Tajemniczy medalion ciążył mu co jakiś czas, kusząc i zapraszając by kolejny raz ruszyć ku Zębom Olbrzyma i przeszukać okolicę. Bo co, jeśli tym razem wreszcie uda mu się dojść do skrywanych tam tajemnic? Co, jeśli wreszcie uda mu się położyć rękę na wszystkich skarbach, które skrywały w sobie legendy o Maelgwynie? No właśnie, co? Ciężko było mu powiedzieć, że kryła się za tym jakaś zachłanność, która nakazywała mu zagarną dla siebie wszystko, na podobieństwo smoków, które robiły to w wielu legendach. Nie, do przodu ciągnęło go coś o wiele bardziej spokojnego. Jakaś zwyczajna ciekawość i głód wiedzy, ale też sama cisza która panowała w okolicy wody. Samotność. Lubił jej smak, tutaj skarmiajacy solą, którą dało wyczuć się w powietrzu. Bezkres morza - to czasem było to, co jego zdaniem przydawało się każdemu.

Tym razem jednak, znajome skały nie były same. Odpływ odsłonił nie tylko skawki ziemi, ale też zrobił miejsce dla nieznajomej kobiety, której obecność w pierwszej chwili przyjął z pewną irytacją. Jak miał szukać tutaj czegokolwiek, kiedy ktoś przy tym miał mu się patrzeć na ręce? Ale potem kobieta odezwała się, barwne światło rozbłysło na tajemniczych wzorach, a Leviathan złagodniał.

Od słowa do słowa, czasem można było dojść w bardzo ciekawe miejsca. Szczególnie, kiedy świadkiem takiej rozmowy było zaledwie morze, które nigdy nie oceniało. Dlatego Rowle opowiadał; wyciągnął medalion, pokazując kobiecie wyryte na nim kamienne kły i spirale, które równie dobrze mogły kojarzyć się z morskimi wirami. Mówił też o Walii i Maelwynie, który w swoim czasie rządził tą ziemią, pozbywając się wrogów i zagrażajacych jego ludziom potworów. Nie było w tej opowieści podziwu, bardziej szacunek dla kogoś, kto pozostawił za sobą tak wiele legend.

- Przychodzę tu czasem, bardziej z ciekawości - wyjaśnił wreszcie, kiedy Maelgwyn w jego opowieści zniknął pomiędzy falami, pozostawiając za sobą wielką niewiadomą. Podciągnął wyżej kolana i oparł się o nie rękoma, obserwując odsunięte morze. - Mówią, że ten medalion to jego serce. Więc gdzie prowadzi serce Maelgwyna? 

Skoro tęskniła do wody, może spodobałoby się jej Llyn Llydaw. Było to co prawda jezioro i położone wysoko w górach, ale było dość pokaźnych rozmiarów. Roztaczało dookoła swój urok, odbijając niebo i w nocy można było policzyć na nim gwiazdy, patrząc się zaledwie na samą taflę. Rowle lubił czasem siadać nad jego brzegiem i myśleć. O dniu, który zostawił za plecami, o swoich zmartwieniach, radościach. O życiu. Była w nim też jakaś tęsknota, ale nie wody, a do samego nieba. Gdyby mógł, rozpostarłby skrzydła na zawsze i nie oglądał się za siebie. Ale morze… morze też było piękne. Morze kojarzyło mu się z tym magicznym momentem, kiedy horyzont całkowicie zatracał się w błękicie. Kiedy nie można było rozróżnić gdzie kończy się woda, a zaczyna powietrze. Morze wreszcie, kojarzyło mu się z błękitnymi do szaleństwa oczami, jakie nosiły istoty je zamieszkujące.

Leviathan znał oczy, jakimi patrzyły selkie. Nie raz tonął w nich, by wreszcie wynurzyć się na powierzchnię. Z niechęcią, ale nawet najznamienitszy pływak musiał wreszcie zaczerpnąć świeżego powietrza. Wydawało mu się przez to, że dostrzega w nieznajomej coś, przez co nie powinna zostać jeną wielką nieznajomą i ułudą, utkaną z morskiej piany która rozbije się o skały rzeczywistości, kiedy tylko postanowią opuścić skrawek plaży.

