Deridre była zła na matkę. Bardzo zła. Nie tylko dlatego, że matka bez konsultacji z nią wysłała list do obcego mężczyzny, ale też dlatego, że brzmiało to w jej głowie straszliwie prześmiewczo. Matka wzięła niezręczną wymianę zdań przy stole na temat quizu z Czarownicy i uznała to za wystarczające wytyczne. Deirdre nie mogła się jednak nie zgodzić na spotkanie z Seisyllem. Ostatecznie przecież rzeczywiście nie miała zbyt dużego wyboru, nie była szczególnie ładna ani wygadana, prawdopodobnie jej jedynymi pozytywami była chęć do ciężkiej pracy oraz dziewictwo.

Dlatego, siedząc przy toaletce, czesząc włosy, zastanawiała się, co właściwie powinna ubrać na siebie. Jej magimedyczna szata wisiała już odwieszona na szafie, czekając na następny dzień kaszlących popiołem pacjentów w Mungu. Nie ważne, jak kiepsko przejdzie kolacja, jej praca będzie na nią czekała. Nie będzie udawać, że nie zdążyła się przebrać, bo już wyszorowała paznokcie i skórę, tak dobrze, jak się dało.

Odłożyła na blat szczotkę i postukała opuszkami otwarte stronnice poradnika dla młodych panien, jak zdobyć bogatego i dobrego męża. Zamknęła go i wzięła między dłonie jak modlitewnik. Patrzyła na siebie krytycznie.

Mokre, wodniste oczy, wiecznie smutny wyraz twarzy, wyblakła twarz i wiotkie, proste jak druty włosy. Może wieczorne światło będzie dla niej bardziej łaskawe. Miała ochotę zamknąć się w łazience i wyjść dopiero rano, gdy już będzie po wszystkim.

Naciągnęła skórę na policzku. Postukała go trzykrotnie. Wdech i wydech. Ostatecznie musiała pięć razy rozpinać sukienkę i zapinać na nowo, bo w nerwach myliła się na liczeniu guzików, a raz nawet nawet pomyliła oczka. Sensowna sukienka w kolorze oudrowego różu z bawełny, z haftem angielskim na rąbku, dawała jej poczucie bezpieczeństwa. Lubiła ją i cieszyła się, że nie straciła jej w pożarze.

Zjawiła się na miejscu o czasie, trzymając w dłoniach kopertową torebkę. Oddała obsłudze lokalu swój spiczasty kapelusz oraz jesienne palto z czasów nastoletnich, które są wciągnęła ze starego kufra, przez co nieco pachniała naftaliną. Przedstawiła się maître, a ten przyprowadził ją do stolika na piętrze. Niemal romantyczny krajobraz z okna na chwilę ją rozproszył.

— Dobry wieczór — odezwała się cicho, czując jak wyparowuje z niej cała wiedza o poprawnym zachowaniu. Na szczęście kelner odsunął jej krzesło, więc mogła po prostu usiąść na miejscu.

Mężczyzna na przeciw niej należał do tych z kategorii przystojnych, przynajmniej jej zdaniem, był przyjemny dla oka, co zdecydowanie należało do bonusów, chociaż na minus stanowił brzydki nawyk palenia. Od razu zauważyła jego oczy, zrzuciła to na swoje wykształcenie, nie zamierzając konfrontować innych możliwych powodów, dla których szukała innych oznak klątwy Rowle'ów, nawet przed sobą.

— Dziękuję, że zgodził się pan na to spotkanie i... hmm... Wybrał pan takie piękne miejsce. Nigdy tu nie byłam.

Tak. Pogoda. Wystrój. Bezpieczne tematy, aby nie zdradzić za bardzo drżenia w głosie. Może nie zauważy, że nie tylko wyglądała, jakby zaraz miała się rozpłakać. To było takie okrutne ze strony jej matki. Dlaczego nie mogła jej po prostu pokazać narzeczonego, z już przybitą umową.

Deirdre była z natury osobą, która stawiała na swoim. W przeciwieństwie do większości nie robiła tego głośno, ale jeżeli chciała, aby jej trzewiki pozostały białe, to nawet tam, gdzie inni będą grzęznąć po kostki w błocie, ona będzie miała je bez skazy. Mogła nie pasować do otoczenia, do zmęczenia wiatrem i zmiennością pogody, lecz nie zamierzała pozwolić, aby to zmieniło jej cel. Planowała znaleźć sobie dobrego męża.

Z tą myślą przypomniała sobie, że nie tylko ona jest tutaj pod lupą. On również miał spełnić jej standardy.

