Miała wyjątkowo paskudny dzień. Pomijając całą sytuacje natury sercowo-rozczarowującej, pasmo ostatnich niepowodzeń i długi, trudny dzień w pracy nie polepszył jej humoru, który z rana był delikatnie mówiąc tragiczny (inaczej nie rozpłakałaby się nad nieudanym ciastem). Teraz zaś, gdy już było późno, gry wróciła do domu i nie miała nawet siły długo ogarniać się w łazience. Powlokła się po schodach, torebkę rzuciła na krzesło przy toaletce, pogłaskała kota, który zakręcił się wokół jej nóg na przywitanie i… miała ochotę bardzo nieelegancko rzucić się na łóżko.

Normalnie była bardzo poukładaną, niemalże dystyngowaną damą. Na krześle siadała prosto, wiedziała dokładnie jakimi sztućcami jeść które danie, jak się ubrać i jak zachować pokerową twarz. Nawet w zaciszu własnego domu, przy swoich siostrach, często trzymała się sztywno – nie dlatego, że chciała coś przed kimś udawać, a po prostu dlatego, że to było w niej tak mocno zakorzenione. Ale czasem… czasem nie miała siły trzymać się tych wszystkich zasad. Czasami po prostu wywalała się na fotel z nogami przewieszonymi przez podłokietniki. A czasami, gdy była zmęczona jak diabli, stawała w nogach łóżka i padała na brzuch na materac. Na chwilę – tylko na chwilę, żeby za niedługą chwilę zażyć jednak eliksir nasenny, choćby tylko odrobinę i dopomóc sobie w zaśnięciu.

Taki plan był dzisiaj. Ale gdy już stanęła przy łóżku i miała na nie po prostu paść… Coś zwróciło jej uwagę: wybrzuszenie pod kołdrą. Odwróciła się, myśląc w pierwszym momencie, że to może Błękitny Kwiatuszek zawinął się pod kołdrę, zamiast do doniczki, ale nie, faktycznie zerkał z pobliża rośliny na swoją właścicielkę, Luna też to nie była, przed chwilą przecież się do niej tuliła. Zresztą – co za głupi pomysł – skarciła się Victoria w myślach – ten kształt zupełnie nie przypominał kota.

Strzałka? Czy to była skrzatka domowa…? Lestrange pokręciła głową – kolejny durny pomysł, chyba była już zbyt zmęczona i jakieś kompletne bzdury przychodziły jej do głowy, skrzatka przecież nigdy by czegoś takiego nie zrobiła.

Westchnęła ciężko.

Złapała za kołdrę i po prostu ją jednym, szybkim ruchem odrzuciła ją na ziemię. I wtedy zamarła.

Paskudna, uśmiechnięta szeroko morda, którą bardzo dobrze znała patrzyła na nią z jej własnego, cholernego łóżka. Victoria zamarła, miała wrażenie, że serce zaczęło bić jej tak mocno, jakby miało zaraz wyskoczyć z klatki piersiowej. A on zaczął się czołgać; szybko, zwinnie, w iście pajęczy, odrażający sposób, chociaż miał tylko cztery kończyny, a nie osiem, ale jego oczy, niemal wygłodniałe, były w nią wpatrzone niemalże tak, jakby miał ich kilka…

Skoczył.

Drzwi do pokoju Victorii były otwarte na oścież, a ona tarzała się po łóżku niespokojnie. Na tyle niespokojnie, że Primrose mogła usłyszeć najpierw dźwięk tłuczonego szkła, gdy fiolka z eliksirem nasennym, strącona jej ręką, rozbiła się z trzaskiem o podłogę. I krzyki. Dołączyły do tego krzyki, które nietłumione przez drzwi, niosły się po klatce schodowej kamienicy na Pokątnej.

Koty krążyły po pokoju niespokojnie.

– Nie. Nie nie nie nie NIE!

