— Głupie? — powtórzył z nutą wahania w głosie. — Cóż... Nie będzie spierał — przyznał bez większego zastanowienia, wodząc palcem po księgozbiorze, który został zgromadzony na regale. — Raczej oboje wiemy, że sytuacja obecnie... Nie jest najlepsza. Cała ta afera z artykułem to jedno wielkie szaleństwo.

Wzdrygnął się na wspomnienie niedawnego spotkania kryzysowego w gabinecie dziadka Godryka w Warowni. Wciąż nie był pewny, jakie jeszcze działania powinni podjąć, aby chronić dobre imię rodziny - bo coś przecież trzeba było zrobić, czyż nie? Tyle dobrego, że moja reputacja dalej jest w dobrym stanie, pomyślał przelotnie. Poza tym, że nie miał żony i został zawieszony na kilka dni w trakcie lata, nie mogli mu przykleić zbyt wielu negatywnych łatek. Tyle dobrego, że nawet czepianie się chociażby jego częstych spotkań z Geraldine nie miało teraz większego sensu, odkąd została panią Greengrass-Yaxley.

— Żałuję, że też zostałaś w to wciągnięta. Już chyba bym wolał, żeby to na mnie skupiała się cała ofiara tych sępów niż żeby szkodzili jeszcze tobie — kontynuował ciężkim głosem. — Poza tym, czuję się w obowiązku podkreślić: twój pracoholizm wcale nie jest nieatrakcyjny. Poniekąd pokazujesz w ten sposób ogromną siłę swojego charakteru. Arista Black po prostu zazdrości tak mocnego kręgosłupa moralnego i poświęcenia swojemu zawodowi.

Brenna i tak była... zaganiana. Wszędzie było jej pełno, zarówno jeśli chodziło o kwestie pełnienia służby w szeregach BUM, jak i o sprawy Zakonu Feniksa. A biorąc pod uwagę, że teraz oficjalnie pełniła jedną z najwyższych funkcji w organizacji, to lepiej by było, gdyby uwaga mediów trzymała się od niej na odpowiednią odległość. Ostatnie czego potrzebowała, to wścibskich obiektywów, które śledziłby każdy jej krok byle tylko znaleźć jakieś potknięcie, które mogło urosnąć na pierwszych stronach do rangi tragedii narodowej.

— A mogę wybrać obie opcje? — odpowiedział pytaniem na pytanie, przesuwając się bliżej biurka siostry, aby zaraz spocząć na jednym z foteli. Przywarł mocno plecami do oparcia, a ręce ułożył na podłokietnikach, przyglądając się z uwagą Brennie. — Heather dobrze się spisała na Posępnej Wyspie. Jest dzika i miewa niewyparzony język, ale radzi sobie naprawdę dobrze, jeśli chodzi o magię bitewną. Boli mnie fakt, że pomimo tego, że pracujecie razem od miesięcy, to nawet nie próbowałaś zaszczepić w niej zainteresowania szermierką.

Wbił zbolałe spojrzenie w siostrę. Co jak co, ale skoro znalazła już kogoś na tyle utalentowanego pod względem umiejętności magicznych, to mogłaby chociaż sprawdzić, czy dziewczynie nie przypasowałaby też jakaś szabla lub floret. Po chwili westchnął cicho, uciekając wzrokiem w stronę rozłożonych na blacie papierów.

— Z siebie nie jestem w stu procentach zadowolony — przyznał w końcu. — Martwi mnie to, jak podatny jestem na zaklęcia mieszające mi w głowie. To nigdy wcześniej nie było problemem, a teraz... Najpierw ta wizja alternatywnej rzeczywistości na wyspie, potem te incydenty po Spalonej Nocy, a teraz jeszcze padłem ofiarą jakiegoś... magicznego mechanizmu działającego jak bogin.

Dalej nie wiedział do końca, co dopadło go w piwnicach zamku McClivertów, ale czy to w ogóle miało jakiekolwiek znaczenie? Nie liczyło się to, czy było to słabe zaklęcie, którego nie zwalczył odpowiednio szybko. Nie liczyło się, czy to było bardzo silne zaklęcie napędzane runami, z którym nawet Albus Dumbledore miałby problem. Liczyło się to, że ten wypadek się wydarzył. I nawet lata pracy w Brygadzie Uderzeniowej nie dały mu jakiejś wielkiej przewagi w takiej sytuacji.

