Kolejny dzień powoli dobiegał końca. Jako, że był to czwartek, to pod wieczór w cukierni nie było jakiegoś ogromnego tłumu, pewnie jutro będzie inaczej, dzisiaj mogła jeszcze złapać oddech. No, na tyle na ile było to możliwe dla prężnie działającej właścicielki jednej z najpopularniejszych cukierni w magicznym Londynie. Norka uśmiechała się do siebie, zadowolona z tego na co właśnie spoglądała.

Klubokawiarnia nie odniosła jakichś większych strat, tak właściwie to spoglądając na jej wnętrze nie można by się domyślić tego, że nieco ponad miesiąc temu mogła spłonąć.

Przy kilku stolikach siedzieli jeszcze goście, w cukierni roztaczał się zapach wanilii, karmelu, cynamonu mieszał się z owocowymi nutami. Nie było to niczym dziwnym, przed chwilą panna Figg wyciągnęła z pieca ostatnie partie ciastek i babeczek. Delikatne światło świec rozświetlało pomieszczenie, płomienie odbijały się w szklanych witrynach pełnych słodkości. Było cicho i przyjemnie, nie gwarno jak zazwyczaj. Niedługo Norka miała zamykać, czekała na to, aż ostatni z klientów wyjdą. Nie poganiała nikogo, nie spieszyła się nigdzie, nie miała tego w zwyczaju.

Spodziewała się gościa, mieli do przegadania jedną sprawę, o której wspomniał w liście. Brzmiało to raczej tajemniczo, ale chyba nie było do końca pilne, czas jednak najwyższy dowiedzieć się o co chodziło. Uniosła do ust filiżankę pełną mleka z kawą, skoro mogła sobie pozwolić na odrobinę przyjemności w ciągu tego deszczowego dnia to korzystała z takiej możliwości.

Lady wyłoniła się spod lady, wdrapała się na kolana Nory, skończyła swoją popołudniową drzemkę. Kotka rosła jak na drożdżach, niemalże tak szybko jak jej ciasta, kiedy dostawały odpowiednią ilość ciepła. Pogłaskała ją po grzbiecie, Lady zamruczała głośno, lubiła być rozpieszczana. To zabawne, jak bardzo różniła się osobowością od Salema, z drugiej strony już na pierwszy rzut oka z tą różową kokardką na obróżce zdecydowanie dużo bardziej pasowała do swojej właścicielki.

Figgówna odstawiła filiżankę na blat, zdążyła dopić jej zawartość. Skupiała się w tej chwili na kotce, od jakiegoś czasu nikt nowy nie pojawił się w klubokawiarni, a obecni w środku klienci nie domagali się uwagi, była to jedna z nielicznych chwil, gdy miała odrobinę spokoju.

Czas płynął powoli, co było całkiem miłą odmianą, do której pewnie mogłaby przywyknąć, chociaż pewnie dość szybko zaczęłaby narzekać na nudę. Miała kilka zleceń na eliksiry, świece, czy kadzidła, bo zbliżało się Samhain, ale pozwoliła im poczekać na lepszy czas, lepsze popołudnie, lepszy wieczór. Bywały takie momenty, że ona również potrzebowała krótkiej chwili na złapanie oddechu. Deszcz, który uderzał o parapet sugerował, że to był odpowiedni moment na czas tylko dla siebie. No, nadal stała za ladą, nadal była gotowa z uśmiechem powitać każdego klienta, jednak nie goniła za czymś jak zazwyczaj.

Uniosła głowę znad lady, kiedy usłyszała dźwięk dzwonka, który zwiastował przybycie kolejnego gościa, nie spodziewała się, że ujrzy znajomą twarz, uśmiech całkiem delikatny pojawił się na jej twarzy, kiedy go dostrzegła. Wróciła do głaskania kotki, spodziewając się, że mężczyzna zaraz znajdzie się tuż przed ladą. Miała szansę zauważyć już, że poruszał się zwinnie i szybko, może nawet odrobinę zbyt zwinnie jak na kogoś jego gabarytów, ale pewnie było to jakimś nawykiem, który wynikał z zawodowego doświadczenia. Przynajmniej tak to sobie tłumaczyła w głowie, bo mogła. Nie, żeby zamierzała o to pytać, każdy miał przecież swoje tajemnice, swoją przeszłość, czy coś. Czasem nawet zazdrościła tym wyjątkowo zwinnym osobom, ona miała dość często problemy z koordynacją swoich ruchów, mimo, że była drobna, jej ciało nie wydawało jej się zbytnio słuchać.