Któryś z kotów, gdy Primrose znalazła się w pokoju Victorii, najwyraźniej oprzytomniał i wybiegł w końcu z pomieszczenia, najwyraźniej mając już serdecznie dość tych hałasów, i otarł się o nogę uzdrowicielki, po czym na korytarzu i schodach dało się słyszeć charakterystyczne kocie tuptanie.

Victoria wzięła bardzo urywany oddech i gwałtownie się podniosła. Przed jej oczami, wydawało jej się, że zamigotało światełko, ale teraz widziała głównie światło dobiegające gdzieś z głębi korytarza czy klatki schodowej i sylwetkę swojej siostry, będąca jedynie mocnym konturem. To chyba jej głos ją zdołał wybudzić – nie była pewna.

Jedyne, czego pewna była to to, że ubranie klei jej się do ciała. Ubranie, nie koszula nocna, bo Lestrange miała na sobie spodnie i koszulę będące częścią kompletu munduru aurorskiego. Cud, że nie miała na sobie butów, naprawdę.

– Ja pierdole – wymamrotała w odpowiedzi na pytanie Primrose i uniosła rękę, by przeczesać nerwowo włosy, wtedy też poczuła, że ma wilgotne czoło. – Obudziłam cię? – Victoria brzmiała, jakby miała chrypkę, musiała mieć w trakcie tego niezbyt długiego snu mocno zaciśnięte gardło. – Chyba coś mi się… śniło. Pająka zjadłyby koty – ciągle czuła, że serce wali jej jak szalone i gdyby przymknęła oczy, to z pewnością zobaczyłaby te paskudnie uśmiechającą się mordę, teraz jednak Victoria obróciła się i usiadła na skraju materaca, by wstać, jednocześnie macając na swojej szafce nocnej w poszukiwaniu swojej różdżki, a jej gołe stopy bardzo nieświadomie dotknęły odłamków szkła po zbitej fiolce…

– Kurwa mać – wyrwało jej się pomiędzy syknięciem, gdy ciężarem swojego ciała nadziała się na szkło. Tak po prawdzie, to ciągle czuła się skołowana, jak to człowiek gwałtownie wybudzony ze snu, pamiętający ciągle niemal każdy jego szczegół, a koszmary miały to do siebie, że lubiły nękać później przez cały dzień… Tyle że była noc. Primrose nie wiedziała nawet jak blisko była, gdy mówiła o tym pająku, tyle, że to był człowiek-pająk. I nadal do niej nie dotarło, że gdzieś w tle do akompaniamentu tego wszystkiego, ktoś stukał.

Stuk, stuk, bam.

Złapała w końcu swoją różdżkę i spróbowała wyczarować światło.

Victoria dopiero teraz, w świetle swojej różdżki, która objęła jej sypialnię, dostrzegła, że na szafce nie stroi już flakonik z eliksirem nasennym, tylko że znajduje się on na podłodze. W częściach. A to, co z niego zostało, to właśnie mokra plama na parkiecie i najpewniej setki odłamków szkła, z czego część znajdowała się teraz w jej stopach. W odruchu podciągnęła nogi, próbując znaleźć miejsce, gdzie tego szkła nie ma i dopiero rozejrzała się po pomieszczeniu. Pościel na łóżku miała skołtunioną, jakby się w tym śnie co najmniej rzucała, ale poza tym… poza tym wyglądało to normalnie. Kotów nigdzie nie było widać.

Zresztą tak samo jak człowieka-pająka o okropnym uśmiechu.

Nie była zła, że Prim jej nie ostrzegła. Nawet nie przyszło jej do głowy, że ta widziała te odłamki po flakonie na podłodze, a nawet gdyby – musiała ją chyba nieźle nastraszyć, skoro stała tu teraz w drzwiach i ją obudziła. Dokładnie tak było: Victoria była tarczą, za którą mogły się chować jej siostry i nawet nie oczekiwała, by miało to wyglądać inaczej. Zresztą wiedziała, że Primrose nie jest najodważniejszą osobą na świecie i kochała ją pomimo to.

