Norka zaczęła pracę jak zawsze, nim wstało słońce. Przed otwarciem musiała upiec wszystkie przysmaki, które oferowała swoim klientom. Humor miała średni, nie potrafiła zignorować myśli, które co chwile do niej wracały. Nawet kiedy skupiała się na pracy mimowolnie wspominała bal, który odbył się dwa dni temu. Uważała, że to, co jej się przydarzyło było bardzo upokarzające, chyba jeszcze nigdy nie czuła się tak bardzo źle. Wracało do niej wspomnienie tych wszystkich oczu skierowanych w jej kierunku, kiedy siedziała tam zupełnie bezbronna po tym, jak zamieniła się w bobra. Na samą myśl o tej niefortunnej transmutacji chciało jej się płakać. Nie zamierzała opuszczać cukierni w najbliższym czasie, najwyraźniej jej to nie służyło.

Może nie wszyscy byli stworzeni do czegoś więcej? Może ona powinna po prostu zostać w kuchni, nie nadawała się do ludzi, nie potrafiła się pogodzić z tym, że popsuła tak ważne wydarzenie dla rodzeństwa Longbottom, następnym razem zastanowi się kilka razy, czy w ogóle powinna się pojawić, o ile w ogóle ją kiedykolwiek jeszcze ktoś gdzieś zaprosi.

Czas w kuchni mijał jej bardzo szybko, co chwilę wyciągała i wsadzała kolejne blaszki do pieca. Wypieki musiały być gotowe na otwarcie cukierni. Kuchnia była aktualnie jedynym miejscem, w którym czuła się pewnie. Wiedziała, że tutaj nikt jej nie ocenia, a słodycze obronią się same. Kiedy wszystko było gotowe zaczęła rozkładać babeczki, ciastka, pączki w gablocie przy ladzie. Były kolorowe, zachęcały do szybkiego zjedzenia. W końcu wiadomo, że jadło się też wzrokiem, wygląd wypieków musiał być doskonały.

Figg stała za ladą, kiedy usłyszała otwierające się drzwi. Uniosła wzrok, aby spojrzeć na to, kogo tym razem tu przywiało. Nie znała tej dziewczyny, nie ma się co dziwić Norce, ona w ogóle mało kogo kojarzyła, szczególnie, że większą część życia spędziła w Little Whinging. W Londynie bywała od czasu do czasu. Uśmiechnęła się ciepło na powitanie, jak do wszystkich, którzy odwiedzali to miejsce, była wdzięczna, że chcą spróbować jej dzieł, w końcu była nowa na rynku i wiele to dla niej znaczyło. Eleonora ubrana była w krótką, różową sukienkę w małe, niebieskie kwiatki - idealnie wpasowywała się do wystroju tego miejsca. - Dzień dobry.- Czekała, aż kobieta podejdzie do lady. Kupić coś smacznego dla redakcji... Mina nieco jej zrzedła, Daisy mogła zauważyć jej zmieszanie. od czasu balu nieco bała się dziennikarzy. - Pączki są jeszcze ciepłe, jak najbardziej polecam, z konfiturą śliwkową, dyniową, z czekoladą, marcepanem, zależy które smaki pani najbardziej odpowiadają.- Starała się nie dać po sobie poznać, że poczuła się niepewnie. - Jeśli chodzi zaś o muffinki, te tutaj z różowymi kwiatami są czekoladowe, z niebieskimi kwiatami jagodowe.- Liczyła na to, że kobieta szybko się zdecyduje.

Czuła na sobie wzrok dziewczyny. Wiedziała, że się jej przygląda. Przełknęła głośno ślinę, wiedziała, że może do tego dojść. Miała świadomość, że taki wybryk, jak ten na balu może spowodować, że zaczną się tu schodzić różne osoby. Nie wiedziała tylko w jakim celu. Chcieli zobaczyć, jak wygląda osoba, która rozwaliła bal Longbottomów? Czy to, że wtedy wszyscy na nią patrzyli, jak siedziała zapłakana przy ścianie nie było wystarczającym upokorzeniem? Nie mogli jej już dać spokoju? Odetchnęła głęboko, nie mogła dać się wyprowadzić z równowagi, mieliby kolejny powód, aby pisać o niej mało przyjemne rzeczy, nie chciała nikomu dawać tej satysfakcji, choć łatwo było mówić. Figg była bardzo emocjonalną osobą i naprawdę bardzo mocno to wszystko przeżywała, wolałaby jednak, żeby nikt obcy nie widział jej niesubordynacji.

