Nie była pewna, czego właściwie powinna spodziewać się odnośnie swoich urodzin. Po pierwsze, wszystkie wcześniejsze spędzała we Francji. Mama zawsze przysyłała jej do szkoły paczkę z prezentem, a z koleżankami miały tradycję wymieniania się upominkami. Po drugie, jeszcze parę dni temu płonęła cała Anglia. Ta chyba kwestia wprawiała dziewczynę w największą zadumę, bo chyba powinna czuć się przejęta tym, co działo się dookoła i jak wiele zostało zniszczone. Wystarczyło wyjżeć z okna Praw Czasu, by dostrzec pasmo nieszczęść, po którym normalni ludzie podnosili się powoli i z ociąganiem, podczas gdy ich kamienica miała już wprawione nowe szkła w ramy. Powinna, ale jak to miały uprzywilejowane głowy, ciężko jej było wcisnąć się w buty kogoś, kim nigdy nie miała okazji być.

Nie oponowała więc na wycieczkę. Ba, wyprawa do Bristolu wydawała się rozsądnym posunięciem, no bo przecież znajdował się z dala od blizny jaką pozostawiły nad krajem pożary. Nie było tutaj ciemnych od popiołu chmur, ani ciężkiego zapachu spalenizny, który wciąż wlókł się za niektórymi miejscami. Było tu czysto, a do tego wiatr wiał znad morza, dodając całości doświadczenia pewnej rzeźkości. Nie była pewna czy podoba jej się to miejsce tylko dlatego, że nie była jeszcze do końca pewna czy podoba jej się cała Anglia.

- Tak? - zapytała, podnosząc na ojca spojrzenie. - Może powinnam o nim poczytać, kiedy wrócimy do domu - bo prawdę powiedziawszy, sama niewiele o Bristolu wiedziała. Kolejne miejsca na mapie, a Lyssa dodatkowo sama specjalistką od mugolskich spraw nie była. Magiczny świat do tej pory pochłaniał ją w całości. - W sumie bardzo chętnie bym je obejrzała. Ciekawa jestem, co takiego malować mogą studenci - i na ile chodzenie do takiej szkoły wyższej się opłacało. A kto wie, może miało ją to doświadczenie pozytywnie zaskoczyć.

Drzwi skrzypnęły i znaleźli się oboje wewnątrz lokalu, który wybrał Vakel. Jego córka rozejrzała się, szybkim spojrzeniem omiatając wnętrze, które na pierwszy rzut oka zdawało się niezbyt wyróżniać na tle innych, podobnych mu miejsc. Ale wszystko zawsze tkwiło w szczegółach, które napełniały to konkretne pomieszczenia tym sławetnym czymś. Czymś co podchwytywało raczej serce, rozpoznające w kątach znajome elementy nadające im jakiegoś artystycznego ducha. Uśmiechnęła się lekko, sama do siebie, bo wciąż zerkała przed siebie, ale pamięcią sięgała do podobnych miejsc, które odwiedzała w wakacje we Francji.

Lyssa obserwowała z pewnym zainteresowaniem całą tą interakcję, która przebiegała między jej ojcem, a nie jakimś Charlesem. Nieznajomy wyglądał do bólu zwyczajnie, ale może o to chodziło, by w mugolskiej restauracji nie zwracać na siebie przesadnej uwagi. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego grzecznie, odpowiedziała że jej też niezmiernie miło było go poznać, a potem ruszyłą w ślad za nim, kiedy zaprowadził ich na antresolę. Zajęli miejsce przy przeznaczonym im stoliku, w salce skrytej za girlandą i dziewczyna przez chwilę jeszcze patrzyła na mężczyznę, kiedy ten odchodził w swoją stronę.

- To jakiś twój znajomy? - zapytała grzecznie, nie będąc pewną na co się zdecydować. Z jednej strony Charles przywitał jej ojca raczej jowialnie, ale kto by nie chciał móc przywitać się w ten sposób z celebrytą klasy Dolohova? Prawda była taka, że Dolohóvna nie miała aż tak dużo okazji obserwować Vakela w środowisku, które wyrywało się z kręgów socjety. Widziała go co prawda na tym nieszczęsnym pojedynku o honor Loretty, ale wciąż był tam w osobie celebryty, a tutaj? A może Charles też był kimś ważnym i kogo znać powinna? Niesamowitym, zniewalającym podniebienia szefem kuchni, który w sumie to był właścicielem tej restauracji, no i jeszcze lubił sztukę, biorąc pod uwagę rozmieszczone to tu, to tam ładne obrazy i rzeźby. Wszystko to miał zdecydowanie smak i gust, ale równie dobrze można było za to komuś zapłacić. Komuś, kto znał się na rzeczy.

Słuchała z zainteresowaniem. Vakel był tą jedną z nielicznych osób, w której słowa dziewczyna faktycznie próbowała się wsłuchiwać, a nie tylko bezmyślnie słuchać co było do niej mówione. Zwykle też nie zależało jej aż tak bardzo, żeby z rozmowy wyciągnąć cokolwiek poza szansą do samozadowolenia, nawet jeśli zdarzało się że była to jednocześnie jak najszybsza próba ucięcia wymiany zdań. Z Vasilim było inaczej, bo przecież nie był zwykłym człowiekiem. Był kimś nad kim zastanawiała się większość swojego życia, nawet jeśli nie chciałaby się do tego otwarcie przyznać.

