26 września
spóźniona i bardzo poważna rozmowa

Louvain zniknął i została tylko chata na kurzej nóżce. Chata, a w środku niej Helloise, wobec której myśli kłębiły się teraz niespokojnie, niezdecydowane w którą stronę właściwie powinny się porwać i zwrócić. Powiedział jej, że donosicieli palą do gołej ziemi, ale przecież Helloise nie była donosicielką. Była na to zbyt mądra i chyba wcześniej, w obecności Martesa, niezbyt objął umysłem fakt, że w oczach kolegi śmierciożercy mogła się właśnie w ten sposób prezentować. Jako potencjalna donosicielka.

A teraz domek był pozbawiony już tego obcego elementu, który podzielił ich jednoznacznie. Levi nie ociągał się przesadnie, ale Hela zdążyła siąść do listów i pozwolić, by papier zajął się ogniem. By wymazywał kolejne skrawki jego samego, które podsyłał jej w korespondencji.

Dźwięk teleportacji na nowo rozległ się w sieni i tym razem trzymana przez niego różdżka, natychmiast zniknęła w fałdach czarodziejskiej szaty. Nie było potrzeby, by zostawała w gotowości. Nie kiedy byli tu tylko we dwoje, a mroczny znak nie wił się niespokojnie na jego przedramieniu, zmuszając do posłuszeństwa i zareagowania na wołanie.

Stał i patrzył, dokładnie tak jak zawsze zdarzało mu się prezentować, ale tym razem wydawało się być w tym więcej zamyślenia czy pewnego niepokoju, który krył się w ledwo zauważalnych detalach. Wreszcie jednak zrobił krok. Kolejny i następny, w kierunku łóżka, a potem usiadł na jego skraju i jeśli Hela nic nie powiedziała, przez moment znowu panowała tylko cisza.

Dlaczego to zrobiłaś? Dlaczego zaprosiłaś go do swojego domu? Dlaczego pozwoliłaś mu na to wszystko? Czego właściwie oczekiwałaś? Myślałaś, że co się stanie w takiej sytuacji? Dlaczego mnie nie słuchałaś? Dlaczego, dlaczego, dlaczego, a wszystkiego mianownikiem było ułożenie słów tak, by to ona była najbardziej wszystkiemu winna. Ale zamiast powiedzieć którąś z tych rzeczy i zadać pytanie, wpatrywał się w pełgający płomień.

- Zawsze wydawało mi się, że zależy ci na twojej wolności - ale zamiast tego robiła krok za krokiem w stronę czegoś, co on uznawał za klatkę która będzie ją więzić.

- Nigdy nie była moja do oddania - nawet jeśli naprawdę w to nie wierzył, to i tak zamierzał uważać, że Helloise miała tutaj największą sprawczość. Może gdzieś pod tą gruboskórnością i niechęcią faktycznie wciąż stał ten sam chłopaczek, który obserwował ją z wyznaczonej granicy, po tym jak ta dawno ją przekroczyła. Jak biegła przed siebie, nakazując mu by wracał, samej łapiąc tę rzeczoną wolność we własne ręce. A teraz? Teraz wydawało mu się, że nie była w stanie zrobić tego w taki sposób, w jaki by sobie życzył. By była w pełni zdecydowana, a jednocześnie zrozumiała dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, by zostawała od tego wszystkie odcięta najdłużej jak tylko mogła.

Jej pytania trafiały w eter. W lekkie przekrzywienie głowy, głębszy wdech, albo pogłębioną na moment zmarszczkę, która usadowiła się między brwiami. Nie chciał jej przerywać, jakby obawiając się że jeśli to zrobi, wszystko co teraz z siebie wyrzuca rozpryśnie się niczym mydlana bańka. Ale w miarę jak mówiła, to ściągnięcie brwi zmieniało się na bardziej gniewne. Nie był zły na nią, o nie. Louvain przekraczał granice, tak samo jej jak i jego, drążąc temat z zaciekłością, której wielu mogłoby pozazdrościć. Szkoda, że z takim samym zainteresowaniem nie drążył swojej kariery, nie niszczył tych wszystkich plotek które krążyły dookoła niego i nie interesował się tym, co działo się z jego siostrą. Służba Czarnemu Panu to była jedno, ale odkąd ten kazał Leviemu zwrócić szczególną uwagę na swoją rodzinę, ten z tym większą rozkoszą łapał się teraz na tych spostrzeżeniach odnośnie Lestrange'a.

