Orientujesz się, że coś cennego zniknęło z twojej torby lub kieszeni.

- Co ty gadasz. Z widmowidza zmieniłaś się na czarnowidza? - zapytał, idąc obok niej i rozglądając się po burych, poczerniałych wciąż od sadzy ścianach budynków. Ostatni raz był tutaj chyba podczas Spalonej Nocy, a przynajmniej te wydarzenia na tyle wyryły mu się w pamięci, by nie myślał o niczym innym. Wtedy znalazł chociażby z Hestią jakąś zgraję czystokrwistych dupków, którzy wydawali się cieszyć z całego zamieszania. Między budynkami rozpalili ognisko, wciąż sobie pili, a na domiar złego zaczęli się z nimi bić i go okradli. Współczuł wtedy trochę młodej Bletchley, ale niezależnie od tego co wtedy do niej mówili i tak obiłby im buźki, gdyby znowu gdzieś ich wyhaczył.

Teraz swoją własną twarz, chował w cieniu głębokiego kaptura. Co prawda nie był okutany jak Brenna i nie zasłaniał się szalikiem, ale i to wystarczyło żeby ciężko było się dopatrzyć w tym świetle kim był, nawet jeśli dłoń z papierosem co chwilę wędrowała do ust, by zaciągnął się dymem.

Na całe szczęście on nie musiał się przejmować tym, co pomyśli sobie szanowny pan Woody Tarpaulin. Oczywiście, Rejwach był jednym z jego ulubionych miejsc, gdzie można było zasięgnąć języka, ale niestety nie można było się przez całe życie ograniczać. Szczególnie kiedy ich kontakt okazał się tym z rodzaju niezwykle wybrednych, który chciał spotkać się twarzą w twarz i w dodatku właśnie w Białym Wiwernie.

Drzwi do środka skrzypnęły więc, kiedy wślizgnęli się do środka, przeczesując spojrzeniem rzędy stolików i krzesełek, w poszukiwaniu właściwego miejsca. Brenna chyba mogła być rację, że jeszcze go nie było, dlatego należało dopełnić formalności.

- Zamówię coś, a ty znajdź miejsce - powiedział tylko, przesuwając się w kierunku baru.

To twój szczęśliwy dzień – nic się nie dzieje.

No tak, rozszczepienie się. Theo mrugnął, a potem parsknął śmiechem, machając przy tym zbywająco ręką.

- Miłe, ze się o mnie martwisz, ale nie przejmuj się. Mogę ci gwarantować, że gdybym się teleportował to wciąż miałbym wszystkie ręce i nogi - uśmiechnął się do niej lekko. Coś w jego wyrazie twarzy mówiło też, że nawet gdyby mu rozszczepiło ręce i nogi, to znalazły jakiś sposób żeby się do tej miotły przyczepić i latać bez nich.

- Miejsce jak każde inne - wzruszył ramiona, ewidentnie nie zwracając uwagi na te same detale, które chodziły po głowie Brennie. Koledzy, których już z nimi nie było, najpewniej sprawili że poczuł się nad wyraz pewien, że nic mu się tutaj złego nie stanie. Może i wiało wątpliwą sławą, ale hej, już tyle tu przesiedział przecież. Jego ubranie wydawało mu się, no, zwyczajne, a a do tej pory też nikt nie próbował go zaczepiać... - A dziękuje, dzię... - kuję. Tam gdzieś na końcu kryła się reszta słowa. Szeroki, dziękczynny uśmiech też szybko nieco skurczył się, kiedy Nott powiódł spojrzeniem za wskazaniem Longbottom i jego wzrok natrafił na Atreusa, który właśnie odwrócił się przodem do sali i wbił w niego spojrzenie.

- Aha... - przytaknął trochę powoli, mrużąc oczy i wracając do Brenny. - Serio przyszłaś tutaj z nim? Kto taki jak ty, robi z kimś takim jak... - nie skończył, bo szklanki które przyniósł Bulstrode, szczęknęły o blat stolika. Wciąż w kapturze, zawisł nad nimi, chociaż było widać że jego uwaga bardziej koncentrowała się na Theo.

- No jakim? Lepszym? Masz szczęście Nott, że mnie nie kusiła kariera profesjonalnego gracza, bo ta twoja miotła już dawno została strącona i nikt więcej by cię nie zasponsorował.

Atreusa nie bardzo obchodziło, jakie ktoś mógł mieć reakcje na jego towarzystwo w czyimś otoczeniu, o ile oczywiście nie przychodziło mu obserwować ich w czasie rzeczywistym. Coś w twarzy Notta jasno sugerowało, że o wiele lepiej bawiłby się gdyby mógł sobie z Brenną porozmawiać sam, a dodatkowe towarzystwo psuło cały... nastrój, jakikolwiek on nie mógł być w tak zapyziałej dziurze jak Biały Wiwern.

- Od ciebie, a od kogo - mruknął. - Widziałem raz jak grasz. Dalej nie pilnujesz lewej strony, tak jak powinieneś. Ptaszki ćwierkają że drużynie się nudzi nadrabianie za ciebie i szukają kogoś bardziej kompetentnego na twoje miejsce - Atreus uśmiechnął się w ten obślizgły sposób kogoś, kto potrafił w ten przyjemny wyraz włożyć dosłownie zero pozytywnych emocji do rozmówcy, a jednocześnie było w tym jakieś dziwne zadowolenie. Bo przecież wiedział, że jego uwagi były podstawne, a nic tak z kolei nie bolało chłopaczków o wrażliwym ego, jak wytykanie im błędów. Na ten temat wiedział aż ta dużo.
Theo przez moment patrzył na Atreusa, a potem spojrzał na Brennę. Bulstrode z resztą poszedł za jego przykładem, uśmiechając się nawet szczerze na krótką chwile. Wiedział co się stanie; widział jak aura mężczyzny wzburza się gwałtownie, w miarę jak odrzucał w głowie kolejne argumenty przeciwko.

- James Odell wydaje się niesamowitym wyborem. Podobno kontrakt już w drodze...

- Zamknij się wreszcie - Nott poderwał się z miejsca, łapiąc Atreusa za fraki.

- Zabieraj łapska, albo przetrę tobą stół przy pani - Bulstrode uniósł na moment ręce, niby w to poddańczym geście, głową kiwając w stronę Brenny. Mogli sobie gadać o Quidditchu do tego momentu, ale zdawał sobie sprawę że akurat on był tutaj najmniejszym ich problemem.

- Tylko spróbuj...

Miał spróbować, proszę bardzo. Jak na zawołanie, złapał Notta za fraki i zaczął sie z nim siłować, żeby przewrócić go na stolik i faktycznie go po nim przeciurać.