— Jednym z unikalnych dzieł? — powtórzyła za nim, spojrzeniem przeskakując na nowo po otoczeniu. Pewnie można było tak nazwać całe to miejsce. Dziełem. — Czyli ma takich więcej? Każde ma jakiś unikalny klimat czy jak to działa? — dopytała, uśmiechając się do ojca delikatnie. Chyba najczęstszym modelem restauracyjnym było stworzenie dobrej marki i sieci lokali, które zapewniały klientowi dokładnie takie same przeżycia. Podobne wystroje i menu miały chyba zapewnić pewien poziom poczucia się jak u siebie, jeśli odwiedziło się przynajmniej jedno z takich miejsc. A tutaj? Może było inaczej. Na pewno byłoby to jakimś ewenementem. - O, to w takim razie będę musiała sama ich spróbować.

Lyssa słuchała co Vakel miał do powiedzenia na temat tego całego Charlesa i tak samo jak z jednej strony wydawało jej się to całkiem ciekawe, tak z drugiej coś chyba jej nie do końca pasowało. Jakieś niezdecydowanie, kryjące się na granicy wykonywanych przez nią ruchów i kącikach oczu, kiedy zamiast czytać kartę, spoglądała znad niej na twarz ojca. Brzmiało jej to okropnie niedbale i jak ktoś, kto nie mógł przez całe życie zdecydować się na to, czego właściwie chciał. Kreowanie własnej marki i przyciąganie na nią publikę było zabiegiem jak najbardziej właściwym, ale jak na kogoś tak niestałego, z jakiegoś powodu podobał jej się pomysł konceptów które fascynowały przez całe życie. Charles w opowieści Dolohova brzmiał dla niej jak dziecko, które po chwili zabawy nowymi klockami odrzucało je w kąt by zająć się czymś innym. — Brzmi nowobogacko — podsumowała, wreszcie opuszczając spojrzenie niżej, na trzymane w dłoniach menu. Przeczytała je szybko, zapamiętując jego treść i odkładając je po tym na krawędź stołu.

— Nawet przy Royal Academy of Arts? — zdziwiła się wyraźnie. Nie to, że opowieści ojca nie wierzyła, ale pozostawała w niej jakaś nieufność, jakby wynikająca z tego że przedstawiona przez niego sytuacja wydawała jej się zwyczajnie niemożliwa. Ośrodki sztuki przyciągały artystów, ci garnęli się do siebie jakby było to elementem ich natury i… może Londyn faktycznie był miejscem gorszym, niż jej się do tej pory wydawało. Lyssa niekoniecznie nad wielkimi molochami naukowymi przepadała, z historii chyba wnioskując że jest to pożywka dla wyjątkowo pełnego uprzedzeń traktowała, ale nie na tyle by podważać ich istotność do tworzenia pajęczyn powiązań. — Może powinieneś w takim razie Charlesowi zaproponować by jego następny projekt osadził się w Londynie? — zasugerowała grzecznie, bo kto wie, może wyczarowałby akurat w Londynie coś, dzięki czemu zmieniłaby zdanie.

— Jego strata. Może akurat ta okazałaby się największym dziełem jego życia — wzruszyła ramionami. Rozumiała, dlaczego ktoś mógłby chcieć zrezygnować z Londynu. Ale tu nie chodziło tylko o Londyn. Tu chodziło o prawie połowę kraju, która ucierpiała w skutek Spalonej Nocy. Ostrożni ludzie musieli więc hurtem skoncentrować się na zachodniej i północnej części wysp, jeśli chcieli dalej rozwijać i mnożyć swoje biznesy, a do tego uchronić się od zagrożenia. Albo nawet i nie, bo według Lyssy nic nie stało na przeszkodzie, by następnym razem Czarny Pan postanowił urządzić sobie imprezę w innym miejscu. Nowe widoki, nowe możliwości. — Tak? Ktoś postanowił, że Londyn nie jest jeszcze kompletnie spisany na straty i postanowił coś z nim zrobić? — zapytała, nieco kwaśno z resztą, ale było widać że wspomnienie spalonej nocy i jej reperkusji, jakoś popsuło jej humor. Jakże miałoby nie, kiedy wspomnienia były takie nieprzyjemne. Dookoła tylko duszący, drapiący w gardło dym i czerwień płomieni. Jasna łuna odbijała się na ciemnych kłębach, które wzbijały się ponad miasto. Ludzie krzyczeli, dostawali małpiego rozumu, tracili domy i umierali. Wszystko wtedy było nie tak jak powinno. Żywiła szczerą nadzieję, że ten pokaz mocy był jedynym na który zdecyduje się Voldemort, bo nie była pewna czy kolejne takie atrakcje byłaby w stanie przeżyć emocjonalnie.