Patrzył na nią, oczyma równie błękitnymi co niebo, przeciętymi w pionie czernią źrenic i mrugającymi nienaturalnie. Było w nich coś smoczego, ale Rowle zawsze trzymał w sobie pewien smutek, że jego imię wcale smocze nie było. Nosił miano wodnej kreatury. Potwora mórz, który mieszkał w otchłani i przynosił chaos, zło i wreszcie też symbolizował niezatrzymywalne siły natury. W tym momencie miał jednak nadzieję, że nie zniszczy niczego, co miała do zaoferowania piękna nieznajoma.

Wiedział? Chciał wiedzieć. W tym momencie chciał posiadać całą możliwą wiedzę i opić się nie do rozpuku, byleby tylko móc ruszyć krok w krok, w ślad za kusicielką. Może gdyby to nie było dzisiaj, gdyby tylko poprzedniego dnia nie był zmuszony podpisać rozwodowych dokumentów, gdyby tylko nie było w nim jakiegoś żalu i rozczarowania z tym związanych. Gdyby tylko… miał w sobie więcej samozaparcia. Ale nigdy go nie miał. Nie kiedy chodziło o coś tak pięknego i ulotnego, jakby miało rozpłynąć się pod palcami.

Chciałby sprawdzić, na ile była prawdziwa i na ile ta prawda mogła trwać. A kiedy zobaczył, jak zaczyna rozsupływać troczki koszuli, przez moment patrzył się na nią. Tylko i aż.

— Moje serce? — powtórzył za nią, a palce powędrowały do materiału szaty, zsuwając ją z ramion i zaraz robiąc to samo z koszulą. Zimno, które panowało dookoła, nie miało teraz najmniejszego znaczenia. Jeśli go zdradzi, zawsze pozostawały eliksiry, które zaraz postawią go na nogi. A serce? Serce nie sługa, jak to mówiono. To biło teraz mocno, w rytm gnających do przodu myśli, chciałoby się powiedzieć, ale te zamiast gdzieś uciekać, zdawały się teraz unosić i opadać w rytmie otaczających ich fal. W rytmie nabieranych przez Nią oddechów i rozciąganego ciała. — Moje serce chce iść za tobą. Z tobą — poprawił się, jakby coś w nim czuło potrzebę sprecyzowania i obawiało się, że pierwsza deklaracja mogłaby doprowadzić do jej ucieczki. Teraz już obydwoje stali na piasku w niczym, co krępowałoby ich ruchy i zasłaniało przed chłodnym, słonym powietrzem, noszącym ze sobą morską pianę.

Widział jak się zastanawia. Jak obraca w myślach słowa, które rzucił w jej stronę i miał szczerą nadzieję, że podchwyci je bez większego problemu. Że była w niej jakaś odrobina zaczepności i ciekawości, która pociągnęłaby ją w upragnioną przez niego stronę. A potem puzderko, które trzymała, znalazło się w powietrzu, lądując finalnie w jego dłoniach. Uśmiechnął się lekko, zerkając w dół i lustrując medalion pobieżnie, obracając go w palcach, w końcu jednak otwierając i wyciągając z niego pozostałą porcję skrzeloziela. Pusty już amulet upadł na stertę jej ubrań, gotowy do ubrania przez właścicielkę, kiedy tylko skończy się ich kąpiel.

Łydki zmąciły wodę, kiedy ruszył w jej stronę, krok za krokiem zagłębiając się w objęcia morza. Woda była lodowata, ale nie było co spodziewać się czegoś innego po tej porze roku, a otaczające wyspy wody wcale nie należały i tak do najcieplejszych. W tym czasie wsunął podebrane ziele do ust, przełykając je szybko, z pewnym niesmakiem, bo to było nieco obślizgłe i wcale przyjemne. Oczarowanie robiło jednak swoje, kręcąc się radośnie w parze z zaciekawieniem, które wywoływała w nim nieznajoma.

Wilgoć objęła uda, biodra, sięgając torsu z każdym kolejnym krokiem, aż wreszcie Rowle odepchnął się mocniej, nurkując w ślad za Urd, która przecierała ich podwodne szlaki. Zioło zadziałało, pozwalając nabrać oddech, chociaż pierwszy przyszedł z pewnym oporem, kiedy ciało walczyło nieco gdy mózg rozpaczliwie próbował ostrzec przed nabrania wody w płuca. Ale po tej chwili przystosowania, stało się nieco bardziej jasne, co przyciągało i reagowało na jej obecność. Gdzieś pod nimi, niżej na dnie morza, utkwiony został posąd spleconych ze sobą kochanków.