Lęk odrobinę z niej schodził. Nie dlatego, że rozluźniła ją atmosfera przestrzeni, wręcz przeciwnie, czuła się jak na świeczniku każdej osoby, w której zasięgu wzroku była. Z przyjemnością przyjęła zaproszenie w inne miejsce, niż Londyn. Miało go już powyżej uszu z ciągłymi urazami, ponieważ ktoś wszedł do budynku, którego konstrukcja była niestabilna, nawracającymi kaszlącymi pacjentami i niekończącymi się kolejkami ofiar pożarów. Sadza przyklejała się do wszystkiego do tego stopnia, że zamówiła dwie dodatkowe szaty służbowe, by mieć czas, aby ją doprać.

— Och. Moja twarz po prostu tak wygląda. Dlatego zwykle nie jestem osobą do informowania rodzin poszkodowanych o stanie pacjenta. Pracuję w Mungu — sprecyzowała rrzeczowym tonem, skanując kartę menu. Zdecydowała się na sałatkę z grillowanym kozim serem i karmelizowaną cebulą oraz wino, które poleci do dania somelier.  Danie ze środka karty. Ani zbyt tanie ani zbyt drogie. — Nie jadam zwierząt.

W przypadku Deirdre nie był to wybór etyczny. Nosiła skórzane buty i skórzane torebki, w jej szafie wisiało zimowe futro po jej babce, a jej ulubioną biżuterią były naturalne perły. Ona po prostu nienawidziła z całego serca faktury mięsa na języku, włóknistego i galaretowatego kontrastu różnych części mięśni i tkanek łączących, przypadkowych chrząstek czy strzelajacego pękania krewetek. Absolutnie ją to obrzydzało w całości. Co innego obróbka mięsa.

Po odłożniu menu na bok i złożeniu zamówienia, utkwiła nieruchomy wzrok na Seisyllu, wyprostowana jak struna, łopatki złączone, broda lekko w dół, z dłońmi złożonymi na podołku.

Przystanęła na jego ładnie ujęte oskarżenie. Rzeczywiście brakowało jej poczucia humoru i wyczucia sytuacji, ale nie zamierzała kłamać. Zresztą, do tego też nie miała talentu, kłamstwo wyraźnie się odbijało na jej twarzy za każdym razem, gdy padało z jej ust. Tak samo, jak łgarstwo nie było jej mocną stroną, tak i nie była nim komedia, wielokrotnie musiała prosić swoich znajomych o tłumaczenie, co ich tak rozbawiło.

— Choruję przez mięso — wyjaśniła. Ładne określenie na to, że gdy była zmuszona je zjeść, szybko udawała się do ustępu i wymiotowała całą zawartość żołądka, o ile w ogóle udało jej się przepchnąć kawałek mięśnia przez gardło i nie dostać natychmiast torsji. — Nie przeszkadza mi to. W moim domu jada się mieso, umiem je przyrządzić, jeżeli mam czytelny przepis. W czasie mojej edukacji rozważałam również pracę w hodowli zwierząt magicznych, jako ich medyk.

Zdawała sobie sprawę z tego, jak wyglądają takie miejsca, że czasami trzeba wyjmować młode z rozciętego brzucha martwej matki lub dokonać zakończenia życia ze względu na wady, złe zachowanie czy chorobę. Skąd jednak miał wiedzieć, że gdy tylko miała czas, jej skalpel ciął i łączyła tkanki, które do siebie nie należały, aby stworzyć nowe gatunki. Krew zwierząt i ludzi nie budziła w niej obrzydzenia. Dziwiły ją również częste oskarżenia mężczyzn, że panienki boją się widoku krwi, jakby to oni miesięcznie krwawili, a nie one.

Musiała się zastanowić chwilę nad zadanym pytaniem. Widocznie ułożenie odpowiedzi sprawiło jej trudność w kontekście odpowiedniego ułożenia słów.

— Pochodzę z konserwatywnego domu, panie Rowle. Nie wyznaję współczesnych wartości porzucania wiary na rzecz idoli z mugolskich śmieci. Nie jestem dostatecznie dobrze zaznajomiona z pana zwyczajami, by powiedzieć, że sytuacja jest dla mnie jasna, ale... — cień zakłopotania pojawił się na jej twarzy, ukrywający wcześniejszą odrazę, gdy wspomniała o mugolskich zanieczyszczeniach. Żadna z jej koleżanek nie urodziła jeszcze dziecka, podczas gdy ich rodzice już na typ etapie mieli już przynajmniej jedno, mugolskie ubrania szerzyły się dookoła. — W moim planie na życie znajduje się zamążpójście za mężczyznę, którego poglądy będą pokrywać się z moimi. A dystans nie jest mi przeszkodą, gdy magia może ponieść w chwilę w inne miejsce.