- Cześć. - Rzuciła cicho, kiedy pojawił się nieopodal. Nie do końca wiedziała, co go do niej sprowadza, informacje zwarte w liście, swoją drogą wysłanym do niej kilka tygodni temu były mocno enigmatyczne, więc to mogło być właściwie wszystko, nie zakładała, że rozgryzie to bez jakichkolwiek wskazówek.

- Napijesz się czegoś, może czegoś ciepłego? Na zewnątrz nie jest zbyt przyjemnie. - Mżyło chyba od rana, miało to swój urok, jednak najlepiej było go podziwiać z okna, przynajmniej zdaniem Nory.

Kotka uniosła głowę na chwilę, by sprawdzić kogo tym razem tutaj przywiało. - Dzień dobry - Powiedziała cicho, po czym ponownie ułożyła się wygodnie na nogach Nory. Powoli chyba znowu zamierzała zapaść w sen. Nora miała wrażenie, że przesypiała większość dnia, zapomniała jak to było mieć u siebie kocię dziecię, poprzedni kocur, którego posiadała miał bowiem swoje lata. Musiała więc na nowo przyzwyczaić się do tego, że wyglądało to zupełnie inaczej, i tak była całkiem dumna z kotki, że postanowiła się przywitać, starała się ją uczyć dobrych manier, ale różnie jej to wychodziło.

Norka nie zauważyła, żeby Benjy był w gorszej formie niż zazwyczaj. Miała wrażenie, że jak zawsze poruszał się pewnie i zwinnie, nie znała go zresztą na tyle, aby wyłapywać jakieś drobne zmiany. Ich znajomość była całkiem świeża, a mimo wszystko odczuwała do niego zaufanie - mimo tej specyficznej aparycji, która raczej nie zachęcała do bliższego zapoznania. Nie należała jednak do osób, które kierowały się pozorami, wiedziała, że pod najpiękniejszą okładką mogła kryć się książka, której treść była miałka. Nie oceniała więc i ludzi, bo to, jacy byli mogło ogromnie zaskoczyć. Póki co zauważyła jedynie tyle, że Benjy był bardzo profesjonalny i wcale nie taki szorstki na jakiego wyglądał. Całkiem przyjemnie jej się z nim gawędziło.

Figgówna włożyła sporo pracy w to, aby przywrócić do miejsce do normalności, miała przy tym również sporo szczęścia, bo ominęło ją najgorsze tamtej feralnej nocy. Nie oznaczało to jednak, że nie musiała dość mocno zaangażować się, aby doprowadzić klubokawiarnię do porządku. Sadza znajdowała się w różnych miejscach, tak samo zaschnięta krew, bo przecież sporo osób szukało schronienia pod jej dachem, nikomu go nie odmówiła. Nie potrafiłaby tego zrobić. Na szczęście dość szybko sobie ze wszystkim poradziła, była okropnie pracowita, nie narzekała, małymi kroczkami wróciła do tego, co było wcześniej. W końcu był to dobytek jej życia, zawsze marzyła o tym, aby stworzyć takie miejsce.

Kotka po krótkim przywitaniu przestała angażować się w rozmowę, być może przysłuchiwała się odrobinę ich rozmowie, jednak nie zamierzała już nic więcej mówić. Była zmęczona, a krople deszczu uderzające o parapet były nie najgorszą kołysanką, minie pewnie kilka minut nim zapadnie w drzemkę.