Prawie słyszał z tyłu głowy ''A nie mówiłem'' wypowiedziane przez Anthony'ego. Czyż to nie on sugerował mu, że powinien bardziej zadbać o obronę swojego umysłu. Erik zacisnął usta w wąską linię. Jeszcze na początku września śmiało trzymałby się tego, że nic takiego nie było mu potrzebne, jednak ostatnie wypadki zachwiały nieco jego wiarą. Z drugiej strony... Nikt nie był idealny. Żaden członek Zakonu Feniksa nie będzie w stanie obronić się przed każdym zagrożeniem. Dlatego organizacja nie składała się z trzech osób na krzyż; potrzebowali swoich zdolności nawzajem, bo nikt nie był alfą i omegą.

— Ale wracając do ciebie: jak mogę ci pomóc w obecnej sytuacji? W czym mogę cię wesprzeć? W czym mógłbym cię wyręczyć, moja droga siostro?

Przysunął swój fotel bliżej, opierając łokcie na krawędzi stołu, a podbródek na dłoniach, wodząc wzrokiem między stertą papierów, a twarzą Brenny.

— Chyba obie odpowiedzi są prawidłowe — przyznał z ciężkim westchnieniem Erik. — Nie tylko miałaś czelność wykorzystać pozycję rodziny i znajomości w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów, żeby załatwić sobie ciepłą posadkę w biurze, to jeszcze poświęciłaś się tej pracy na tyle mocno, że kompletnie wypadłaś - zdaniem publicystów - z rynku matrymonialnego. — Pokręcił głową. — I nie robisz absolutnie nic, żeby wrócić na niego w pełnej krasie. Dyshonor dla wszystkich czystokrwistych. Dyshonor dla kraju.

W tym tempie, to do końca roku panna Black spróbuje jeszcze im przypisać spadek dzietności wśród rodzin czystej krwi. Kto wie, może nawet zdecydują się na rozpisanie na stronach pisma całą mapę relacji, żeby udowodnić korelację między brakiem dzieci w konkretnych rodach, a wzmożonymi spotkaniami z Longbottomami? Erik wzdrygnął się na samą myśl. Ostatni artykuł już zagrał mu na nerwach, ale perspektywa takiego tekstu wydanego przykładowo w okresie Yule… Cóż, naprawdę wolałby tego nie doświadczyć na własnej skórze.

— Tym lepiej, miałaby w rękawie dodatkowy element zaskoczenia — mruknął, jak gdyby obraz Heather uzbrojonej jednocześnie w różdżkę i szpadę mógł sprawić, że Brenna nieco zmodyfikuje plan szkoleniowy swojej protegowanej. — Może do grudnia jej nie wyszkolimy, żeby mogła się sprawdzić z Frankiem podczas przerwy świątecznej, ale do przyszłego lata...?

Ściszył taktownie głos, jakby chciał, aby ta myśl odpowiednio wybrzmiała. Co jak co, ale jeśli chodziło o młodszych członków Zakonu Feniksa, to właśnie w Heather należałoby inwestować. Wprawdzie nikt nie był ze wszystkiego dobry, ale rudowłosa brygadzistka sprawdzała się w terenie wyjątkowo dobrze. Żal by było tego nie wykorzystać. I to wcale nie tak, że przemawiała przez niego chęć poszerzenia grona, z którym mógłby się zmierzyć podczas sparingu. Ani trochę.

— Z falami powinno pójść nieco szybciej — zauważył, uciekając wzrokiem w bok na wzmiankę o oklumencji. — Poza tym, będę dla was bardziej użyteczny w ten sposób. Obrona umysłu pomoże tylko mnie, a fale pozwolą nam na nieco lepszą komunikację podczas akcji. — Pokiwał kilka razy automatycznie głową. — Zgodzę się na każdy plan nauczania, jaki masz. Z wyjątkiem takiego, który będzie wymagał zrywania się z łóżka o 3 w nocy w niezapowiedziane dni.

Stłumił w sobie ciche westchnienie. Jeszcze miesiąc temu Anthony sam przekonywał go do tego, że powinien zadbać o mury obronne swoje umysłu. Wówczas zbył tę sugestię, twierdząc, że na nic mu się to nie zda, co znacząco nadpsuło ich relację. Wydarzenia mające miejsce na Posępnej Wyspie skonfrontowały go z rzeczywistością; owszem, jego umysł był wrażliwy, ale nie był w stanie tego wszystkiego ze sobą pogodzić. Poza tym, znalezienie zaufanego oklumenty było bardziej wymagające niż rozpoczęcie treningu fal.

— Wiem — potwierdził po dłuższej chwili, strzelając kostkami dłoni. — To nie był najłatwiejszy miesiąc, ale jest ze mną lepiej... A jeśli nie jest teraz, to przynajmniej będzie już niedługo. — Musiał wziąć się za siebie. — Domyślam się, że się martwisz, ale... wracam do życia. I chcę ci pomóc z tym wszystkim, na tyle ile będę mógł.