Malfoyówna zesztywniała, ramiona wyraźnie spięły się i lekko uniosły w górę. W wyraźnie kontrolowanym ruchu opuściła je, próbując usunąć wrażenia, że jest napięta, jak struna. Brwi jednak pozostały nieco ściągnięte na twarzy. Nie odwracała wzroku od jego twarzy, dopóki nie wspomniał w ordynarny sposób o tym, jak zginęła jego poprzednia żona. Nie odwróciła wzroku na bok, a na swoją prawą dłoń, którą odwróciła bezwiednie, aby przyjrzeć się błękitnym liniom żył na nadgarstkach i kościom, łódeczkowatej, księżycowej, kryjącym się pod skórą.

— Moja matka, panie Rowle, wbrew… wbrew pańskiej ocenie, dba o mnie. Wysłała ten list, ponieważ nie jest pan dziedzicem rodziny, a wie, że, um, nie lubię być w centrum uwagi. Drugi ślub, idealnie, ponieważ może odbyć się bez fanfarów i zbędnych ekscesów. Zwierzęta są, są mi bliskie z naukowego punktu, więc mogę mieć możliwe coś wspólnego do rozmowy poza ekonomią rodziny z mężem — jej słowa były nagle bystrym, wzburzonym potokiem, pomimo drobnych zacięć. Mogła mieć zadrę w sercu w związku tym, jakich słów używała jej matka wobec niej, ale nie pozwoli na obrażanie jej rodziny. Jej uszy zrobiły się lekko rumiane, tak samo jak szczyty jej policzków. — Przykro mi z powodu pańskiej żony. Może i w tym moja matka pomyślała o-o panu, zawsze mówiła, że mam delikatne kości. Nie będzie słychać.

Zacisnęła palce stóp w swoich białych trzewiczkach, aż poczuła, jak ścięgna jej łydek bolą. Schowała swoje zażenowanie swoim monologiem w kieliszku. Nie zarejestrowała nawet smaku alkoholu, tylko jego lekkie ciepło w klatce piersiowej, które jednak nic nie poradziło na ogrom emocji, które wywoływał w niej pan Rowle. Przez myśl przemknęło jej, że to dobrze. Wzburzone emocje są lepsze niż żadne. Postanowiła traktować to jak nagły przypadek na oddziale. Rozległe zabiegi, aby pacjent mógł przeżyć.

— Odnosząc się do pytania, panie Rowle. Wyznaję Matkę. Uważam, że-że należy dbać o czystość krwi. Wierzę, że kobiety z czystych rodzin powinny mieć przynajmniej, um, przynajmniej trójkę dzieci, aby magia nie musiała uciekać do sz… mugolaków. Nie wrażam swoich opinii zbyt głośno, ale nie zamierzam dzielić życia z kimś, kto widzi równość w równaniu, w którym jej nie ma, więc wolę być transparentna.

Nerwowy śmiech wyrwał się z jej gardła zanim zdążyła zasłonić usta dłonią, odsłaniając ładne, równe zęby kogoś, kto maniakalnie dba o ich stan. Były bardzo, bardzo białe. Kobieta zdecydowanie nie paliła, prawdopodobnie i kawa i czerwone wino również nie były częstymi gośćmi na jej stole.

— Mam nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie. Cenię sobie uwagi mojej matki, jednak podziękuję za ciągłe porady z jej strony. — Porady zabrzmiało bardziej jak wciskanie nosa w nie swoje sprawy. Deirdre nie umiała ukryć na swojej twarzy obaw, które się pojawiły i dużego zwątpienia w siebie. Mówiła o sobie skromnie, bo nie była przywykła do tego, żeby mówiono o niej w superlatywach, jej rodzicielka stanowiła koło napędowe zwątpienia.

— Zarządzanie przestrzenią i jej przygotowanie jest… um… proste. Dla mnie. Lubię porządek. To z… jak widać zresztą, z rozmową mam problem. Ja… przepraszam… chyba niepotrzebnie…

Zgubiła się. Karteczki scenariuszy rozsypały się w jej głowie i pomieszały, bo nic w Seisyllu nie było wedle scenariusza. Miala niemal wrażenie, że to kolejne machinacje jej rodzicielki, aby przypomnieć jej, że powinna wrócić do domu, gdyby nie to, że to właśnie jej matka tak naciskała na to, żeby w końcu znalazła sobie męża. Nie była dostatecznie dobra, a jej matka uznała, że pan Rowle również nie jest dostatecznie dobry, więc będą do siebie pasować. To wszystko, co stało za tą myślą. Bo wdowiec. Bo drugi syn. Bo nosi kolczyki i mówi jak Walijczyk.

Pąs pomalował jej buzię czerwienią.

— Myślę, że nie zasługuje pan na, um, brzmię mojej matki — powiedziała bardzo cicho, patrząc się w swój talerz, skubiąc nieistniejącą skórkę przy paznokciu i przyciskając do siebie kostki nóg tak mocno, że bolały ją wszystkie mięśnie łydek i ud.