Nora spodziewała się, że kotka nie będzie szczególnie zadowolona z tego, że zamierzała zsunąć ją ze swoich kolan, jednak musiała przyzwyczaić się do tego, że jej pani miała czasem nieco inne priorytety od głaskania jej po sierści, później na pewno jej to wynagrodzi, teraz jednak zeskoczyła ze swojego stołka odstawiając wcześniej kota na blat. Lady powoli, leniwie zsunęła się z niego na ziemię, mruknęła przy tym cicho, jakby była niezadowolona i oddaliła się w stronę zaplecza. Lubiła spać przy piecu, który emanował ciepłem.

- Jasne, już się robi. - Powiedziała jeszcze, po czym odwróciła się aby zacząć przygotowywać napar. Nie zamierzała jakoś zbytnio przesadzać, czasem proste receptury były najlepsze. Zaczęła mieszać ze sobą kilka składników, jesień kojarzyła jej się z herbatą na to więc postawiła. Nie mogła to być jednak zwyczajna herbata, zaparzyła ją, a później dodała do wielkiego kubka plaster pomarańczy, imbir, goździki, cynamon, miód, a na sam koniec dolała do środka odrobinę rumu. Trwało to dłuższą chwilę, bo przecież składniki musiały odpowiednio się zaparzyć. W końcu przesunęła kubek w kierunku swojego gościa, na pewno w jego nozdrza uderzył zapach składników, których użyła do przygotowania napoju.

- Mam nadzieję, że będzie Ci smakować. - Rzuciła jeszcze lekko. Nie zakładała, że mogłoby być inaczej, w końcu mało kto potrafił jej dorównać akurat w tych dziedzinach, jednak obserwowała bardzo uważnie mężczyznę, czekając aż w końcu upije pierwszy łyk. Pierwsza reakcja była dość istotna, raczej trudno ją było udawać. Lubiła sprawdzać, co dokładnie smakowało jej znajomym, dzięki temu mogła rozpieszczać ich kubki smakowe.

- Dawno się nie widzieliśmy. - Tak naprawdę to właściwie nie tak dawno, zważając na to, że ostatnio wszyscy byli zabiegani, a jednak wiedziała, że mieli do przegadania pewną sprawę, pewnie stąd wynikał ten komentarz, tym bardziej, że nie do końca miała świadomość o co chodziło, a jak wiadomo, kiedy ktoś mówi, że chce o czymś powiedzieć, a tego nie robi to zaczynają się pojawiać myśli przeróżne.

Rum znalazł się w napoju tylko i wyłącznie dla smaku. Nie sądziła, aby osobnik jego gabarytów miał w jakikolwiek inny sposób odczuć, że dolała nieco alkoholu do herbaty. Nie wyglądał na kogoś, na kogo wpływała drobna ilość wysokoprocentowych substancji. Oczywiście, że nie uprzedziła go o tym, co zrobiła, nie wydawało jej się bowiem, że miałby coś przeciwko jej poczynaniom. Sama zaś dla siebie zrobiła zwykłą, czarną herbatę z mlekiem, nie mogła mieć bowiem pewności iż kończyła pracę na ten wieczór. Nigdy nie wiadomo, kiedy ktoś jeszcze postanowi odwiedzić to miejsce, a że sama była raczej drobna wiedziała, że nawet i dwa kieliszki mogły wpłynąć na to w jaki sposób odbierała rzeczywistość - dlatego podczas godzin pracy raczej wolała trzymać się od alkoholu z daleka.

- To nic takiego. - Odpowiedziała mu jeszcze. Zajmowała się przecież na co dzień podobnymi rzeczami, starała się dopasować napoje i słodkości do swoich klientów, nie zawsze jej się to udawało, jednak Benjy odrobinę naprowadził ją na odpowiedni tor. Mieli już szansę dyskutować o jego słodyczowych upodobaniach, mogła z tego wywnioskować jakie inne produkty sprawiały przyjemność jego podniebieniu.

To była trochę loteria, ale jednak wydawało jej się, że doskonale trafiła w jego gusta. Nie krzywił się, pił tę herbatę całkiem spokojnie, nie mogło być więc źle - uśmiechnęła się więc sama do siebie zadowolona, że udało jej się trafić również w rozgrzewający napój.