- Louvain Lestrange - zaczął powoli, z namysłem wpatrując się już nie w płomień świecy czy samą Helloise, ale gdzieś przed siebie. - To plaga której najlepiej byłoby skręcić kark - rzucił wreszcie cicho, chrapliwym tonem. Sam Rowle chyba nie był pewien, w którym momencie swojego życia ocenił w ten sposób Martesa, ale było coś w tym człowieku coś, co wzbudzało w nim obrzydzenie. Był dobrą Lewą Ręką, ale w momencie kiedy ściągał maskę i czarne szaty, zachowywał się w ten obślizgły, przewrotny sposób zwykłego szaleńca, który zatracił się w swojej pogoni za siłą. Jakby nigdy wcześniej nie doświadczył jej w życiu i już przy pierwszym hauście zachłysnął się nią do granic możliwości, tak że nie był już w stanie myśleć trzeźwo. A mimo tego kalkulował i podążał za tymi wyimaginowanymi wynikami.

W tym momencie, siedząc w ciasnym pokoiku razem z Helloise, nawet nie silił się na to by podtrzymać jakąkolwiek iluzję tajemnicy. To już nie był Martes, bo Martesa w ogóle tutaj tego dnia nie było. O nie, był Louvain Lestrange, który chwalił się swoją sprawczością. Czymś, co zostało mu nadane przez kogoś o wiele przez niego potężniejszego. Bez Czarnego Pana byłby nikim. Kolejną strąconą z piedestału gwiazdką, kolejnym urzędnikiem. Kolejnym nikim.

- Pisał do mnie, kim byłaś. Po Spalonej Nocy. Ale jest to człowiek, który nie rozumie odmowy. Który nie rozumie aluzji - odwrócił wreszcie twarz w jej stronę. - Wiesz czemu chciałem, żeby te sprawy dotyczyły cię jak najmniej? Czemu odmawiałem mu zdradzenia mu kim byłaś? Bo dla niego nie jest istotne kim jesteś. Liczy się to, ile może od ciebie wziąć i na jak dużo mu się pozwoli. Jak bardzo będzie w stanie wcisnąć się pod skórę i zagnieździć tam - słowa były sztywne, przepełnione goryczą, ale te emocje nie płynęły do niej i nie z jej powodu. Był to zawód kogoś, kto uważał się za osobę zupełnie innej kategorii niż omawiana przez niego osoba. Lepszej, oczywiście.

- Ciężko mi zrozumieć, dlaczego uważasz że mój zawód byłby czymś... czymś co miałoby jakiekolwiek znaczenie. Zawsze wracałem, prawda? Zawsze, kiedy tego chciałaś, zawsze kiedy wołałaś, znowu byłem. Wiem, jaki mogę być - głos uspokoił się i wyłagodniał, wyzbywając poprzedniej ostrości. To natomiast co działo się po Spalonej Nocy, cała sprawa z Faye, gorycz jaka w nim wzbierała od dłuższego czasu, tylko pogarszały sprawę. - Czego byś chciała Helloise? Stoisz na granicy, jak zawsze. Wolisz być Helloise spod lasu, z chatki na kurzej łapce, czy może wolisz być Helloise Rowle?

Zadziwiająco łatwo przychodziło mu zgodzenie się z tym, co miała do powiedzenia. W ciszy, oczywiście, i przed samym sobą. W głowie obracał powoli jej słowa i pomimo tego, że gdzieś pod spodem znajdowała się warstewka gniewu, wciąż obecna po przywołaniu przez Louvaina, nie był w stanie nabrać jej pełną garścią i wycelować z Helloise. Zasłaniał się Lestrangem, bo to on był dla niego największym problemem. Nienaruszalną siłą, której postawy nie dało się zmienić, nie ważne co próbować nakłaść mu do głowy.

Pozwolił jej przebrnąć przez to wszystko. Przez gorzką rezygnację, przez łzawy ton, który powoli wracał do jej zwyczajowego rozleniwionego stanu. Nie uważał, by Lestrange faktycznie zdawał sobie sprawę z tego, gdzie zapędzało go jego własne zachowanie i że szala goryczy wreszcie mogła się przelać. Był człowiekiem, który ewidentnie był za mało karany za dziecka i nienauczony granic. Nienauczony szacunku do ludzi, którzy w tym świecie i społeczeństwie mieli być mu równi.