– Chyba musiałam zrzucić eliksir nasenny – powiedziała do niej, patrząc znowu na te odłamki szkła, pobłyskujące teraz w świetle jej różdżki. – Nie wiem czy go w ogóle wypiłam… – przyznała w końcu, bo nie przypominała sobie tego momentu, a czasami, gdy udało jej się jakimś cudem zasnąć bez środków wspomagających, to śniły jej się koszmary, po których wcale nie czuła się wyspana. Może to był właśnie taki moment…? Słuchała oczywiście paplania siostry, chociaż głowa ją bolała (ale nie od znanego szczebiotu, rzecz jasna) i nawet uśmiechnęła się pod nosem na wspomnienie ich ojca, a potem… – …bębny? – powtórzyła za Prim i uniosła na nią spojrzenie. – Jak długo je słyszysz? – Lestrange miała wrażenie, że zacisnął jej się żołądek – nie ze strachu samego w sobie, ale te bębny zaalarmowały ją już wczoraj, gdy była tutaj z Brenną, co zmusiło je do przeszukania całego mieszkania. Zostawiła co prawda wiadomość Primrose, ale nie wiedziała, czy ta ją w ogóle odczytała, a teraz…

Koszmar. Paskudny mężczyzna, który zaatakował ją już we śnie. A teraz te bębny – i wszystko w jednym momencie. Czy Spalona Noc nie przyniosła tutaj sadzy czy innych dziwnych run, a klątwę…? Czy to był kolejny zły duch, który się nimi karmił…?

– Chyba tylko trochę… To nic takiego – stwierdziła i przymknęła na moment oczy, próbując zebrać myśli.

Bam, bam, bam.

To, że Primrose nie wpadła w panikę, było chyba jakąś tajemną sztuką, która Victorii wyszła śpiewająco w tym całym bałaganie myśli i odczuć wszelakich. Jej panika to było ostatnie, czego tutaj potrzebowały, a prawda była taka, że w tym momencie nawet Victoria czuła niepokój. Jej okropny sen, bębny, których źródło było tak tajemnicze jak i makabryczne, sprawa była bardzo poważna, ale nie chciała straszyć swojej siostry. Wiec może to dobrze, że ta skupiła się na tym, że Victoria powbijała sobie w stopy szkło, że chciała się zająć pomocą – jedna rzecz na raz, pomalutku…

Odkąd wróciłam do domku – zakołatało się w głowie Victorii, odbijając się od czaszki raz i dwa, i zanim zdążyła zareagować, Primrose gadała dalej, zupełnie nieświadoma niebezpieczeństwa i grozy, jakie zalęgły się w kamienicy na Pokątnej. Tori jej nie zatrzymała, po prostu kiwnęła głową i uśmiechnęła się nieco blado do siostry, po czym gdy tylko wyszła, capnęła swoją kołdrę i wywaliła ją na drugą stronę łóżka, aż spadła na podłogę po drugiej stronie, by ukazać… właściwie to nic. Po paskudnej, uśmiechniętej mordzie i człowieku który czołgał się po jej łóżku nie było już śladu. Wycelowała nawet w to miejsce różdżką i splotła zaklęcie, chcąc rozproszyć jakąkolwiek magię, jaka się tutaj unosiła…

Zaklęcie zamigotało i zaraz zgasło, ale… nie było tutaj niczego. Zgrzytnęła zębami, głośniej wypuściła powietrze nosem, spojrzała w okno – nie, nie było uchylone, potem w sufit. Niczego tutaj nie było.

I tak właśnie miała zastać ją Prim: wciąż siedzącą na skraju łóżka, z kołdrą wywaloną na podłogę po drugiej stronie i ewidentnie z miną, która wskazywała na to, że chomik w jej głowie właśnie bardzo szybko zapierdalał na swoim kołowrotku.

Usłyszała jej pytanie, ale nie odpowiedziała od razu. Teraz miała pewność, że Prim nie widziała jej wiadomości, że jej nie przeczytała… i w pewnym sensie to dobrze, bo przynajmniej nie obsrała się ze strachu w samotności, a Victoria mogła być przy niej.