- To zdarza się najlepszym. Najważniejsze, że aktualnie wygląda na to, że wszystko jest w porządku. - Panna Figg miała świadomość, że praca klątwołamacza była dość mocno zobowiązująca. Trudno było sobie ułożyć kalendarz na kolejne dni nie mając pojęcia co właściwie może się przytrafić, a klątwy potrafiły być naprawdę różne. Doskonale zdawała sobie z tego sprawę, nie miała najmniejszych pretensji o to, że jego wizyta nieco przesunęła się w czasie, gdyby była mu obojętna to nie pojawiłby się w tym miejscu.

- Tak, pamiętam, wiesz, że to przynosi wiele myśli? - Zwłaszcza, kiedy było rzucone w taki sposób. Nie miała pojęcia o co dokładnie może chodzić, co właściwie się działo, a więc przy okazji powodowało u niej drobne kłopoty związane ze snem. Wolałaby jednak wiedzieć, co mogło go zaniepokoić, jakoś nie wydawało jej się, aby nic wielkiego wymagało odosobnionych spotkań.

- Myślę, że dzisiaj znajdę chwilę. - W klubokawiarni nie działo się zbyt wiele to po pierwsze, a po drugie nie zamierzała dłużej zwlekać, naprawdę chciała się w końcu dowiedzieć, co miał jej do powiedzenia. Wreszcie będzie mogła przestać gdybać.

- Od kilkunastu minut nie pojawił się żaden nowy klient, gdy Ci którzy są obecni wyjdą będę mogła zamknąć. - Takie miała zasady, Nora Nory była otwarta do wizyty ostatniego klienta, a że na ten moment był nim Benjy... cóż nie do końca można było wziąć go za klienta skoro pojawił się tutaj z innych pobudek. Nie wątpiła w to, że za chwilę reszta towarzystwa się rozejdzie, od godziny, a może kilkunastu minut nie zamawiali już niczego nowego.

Nie musiała długo czekać, aby mieć pewność, że jej teza miała sens. Obecni w kawiarni goście powoli zaczęli opuszczać to miejsce, tak właściwie to ciągle zostawał zajęty tylko jeden stolik. - Podejrzewam, że zaraz się rozejdą, wtedy zamknę żeby nikt nie mógł nam przeszkodzić. - Nie było ważne w czym, istotne, że mieli wspólne sprawy do przegadania.

Norka nigdy nie uważała, że robiła coś nadzwyczajnego. To było dla niej raczej odruchem, tak po prostu miała. Dbała o każdego, kto znajdował się w zasięgu jej wzroku, cóż może nawet nie wzroku, a też pamięci. Lubiła od czasu do czasu wysłać swoim znajomym i przyjaciołom jakieś łakocie, które mogłyby chociaż na chwilę rozpogodzić ich dzień. Dla niej był to bardzo drobny gest, bo przecież tak, czy siak wypiekała masę słodkości każdego dnia.

Obserwowała uważnie swojego przybysza, kiedy sięgał po kubek, który przed nim postawiła. Starała się nie być nachalna, ale istotne dla niej było to, czy trafiła w jego kubki smakowe. Będzie mogła to zapamiętać na później, na ich kolejne spotkania, naprawdę lubiła znać gusta swoich znajomych. O słodkościach już jej nieco opowiedział, kiedy był w Norze wcześniej, co do napojów jednak nie miała pewności. Mogła zgadywać. Tak właściwie powątpiewała w to, że komuś mogłaby nie posmakować jej jesienna herbata, ale istniały wyjątki, co jeśli Benjy był jednym z nich? Odsunęła od siebie te myśli.

