. - Nikt nie mówił, że będzie łatwo. - Skomentowała jeszcze jego podsumowanie, które brzmiało jakby tak naprawdę to, co ustalali nie miało sensu i nieco się gryzło, ona jednak widziała w tym logikę. Wspaniale, że mogli sobie wszystko od razu ułożyć i wytłumaczyć. - Grunt to potrafić go znaleźć, czyż nie? Nie bez powodu jesteśmy swoimi wyjątkami. - Ten kompromis brzmiał całkiem interesująco, nie sądziła, że znajdzie się kiedyś ktoś komu pozwoli bez żadnego zawahania ingerować w jej podejście do życia i przyzwyczajenia, jednak to działo się samoistnie. Nie zastanawiała się też jakoś szczególnie nad tym, jak to o niej świadczyło, skoro wystarczyło tylko przez jakiś czas przebywać w jego towarzystwie, aby dokonać tak widocznych zmian w jej podejściu. Kto wie, co będzie później, może nauczy się odpuszczać i kontrola wcale nie będzie dla niej już taka istotna?

Przystanęła na moment, zmrużyła oczy, analizowała to wszystko o czym rozmawiali bardzo dokładnie, mrugnęła kiedy Benjy pociągnął ją za sobą za rękę. Tak, warto było się ruszyć, i tak nie spacerowali jakimś wybitnie szybkim tempem, wyjątkowo nie miała problemu z tym, żeby za nim nadążyć przez te jego długie nogi. Jednak drobne uszczerbki na zdrowiu miały jakieś plusy...

Pokiwała jeszcze głową, kiedy się odwrócił. Dokładnie tak. Musiała dowiedzieć się na jakiej zasadzie to działało, bo jakaś zasada musiała istnieć, prawda? Zasady istniały zawsze, przynajmniej w jej świecie, musiała być chociaż jedna, malutka.

Słuchała uważnie tego, co mówił. Tłumaczył jej, w jaki sposób mieliby to zrobić. Tak po prostu wylosować miejsce destynacji, jasne, to brzmiało jak całkiem niezła rozrywka, tylko dla kogoś kto nie miał problemu z kontrolowaniem wszystkiego, co się wokół niego działo. Wpatrywała się w mężczyznę krótką chwilę, po czym zaczęła mówić. - Jest tu jakaś zasada, w sensie to, że niby nie ma zasad też może być uznane za zasadę. - Od tego postanowiła zacząć, aby udowodnić mu, że zawsze istniała jakaś zasada.

- Czyli wchodzimy do pierwszego mijanego biura, bez względu na to, jak obskurne nie będzie. - Próbowała sobie ułożyć jakoś logicznie to, co do niej właśnie mówił. - Bierzemy broszurę i tak po prostu ją otwieramy na jakiejkolwiek stronie. Brzmi jak całkiem niezła rozrywka. - Starała się brzmieć lekko, chociaż widać było po niej, że to nie było dla niej takie proste. Z drugiej strony to miał być tylko wyjazd, czy naprawdę miało to jakieś znaczenie dokąd się wybiorą? Będą tam razem, a wiedziała, że wszędzie będą się razem doskonale bawić, bez względu na to, czy faktycznie będzie tam zbyt wiele komarów, czy innych robaków.

- Jasne, jak mogłam zapomnieć, że mój szef jest Twoim przyjacielem. - Wyciągnięcie argumentu związanego z tym, co miał powiedzieć na ten temat Corio było niczym strzał w kolano. Doskonale wiedziała, że raczej nie będzie uprzykrzał życia swojemu kumplowi, który właśnie zmienił stan cywilny i nie zmieniało tu nic to, że to ona była jego żoną.

- Niech Ci będzie, chociaż nie wiem, czy droga powrotna to dobry pomysł, to daje mi zbyt dużo czasu na to, żeby o tym myśleć, wiesz, może lepiej iść za ciosem, wtedy nie będę miała wyboru. - Nie powinna mu tego mówić, ale naprawdę chciała ten jeden raz nieco odpuścić, a wiedziała, że łatwiej będzie to zrobić, jeśli szybciej się tym zajmą.

- Jest szansa, że już zaczęłam to robić w mojej głowie, na szczęście nie jesteś w stanie wiedzieć o czym myślę, więc udowodnię Ci, że wytrzymam więcej niż piętnaście minut, tylko dlatego, żeby nie dać Ci tej satysfakcji. - Łatwo było o tym mówić, pewnie gorzej przyjdzie jej z realizacją celu, ale potrafiła być bardzo zawzięta.