Chłód wody i okropne wrażenie, z którym oślizgłe skrzeloziele spływało mu po gardle, nie mogło powstrzymać go od tego, by chociaż spróbować dotrzymać jej kroku. Zanurkował w ślad za nią, łapiąc oddech na nowy, zupełnie obcy mu sposób, ale gadzie oczy zdawały się o wiele lepiej przystosowane do tego, by rodzić spojrzeniem pod wodą i z łatwością odnaleźć sylwetkę kobiety, która zanurkowała jako pierwsza.

Podążył za nią, z pewnym zaskoczeniem zauważając, że na dnie znajdował się posąg. Wykonany z kamienia, zdawał się zastygnąć w jakimś tajemniczym tańcu, któremu oddawali się kobieta z mężczyzną. Rowle zatrzymał się na chwilę, obserwując Urd z paru metrów. Jej delikatność, to jak zafascynowana wydawała się posągiem i jak jej palce przesuwały się po jego powierzchni. On przez moment zastanawiał się, kim była pogrzebana tutaj para – czy był to sam Maelgwyn, skoro jego medalion przywiódł go w to właśnie miejsce? Ale w takim razie czemu rzeźba znajdowała się samym dnie morza, tak by nikt nie był w stanie jej zobaczyć?

A potem znowu poruszył rękoma, zagarniając wodę i ruszając w stronę blondynki. Z jednej strony nie chciał wyrywać jej z zamyślenia, jakby cała ta sceneria zmuszała go do nadmiernego wyczucia, ale z drugiej dłonie same wyciągały się w jej stronę, byleby tylko znaleźć się odrobinę bliżej. Dotknął jej ramienia, delikatnie, tak samo jak ona dotykała pochowanej tutaj pary. Była w tym geście fascynacja, ale miękka i delikatna, niczym morska piana, i przede wszystkim nieme pytanie czy poświęci mu odrobinę więcej uwagi.

Leviathan widział przede wszystkim ją – skąpaną w morskiej toni i jakimś cudem, momentami wydawała się jeszcze bardziej urokliwa, niż kiedy zobaczył ją siedzącą na piasku. To tak, jakby nagle znalazła się dokładnie tam gdzie powinna i woda stała się jej żywiołem. A może była nim od dawna i dlatego wszystko zgrywało się w taki sposób.

Podpłynęła do niego, a on nie bronił się, mocniej zaciskając palce na medalionie. Pozwolił jej złapać za pamiątkę, z jakiegoś powodu ufając, że nie zamierza jej zwyczajnie posłać na dno morza. A może zwyczajnie chcąc w ten sposób zyskać nieco więcej jej względów.

Powiedziała coś, a on pokiwał głową i oddał uśmiech, może odrobinkę zakłopotany, bo zwyczajnie nie zrozumiał co chciała mu dosłownie przekazać. Wystarczyło jednak podążyć za nią spojrzeniem. Do posągów, złączonych w tańcu i do tajemnicy, którą mogły w sobie posiadać. Szukała czegoś. Może porównywała, ale jej rozczarowanie brakiem wskazówek umknęło mu.
Co go nieco zdziwiło, to że chciała umknąć ku powierzchni tak szybko. Nie znalazła czego szukała, oddała mu jego własność, a on chciał by zatrzymała się na dłuższy moment tam, pod wodą. Nie był pewien, ile skrzeloziele mogło działać, ale na pewno jeszcze chwilę dłużej dałoby radę.

— Taniec? — zapytał, chyba trochę zdziwiony, zerkając na powrót w stronę wody. — To tylko nieruchome statuy splecione ze sobą w objęciu. Bardziej stoją, niż tańczą… — mruknął na koniec, nie przejmując się jej spojrzeniem, samemu też taksując jej sylwetkę wzrokiem. — Dla ciebie się ruszały? — zmrużył oczy z pewnym zastanowieniu, a potem przeczesał włosy palcami, zbierając z nich nadmiar wilgoci. — Nie. Przynajmniej nie te, które tkwią pod wodą, ale pewnie znalazłoby się parę na stałym lądzie.