W momencie, kiedy przyleciała sowa z wiadomością od Rodolphusa, Nicholas  przebywał w swojej dobudowanej oranżerii, przystosowanej do hodowli motyli. Nie była przesadnie duża, ale średnia objętościowo, żeby skrzydlate owady o pięknych skrzydłach, miały możliwość rozwijać się i pożywiać. Piękne okazy, żyjące dość krótko. Do swoich eksperymentów potrzebował ich znacznie więcej. Dlatego też zaczął w wolnym czasie pogłębiać wiedzę na ich temat oraz roślinności jaką potrzebowały do pożywiania się, oraz zamieszkiwania. A przede wszystkim do rozmnażania się.

Na krótką wiadomość, nie odpisywał. Nie było to konieczne, skoro wiedział, że wpadnie do niego, dowiedzieć osobiście, w jakim celu chce się z nim widzieć. Wychodząc z oranżerii, zamknął ją i zabezpieczył dodatkowo zaklęciami, aby nikogo nieproszonego tutaj nie przywiało, jak i żeby motyle nie uciekły.

Narzucił na siebie czarny płaszcz, zabezpieczył dom i po prostu teleportował się prosto do posiadłości Lestrange’a, zjawiając z trzaskiem w samym jego salonie. Punktualnie.

- Chciałeś się spotkać.
Zakomunikował swoją obecność, odnajdując zimnym wzrokiem postać Rodolphusa. Mając nadzieję, że sprawa jest wystarczająco ważna, skoro wymagała również jego obecności.

Nie musiał informować o swoim przybyciu. Samo pojawienie się, trzask teleportacji świadczył o jego obecności. Nie był, niecierpliwy. Był punktualny. Zgodnie z prośbą, pojawił się. Przyzwyczajony do tego i nauczony przez lata pracy dla znanego im Mulcibera. Miał to już we krwi. A kiedy ktoś ci znany, nie podaje konkretów spotkania, to znaczy, że to nie jest warte pisania. Nie warte przechwycenia przez osoby nieodpowiednie treść czytać. Musiało chodzić o coś osobistego. Prywatnego. Może nawet czarno magicznego. Nielegalnego.

Obserwował Lestrange’a, jak to odkłada książkę a po chwili zbliża się do niego. Podchodzi blisko, bardzo blisko. Wsuwa swoją dłoń w jego krótkie blond włosy. I nagle składa pocałunek na ustach. Travers nie poruszył się ani o milimetr. Pocałunek jednak, odwzajemnił. Usłyszawszy później krótkie słowa "potrzebuję Cię".

Spojrzenie Nicholasa było pytaniem, którego nie musiał wypowiadać na głos. "Potrzebujesz mnie. Do czego?", zdawał się mówić jego chłodny wzrok. Coś znów spierdolił? Znów trzeba po nim sprzątać? Potrzebuje towarzystwa? Czy chodziło o coś innego? Można było pomyśleć wiele, jeżeli znało się Rodolphusa. Lecz patrząc mu w oczy, gdy mierzyli podobnym wzrostem, spojrzenie jego mówiło o czymś innym. O czymś, co po chwili powiedziały jego słowa.

- Co to za sprawa i kogo dotyczy?
Zapytał ze spokojem. Nie pospieszając. Chyba, że czas naglił i Rodolphus chciał do konkretów przejść już w miejscu, gdzie się znajdą. Wtedy Travers nie miałby nic przeciwko podać mu rękę, aby teleportowali się od razu w miejsce, o którym wspomniał Lestrange.

Lestrange cofnął się. Travers pozostał na swoim miejscu, obserwując towarzysza. Wyczekując odpowiedzi. Cmentarz. W dodatku ten w Little Hangleton. Było dla nich po drodze. Mogli przejść się spacerem, albo użyć teleportacji. Nicholas wiedział bardzo dobrze o położeniu tego cmentarza. Jak każdy tutejszy śmierciożerca. Jak każdy dłużej mieszkający w tej małej wiosce.

Nicholas nic nie mówił. Czekał na szczegóły, co mieliby robić na cmentarzu. Dlatego tam się udać. Gdy zaś padło nazwisko Winniczek, westchnął cicho. Mugole. Znów te ścierwa. Niedawno jednych załatwili, teraz pojawiają się kolejni. Mógłby odmówić, ale puszczenie Rodolphusa samego… lepiej byłoby go pilnować. W głowie Lestrange’a mogło kotłować się wszystko. Mógł chcieć poszukać, albo poczekać na szlamy i ich zabić. Mógł rozwalić nagrobek, albo cokolwiek zrobić ze szczątkami w ziemi. Może Rodolphus potrzebował partnera, aby miał oko na otoczenie?

Słysząc o ponownej zmianie twarzy, Nicholas skrzywił się z wyraźną niechęcią na tę zdolność, jaką odziedziczył w rodzinie Rodolphus. Tak bardzo przydatna, tak bardzo znienawidzona przez Traversa. Nie spodziewał się, że tak często będzie musiał się z tym mierzyć.

- Miejmy to za sobą.
Zgodził się, lecz niezbyt chętnie. To jednak wiedział, że to konieczne. Rodolphus pomógł mu ostatnim razem. Więc najpewniej Travers był mu dłużny podobną akcję.