Najwyraźniej wypieki tymczasowo zainteresowały młodą dziewczynę, może jednak nie będzie tak źle? Kupi, co uważa za słuszne i wyjdzie stąd tak szybko jak znalazła się w środku. Norka próbowała mieć dobrą minę, nie chciała zrazić do siebie nowej klientki, w końcu to dzięki takim osobom się utrzymywała. - Staram się, aby każdy mógł znaleźć coś dla siebie.- Wybór był dosyć spory, czasem zastanawiała się, czy nie powinna nieco ograniczyć produktów, bo miała wrażenie, że im więcej ich było w ofercie, tym klienci mieli większy problem z wyborem, a nikt nie był w stanie kupić wszystkiego. Pewnie, gdy minie miesiąc będzie w stanie wytypować, co się najchętniej sprzedaje i nieco zmienić menu.

- Oczywiście, po dwie sztuki.- Nie czekała nawet sekundy, zaczęła pakować wypieki, które chwilę wcześniej wymieniła dziewczynie. Pączki znalazły się w jednej papierowej torbie, a potem przeszła do muffinek. - Myślę, że mogę napisać, na której sobie Pani życzy?- Wolała pozostawić wybór Daisy, nie chciała decydować za nią. - To ktoś dla pani ważny?- Norka często zagadywała swoich klientów, w końcu na tym polegała jej praca, zależało jej, żeby każdy czuł się tutaj wyjątkowo, dzięki temu do niej wracali.

Norka podchodziła bardzo ostrożnie do rozmowy z tą obcą dziewczyną. Nie miała zielonego pojęcia, jakie są jej zamiary i właściwie w jakim celu się tutaj pojawiła. Sama powiedziała, że jest dziennikarką, czyż więc w pewien sposób ostrzegła Figg, a może chciała ją wystraszyć, spowodować, że poczuje się niepewnie? Nie potrafiła tego stwierdzić. Czuła jednak, że nie wróży to nic dobrego.

- Cóż za zbieg okoliczności.- Uśmiechnęła się do Daisy zupełnie nieszczerze. Eleonora nie była mistrzynią takich gierek, sama do wszystkich podchodziła z ogromną życzliwością, trudno jej się więc było odnaleźć w sytuacji jak ta.

Zdecydowanie lepiej się czuła, kiedy odeszła od lady. Miała chwilę, aby ochłonąć. Nie musiała się przejmować tą dziewczyną, która tylko czekała, aż powinie się jej noga. Mogła to przewidzieć, jednak nie sądziła, że tak szybko ktoś się tutaj pojawi. Musiała wziąć to na klatę i jakoś sobie poradzić z problemem. W końcu nie z takimi rzeczami radziła sobie zupełnie sama. Powinna dać sobie radę z dziennikarką, choć nie miała doświadczenia w takich sprawach.

-Na pewno jest mu miło, że ktoś tak bardzo wierzy w jego sukces i go wspiera.- Skomentowała krótko. Udało jej się stworzyć lukrem napis, taki o jaki prosiła ją Daisy, liczyła na to, że dojdą do płatności i opuści ona to miejsce, jedyne w którym Figg czuła się tak bezpiecznie, choć była podstawiona pod ścianą.

Wtedy Nora dostrzegła, że dziewczyna szuka czegoś w swojej torbie. Nie odrywała od niej wzroku, najwyraźniej było to coś istotnego? Nie miała pojęcia. Czekała. Dostrzegła skoroszyt, w którym grzebała Daisy. Średnio ją interesowało, co w nim miała. Spodziewała się, że chce ją czymś zaskoczyć, teraz to się jedynie upewniła. Lockhart położyła zdjęcie na ladzie, przesunęła je w stronę Figg. Chcąc nie chcąc, spojrzała na nie. Wyglądała na nim żałośnie, dokładnie tak, jak jej się wydawało. Zrobiło jej się ciepło, wróciło uczucie zażenowania, w końcu skoro było to uwiecznione, to każdy mógł to zobaczyć. Przynajmniej tak się jej wydawało.

- I co?- Oparła sobie ręce na biodrach, i co, że natknęła się na to? Jakiego komentarza właściwie oczekiwała od niej, po co z tym do niej przyszła? - Jest jednym z lepszych, bo możesz na nim zarobić. Tacy, jak Ty tylko czekają, aż komuś powinie się noga, w ogóle nie myślicie o tym, kto się na niej znajduje. Najważniejsza jest sprzedaż, czyż nie?- W jej głosie było słychać pogardę. Już nie raz czytała na temat Erika wyssane z palca artykuły, zresztą zdarzało się nawet, że spekulowano o ich relacji, co uważała za okropne. Teraz jednak chodziło tylko i wyłącznie o nią.

- Piękny zabieg z tym zatrzymaniem kadru, niech wszyscy widzą, jak wyglądałam, nie ma to, jak złapać idealny kadr, prawda?- Wysyczała przez zęby, wzięła zdjęcie do ręki, jednak go nie porwała. Nie chciała pokazać tej młodej dziennikarce, jak bardzo ją zirytowała. Poczułaby satysfakcję, w tym momencie Norka nie miała zamiaru pozwolić jej osiągnąć, to na czym jej zależało. - Po co tu przyszłaś?- Rzekła jeszcze słysząc ostatnie wypowiedziane przez nią słowa. Jaki był cel tej wizyty, chciała ją przestraszyć?