Może powinien powiedzieć jej o Anthonym. Norze powiedział, jednak z perspektywy czasu nieco tego żałował, biorąc pod uwagę, jak potoczyły się sprawy. To wprowadzało tylko niepotrzebny w ich życiu zamęt. A Brenna przez swoje nowe obowiązki i tak miała ważniejsze sprawy niż życie uczuciowe jego brata. Zwłaszcza że Shafiq pozostawał dość prominentną figurą w środowiskach, w których się obracali. Nie chciał stawiać Brenny w sytuacji, gdzie czułaby się zobowiązana jakoś pokazać bratu wsparcie i potencjalnie utrudnić współpracę z Shafiqiem, gdyby była taka potrzeba.

— Dokładnie, rozgryzłaś to! — podniósł głos Erik, pstrykając palcami. — I od razu potwierdzę: tak, paradoksalność tego stwierdzenia wcale mi nie umyka.

Wszystkie argumenty wytoczone przeciwko jego siostrze brzmiały wręcz irracjonalnie. Tak jakby prasa sama nie wiedziała, do czego się w jej przypadku przyczepić, więc zdecydowali się zaatakować ją z dwóch zupełnie innych stron, przez co w sumie nie pociągnęli jej w żadnym kierunku. Z jednej strony to dobrze, bo w razie czego mogła w bardzo łatwy sposób odbić te zarzuty, ale z drugiej… Takie zachowanie ze strony mediów śmierdziało desperacją.

— Niestety — przyznał po dłuższej przerwie, jakby celowo przeciągał moment potwierdzenia domysłów Brenny. — Łudzę się, że to tylko chwilowy kryzys, ale mam wrażenie, że mama i dziadek Godryk nigdy nie byli bliżej momentu ”w razie nagłego wypadku zbij szybę”. — Pokręcił powoli głową. — Nie przypominam sobie, aby kiedykolwiek pisali o naszej rodzinie aż tak bezpośrednio. Kiedyś, jak ludzie mieli coś przeciwko naszym zwyczajom, to przynajmniej komentowali to we własnym gronie.

I może to, że to tolerowaliśmy, to kolejny błąd z naszej strony, pomyślał bezwiednie Erik. Czy gdyby jako para dwudziestoparolatków decydowali się na bezpośrednią konfrontację z plotkami i domysłami na temat ich podejścia do życia i spraw społecznych, to teraz mieliby łatwiej? A może wręcz przeciwnie: teraz dziennikarze wyciągaliby im tę buńczuczność, opisując ją jako wczesny pokaz arogancji i pogardy wobec tradycyjnych wartości? Mężczyzna wypuścił powoli powietrze przez usta.

— Doceniam, że dajesz mi wybór — odparł gładko. — Po prostu uważam, że w tej chwili bardziej się przydam grupie, jeśli zapoznam się z falami. Magia rozpraszania nie jest moją najmocniejszą stroną, więc chyba najlepiej będzie się skupić na tym, co mogę przyswoić od bardziej…technicznej strony.

Czy nauka fal faktycznie była dużo łatwiejsza niż szkolenie u oklumentów ze wznoszenia barier mentalnych? Erikowi trudno było to potwierdzić; bądź co bądź, z obiema umiejętnościami miał stosunkowo mało do czynienia. Wiedział jednak, że w Ministerstwie Magii było dużo więcej osób porozumiewających się ze sobą przy pomocy fal niż wprawionych oklumentów. A to poniekąd sugerowało znacznie niższy próg wejścia. I tego właśnie zamierzał się trzymać.

— Mogę ci wymienić listę potencjalnych problemów z opanowaniem tego w stopniu bardziej… zaawansowanym — zaoferował się Erik, przeglądając papiery w poszukiwaniu kluczowych punktów planu treningowego. — Kiedy przyjdzie czas na praktykę, to dobrze by było sprawdzić Fale w różnych stanach emocjonalnych lub stanach przytomności. Jestem też ciekawy ograniczeń. — Spojrzał na siostrę. — Co się dzieje, kiedy zmieniasz się w wilka, a ktoś próbuje się z tobą skontaktować? Dalej dochodzą do ciebie komunikaty od innych ludzi, czy zostajesz wykluczona z całej… sieci komunikacyjnej?

Z tyłu głowy zapłonęła mu myśl: jak fale będą działały podczas pełni. Wprawdzie regularnie brał Eliksir Tojadowy, więc powinien zachować jasność umysłu, ale gdyby kiedyś był jakiś problem z dostępnością mikstury… Czy wilkołacze myśli aż tak różniły się od ludzkich? Czy w ogóle można było zauważyć jakąś różnicę?