- Nie nazwałbym tego przyjaciółmi. Rodzinę? Ale rodzina może się zmęczyć kim takim jak on - powiedział powoli. Ciężko było mu oszacować to, o co pytała, bo zwyczajnie nie znał wszystkich zwolenników Czarnego Pana. W tym tkwił chyba problem - Louvain był tym, który znał imiona i nazwiska innych.

Przyglądał się jej z uwagą, ale coś w nim łamało się trochę. Dociskał do podłogi chęć odpowiedzenia jej z przekąsem i dumą, bo niewiele było tutaj na nią miejsca. W końcu ta duma zawsze doprowadzała do kłótni i sporów. Do większego jeszcze konfliktu, a nie potrzebowali tego w tym momencie. Teraz powinni się jednoczyć i obrać wspólny cel, który był bardziej był widoczny jak wcześniej. Nie zmieniało to jednak faktu, że wciąż się wahał. Wciąż nie był w stanie strząsnąć z siebie tego, co zostało w niego wtłoczone od momentu, kiedy opuściła rodzinny dom. Helloise przestała być wtedy w pełni Rowle. Była gdzieś pomiędzy. Była niewygodnym tematem, ale jednocześnie wciąż znajdowała miejsce na rodzinnych zgromadzeniach. Miała być pilnowana, miała nie wychylać się zanadto, a jednocześnie powoływała się nieustannie na swoje pochodzenie. Na ich wspólny dom. Na krew, która płynęła w ich żyłach.

Musiała wybrać. Musiała, a przynajmniej to powtarzał cichy głos w jego głowie, ten wciąż przykuty do murów domu i do drzewa ich rodziny.

- Mówisz tak, jakby wszystko zależało ode mnie, a tak wcale nie jest. Przepraszam cię, że podjęte przeze mnie decyzje nie były tymi właściwymi - prawda i przyznanie się do winy, paliły w usta niemiłosiernie. Może faktycznie było mu szkoda, bo przecież w idealnym świecie, tym gdzie wszystko byłoby dobrze, nie popełniłby aż tylu błędów. - Nie uważam, że nie masz serca, ale też nie sądzę bym był w stosunku do ciebie nieomylny. W końcu jestem synem swojego ojca - a Lazarus trzymał siostrę na pewien dystans, podobnie jak reszta starszej części rodziny, wciąż pamiętając jej, cóż, zdradę. - Dlatego pytam czego chcesz. Dlatego chcę, żebyś ty wybrała, jako kto chcesz istnieć dla tego świata. Nie tylko dla mnie i dla rodziny. Chcesz żeby tacy jak Lestrange przypomnieli sobie twoje nazwisko? Nie musisz powtarzać dwa razy - sięgnął dłonią do tej, którą ujęła go za policzek. I bez tego nie odwróciłby od niej spojrzenia. Nie mógłby. Odjął jej palce od siebie i ucałował ją w nadgarstek. - Chcę go przekląć, Helloise.

Przeklęty Louvain może i posiadał jakieś niepodważalne argumenty, a może zwyczajnie miał szczęście i Leviathan stawiał na to drugie. Ciężko było mu sobie wyobrazić, co takiego Lestrange wnosił oprócz pewności siebie i grubego portfela, ale nie było to chyba jego do roztrząsania. Na jej słowa o rozbrajaniu się, potarł skronie z jakimś bólem wymalowanym na twarzy, bo brzmiało to zwyczajnie głupio, a przynajmniej nierozsądnie. Ale może na tym polegał jego urok; pokazywał się innym w gorszym świetle, tylko po to by poczuli się przy nim pewniej i przez to mu zaufali.

- Niech więc się pogrąża - podsumował, bo scenariusz kiedy mężczyzna sam sprowadzał na siebie gniew każdego kolejnego czarodzieja, wydawał się najlepszym możliwym obrotem spraw. Przynajmniej najmniej wymagającym dla samego Rowle'a bo jakby nie patrzeć, nawet jeśli chciał żeby Lou zapłacił za swoje wyskoki, chciał na ten gniew poświęcić jak najmniej czasu.