– Jeśli masz na myśli piętro znajdujące się pod parterem, to tak – odpowiedziała jej spokojnie. – Ale jeśli masz na myśli klapę w podłodze, to muszę cię rozczarować – powiedziała to najnormalniej na świecie, jakby właśnie komentowała ostatnio kiepską pogodę. Zgadywała z tą klapą: wczoraj to były bębny i pojawiła się klapa. Dzisiaj były bębny, więc… to musiało być ze sobą powiązane, biorąc pod uwagę to dziwne znalezisko, jakie znajdowało się w pomieszczeniu z klapą? – Znalazłaś wczoraj moją wiadomość? – rzuciła jeszcze, jak gdyby nigdy nic.

O ile tę piwnicę w ogóle można by nazwać typową piwnicą… To nie był żaden smutny loszek czy coś w tym stylu, tylko przedłużenie domu; schody wychodziły na dość szeroki korytarz, gdzie znajdowały się dwa pomieszczenia, z czego w jednym Victoria zrobiła swoją pracownię, a drugie… drugie stało puste. Nie chodziła tam zbyt często, ostatnio niemal wcale, bo nie miała na to czasu. Zresztą nie miało to już większego znaczenia, bo wczorajszego dnia Victoria postanowiła, że znajdzie im dom pozbawiony tej psychodelicznej nuty, która musiała czaić się gdzieś w ścianach. Wyegzorcyzmowany poltergeist to jedno, ale te bębny, które zwiastowały jakiś mroczny rytuał, to drugie… Dlatego posłała już sowę do agenta nieruchomości, z którym rozmawiała już w sierpniu i nawet wstępnie oglądała jakieś domy, nim wszystko odłożyła „na później”. Później nastąpiło teraz i Victoria miała wielką nadzieję, że nadal będzie mieć jakieś sensowne oferty, bo nie zamierzała narażać komfortu życia swojej rodziny. Na razie czekała na odpowiedź.

Victoria spokojnie spojrzała na Primrose i nawet spróbowała się lekko uśmiechnąć, kiedy ta z pełnym przejęciem zaczęła mówić o klapie.

– Właściwie, to wierzę – odpowiedziała jej najspokojniej na świecie, ale wewnętrznie już myślała o tym, czy a) poltergeist jednak zdołał wrócić, b) czy ten dom jest naprawdę przeklęty, c) czy ma to coś wspólnego z facetem ze snów, d) czy może jednak w ten sposób objawia się cokolwiek Voldemort zrobił w Spaloną Noc (skoro niektórzy mieli w domach sadzę, której nie mogli się pozbyć, albo znikające i pojawiające się w losowych miejscach runy…). – Okej, to nieważne… Pokażesz mi, gdzie widziałaś tę klapę? Zobaczę co jest grane – mówiła to takim tonem, jakby właśnie pytała siostrę o to, czy pożyczy jej sukienkę, a to wszystko dlatego, że doskonale wiedziała, jak bardzo Primrose potrafi być strachliwa i nie chciała jej przestraszyć mocniej. Już wystarczało, że Victoria sama bała się o swoją rodzinę i o to, co się właściwie najlepszego działo w tym domu. – To znaczy jak już mi popatrzysz na stópkę – dodała, a gdy siostra spróbowała przywołać tutaj zmiotkę, a ta tylko podskoczyła, to machnęła na to ręką. – Nie szkodzi. Poprosimy Strzałkę, żeby to potem sprzątnęła. Tu chyba nie ma tego szkła – i podniosła nogi z podłogi po czym podciągnęła się na łóżku i przeturlała na jego drugą stronę, gdzie faktycznie było już dużo czyściej. Jakieś pojedyncze odłamki oczywiście tutaj były, ale nie tyle, co po drugiej stronie, gdzie zbiła się fiolka. – I jak? Bardzo jest źle? – trochę bolało, jak to na stopie, ale… nie było to nic, czego już nie przeżywała. Nic do tej pory nie równało się z bólem, jaki czuła gdy odzyskiwała świadomość w szpitalu polowym po nieszczęsnym Beltane.