— Wiem i porozmawiamy o tym kiedyś — zapewnił siostrę. — Jak wszystko już sobie poukładam. — Parsknął cichym śmiechem na jej słowa. — Staram się trzymać z daleka od miejsc, z których mógłbym wyjść z tatuażem. Ledwo mogę wejść na Nokturn, a przecież powszechnie wiadomo, że w takich zatęchłych uliczkach idzie dostać najlepsze usługi tego rodzaju, a że zależy mi na korzystaniu z usług wysokiej jakości, to… jestem bezpieczny. Stuprocentowo wręcz.

— Ta, do niedawna utrzymywanie pozorów było po prostu czymś, co wypadało robić. Teraz zasady się zmieniają — mruknął, wypuszczając głośno powietrze przez usta.

Czy aby na pewno to jemu przyjdzie rozbić szybkę, żeby ratować pozycję rodziny? Z jednej strony w duchu liczył, że wszystko rozejdzie się po kościach i status quo zostanie zachowany z minimalną skazą na reputacji rodu, ale z drugiej… Okoliczności mogą ich popchnąć ku naprawdę nieprzewidzianym decyzjom. I zawrotnym tempie, w jakim trzeba będzie je wykonać. Kto wie, czy będzie jedynym, który rzuci się do młotka? Może uprzedzi go dziadek i matka? Albo ojciec? A może to Brennie przyjdzie stłuc szkło? Erik westchnął cicho.

— Miejmy nadzieję, że nie skończy się to dla nas czymś wyjątkowo drastycznym.

Raczej nie powstrzymają machiny związanej z szukaniem dla nich odpowiednich partnerów, ale może chociaż będą mieli w tym wszystkim coś do powiedzenia. Bądź co bądź, nie sprowadzili tych wszystkich problemów na siebie umyślnie. Owszem, działali w Zakonie, ale kto wpadłby na pomysł, że atak przyjdzie z aż tak mało oczekiwanej strony? Już bym się prędzej spodziewał noża w brzuch i zaklęcia w głowę, skomentował bezgłośnie.

— To może być ślepy trop, ale spróbować nigdy nie zaszkodzi — stwierdził na wzmiankę o testach zwierzęcych fal w wykonaniu Brenny i Heather. — Kto wie, może dzięki temu, kiedyś nazwą to ”metodą Longbottom”. Całkiem niezły sposób, żeby zapewnić ci nieśmiertelność na kartach historii.

Lepiej tak, niż broniąc do upadłego Ministerstwa Magii razem z Moodym, pomyślał przelotnie, przypominając sobie te przeklęte wizje z jednej z poprzednich misji Zakonu Feniksa. Pokręcił gwałtownie głową, odsuwając od siebie te wspomnienie. Kryzys związany z tą konkretną wyspą mieli już na szczęście ze sobą: nie było sensu nadmiernie się na nim skupiać… Bez względu na to, jak realistyczny nie był to scenariusz. Przytulił mocno siostrę. ”Będę tutaj”. Gdyby nie obecna sytuacja, brzmiałoby to prawie jak rzucone na odczepne, ale teraz… Te słowa wiele za sobą ciągnęły, toteż Erik tym bardziej doceniał, że Brenna była gotowa być blisko niego.

— Możemy zaczynać, jeśli jesteś gotowa — oznajmił Erik, poprawiając się na siedzeniu. — Powinienem zrobić coś konkretnego? Jakoś się… nastroić? Jak ty to robisz?

Nie miał pojęcia, od czego konkretnie Brenna będzie chciała zacząć. Chodziło o jakieś techniki relaksacyjne pokroju świadomego oddychania, aby wprowadzić umysł w odpowiedni stan rozluźnienia? A może Brenna zamierzała bombardować go komunikatami parapsychicznymi, dopóki jego umysł nie przyzwyczai się do tego, jak rozbrzmiewają w jego głowie? A może będzie musiał się po prostu bardzo mocno skupić, patrząc na czoło jej czoło i próbując przekazać jej jakąś wiadomość?

Na szczęście Longbottom nie musiał długo zastanawiać się nad szczegółami pierwszego etapu właściwego szkolenia; zanim w ruch weszły brennowe fale, dziewczyna wytłumaczyła mu wszystko jeszcze raz krok po kroku. Bądź co bądź, raczej żadne z nich nie chciało, aby wspólne ćwiczenia poszły do kosza tylko dlatego, że Erik ominął pierwszy - możliwe najistotniejszy - krok, czyż nie? Kiedy mężczyzna już załapał, co powinien zrobić w pierwszej kolejności, rodzeństwo przeszło do właściwego szkolenia.