- Teraz rozumiem - powiedział cicho. Przynajmniej chciał rozumieć. Nie były to decyzje, które podjąłby sam, ale może w tym tkwił cały czas ludzi, że mało między nimi takich samych jednostek. Cała ta sytuacja była jedną wielką serią pomyłek; jego, jej, ale i osoby która podzieliła ich jednoznacznie dzisiejszego dnia. Wydawało mu się chyba nawet, że wszystkie trzy osoby tego dramatu, były dokładnie tym co szarpało samą Helloise. Ona sama była swoja chatką i zielenią. Leviathan jawił się jako rodzina i obowiązek wobec niej, a Lestrange był całym światem, gotowym oceniać ją na swój sposób i rzucać jej kłody pod nogi.

- A więc korzystaj z ludzi - zawyrokował, chociaż odrobinę skrzywił się na wspomnienie Mulcibera. Kolejny niewygodny człowiek, który wydawał się stawać wobec tego co reprezentowało słowo rodzina. Nikt, kto szanował jej wartości nie zachowywał się w taki sposób. - Korzystaj z nazwiska i ze swojej chatki. A może wreszcie wrócisz do swojej Kniei. Liczę na to, naprawdę, bo wiem że w niej było ci zawsze najlepiej - pośród zieleni traw i słuchając szeptów które wypowiadały do niej drzewa. Pewnie czułby się dokładnie tak samo zraniony jak ona, gdyby to w Snowdonii zalęgło się podobne zło. - Jeśli będziesz czegoś ode mnie potrzebować, w związku z nimi - śmierciożercami, znaczy. - Zawsze ci pomogę. A co robić by nie szkodzić? Obawiam się, że jedynym wymogiem jest by nikt niepowołany nie dowiedział się o tych sympatiach - znaczyło to mniej więcej tyle, że nie mogła zwyczajnie rozmawiać o tym z kimkolwiek, aczkolwiek też nigdy nie posądzałby jej o coś takiego.

- Pasowałaby mu gorączka krwi, ale to choroba. Ale coś co pobudzałoby go tak samo i bezwarunkowo?

Burza nie wydawała się Leviathanowi tak problematyczna, jak można by się tego spodziewać. Domyślał się, że chmury zagotowałyby się im nad głowami, ale jego stateczność i ostrożność zawsze miała swój kres – zwykle właśnie gwałtowny i dość impulsywny. Jakby nagle stawał się rozdrażniony na tyle, by nie móc powstrzymać się od rażeniem gromem tego, kto stanąłby mu na drodze.

Skrzywił się odrobinę, słysząc jej deklarację. Nie na sam fakt, że w ogóle tej czarnej krwi smakowała, a jak obrzydliwe mu się to w ogóle wydawało. Coś, co miało nieść życie i z reguły było ciepłe, w ciele Louvaina otrzymywało temperaturę czegoś gorszego niż nadgniły trup. Jego wycieczka do limbo i powrót z niego sprawił, że stał się chodzącym nieumarłym, który zdawał się żyć i oddychać bardziej dla zasady, albo jakby chciał sprzeniewierzyć się wszystkiemu co dla czarodziejów było święte.

Potem słuchał jej w milczeniu. Chłonął jej słowa, koncentrując spojrzenie na palcach, które poruszały się ospale po jego przedramieniu. Mówiła prawdę i samą prawdę, ale w jakiś sposób w jego głowie równoznaczne to było z bezradnością w tym momencie. Gniew, który wzbudził w nim Louvain, nie mógł znaleźć odpowiedniego ujścia, zablokowany rozsądkiem. Bolesne doświadczenie, bo czuł się jak krokodyl któremu ktoś przejechał prętem po grzbiecie, a on nie mógł odgryźć za to ręki.
— Masz rację — odpowiedział wreszcie cicho, podnosząc spojrzenie na nią. Na jej niebieskie oczy, tak podobne do niego, a jednocześnie pozbawione znamion klątwy. — Zajmiemy się tym, kiedy będziesz już stać pewnie. Kiedy będziesz wiedzieć, na czym wszystko polega — pochylił się ku niej, by ucałować ją w czoło. — Ale myślę, że można o tym powiedzieć Seisyllowi i mojemu ojcu. O Louvainie i jego wykroczeniach.