— Głupie? — powtórzył z nutą wahania w głosie. — Cóż... Nie będzie spierał — przyznał bez większego zastanowienia, wodząc palcem po księgozbiorze, który został zgromadzony na regale. — Raczej oboje wiemy, że sytuacja obecnie... Nie jest najlepsza. Cała ta afera z artykułem to jedno wielkie szaleństwo.

Wzdrygnął się na wspomnienie niedawnego spotkania kryzysowego w gabinecie dziadka Godryka w Warowni. Wciąż nie był pewny, jakie jeszcze działania powinni podjąć, aby chronić dobre imię rodziny - bo coś przecież trzeba było zrobić, czyż nie? Tyle dobrego, że moja reputacja dalej jest w dobrym stanie, pomyślał przelotnie. Poza tym, że nie miał żony i został zawieszony na kilka dni w trakcie lata, nie mogli mu przykleić zbyt wielu negatywnych łatek. Tyle dobrego, że nawet czepianie się chociażby jego częstych spotkań z Geraldine nie miało teraz większego sensu, odkąd została panią Greengrass-Yaxley.

— Żałuję, że też zostałaś w to wciągnięta. Już chyba bym wolał, żeby to na mnie skupiała się cała ofiara tych sępów niż żeby szkodzili jeszcze tobie — kontynuował ciężkim głosem. — Poza tym, czuję się w obowiązku podkreślić: twój pracoholizm wcale nie jest nieatrakcyjny. Poniekąd pokazujesz w ten sposób ogromną siłę swojego charakteru. Arista Black po prostu zazdrości tak mocnego kręgosłupa moralnego i poświęcenia swojemu zawodowi.

Brenna i tak była... zaganiana. Wszędzie było jej pełno, zarówno jeśli chodziło o kwestie pełnienia służby w szeregach BUM, jak i o sprawy Zakonu Feniksa. A biorąc pod uwagę, że teraz oficjalnie pełniła jedną z najwyższych funkcji w organizacji, to lepiej by było, gdyby uwaga mediów trzymała się od niej na odpowiednią odległość. Ostatnie czego potrzebowała, to wścibskich obiektywów, które śledziłby każdy jej krok byle tylko znaleźć jakieś potknięcie, które mogło urosnąć na pierwszych stronach do rangi tragedii narodowej.

— A mogę wybrać obie opcje? — odpowiedział pytaniem na pytanie, przesuwając się bliżej biurka siostry, aby zaraz spocząć na jednym z foteli. Przywarł mocno plecami do oparcia, a ręce ułożył na podłokietnikach, przyglądając się z uwagą Brennie. — Heather dobrze się spisała na Posępnej Wyspie. Jest dzika i miewa niewyparzony język, ale radzi sobie naprawdę dobrze, jeśli chodzi o magię bitewną. Boli mnie fakt, że pomimo tego, że pracujecie razem od miesięcy, to nawet nie próbowałaś zaszczepić w niej zainteresowania szermierką.

Wbił zbolałe spojrzenie w siostrę. Co jak co, ale skoro znalazła już kogoś na tyle utalentowanego pod względem umiejętności magicznych, to mogłaby chociaż sprawdzić, czy dziewczynie nie przypasowałaby też jakaś szabla lub floret. Po chwili westchnął cicho, uciekając wzrokiem w stronę rozłożonych na blacie papierów.

— Z siebie nie jestem w stu procentach zadowolony — przyznał w końcu. — Martwi mnie to, jak podatny jestem na zaklęcia mieszające mi w głowie. To nigdy wcześniej nie było problemem, a teraz... Najpierw ta wizja alternatywnej rzeczywistości na wyspie, potem te incydenty po Spalonej Nocy, a teraz jeszcze padłem ofiarą jakiegoś... magicznego mechanizmu działającego jak bogin.

Dalej nie wiedział do końca, co dopadło go w piwnicach zamku McClivertów, ale czy to w ogóle miało jakiekolwiek znaczenie? Nie liczyło się to, czy było to słabe zaklęcie, którego nie zwalczył odpowiednio szybko. Nie liczyło się, czy to było bardzo silne zaklęcie napędzane runami, z którym nawet Albus Dumbledore miałby problem. Liczyło się to, że ten wypadek się wydarzył. I nawet lata pracy w Brygadzie Uderzeniowej nie dały mu jakiejś wielkiej przewagi w takiej sytuacji.

Prawie słyszał z tyłu głowy ''A nie mówiłem'' wypowiedziane przez Anthony'ego. Czyż to nie on sugerował mu, że powinien bardziej zadbać o obronę swojego umysłu. Erik zacisnął usta w wąską linię. Jeszcze na początku września śmiało trzymałby się tego, że nic takiego nie było mu potrzebne, jednak ostatnie wypadki zachwiały nieco jego wiarą. Z drugiej strony... Nikt nie był idealny. Żaden członek Zakonu Feniksa nie będzie w stanie obronić się przed każdym zagrożeniem. Dlatego organizacja nie składała się z trzech osób na krzyż; potrzebowali swoich zdolności nawzajem, bo nikt nie był alfą i omegą.

— Ale wracając do ciebie: jak mogę ci pomóc w obecnej sytuacji? W czym mogę cię wesprzeć? W czym mógłbym cię wyręczyć, moja droga siostro?

Przysunął swój fotel bliżej, opierając łokcie na krawędzi stołu, a podbródek na dłoniach, wodząc wzrokiem między stertą papierów, a twarzą Brenny.