Wendy Wilson jest ekspedientką w Norze Nory - nowej klubokawiarni przy ulicy Pokątnej, której właścicielką jest Nora Figg. Wendy pracuje tam praktycznie od samego początku (czyli marca 1972). Dziewczyna ma dwadzieścia dwa lata, jest bardzo gadatliwa, chętnie plotkuje z klientami, a często też flirtuje. Podczas pracy nigdzie się nie spieszy, widać często po niej, że jest zmęczona, prowadzi bowiem bardzo rozrywkowy tryb życia. Jest bardzo bezpośrednia, chętnie wdaje się z klientami w różne dyskusje, może wydawać się arogancka. Z pochodzenia mugolaczka, wie o magii tyle, co nauczyła się w Hogwarcie, gdzie należała do Hufflepuffa, ciągle się uczy, jednak chętnie opowie o mugolskim świecie tym, którzy są tego ciekawi. 

Niewysoka kobieta, na oko dwudziestoparoletnia. W rzeczywistości ma niespełna 24 lata, chociaż ludzie dają jej więcej. Niezbyt utalentowana czarownica, która cudem zdała wszystkie egzaminy w Hogwarcie. Nigdy nie wykazywała się pasją do nauki skomplikowanych zaklęć, przedkładając nade wszystko magię użytkową oraz zielarstwo i eliksiry. Można jednak śmiało powiedzieć, że w tych dwóch ostatnich umiejętnościach jest ledwo przeciętna. Agatha ma długie, czarne włosy i przenikliwe spojrzenie. Usposobienie ma iście diabelskie: jest niezwykle pretensjonalna i zachowuje się, jakby w Kotle pracowała za karę, co jest poniekąd prawdą. Ze względu na to, że w niczym się nie wyróżniała, rodzice uznali że powinna znaleźć jakąkolwiek pracę i tak właśnie wylądowała w pubie. Jest tam kelnerką i mimo swojego nieprzyjemnego usposobienia dobrze wykonuje swoją robotę. Jest złośliwa dla wszystkich mężczyzn, którzy noszą garnitury, co jest wynikiem jej nieudanych związków: pała za to ogromną sympatią do kobiet i tyle wobec nich jest przyjazna.

Potrafi robić dobre drinki i umie sprzątać, na dodatek ma dryg do liczenia, dlatego też jeszcze nie straciła pracy. Mimo złośliwości i patrzenia na niektórych z góry Agatha nigdy nie jest wulgarna czy bezpośrednio chamska. Nie rozmawia specjalnie z klientami, skupiając się na wydawaniu im zamówień. Jest ładna i ubiera się skromnie, lecz wydaje się być całkowicie niewrażliwą na jakikolwiek podryw ze strony mężczyzn. Mieszka nad Dziurawym Kotłem, a punktualność jest jej mocną stroną. Z reguły to ona zamyka Kocioł w nocy.

Trzydziestoletni mugol pracujący jako barman w „The Loft”. Jest świadomy istnienia świata magicznego, a fakt ten jest znany Ministerstwu Magii, ponieważ w 1965 roku ożenił się z Corinne z domu Whitsby, czarownicą półkrwi pracującą na stałe jako uzdrowicielka w szpitalu św. Munga. Posiadają trójkę dzieci i wynajmują wspólnie mieszkanie mieszczące się w dzielnicy Islington. Poza żoną nie posiada żadnej rodziny poza babcią posiadającą małe domki wypoczynkowe nad jeziorem nieopodal Londynu. Waughy jest człowiekiem wiecznie uśmiechniętym, dowcipnym i otwartym na innych ludzi. Sprawia słuszne wrażenie oczytanego. Osoby znające go powierzchownie określiłyby go mianem kogoś spokojnego i ułożonego. Przy bliższym spotkaniu okazuje się o wiele bardziej wulgarny i roztrzepany, niż można się tego po nim spodziewać. Pasjonuje się muzyką, preferuje cięższe brzmienia, ale nie ogranicza się do jednego gatunku – jedynym, co twardo go określa jest preferencja do twórców alternatywnych i awangardowych nurtów. Można określić go mianem aktywisty, nie należy jednak do żadnej partii politycznej. To socjalista. Nie kryje się też szczególnie z byciem osobą biseksualną. Był zaangażowany w realizację pierwszej parady równości, która przeszła ulicami Londynu w lato 1972 roku.

Hem ma trzydzieści dziewięć lat i nie urodził się na terenie Wielkiej Brytanii – na świat przywitał go Bangladesz. Tam uczył się panowania nad magią i tam spędził dwadzieścia lat swojego życia, zanim zdecydował się opuścić rodzimy kraj i zacząć podróżować po świecie. Od dziewięciu lat stacjonuje na Wyspach Brytyjskich i do tej pory zajmował się przede wszystkim szeroko pojętym handlem.
Na początku roku poznał Bertiego Botta i dwóch panów dość szybko znalazło nić porozumienia, zaczynając współpracę. Hem został zatrudniony jako logistyk – na jego barkach spoczywało zaplecze przedsięwzięć, których podejmował się Bott. Na tym etapie, można spokojnie nazwać go prawą ręką, tego znanego kucharza.

Marianne urodziła się w marcu 1951 roku, a kiedy poszła do szkoły, uczęszczała do Hufflepuffu. Tam złapała zamiłowanie do latania na miotle, dzięki któremu przywdziała drużynowe barwy swego domu na pozycji ścigającej. Pasja została z nią i po zakończeniu edukacji; nawet jeśli porzuciła sportową karierę, wciąż można spotkać ją z miotłą w ręce.
Dorosłe życie sprawiło, że w poszukiwaniu pracy trafiła do kulinarnego świata – kelnerowała już w paru restauracjach, ale aktualnie swoje miejsce znalazła w Zaklętej Łyżeczce, nowo otwartego lokalu Bertiego Botta. Bardzo swoją pracę lubi i do każdego stara się podchodzić z jak największą dozą profesjonalizmu.
Marianne to ogólnie dziewczyna bardzo miła, wychowana i posiadająca duże pokłady cierpliwości. Jest dużą fanką Quidditcha, o czym zdarza się jej wspominać podczas rozmów nawet z nieznajomymi i w każdym sezonie stara się obejrzeć jak największą ilość meczy. Jej fascynacja sportem i doświadczenie w nim sprawiają, że jest niezwykle zręczną atletką. Lata spełnione w restauratorstwie natomiast, czynią z niej całkiem charyzmatyczną osobę, która potrafi poradzić sobie z krnąbrnymi klientami.