Wydawało jej się, że trafiła. Nie skrzywił się, kiedy zamoczył swoje usta w ciepłej herbacie, nie odsunął kubka od siebie, gdyby mu nie smakowało byłoby to widać, mogła więc wrócić do ogarniania blatu, na którym znajdowało się kilka filiżanek, jedna z nich wymsknęła jej się z ręki, gdy tylko jej dotknęła. Nie zdziwiło jej to jakoś szczególnie, dość często rzeczy leciały jej z rąk, zdarzało jej się przypadkiem przewracać, potykać o rzeczy, które była pewna, że stały w zupełnie innych miejscach. Przywykła do tego, że tak po prostu miała - taki był jej urok, czy coś.

- Podejrzewam, że wiele czynników postanawia psuć Twoje plany. - Rzuciła jeszcze lekko. Nie było to dla niej nowością, miała w rodzinie klątwołamacza była świadoma tego, że nigdy nie mogli mieć pewności, co czeka na nich danego dnia. Ich praca była bardzo zróżnicowana i nie ma się co oszukiwać, że też okropnie niebezpieczna. W końcu nie wiedzieli z czym mają do czynienia dopóki nie przyjrzą się temu bliżej, a takie przyglądanie się mogło się skończyć w najgorszy sposób. Bardzo doceniała to, co robili dla ludzi, miało kto miałby w sobie tyle odwagi.

- Nie przejmuj się tym, na szczęście mam dosyć sporo na głowie i rzadko kiedy mogłam się skupiać akurat na tym. - Zdarzało jej się to gdzieś między jednym zamówieniem, a planowaniem zakupów na kolejny dzień. Były to chwile, kiedy mogła uciec myślami od swojej pracy, nie było ich jednak zbyt wiele, bo panna Figg była ostatnio naprawdę mocno zapracowana. Poza cukiernią przygotowywała ogromne ilości świec, kadzideł i eliksirów, a zbliżające się Samhain tylko dokładało jej kolejnych zamówień. Ostatnio więc coraz mniej o tym myślała, z początku miała na to więcej czasu. Była ciekawa tego, co miał jej do powiedzenia Benjy i najwyraźniej dzisiaj miała się tego dowiedzieć. Wspaniale - na pewno będzie jej się lżej spało.

- Brzmi to bardzo poważnie. - To nieco zbiło ją z pantałyku, bo skoro najlepiej, aby nikt im nie przeszkadzał, to wychodziło na to, że to jednak było coś dyskretnego. Gdyby się paliło, to Benjy na pewno nie trzymałby jej jednak tak długo w niepewności, starała sobie układać w głowie te wytłumaczenia i podejść do tematu z rozsądkiem.

- Ach, jasne, rozumiem. Za chwilę powinniśmy mieć spokój. - Jej wzrok skierował się w stronę stolika, przy którym siedzieli ostatni klienci. Nie miała w zwyczaju w jakikolwiek sposób naciskać na to, aby ludzie stąd wychodzili, jednak teraz nie odrywała od nich wzroku sugerując, że czas na nich. Być może uda jej się ich wykurzyć - tak, bo przecież wyglądała bardzo groźnie.

W końcu wyszli. Figgówna wyszła wtedy zza lady, aby zamknąć drzwi. Zrobiła to wyjątkowo zwinnie i szybko jak na nią. nie daj Merlinie ktoś jeszcze postanowiłby teraz odwiedzić to miejsce. Normalnie nie martwiłoby jej to jakoś zbytnio, bo przecież nigdzie się nie spieszyła, ale dzisiaj było inaczej. Benjy miał jej coś do przekazania, nie chciał, aby ich ktoś podsłuchał. Zakluczyła drzwi - dzięki temu miała pewność, że nikt już nie znajdzie się w środku. Jednym ruchem różdżki zasłoniła też rolety, aby ominąć dobijanie się do drzwi. Teraz wszystko świadczyło o tym, że miejsce było zamknięte.

Wróciła do lady, tym razem jednak zajęła miejsce tuż obok swojego towarzysza, nie chowała się za nią, nie musiała już tego robić. - Dobrze, wydaje mi się, że możemy już przejść do konkretów. - Być może powinna nieco pociągnąć rozmowę o niczym, jednak w tej chwili wydawało jej się to zbyteczne, miał jej coś do przekazania, chciała się tego dowiedzieć, wolała więc przejść do konkretów.