Norka nie miała pojęcia, jakie są intencje dziewczyny, która stała przed nią. podchodziła do niej z ogromną dozą ostrożności, bała się, że ta chce ją upokorzyć. Nie ma się jej zresztą, co dziwić, sporo nieprzyjemności ostatnio ją spotkało. Musiała więc przezornie podchodzić do sprawy.

Figg wydała resztę, co do ostatniego grosza. Nie zamierzała być skazana na łaskę jakiejś dzinnikarzyny. Przesunęła też torbę z zamówieniem po blacie. Miała nadzieję, że to już koniec, że ta wreszcie sobie stąd pójdzie. Chyba osiągnęła już co chciała, choć tak naprawdę sama nie wiedziała, po co tu przyszła. Zdaniem Nory było to coś więcej, niż tylko zakup słodyczy. Czuła dyskomfort, chyba pierwszy raz obsługując kogoś w swojej cukierni. Nie podobało jej się to uczucie.

- Tak właściwie, to zastanawiam się jedynie po co to robisz. Chcesz pokazać, że masz władzę? Czy o co Ci chodzi.- To pytanie najbardziej ją nurtowało, skoro nie chciała pieniędzy, to co chciała osiągnąć? Norka lubiła wiedzieć na czym stoi, nie podobało jej się więc to, że nie miała pojęcia, co ma w głowie to dziewczę.

- Powinnam Ci dziękować, że jesteś taka wspaniałomyślna?- Zdaniem Nory, gdyby miała dobre intencje to nie pojawiałaby się tutaj. Nie stawiałaby jej w takiej niekomfortowej sytuacji. - Dziękuję bardzo za Twoją łaskę.- Wysyczała przez zęby. Nie zamierzała ukrywać, że to wszystko jej nie zdenerwowało. Norka nie była człowiekiem, który był przystosowany do takich gierek.

Zerknęła na zdjęcie, tym razem takie, które nie było najgorsze, w końcu była tam w postaci człowieka. - Skoro nie chcesz pieniędzy, to może określ, czego chcesz.- Najprościej by było, gdyby zrobiła to wprost, wtedy Figg nie musiałaby rozmyślać na ten temat. - Nie jestem tego taka pewna.- Powiedziała jeszcze na uwagę o tym, że Daisy nie jest jej wrogiem.

Norka nie znosiła litości. Nienawidziła, kiedy ktoś patrzył na nią jak na ofiarę. Może właśnie to ją tak zirytowało? Fakt, to co wydarzyło się na balu nie należało do przyjemnych rzeczy, jednak nie uważała, że było odpowiednim powodem do robienia z niej ofiary. Stało się - trudno, wszyscy to widzieli, została pokrzywdzona przez jakiegoś nieumiejętnego czarodzieja, jednak nie chciała chować głowy w piach. Nie w momencie, w którym rozpoczęła swoją działalność w Londynie. Musiała zebrać się w sobie, podnieść głowę wysoko do góry i pokazać, że to po niej spływa, choć tak naprawdę bardzo ją to zabolało.

Nie zamierzała pozwalać jakiejś młodej dziennikarce sobie współczuć. Zdaniem Nory przyszła tutaj zobaczyć, jak bardzo jest ona rozchwiana po tej sytuacji, pokazywała jej zdjęcia, jej zapłakanej. Nie spodobało jej się to. Mogła wybrać inny sposób na demonstrację swojego podejścia. Figg poczuła się dotknięta, miała prawo.

- Na pewno nie potrzebuję wsparcia żadnych pismaków.- Nie kryła się z tym, że wcale nie darzy jej szacunkiem. Norka uważała, że tacy jak Daisy robią wiele krzywdy osobom, które nie mają na to wpływu. Wiele razy zdarzyło jej się czytać wyssane z palca informacje, była uprzedzona do wszystkich dziennikarzy. Szczególnie, że dane jej już było czytać wiele nieprawdziwych artykułów chociażby na temat Erika, którego znała i lubiła. Nie miała szacunku do tych osób. Wiedziała, że liczy się jedynie ilość sprzedanych gazet, bez względu na to ile te artykuły robiły krzywdy osobie, której dotyczyły.

- Nie Tobie oceniać, czy byłam pijana. Jesteś dla mnie nikim, nie potrzebuję wsparcia od kogoś takiego. Od tego mam przyjaciół.- Wysyczała jeszcze przez zęby. - Nie mam szacunku do ludzi, którzy żerują na nieszczęściu innych.- Dodała jeszcze. Na całe szczęście Daisy postanowiła opuścić cukiernię. Miała nadzieję, że już więcej się tutaj nie pojawi, a przynajmniej nie na jej zmianie, choć o to było trudno, bo na razie była jedynym pracownikiem tego miejsca.